Ellen

Door R.W. Tjerkstra

c Oktober 2004

Hoofdstuk 1

Ontwaken

Langzaam werd ik wakker uit een droomloze diepe slaap. Ik probeerde om me heen te kijken, maar ik zag niets dan een oneindige zwarte ruimte. En toen kwam langzaam de pijn opzetten.

Ik wist dat het moeilijk zou worden, zeker de eerste weken, maar dit had ik niet verwacht. Het leek of mijn lichaam in brand stond en langzaam verschrompelde. Ik probeerde te schreeuwen maar dat lukte niet. In paniek probeerde ik met mijn armen te zwaaien maar dat lukte ook niet. En het bleef maar vreselijk donker, hoezeer ik ook probeerde mijn ogen zo ver mogelijk open te sperren. Ik zweefde in de ruimte met alleen de pijn als gezelschap. Ik was doodsbenauwd. Hoe moest dit aflopen? Zou alles wel goed gegaan zijn? Zouden de artsen vergeten zijn me morfine te geven? Veel tijd om na te denken kreeg ik gelukkig niet; al snel werd de pijn minder en voelde ik me weer wegzakken in de oneindig diepe zwarte slaap.

Hoe lang ik daar zo gelegen heb weet ik niet precies. Het was in elk geval een aantal maanden die ik liever had overgeslagen. Gelukkig werden de pijn aanvallen steeds minder en stopten ze op een gegeven moment helemaal.

Maar ik kon nog steeds niets bewegen en dus ook mijn ogen niet open doen.

Ik bleef rondzweven in een oneindige donkere ruimte. Ik dacht dat ik mijn lichaam om me heen voelde, maar als ik probeerde iets te bewegen bleef het hardnekkig niets doen, hoezeer ik ook mijn best deed.

Hoofdstuk 2

Contact

Op een gegeven moment werd de pijn minder, en werd ik me ervan bewust dat ik in een bed lag. Ik voelde de druk van het matras op mijn lichaam, de ene keer op mijn rug, dan weer op mijn linker- of rechter zij. Af en toe voelde ik heel in de verte wat gefrunnik aan mijn lichaam. Ik was echter nog te suf om te beseffen wat er gebeurde.

Weer een tijd later voelde ik plotseling duidelijk een hand op mijn voorhoofd! Ik schrok me rot toen dat gebeurde. Ik was zo gewend geraakt aan de oneindige zwarte ruimte om me heen dat ik me zelfs even bedreigd voelde.

“Wie durft er zomaar mijn heelal binnen te dringen!” schoot het door me heen. Toen verdween de hand weer, en meteen voelde ik me verschrikkelijk eenzaam. Ik hunkerde naar dat gevoel, dat aangaf dat er iemand om me gaf en met me bezig was. Ik vroeg me af wie het was geweest. De zuster waarschijnlijk. Of mijn vader, mijn moeder of mijn zus. Ik wilde huilen maar er kwamen geen tranen.

Sinds dat moment kreeg ik langzaam een idee van de dagen die verstreken. Als er een hele tijd niemand bij me was geweest ging ik er van uit dat het nacht moest zijn. En ’s ochtends kwam de zuster me altijd wassen. Dat was een fijn gevoel, dat warme water op mijn lichaam. Nou ja, eigenlijk voelde ik alleen mijn hoofd en mijn handen een beetje. Het lukte me nog steeds niet om ook maar een vinger te bewegen. En het bleef maar donker om me heen.

Wat wel steeds beter lukte, was nadenken. Ik voelde me minder suf worden, en was me steeds meer bewust van mezelf. Ik dacht veel over wat er was gebeurd voordat ik in het ziekenhuis kwam. Door mijn ziekte kon ik steeds minder, en was ik genoodzaakt minder te gaan werken. Ik zat nog maar een paar dagen in de rolstoel toen ik de oproep van het ziekenhuis kreeg. Ik weet nog goed wat ik dacht: “Gelukkig!” Die paar dagen in de rolstoel waren zwaar voor me geweest.

En nu had ik dan een nieuw lichaam. Ongelofelijk, dat dat kon! Ik fantaseerde hoe ik eruit zou zien. “Als het maar gezond is,” dacht ik, “dan ben ik al heel tevreden. Maar wat meer haar op mijn hoofd zou wel leuk zijn.” Omdat ik nog niets kon zien en verder ook weinig stimuli kreeg, betrapte ik me er vaak op dat ik in cirkeltjes aan het denken was. Het was een saaie tijd. Tot die dag dat ik in de gaten had dat het licht werd om me heen. De oneindig zwarte ruimte begon van kleur te veranderen; eerst in donkerrood, en daarna zelfs in oranje. Ik probeerde mijn ogen open te doen. In het begin lukte dat helemaal niet. Ik raakte in paniek. “Ik zal toch niet voor altijd blind blijven?” dacht ik wanhopig. Maar ik bleef het proberen, en na wat ik denk dat een paar dagen was voelde ik mijn oogleden een beetje bewegen. Ik kon mijn oogleden bewegen! Mijn lichaam kwam terug! Dat was een onver-getelijk moment. Ik huilde van vreugde, en dit keer kwamen er wel tranen.

Even later voelde ik dat de zuster ze wegveegde. Ik bewoog mijn oogleden om te laten zien dat ik dat kon, maar ik merkte niet of ze daarop reageerde.

Toch was ik dolblij. Ik had het gevoel dat ik alle controle over mijn lichaam alweer terug had, en dat ik zo weer uit bed kon springen en een wandeling maken. Helaas was dat niet het geval en werd ik zelfs nog beademd. Maar ik was begonnen met het eerste beetje herstel en daar was ik heel gelukkig mee.

Ik begon me steeds meer bewust te worden van mijn omgeving en mijn lichaam. Langzaam drongen de eerste geluiden tot me door. Eerst hoorde ik alleen gesis en gebrom, maar later begon ik de verschillende geluiden te onderscheiden: het gezoem van de beademing en het rustige gepiep van de apparatuur waar ik op was aangesloten. Ook begon ik mijn lichaam steeds meer te voelen: mijn armen, benen, hoofd... De zusters legden me steeds in een andere houding, en sommige waren comfortabeler dan andere. Ik kon echter nog steeds niets bewegen en dus ook niet protesteren als de zusters me in een ongemakkelijke houding legden.

Nog wat later lukte het me mijn ogen echt open te krijgen. Ik bewoog mijn oogleden langzaam en met veel moeite tot ze niet verder konden en ik met opengesperde ogen in bed lag. De eerste keer dat ik mijn ogen een beetje open deed, was het licht dat naar binnen stroomde zo fel dat ik ze meteen weer dicht moest doen. Langzaam probeerde ik het weer, en gelukkig wende ik snel aan het felle licht. Tot mijn teleurstelling zag ik alleen maar wazige vlekken. “Mijn bril, waar is mijn bril, ik moet mijn bril hebben” dacht ik.

Maar ik kon mijn armen niet bewegen en dus ook mijn bril niet opdoen, als ik al wist waar hij lag. Ik moest dus wachten tot er een zuster langs kwam.

Tijdens het wachten op de zuster viel ik weer in slaap. Het was ook best vermoeiend geweest, in dat felle licht kijken. Toen ik weer wakker was deed ik met moeite mijn ogen weer open en was het donker. “Jammer” dacht ik,

“weinig kans op een zuster. Nou ja, dan ga ik eens kijken of ik mijn ogen ook kan draaien.” Ik probeerde van links naar rechts te kijken, maar dat was moeilijk omdat ik niet kon zien of het lukte. Dus al snel concentreerde ik me op het bewegen van mijn vingers. Ik kon ze wel voelen zitten, maar zelf bewegen was me nog niet gelukt. Ook dit keer lukte het niet. Ik bleef proberen tot ik weer in slaap viel.

Zo verstreken de weken. Ik begon steeds scherper te zien, en ook mijn gehoor werd langzaam beter. Op een gegeven moment had ik in de gaten hoe je moet scherpstellen met je ogen, en begonnen de wazige vlekken die ik tot dan toe had gezien te veranderen in min of meer herkenbare dingen.

Verticale bewegende vlekken die groter en kleiner werden veranderden in dokters en zusters die naar me toe liepen en weer weg gingen. Ik kon nog geen gezichten herkennen maar wel de klanken van hun stemmen uit elkaar houden, hoewel ik nog niets kon verstaan van wat ze zeiden. Af en toe kwamen er ook mensen met andere stemmen dan die van de doktoren en zusters.

Ik zag nog lang niet scherp genoeg om te zien wie het waren, maar ik nam aan dat ze bij me op bezoek kwamen. Dus moesten het mijn ouders en mijn zus Iris zijn. Maar waarom herkende ik hun stemmen dan niet? Soms zwaaiden ze naar me, of hielden even mijn hand vast. Dat laatste vond ik erg fijn. Ik probeerde uit alle macht te laten merken hoe fijn ik het vond dat ze langs kwamen maar ik kon niet meer dan met mijn ogen knipperen en ze bewegen. Ik probeerde mensen aan te kijken, maar daar zag ik nog niet scherp genoeg voor. Ik kon ook niet verstaan wat ze tegen me zeiden; ik vond het zelfs moeilijk om te zien of ze tegen mij aan het praten waren of tegen elkaar. Elke keer als ze weg gingen bleef ik daarom erg verdrietig en gefrustreerd achter. Ik nam me voor om snel te leren praten; dan kwam de rest vanzelf wel. Ik probeerde van elk geluidje dat ik hoorde uit te vinden waar het vandaan kwam. Zo kon ik al snel de zusters en dokters onderscheiden door te luisteren naar het geluid van hun voetstappen. Ik deed mijn best om details te zien van dingen waarvan ik al wist hoe ze eruit zagen, zoals bijvoorbeeld het bed waar ik in lag, de gordijnen, en het raam waar ik op uitkeek. Ik kon nog niet praten omdat ik aan de beademing lag, maar ik kon wel proberen met mijn ogen te knipperen om iets duidelijk te maken.

In de weken die volgden kreeg ik snel meer controle over mijn lichaam.

Ik kon mijn vingers en tenen bewegen, en mijn hoofd draaien. Ook begon ik steeds meer delen van mijn lichaam duidelijk te voelen. Mijn haar was intussen behoorlijk lang geworden en het begon te kriebelen op mijn voorhoofd. Vroeger had ik bijna helemaal geen haar dus dat was wel even wennen. Maar ik vond het wel fijn om weer een flinke bos te hebben. Ik was erg bedroefd geweest toen ik rond mijn 28ste al kaal begon te worden. Dat zit in de familie; mijn opa is ook flink kaal op alle foto’s die ik ken uit mijn vader’s jeugd.

Ik probeerde door mijn wenkbrauwen te fronsen mijn haar te verplaatsen om van het gekriebel op mijn voorhoofd af te komen. Toen de zuster dit zag moest ze erg lachen om de gekke bekken die ik trok, maar gelukkig snapte ze wat ik probeerde te doen en veegde ze mijn haar opzij. Ik keek haar dankbaar aan. Ze glimlachte en vroeg hoe het met me ging. Tenminste, dat begreep ik uit haar gebaren. “Goed” wilde ik zeggen maar dat lukte nog niet.

Op een avond kwamen mijn ouders en mijn zus weer langs. Ik zag nog steeds wazig, maar tot mijn grote vreugde kon ik ze nu herkennen! Die ene, met dat halflange donkerbruine haar en die kittige beweginkjes was mijn zus Iris. Die herkende ik meteen want die beweegt altijd op zo’n bijzondere manier. Die grote man die rustig op de achtergrond bleef moest mijn vader wel zijn. Mijn moeder stond naast of achter Iris naar me te kijken. Ik keek ze aan en probeerde te glimlachen. Mijn zus zoende me en praatte honderduit tegen me. Ik kon er nog steeds weinig van volgen, hoewel ik sommige dingen nu wel kon verstaan. Ze had het over haar werk, en haar collega die een aanrijding had gehad met haar auto, en nog wat andere dingen die ik niet kon volgen. Ik was blij dat ze zo gezellig deed voor mij. Mijn ouders hielden zich wat op de achtergrond. Dat deden ze altijd als ze langs kwamen. Ik vond dat heel vreemd en was er ook erg verdrietig over, maar ik kon er niets aan doen, en ik kon ze ook niet vragen wat er aan de hand was. Ik hoopte maar dat Iris ze eens zo ver zou krijgen wat dichterbij te komen, maar dat gebeurde maar steeds niet. Ik keek Iris aan, en keek vervolgens richting mijn ouders, maar dat begreep ze volgens mij niet helemaal. Ik slaakte een zucht.

“Hé!” riep Iris, “wat doe je nou!” Ze riep zo hard dat ik haar duidelijk kon verstaan. Enthousiast begon ze op de knop te drukken die de zuster moest roepen. Ik was verbaasd; wat had ik gedaan dat ze zo blij was? Ze straalde helemaal!

En toen viel het kwartje: ik had uit mezelf geademd! En ook nog helemaal zonder erbij na te denken! De zuster kwam al snel en toen mijn zus enigszins gekalmeerd was en uitgelegd had wat er aan de hand was zuchtte ik weer voor haar. Ook de zuster kon haar enthousiasme moeilijk bedwingen.

Ze rende de gang op en kwam even later met een dokter aangelopen. Ik zuchtte nog maar eens voor hem. Mijn ouders stonden warempel ook blij te kijken, maar die konden niet eens in de buurt komen omdat er al zoveel andere mensen bij mijn bed stonden. De dokter keek me aan en begon daarna wat te prutsen aan mijn lichaam. Ik kon niet goed voelen wat hij deed maar toen hij me aankeek en diep inademde begreep ik dat ik dat ook moest doen.

Nou, dat lukte! Ik was verbaasd dat het zo gemakkelijk ging. Ik hoopte dat de dokter nu meteen die slang eruit zou trekken, maar helaas gebeurde dat niet. Hij praatte lang met mijn ouders en Iris, en ging toen weer weg. Iris probeerde me duidelijk te maken wat hij had gezegd maar dat lukte niet.

Ze schreef iets op een papiertje en hield dat voor mijn gezicht. De lettertjes waren te wazig om te kunnen lezen. Maar ik kon wel al de regels van elkaar onderscheiden dus ik merkte dat ik steeds beter ging zien. Ik keek Iris aan en hoopte dat ze zou begrijpen dat ze iets anders moest verzinnen. Hè, wat irritant dat ik op zo’n moment nog zo hulpeloos was terwijl het tegelijk zo goed met me ging! Gelukkig is Iris vlug van begrip. Ze pakte een groter stuk papier uit haar tas (Iris heeft altijd papier bij zich), en begon er op te kladderen. Even later zag ik: MORGEN KOMT DOKTER ADEMHALING BEKIJKEN. In mooie grote letters die ik met wat moeite kon lezen.

Goed zeg van Iris! Ze was de eerste die me iets liet lezen! Ik keek haar aan, probeerde te glimlachen en knipperde met mijn ogen om haar duidelijk te maken dat ik het had begrepen. Ze praatte even met Pa en Ma. Ik keek hen ook aan. Mijn moeder pakte mijn hand en zoende me. Ze zei iets tegen me wat ik niet verstond. Wat een dag werd dit! Ik kreeg langzaam mijn lichaam EN mijn ouders terug! Ik was dolgelukkig. Ik zou ze willen omhelzen, maar dat lukte niet want mijn armen kon ik nog nauwelijks bewegen.

Mijn ouders en Iris bleven nog een half uur, en toen was ik zo moe dat ik bijna in slaap viel. Ik wilde ze zo graag vertellen dat ik me goed voelde en vertrouwen had dat ik weer helemaal beter werd! Maar ik lag daar maar wat. Mijn vader was aan de andere kant van het bed gaan zitten en streek af en toe over mijn haar. Ik was blij dat hij eindelijk wat meer in de buurt durfde te komen maar zo klef hoefde hij van mij nou ook weer niet te worden.

“Nou ja” dacht ik, “laat hem maar, over een paar weken pak ik hem wel terug als ik me kan bewegen!”

Hoofdstuk 3

Marieke

De weken verstreken. Iris en mijn ouders kwamen bijna elke dag langs. Ik kon nog steeds niet goed zien en horen, hoewel dat heel langzaam verbeterde.

Op een goede dag kwam Iris langs met Marieke. Die had ik leren kennen toen ze met haar kat op de praktijk langs kwam. De kat was behoorlijk ziek en moest geopereerd worden. Na die operatie kwam ik af en toe langs; eerst om te kijken hoe het met de kat ging, maar later ook voor de gezelligheid.

Marieke woont maar vier huizen bij me vandaan. We mogen elkaar graag en gaan af en toe gezellig in de stad eten of naar de film. Toen ik plotseling ziek werd heb ik haar de sleutel van mijn huis gegeven en gevraagd of ze op mijn huis wilde passen als ik in het ziekenhuis lag.

Marieke ging dicht naast mijn bed zitten. Ik herkende haar eerst niet, maar toen ze tegen me begon te praten drong het langzaam tot me door wie ze was. Weer was ik verbaasd dat haar stem zo anders leek te klinken dan vroeger. Maar ik was heel blij dat ze gekomen was. Ik had nooit gedacht dat ze langs zou komen! Wat een lieve meid was ze toch! Ik lachte tegen haar en probeerde wat te zeggen, maar dat lukte niet. Ik kon alleen nog maar zuchten, en af en toe lukte het me een soort oerklank uit te stoten.

Erg beleefd klonk dat meestal niet. Hè, wat was dat frustrerend! Ik wilde Marieke zoveel vragen en vertellen! Hoe zou het met mijn huisje zijn? Kreeg ik veel post? Hoe staat de tuin erbij? Leeft haar kat nog? En had ze nog iets gehoord van mijn collega’s op de praktijk? Ze kon het me allemaal vertellen maar ik kon het haar niet vragen. Terwijl ik dit allemaal bedacht praatte Marieke tegen me en hield mijn hand vast. Ik kon haar moeilijk verstaan maar ik geloof dat ze het over haar werk had. Ik probeerde in haar hand te knijpen om te laten voelen hoe blij ik was dat ze er was, maar dat lukte ook niet. Tranen van frustratie rolden over mijn wangen. Bah, wat was ik toch een kamerplant! Marieke zoende me en streelde me door mijn haren.

Daarna veegde ze liefdevol mijn tranen weg. Zo intiem waren we nog nooit geweest. “Hoe zou dat toch komen dat iedereen me ineens wil aanraken? Er is toch niets aan zo’n lelijke vent die in bed ligt en zich niet kan bewegen?” dacht ik. Maar ik genoot er natuurlijk wel van. Marieke was een hele lieve meid en die mocht me best aanraken.

Na een tijd gingen Iris en Marieke weer weg. Ik had Iris nauwelijks gezien omdat die een beetje op de achtergrond gebleven was. Aan de manier waarop ze met elkaar omgingen leidde ik af dat Marieke en Iris elkaar niet voor het eerst zagen en dat ze elkaar wel aardig vonden. Ze praatten in elk geval vrolijk tegen elkaar. Ik vond het altijd jammer om mijn bezoek weer te zien gaan maar ik was ook heel blij dat Marieke geweest was en dat het goed met haar leek te gaan. Ik hoopte dat ze vaker langs zou komen.

Hoofdstuk 4

De ontdekking

Ik begon langzaam door te krijgen dat het lichaam wat ik nu had erg verschilde van het lichaam waarmee ik het ziekenhuis in was gekomen. Het was kleiner, en mijn huid voelde anders aan. Ik kon nu mijn vingers en armen een beetje bewegen dus ik kon proberen mijn lichaam te ontdekken.

Helaas kon ik het nog steeds niet goed zien, ook omdat je daarvoor recht naar beneden moet kunnen kijken, en dat lukt niet als je je hoofd niet kan bewegen.. Ik kon ook nog steeds niet goed voelen in welke houding ik lag.

Normaal weet je wel ongeveer waar en hoe je armen en benen precies liggen, maar dat kwam bij mij nog niet helemaal door op dat moment.

Op een dag kwam de zuster mij weer wassen. “Dag Hidde,” zei ze. “Je bent weer ongesteld geworden hoor ik!” Ik wist niet wat ik hoorde. Ze moest zich toch wel vergist hebben? Dat kon toch niet, dat ze me in het lichaam van een vrouw hadden gestopt? Ik probeerde de zuster te vragen wat ze bedoelde, maar omdat ik nog steeds aan de beademing zat lukte praten nog helemaal niet. Ik kon wel al wat rare grommende en kreunende geluiden uitstoten, maar daarmee kon ik me niet echt verstaanbaar maken.

Toen de zuster klaar was met wassen legde ze me op mijn zij en vertrok weer. Peinzend bleef ik achter. Ik probeerde mijn arm te buigen zodat ik mijn lichaam goed kon voelen maar dat lukte nog steeds niet, hoewel ik dat al heel vaak had geprobeerd.

Potverdorie, ik een vrouw! Nu begreep ik waarom mijn ouders zo stilletjes naar me stonden te kijken elke keer wanneer ze bij mij op bezoek kwamen. Dat zal moeilijk te accepteren zijn. Wat zullen mijn vrienden er wel niet van denken? En mijn collega’s? Zouden ze me wel accepteren? Kon ik het zelf wel accepteren? Marieke en Iris schenen er weinig moeite mee te hebben. Dat luchtte me op; ik heb een goede band met mijn zus, en ook met Marieke, hoewel onze relatie nooit verder was gegaan dan af en toe een avondje uit of bij elkaar op bezoek.

Hoe zou ik eruit zien? Zou ik een ontzettend lekker ding zijn, of gewoon een ’normale’ vrouw? Hoe moest ik aan de zuster duidelijk maken dat ik een spiegel wilde hebben? En nog iets anders: ik kon nu toch moeilijk meer als Hidde Mensink door het leven. Hidde was wel een heel erge mannennaam.

Ik vond dat ik maar een andere voornaam moest hebben. En hoe moet dat met mijn paspoort en rijbewijs en de burgerlijke stand en dergelijke? Wat voor kleren zou ik aan moeten? En zou ik ook nagefloten worden op straat?

Kan ik nu ook kinderen krijgen?

Al deze vragen tuimelden door mijn hoofd die dag, en de dagen erna. Ik sliep slecht. Ik voelde me eenzaam omdat ik nog steeds met niemand kon praten. Wanneer mocht ik nu eindelijk van die beademing af! De dokter wilde dat nog niet omdat ik ’s nachts als ik sliep nog niet uit mezelf bleef ademhalen, had ze gezegd. Dus ik moest geduld hebben. Maar dat begon nu wel op te raken. Voor de zoveelste keer nam ik me voor om snel beter te worden zodat ik weer met mensen kon praten, want daar had ik nu wel heel erg veel behoefte aan.

Hoofdstuk 5

Ik kan praten

Een hele tijd later was ik van de beademing af en kon ik beginnen met leren praten. Dat viel nog niet mee! In het begin bakte ik er helemaal niets van.

Gelukkig kreeg ik hulp van een logopedist die me vertelde hoe praten ook alweer moet. Hèhè, eindelijk was het eindeloos lijkende wachten op herstel voorbij en kon ik zelf bijdragen aan mijn vooruitgang! Ik werkte hard en ging langzaam maar merkbaar vooruit. Ik moest heel erg wennen aan mijn stem; die leek helemaal niet op de stem die ik had in mijn oude lichaam.

Dat had ik natuurlijk ook niet verwacht, maar het is wel raar als je stem ineens heel anders klinkt. Ik begreep nu ook waarom ik alle geluiden anders hoorde; omdat mijn oren nu heel anders zijn gevormd!

Toen ik me een beetje verstaanbaar kon maken vroeg ik een zuster of ze me een spiegel kon brengen zodat ik mezelf kon bekijken. Die spiegel heb ik nog steeds als een soort souvenir. Toen ik hem net had lag ik er uren in te kijken, want ik kon maar niet wennen aan mijn uiterlijk. Ik was eerst een kalende dertiger met grijze ogen en donkerblond haar, maar nu werd ik in de spiegel aangestaard door een jonge meid met een dichte bos donker, ruig, halflang haar en bruine ogen. Er was werkelijk niets wat nog aan mijn oude

‘ik’ deed denken! Dat maakte me erg onzeker. Hoe zouden mensen op straat op me reageren? En mijn collega’s en vrienden? Hoe moest ik me gedragen?

Zouden mensen me een manwijf gaan vinden? Wat moest ik met een hetero man die verliefd op me werd? Die vragen bleven maar terugkomen, maar een antwoord erop had ik natuurlijk niet. Ik zou het toch gewoon moeten ervaren. Maar ik bleef er maar over piekeren.

Nu ik een beetje kon praten vond dokter Vilmos (mijn behandelend specialist die de hele operatie geregeld had) dat ik ook moest leren eten en drinken. We begonnen met hele kleine slokjes water, om ervoor te zorgen dat ik me niet te erg kon verslikken. Al snel kwamen daar hele kleine stukjes brood en andere gemakkelijk te kauwen dingen bij.

In de eerste weken

had ik veel last van mijn maag en darmen, omdat die natuurlijk heel lang niets hadden hoeven doen. Ik had tot dan toe mijn voeding via een infuus gekregen, en daar moest ik nu snel vanaf.

Leren eten werd in de loop van de maanden die volgden steeds meer een feest van leren proeven. Alles leek veel lekkerder en sterker van smaak dan vroeger. “Dat is toch logisch?” zei Iris toen ik haar dat vertelde. “Mannen ruiken niks. Je hebt me zelf verteld dat je vrouwelijke collega’s soms kunnen ruiken wat een beest mankeert, en dat jij daar wat jaloers op was.” Dat was inderdaad zo. Misschien zaten er toch nog positieve kanten aan mijn plotselinge sexeverandering.

En natuurlijk ging er ook veel tijd voorbij met het voelen aan alle onderdelen van mijn lichaam. Zeker toen ik me net een beetje vrij kon bewegen was dat een favoriete hobby, hoewel het ook al snel begon te vervelen. Ik vroeg me natuurlijk af hoe dat nou moest met sex en masturberen. Ik had geen idee wat ik moest voelen. Daar zou ik pas veel later achter komen.

Mijn ouders en mijn zus kwamen nog steeds bijna elke dag trouw langs.

Nu kon ik eindelijk met ze praten! Vreemd genoeg hadden we elkaar eigenlijk helemaal niet zoveel te zeggen. Ik beleefde natuurlijk weinig in het ziekenhuis. Bovendien was praten in het begin nog erg moeilijk voor mij en was ik al snel erg moe. Ik liet dan mijn ouders maar praten over koetjes en kalfjes. Ik had inmiddels televisie en omdat ik natuurlijk een hele tijd geen nieuws had gevolgd moesten ze me veel uitleggen. Verder hoorde ik veel verhalen over wat mijn vader op het werk had beleefd, en over de uitjes met vriendinnen die mijn moeder had gemaakt. Ik had nooit gedacht dat ze zo actief waren. Maar misschien was dat pas gekomen toen ik al een tijd in het ziekenhuis lag. Ze moesten natuurlijk ook af en toe even uitblazen en bijkomen van alle emoties.

Toen praten wat gemakkelijker was geworden vroeg ik mijn ouders hoe het met mijn vrienden ging. “Nou,” zei mijn moeder, “Fons belt regelmatig op en heeft ook een heleboel kaarten gestuurd. Hij wil wel een keer langskomen maar hij zegt dat hij graag wil dat jij er ook iets aan hebt. Dus hij wacht totdat je vertelt dat je hem graag een keer wilt zien.” Dat wilde ik wel natuurlijk, dus ik vertelde mijn moeder dat hij maar snel eens naar me moest komen kijken. Ik kende Fons al vanaf mijn studententijd, toen we samen als eerstejaars in een studentenhuis terechtkwamen. Hij studeerde economie en ik diergeneeskunde, en ondanks het feit dat we behoorlijk van elkaar verschillen kunnen we al jaren heel goed met elkaar overweg.

Ik was heel benieuwd hoe Fons zou reageren op mijn nieuwe lichaam.

“Hoe zou ik mensen gemakkelijker kunnen laten wennen aan mijn nieuwe uiterlijk?” vroeg ik mijn ouders. “Als Fons hier de kamer binnenloopt denkt hij vast dat hij verkeerd is.” Mijn vader antwoordde: “Wij hadden in het begin ook veel moeite te accepteren dat jij het was. Vooral omdat je een hele tijd lang geen enkel teken van leven gaf. Je lag daar maar tussen al die apparaten. En pas nu je een beetje kan praten en bewegen zien we iets van de oude Hidde terug.”

Ik was verbaasd. “Hoe merk je dan dat ik het ben?”

“Je woordkeus en de manier waarop je praat is typisch jij. Je bent altijd nogal voorzichtig met formuleren en je denkt goed na voordat je iets zegt.

En sommige gebaartjes die je maakt zijn ook typerend voor jou. Iris liet ons laatst zien dat je vaak aan je dekens zit te plukken. Kijk, nu doe je het weer! Dat deed je al toen je nog een peuter was.” Ik grinnikte. Iris lette altijd op die kleine details. Dat vond ze heel belangrijk. Ze zat ook altijd aan mijn kleren te trekken om ze nét dat beetje beter te laten zitten zodat ik er in haar ogen min of meer toonbaar uitzag.

“Iris is lief,” zei ik. “Dat ze zoveel tijd vrijmaakt om me elke keer maar weer op te zoeken! Het is toch een heel eind rijden voor haar. En jullie, hoe vaak zijn jullie al niet langs gekomen? Ik kan me voorstellen dat je in het begin wel eens moedeloos werd van het kijken naar mijn imitatie van een kasplantje.”

Het bleef lange tijd stil toen ik dat had gezegd. Mijn vader en moeder keken elkaar aan. Mijn moeder vroeg toen: “Wil je misschien wat drinken?” Ik begreep dat ik een teer punt had geraakt. Helaas moest ik het aanbod afslaan want ik mocht nog niets eten of drinken zonder dat er een dokter in de buurt was, omdat ze bang waren dat ik me zou verslikken (wat ook vaak gebeurde). “Ik mag nog niets drinken zonder dokter in de buurt,” zei ik dus. Het was weer een tijdje stil. Ik zag mijn ouders worstelen met hun herinneringen. Daarom, en omdat ik graag wilde dat Fons langs kwam, vroeg ik mijn moeder om Fons een uitgebreide beschrijving te geven van hoe ik eruit zag zodat hij niet de hele middag naar me zou zoeken in het ziekenhuis.

Wanneer het geen bezoekuur was en er geen doktoren of zusters bij mijn bed stonden keek ik TV of lag ik wat om me heen te kijken. TV kijken viel niet mee, want ik kon me niet bewegen, en de zuster moest dus het apparaat voor me aan- en uitzetten, en een leuke zender opzoeken. Ik was gedwongen te kijken naar de zender die ze voor me had uitgezocht, en onze smaken verschilden hier en daar behoorlijk. Zo zag ik dingen waar ik vroeger nooit naar zou kijken. Al snel was ik erg begaan met het lot van sommige hoofdpersonen in verschillende soaps. Vroeger keek ik daar nooit naar, maar ik vond het nu wel ontspannend. Ook probeerde ik het nieuws te volgen, maar omdat ik lange tijd ‘van de wereld’ was geweest en dus veel gemist had, was dat soms best lastig. Ook keek ik veel films. Zolang ik er maar niet teveel bij hoefde nadenken vond ik het prima. Mijn hoofd was nog veel te duf van alle medicijnen om goed te kunnen denken.

Als ik geen zin meer had om TV te kijken deed ik vaak mijn ogen dicht en dommelde ik wat. Vaak dacht ik dan aan mijn toekomst. Ik voelde me helemaal geen vrouw. Toch had ik het idee dat Hidde geen goede naam meer voor me was. Mensen zouden raar kijken als ik me als Hidde voorstelde. Ook voelde ik dat deze nieuwe periode in mijn leven gepaard moest gaan met een nieuwe naam. Maar hoe wilde ik dan heten? Ik kende niet zoveel vrouwen, en ik wilde natuurlijk ook niet een naam hebben van iemand die ik kende.

Dus probeerde ik namen te verzinnen die ik leuk vond en die niemand die ik kende had.

Ook keek ik veel uit het raam naar de mensen op straat. Een mens kan maar zoveel denken, vooral als hij verder helemaal niets kan doen. Dan heb je op een gegeven moment alles wel bedacht, en heb je nieuwe inspiratie nodig. “Al die mensen daar hebben ergens een bed,” dacht ik, “en een favoriet plekje om te zitten.” Ik was jaloers op de meesten van hun. “Dat jongetje dat daar naast zijn moeder huppelt, wat zou hij vanavond te eten krijgen?” Ik probeerde te bedenken wat hij op school zou moeten doen de volgende dag. Zou hij een goede leerling zijn, of een heel vervelend ventje dat altijd in de hoek moest staan? Zo fantaseerde ik bij vele mensen een verhaaltje, tot ik in slaap viel of ergens door werd afgeleid.

Iris kwam een paar dagen later weer langs. Ze had slecht nieuws voor me. “Je bent nu al een hele tijd ziek, en je bazin heeft vorige week de ontslagprocedure ingezet. Marieke is er druk mee bezig, maar ze kan denk ik niet veel doen om het tegen te houden.”

Ik was verbaasd. Werk, daar had ik al een hele tijd niet meer aan gedacht.

Jeetje, nu werd ik ontslagen! Dat zat er natuurlijk dik in. Ik zat voordat ik geopereerd werd al een tijd ziek thuis, maar toch kwam het als een schok.

Ik keek Iris vragend aan. “En hoe moet het nu verder?”

“Kop op Hidde,” zei ze, terwijl ze liefdevol mijn haren uit mijn gezicht streek. “Zorg eerst maar eens dat je weer vrolijk het ziekenhuis uit loopt.

Dat zal nog lang genoeg duren. Je kunt je daarna altijd nog druk maken over een baan. Misschien wil je straks helemaal geen dierenarts meer worden!”

“Ik kan me niets voorstellen wat ik liever zou doen. Maar je hebt gelijk, ik moet eerst maar eens beter worden. Maar hoe zit dat nu met een uitkering enzo?”

“Dat regelt Marieke allemaal voor je. Die is niet voor niets P en O

juffrouw, die weet precies hoe dat allemaal gaat. Maak jij je nu maar vooral niet te druk, OK?”

Ik keek haar bedroefd aan. “OK, ik zal mijn best doen. Ik hoop dat ze me weer nodig hebben op de praktijk als ik beter ben.”

“Vast wel. Zo’n goede en lieve dierenarts als jij vind je nergens!” zei Iris lachend. “Kom, ik schenk je een lekker glaasje limonade in, goed?” Daar had ik wel zin in, maar ik mocht nog steeds niets drinken zonder dokter erbij. Dus moest Iris alleen drinken. Terwijl ze haar limonade dronk keken we uit het raam. Buiten probeerden mensen een schuilplaats te vinden tegen de regen, die met bakken uit de lucht viel. Even later vroeg Iris: “Hoe voel je je de laatste tijd?”

Ik vertelde haar dat ik niet goed wist hoe ik mijn nieuwe lichaam moest accepteren. “O, het is helemaal niet zo erg hoor, om een vrouw te zijn,” zei ze. Ik protesteerde: “Man zijn is volgens mij veel gemakkelijker. Je hebt geen last van ongesteldheid en stemmingswisselingen en je hoeft niet steeds na te denken over wat je aan moet...’

“Het is maar goed dat je dat nu wel moet, want de manier waarop jij er vaak bijliep, daar lustten de honden geen brood van,” grinnikte Iris. En ze begon me alles te vertellen over alle aspecten van haar vrouw-zijn. Over mannen, kleren kopen met vriendinnen, mannen op de werkvloer die haar niet willen gehoorzamen (Iris is bedrijfsleidster in een fabriek en verantwoordelijk voor het productieproces), automonteurs, en nog veel meer. Op een gegeven moment werd ik er moe van en dacht ik: “Ik merk het vanzelf wel als het zover is.” Dus vroeg ik: “Weet jij nog een leuke naam voor mij?” Iris was even stil “Ik vind Iris wel een leuke naam,” zei ze toen. Ze keek me vrolijk aan.

“Ja, da’s ook handig voor Pa en Ma. Dan is de verwarring helemaal compleet en komen ze nooit meer langs.”

“Ja, daar heb je gelijk in. Dat moeten we niet hebben.” Ze staarde even voor zich uit. Daarna keek ze me lang aan. Ik werd er een beetje zenuwachtig van. “Wat denk je van Sanne, of Marleen, of Rinske. Dat vind ik wel bij je uiterlijk passen.”

Ik dacht na. “Rinske klinkt wel leuk, en het klinkt een klein beetje als Hidde.”

“Voor jou alleen hoor,” grinnikte Iris.

“Waarom wil je een nieuwe

naam?”

“Dat is toch gek, een vrouw die Hidde heet!” Iris haalde haar schouders op. “Ach..,” zei ze.

“Ik ben er al een tijd over aan het nadenken, maar ik weet niet zoveel meisjesnamen. En ik zal ook aan die naam moeten wennen, dus het moet wel iets zijn waarmee ik me kan identificeren.” Iris keek peinzend uit het raam. “Hidda?” zei ze toen. We keken elkaar aan. “Nee, da’s niks,” zeiden we tegelijk.

We kwamen er niet uit, maar Iris had me wel wat namen gegeven die me wel leuk leken. Het bezoekuur was weer veel te snel voorbij. “Wanneer kom je weer naar huis?” vroeg Iris.

“Als ik kan lopen en eten mag ik naar huis zei de dokter. Ik kan nog niet eens mijn benen optillen, dus het zal nog wel even duren. Ik ben allang blij dat ik van bijna al die slangen af ben.”

“Schiet maar op met beter worden” zei Iris. “Ik word dat heen en weer rijden een beetje zat.” Ik vertelde haar dat ik mijn uiterste best deed. “Ik weet het lieve brus van me, het was maar een grapje hoor,” zei ze.

“Brus?”

“Ja, ik weet eigenlijk niet of je nu mijn broer of mijn zus bent.”

“Ik ben een man. Dit lichaam verandert daar niets aan.” zei ik.

Iris keek me wat vreemd aan. “OK. Ik moet er nu vandoor anders kom ik veel te laat thuis. Dag Hidde!” Ze zoende me tot ziens en liep weg.

Toen Iris weg was kwam de dokter langs om te kijken hoe het met me ging. Ze vertelde dat ze binnenkort wilden gaan beginnen met een trainingsprogramma om me weer op krachten te krijgen en om al mijn spieren te laten leren kennen, zodat ik hopelijk sneller weer op de been was. Dat leek me wel wat. Hoe sneller uit bed hoe beter!

Ik vroeg haar of ze wist hoe het meisje heette waar ze mijn hersenen in hadden geplaatst. “Dat kan ik je niet vertellen. Wij weten bijna niets over de donoren die we gebruiken,” zei ze. “Het gaat om een vrouw van midden 20, meer mag ik je niet vertellen.” Dat was jammer, want ik wilde niet dat ik de naam aannam die mijn donor had voordat ze overleed. Stel je voor dat een bekende van haar me op straat tegenkwam en ik zou reageren op haar naam! Maar dat risico was dus niet uit te sluiten. Ik besloot om dan maar de knoop door te hakken. Rinske was wel leuk, maar ik wilde een naam die iedereen meteen snapt en die ik zelf op dat moment ook goed uit kon spreken. Dus besloot ik mezelf Ellen te gaan noemen. Maar ik wilde voordat ik daarmee begon eerst aan mijn ouders en Iris vertellen wat ik besloten had.

Een paar dagen later kwamen mijn ouders met het goede nieuws dat Fons had gebeld om te vertellen dat hij binnenkort langs zou komen. Ik was erg blij en wilde precies weten hoe hij dat verteld had. “Zei hij dat hij er zin in had om langs te komen? Of klonk het meer als “Ik moet langskomen want Hidde is een goede vriend van me maar ik wil helemaal niet?” ” vroeg ik. Mijn vader vertelde dat Fons eerst vroeg of ik al sterk genoeg was om de confrontatie met hem aan te gaan. “Goh,” dacht ik, “Hij denkt eraan dat het voor mij ook spannend is. Goed zeg.” Mijn vader had Fons gezegd dat hij dacht dat ik het wel aan kon. “Hij wist niet precies wanneer hij langs kon komen, maar ergens in de loop van de volgende week,” zei hij. “O, en nu je kan praten lijkt het me goed als je telefoon bij je bed neemt.” Dat leek mij nog niet zo’n goed idee.“Ik kan me nog nauwelijks bewegen dus kan ik ook de hoorn nog niet opnemen.” Daar had mijn vader niet zo over nagedacht.

Mijn ouders moesten dus nog even secretaresse spelen voor mij.

We praatten wat over koetjes en kalfjes. Op een gegeven moment zei mijn moeder: “Ik heb nog eens nagedacht over een naam voor je.”

“Ik ook,” zei ik. “Ik vind Ellen wel een mooie naam en ik denk dat dat het maar moet worden.”

Mijn moeder keek me een tijdje diep aan. “Ik denk dat het het beste is als je helemaal geen nieuwe naam aanneemt,” zei ze toen. “Het is zowel voor jou als voor ons al moeilijk genoeg om aan je te wennen. Als je nu ook nog een nieuwe naam neemt lijkt het of de oude Hidde helemaal verdwenen is. Dus het lijkt me beter als je gewoon Hidde blijft heten. Dat maakt het allemaal wat gemakkelijker.”

Mijn moeder had een goed punt. Ik had het al druk genoeg met mijn lichaam, en dan Ellen er ook nog bij... Daar zag ik al wat tegenop, dus ik hoefde niet lang na te denken over haar voorstel. “OK, dan blijf ik gewoon Hidde heten,” zei ik. Mijn ouders keken me blij aan. “Dat was makkelijk,” zei mijn vader.

“Had je gedacht dat ik moeilijk te overtuigen zou zijn?” vroeg ik. “Ik zag er al behoorlijk tegenop om anders te gaan heten, dus ik ben blij dat jullie hiermee komen.” Ik keek mijn ouders aan.

“Je was zo met die namen toestand bezig dat we dachten dat je al helemaal ‘om’ was, en dat we Rinske tegen je moesten zeggen,” zei mijn vader.

“Hoe kwam je nu ineens bij Ellen?”

“Ach, Hidde is ook wel goed. En er zijn ook vrouwen die Jan of Hans heten, dus een Hidde kan er ook wel bij. “Waarom hebben jullie me eigenlijk Hidde genoemd? We komen helemaal niet uit Friesland.”

“Ik vind het een mooie naam,” zei mijn moeder. Ze streek mijn haren uit mijn gezicht. “Een mooie naam voor een mooie meid.” En ik had geen idee wat ik daarop moest antwoorden.

Hoofdstuk 6

Fons

Ongeveer een week later lag ik wat in het rond te kijken aan het begin van het bezoekuur. Ik vroeg me af wie er vandaag langs zou komen. We spraken lang niet altijd af wie er langs zou komen, dus vaak was het een verassing voor me. Soms kwam er niemand. Dat vond ik niet heel erg; ik kreeg wel genoeg bezoek vond ik. Opeens zag ik Fons langs de deur van mijn kamer lopen. Ik wilde roepen: “Fons!” maar dat lukte niet zo goed. Het klonk meer als “Os!” maar gelukkig hoorde hij het en kwam hij terug. Hij keek mijn kamer in, waar ik druk probeerde naar hem te gebaren (wat niet echt goed lukte, hoewel ik mij steeds beter kon bewegen). Vervolgens keek hij op het bordje naast de deur om het kamernummer te bekijken. “Hij neemt geen risico’s,” dacht ik. Toen liep Fons eindelijk mijn kamer in. “Héé Fons!” zei ik. “Wat leuk dat je gekomen bent!” Hij keek wat onwennig naar me, maar ik had mijn hand naar hem uitgestoken en die pakte hij toch maar vast.

“Hoe is het met je?” vroeg ik, terwijl ik probeerde zijn hand te schudden.

Hè, die spieren wilden soms ineens helemaal niet meewerken! Het zouden de zenuwen wel zijn.

Fons keek me nieuwsgierig en onderzoekend aan. “Met mij gaat het wel goed,” zei hij. “En met jou dan? Je moeder heeft me precies verteld waar je ligt en hoe je er nu uit ziet, maar het is wel even wennen hoor! Ik verwachtte toch nog onbewust die lelijke kale dertiger hier te vinden.” Ik grinnikte verlegen, en was me plotseling heel erg bewust van mijn lichaam. “Wat zal ik zeggen. Ik ga langzaam vooruit, hoewel ik het idee heb dat het wel steeds sneller gaat. Ik kan me steeds beter bewegen en ook steeds beter praten en zien. En verder lig ik hier maar een beetje.”

“Ja, wat moet je anders doen.” Fons keek me lang aan. “Je moeder heeft wel een hele goede beschrijving van je gegeven.”

“Vertel!”

“Ze zei dat je halflang donkerbruin haar had dat steeds in je gezicht zit, en bruine ogen. Je ene oog is iets lichter van kleur dan je andere. Je hebt een beetje sproeten (zo zei ze dat), en hele dunne armpjes.” Ik moest bekennen dat dat een goede beschrijving was. “Ik kan me voorstellen dat je er niet zoveel aan had toen je nog bij de deur stond.”

“Nee, daarom keek ik maar even op het bordje, want wie weet liggen er nog meer donkerharige meiden hier op de afdeling.”

“Ik dacht nog, hij neemt geen risico’s.”

“Nee, dat staat zo slordig, dat durfde ik niet aan. En ik was de weg een beetje kwijt, daarom liep ik je deur voorbij. Maar toen begon je te schreeuwen en dacht ik dat jij het misschien wel eens kon zijn.”

“Goed zeg. Ik ben blij dat je er bent.” Ik wilde vragen hoe Fons het vond om mij ineens in mijn nieuwe gedaante te zien, maar dat durfde ik niet zo goed.

“Ik heb nog iets voor je meegenomen.” Fons haalde een groot pak uit zijn tas en gaf het aan mij. Ik probeerde het open te maken, maar mijn vingers wilden niet erg meewerken. “Zal ik het even doen?” vroeg Fons.

“Nee! Zelf doen!” zei ik met een kinderachtig stemmetje. Fons keek geduldig toe hoe ik zat te prutsen. Uiteindelijk lukte het me om het papier eraf te krijgen. Het was een boek van een van mijn favoriete auteurs, in een uitvoering met grote letters. Ik keek Fons blij aan. “Geweldig zeg! En ik heb dit boek ook nog niet gelezen!”

“Nee, dat kan ook niet want het is vorig jaar pas uitgekomen. Denk je dat het je lukt om de bladzijden om te slaan?”

“Jawel, als ik me goed concentreer lukt dat wel. Maar als er andere mensen bij zijn word ik zenuwachtig en dan gaat het vaak helemaal niet meer. Zonet toen ik je hand schudde wilde mijn arm ook niet zo meewerken.” Ik keek eens goed naar Fons. Hij leek nog groter dan ik hem vroeger al vond.

Verder was hij weinig veranderd; nog steeds het sluike blonde haar en een keurig pak met stropdas. “Ik vind het wel dapper van je dat je gekomen bent,” zei ik.

“Waarom? Een van mijn beste vrienden ligt in het ziekenhuis. Dan ga ik hem opzoeken, zelfs als ze een haar van hem hebben gemaakt. Natuurlijk is dat heel raar, maar daar wen ik vast wel aan.” Fons keek me weer onderzoekend aan. “Voor jou zal het ook niet makkelijk zijn te accepteren, of wel?”

“Het is inderdaad wel heel vreemd. Ik had gedacht dat ik heel erg aan mijn nieuwe lichaam zou moeten wennen omdat het helemaal anders zou zijn dan mijn oude lichaam. Dus dat mijn armen of benen zwaarder zouden zijn, of lichter, en dat ik daar rekening mee zou moeten houden als ik me weer kon bewegen. Maar dat is helemaal niet zo. Ik groei er nu, zeg maar, langzaam in. Het is een beetje zoals wanneer je aankomt of afvalt; dat merk je wel, maar omdat het zo langzaam gaat pas je je vanzelf aan aan je nieuwe gewicht zonder dat je je daar echt van bewust bent.”

“En dan word je wakker en dan blijkt ook nog dat je een vrouw bent.”

“Daar kwam ik pas veel later achter.” Ik vertelde hoe ik in het begin alleen pijn voelde en mijn zintuigen steeds meer terugkeerden. “Op een dag zei de zuster dat ik weer ongesteld was. Ik dacht: “Wat krijgen we nou?” Ik weet nog steeds niet hoe ik ermee om moet gaan.” Fons keek me peinzend aan. “Dat zal denk ik ook nog wel even duren, als het al gebeurt. Ik denk dat je van geluk mag spreken dat je niet zo’n hele macho man bent als die andere vriend van je, hoe heet hij ook alweer?”

“Pascal! Inderdaad zeg, die doe je er helemaal geen plezier mee. Ik denk dat hij er nu al moeite mee heeft want ik heb nog niet zoveel van hem gehoord...”

“Ik ken hem alleen van verjaardags- en andere feestjes van je dus ik kan je niets wijzer maken.”

“Tja, dat is jammer, maar niets aan te doen. Maar nu heb ik er genoeg van om over mezelf te praten. Vertel eens, hoe gaat het eigenlijk met Patricia en jou? En hebben jullie al kinderen?” En jullie wilden toch een ander huis kopen? Is dat al gebeurd of hebben jullie nog steeds ruzie met de buurman?” Fons’ gezicht klaarde op. “Ja, meneer Bolderbast,” zei hij lachend. “Nee, gelukkig zijn we verhuisd, maar dat heeft heel wat voeten in de aarde gehad...” En hij begon te vertellen. Over zijn verhuizing, en de nieuwe zware baan die hij had aangenomen, en de miskraam van Patricia... Hij had foto’s meegenomen van zijn huis, en van Patricia, die hij trots liet zien. Ik bood hem iets te drinken aan uit mijn door mijn moeder goed van drankjes en hapjes voorziene nachtkastje, hetgeen hij dankbaar aanvaardde. Ik liet hem praten en keek intussen goed naar hem. Hier zat mijn misschien wel beste vriend gewoon met me te praten alsof er niets was gebeurd. Ik voelde me intens gelukkig en tevreden dat hij er was. Opeens vroeg Fons: “Wat is er?”

“O, heb ik weer tranen! Sinds die operatie ben ik veel emotioneler lijkt het wel.”

“Nou, dat is toch ook wat. Wil je een zakdoekje?” Fons reikte me een papieren zakdoekje aan. Ik veegde met wat moeite mijn gezicht droog (sinds een week ofzo kon ik dat eindelijk zelf!). “Ik ben zo blij dat je er bent. Mijn ouders en Iris komen elke week wel een paar keer, maar op een gegeven moment heb je elkaar niets meer te vertellen. Het is wel erg fijn om eens iemand anders te zien.”

“Dat kan ik me voorstellen,” zei Fons. “Hebben de heren doktoren al gezegd wanneer je naar huis mag?”

“Zodra ik alles kan eten, en lopen zonder om te vallen, mag ik naar huis. Ik moet nu bij bijna alles wat ik doe eerst goed nadenken over welke ledematen ik wanneer moet bewegen, en ze dan ook nog aan de praat zien te krijgen. Het duurt lang voordat dat weer vanzelf gaat. Maar praten lukt me nu aardig dus lopen zal ook wel weer een keer lukken. Ik moet ook nog aansterken en proberen te staan voordat ik kan gaan oefenen met lopen.

Morgen gaan we daarvoor beginnen met een trainingsprogramma. Maar de doktoren zijn tot nu toe tevreden over mijn vooruitgang.”

“En jij, ben jij dat ook?” Ik keek Fons verbaasd aan. Dat had nog niemand me gevraagd.

“Ik ben hier liever gisteren weg dan vandaag, maar ik vind wel dat het goed gaat. Vorige week had ik je nog moeten vragen mijn gezicht af te vegen en nu kan ik het zelf! Dus ik hoop dat ik over een paar maanden naar huis kan.”

“En dan weer snel aan het werk en je oude leven proberen op te pikken!

Je ligt hier van mijn belastingcenten, dus die moet je dan maar eens gaan terugverdienen!”

“Ja meneer Fons. Maar dit wordt grotendeels betaald door mijn parti-culiere ziektekostenverzekering hoor, dus ik voel me niet zo heel schuldig.”

“Maar even serieus, je bent nu iets meer dan een jaar ziek. Als je niet snel weer aan het werk gaat, al is het maar voor een paar procent ofzo, kan je werkgever je ontslaan. Ik zou mijn best doen om daarom zo snel mogelijk weer aan het werk te komen.”

Ik legde uit dat mijn bazin Daphne inmiddels was begonnen me te ontslaan. Fons keek verbaasd. “Ja maar...”

“Ik kan er nu natuurlijk niet veel aan doen. Marieke doet haar best maar die vertelde Iris dat Daphne het volste recht heeft me te ontslaan, en dat daar eigenlijk niets tegen te doen is. Ik heb Marieke er zelf nog niet over gesproken.” Ik zuchtte. “Laat ik eerst maar eens zien dat bed uit te komen, en daarna zien we wel verder.” Fons vond echter dat ik ook de langere termijn goed in de gaten moest houden.

“Ik denk niet dat we het eens worden Fons” zei ik.

“Het is weer net als vroeger. Ik snapte al niet dat je dierenarts wilde worden. Dat is toch een rotbaan! Heel hard werken en je verdient er niets mee.”

“Het is een roeping hè. En als ik straks weer groot en sterk ben ga ik denk ik kleine boerderijdieren erbij doen. Daar is een markt voor volgens mij, met al die rijke westerlingen die hier een boerderijtje kopen en dan wat schapen en geiten in hun tuin loslaten.”

“En dan elke lente de hele nacht lammetjes uit die schapen trekken. Nou, mij niet gezien hoor,” mopperde Fons.

“Ach wat, wie zat er nou net te zeuren dat hij zo hard moet werken?

Ja, jij zegt wel dat je een zware baan hebt, maar loop maar eens een weekje mee op de praktijk, dan zal je zien wat hard werken is.”

“Nou, ik verdien tenminste goed.”

Dat kon ik niet ontkennen. Fons en Patricia hadden een kast van een huis gekocht. Maar ik had een léuke baan, vond ik, en volgens mij is dat belangrijker dan een groot huis.

We babbelden nog wat door over van alles en nog wat. Ineens zei Fons:

“Zeg, heb je je oude bril nog?” Die had ik nog wel; hij lag in het nachtkastje in de la. Fons pakte hem en zette hem op mijn neus. “Hmm... Nou ja, wie weet helpt het.”

“Wat bedoel je? Kan je die bril weer weghalen want ik zie nu alles wazig.”

“Doe het zelf maar! Je kon net ook je ogen uitwrijven, dus kan je ook die bril afzetten.”

Mooi was dat. Moest ik ook nog heel moeilijk gaan doen. Maar Fons had gelijk; als ik alles wat ik even moeilijk vond maar aan andere mensen ging vragen werd ik nooit beter. Ik begon dus aan het project bril afzetten.

“Ik dacht dat als je iedereen die je kent een foto van jezelf opstuurt mét en zonder dat brilletje, mensen misschien makkelijker aan je wennen,” zei Fons. Medelijdend keek hij naar mijn gepruts. “Is het echt zo moeilijk?”

“Ja, maar nu ga je me niet meer helpen! Misschien is het wel een goed idee. Dat van die foto is sowieso een goed idee denk ik.”

“Wie weet helpt het ook wel om je bril op te doen als je bijvoorbeeld voor het eerst weer naar je werk gaat, of als er andere vrienden van je langskomen.”

“Ik wil alleen geen foto’s laten maken in het ziekenhuis, dus dan moeten we dat maar snel doen als ik weer thuis ben. Goed idee van je zeg. Ik zat al een tijd te piekeren over dat probleem. Ik denk dat het wel wat helpt. Had ik al gezegd dat ik heel blij ben dat je er bent?”

“Ja daarvan heb je me nu wel overtuigd,” grinnikte Fons. “Maar zeg, ik ga je ongelukkig maken want het bezoekuur is alweer afgelopen en ik moet op huis aan. Anders wordt Patricia ongerust.”

“Jammer zeg. Dan ben ik straks weer helemaal alleen! Gelukkig heb ik nu een mooi boek, dus ik zal me niet snel vervelen.”

“En als je je verveelt dan roep je toch gewoon die knappe zuster bij je?” zei Fons. “Je bent nu zeker ook wel spontaan lesbisch geworden of niet?”

“Daar moet ik nog over nadenken. Ik denk het wel. Die ene zuster is inderdaad wel heel knap,” moest ik toegeven.

Na nog wat gepraat over van alles en nog wat vertrok Fons veel te laat.

Ik bleef alleen achter en staarde naar buiten, waar het al donker was. Ik keek naar de auto’s die af en aan reden op de weg langs het ziekenhuis. Het bezoek had me echt goed gedaan. Ik vond het erg knap van Fons dat hij zo gemakkelijk met me omging. Dat idee van die foto met bril was ook erg goed. Dat we daar zelf niet opgekomen waren! Ik probeerde op mijn zij te gaan liggen, want ik begon mijn rug nu wel aardig te voelen, na zo’n lange tijd in één houding te hebben gelegen. Het viel niet mee, maar het was me al een keer eerder gelukt, dus nu moest het ook weer gaan. Na veel gepruts en gedoe lukte het. Ik viel vrijwel direct daarna in slaap.

Hoofdstuk 7

Revalideren

Zoals ik al tegen Fons had gezegd was ik nu goed genoeg om met een trainingsprogramma te beginnen. Dus werd ik elke dag naar een zaaltje gereden waar allemaal martelwerktuigen stonden. Daar moest ik met gewichten aan de gang, met mijn voeten tegen dingen aan duwen, en proberen mijn rug te buigen en te strekken en wat al niet, onder de bezielende leiding van dokter Igor. Heel vermoeiend allemaal, maar wel erg leuk want ik zag mezelf nu snel vooruit gaan.

Ook werd er een project ‘Help Hidde zijn lichaam voelen’ opgestart omdat dokter Vilmos vond dat ik wat langzaam was met leren bewegen. Om me mijn lichaam beter en sneller te laten leren kennen kwam er elke dag een dokter met een soort metalen potlood die ze op verschillende plekken op mijn lichaam drukte. Ik moest dan vertellen waar hij zat en welke kant ze hem op bewoog. Ook moest ik het verschil leren voelen tussen hard en zacht (dat was niet zo moeilijk), warm en koud (dat was een stuk lastiger), en ze probeerde er zelfs achter te komen waar mijn pijngrens lag, door bijvoorbeeld hard met het potlood te duwen, of door me een ijzeren staafje dat langzaam steeds heter werd te laten vasthouden.

Het waren leerzame oefeningen en ze hielpen me erg met het onder contrôle krijgen van mijn lichaam. Ik voelde me beter, en ook als er geen doktoren bij waren probeerde ik me vaak op te trekken aan de stang die ze boven mijn bed hadden gehangen, of probeerde ik met mijn vingertoppen mijn tenen aan te raken. In het begin ging dat natuurlijk moeilijk, en vooral in de eerste week had ik erg veel last van spierpijn. Maar dat was ook goed, want ik voelde spieren waarvan ik het bestaan niet wist, en dat betekende dat de zenuwen in mijn ruggenmerg goed aan elkaar waren gegroeid en dat mijn hersenen al behoorlijk uit de voeten konden met mijn nieuwe lichaam.

Al na een paar weken durfde ik het aan om rechtop in kleermakerszit op mijn bed te gaan zitten. Dat was moeilijker dan ik dacht, want ik moest nu ineens mijn evenwicht zien te bewaren! Gelukkig hield Igor me goed vast, anders was ik pardoes uit het bed gevallen. Hij legde me uit hoe ik in een stabielere houding moest gaan zitten, en al snel lukte het me om in evenwicht te blijven.

“Fantastisch, dat heb je sneller voor elkaar dan ik dacht,” zei Igor. “Dan kunnen we binnenkort eens proberen te gaan staan.” Hoewel ik daar mijn hele periode in het ziekenhuis naartoe geleefd had moest ik toch even slikken. Wauw, het gaat nu echt gebeuren! Ik hoopte maar dat mijn benen me konden dragen. Maar dat moest wel lukken; we hadden niet voor niets krachttraining gedaan, en Igor zou wel weten wat goed voor me was. Igor temperde mijn enthousiasme een beetje door te zeggen dat hij me eerst wat stabieler wilde zien zitten voordat we gingen proberen te staan. Ik oefende dus met hernieuwd enthousiasme, en Igor was erg tevreden over mijn prestaties die middag.

Die avond kwam Marieke weer langs. Uitgelaten liet ik haar mijn nieuwe kunstje zien, en vertelde ik haar dat ik al snel zou proberen te gaan staan!

“Heee, da’s prachtig zeg! Goed zo meissie!” riep Marieke blij. Ik was er ondertussen een beetje aan gewend geraakt dat mensen ‘meisje’ tegen me zeiden, maar toch klonk het nog altijd een beetje raar. Ik was nu echter te vrolijk om er lang bij stil te staan.

“Hoe gaan ze dat doen?” vroeg Marieke.

“Ze gaan me met twee mensen rechtop zetten en dan moet ik zien dat ik zelf blijf staan. En hopelijk vangen ze me op als ik val.”

“Twee van die lekkere potige mannen om je heen, da’s altijd leuk, of niet?”

“Nou ik heb liever twee lekkere zusters aan mijn bed hoor,” zei ik.

Marieke keek me lachend aan. “Je best dus nu officieel lesbo!” Daar leek het wel op inderdaad.

“Dat had ik vijf jaar geleden ook niet durven dromen, dat ik nog een keer lesbisch zou worden!”

Marieke keek dromerig naar buiten. “Toen ik je leerde kennen dacht ik eerst dat je homo was,” zei ze.

“Dat was toch echt niet zo. Maar ik was ook niet echt een stoere vent, dat is waar. En als je dan ook nog geen vriendin hebt gaan de mensen al snel dingen verzinnen,” grapte ik.

“Maar als je een echt stoere man bent en je wordt ineens vrouw zonder het te willen... volgens mij is dat behoorlijk traumatisch voor je.”

“Dat zei Fons ook al. Echt leuk vind ik het ook niet. Ik denk dat ik als ik thuis ben pas door ga krijgen wat het inhoudt. Ken je mijn vriend Pascal?

Die zou er denk ik veel meer moeite mee hebben dan ik. Maar je weet nooit; misschien zit ik over een paar maanden ook wel bij de psycholoog. Het is voor mij ook niet echt makkelijk te accepteren. Ik zit de hele tijd met die BH te prutsen, en mensen behandelen me ook anders dan vroeger. Ook mijn ouders en Iris. Ik kan dat wel begrijpen, maar ik heb toch liever dat ze net als vroeger met me omgingen.”

“Maar Hidde, je moet niet vergeten dat als je een mannenlichaam had gekregen je er ook totaal anders had uitgezien. En vaak zegt iemands uiterlijk toch iets over zijn karakter. Mensen passen zich daar onbewust op aan, zelfs in jouw geval. Bovendien was je een hele tijd lang een wel heel fragiel en mager meisje. Geloof me, het was voor ons ook heel moeilijk om je zo hulpeloos te zien liggen terwijl we niet wisten wat er in je omging en of je ooit nog beter zou worden. Sinds je weer een beetje kan bewegen, en die krachttraining doet, zie je er veel beter uit, en nu zien we de oude Hidde ook meer en meer terug komen.” Marieke streelde me door mijn haar. “Je moet een beetje geduld met ons hebben,” fluisterde ze.

Het was een tijd stil, waarin we allebei voor ons uit staarden. Marieke had tranen in haar ogen en beet op haar lippen. Ik bedacht dat ik me waarschijnlijk helemaal niet kon voorstellen wat zij en mijn ouders en Iris hadden moeten doormaken. Ik stak mijn hand naar haar uit maar ze zag het niet. Met moeite pakte ik een tissue uit de doos op mijn nachtkastje, die ze dankbaar aannam.

“Het lijkt me sowieso een goed idee om naar een psycholoog te gaan,” zei ze even later. “Je moet al die rare gevoelens niet in je eentje gaan verwerken.

Hij kan je leren daarmee om te gaan. Heb je het idee dat je veranderd bent?”

“Qua karakter bedoel je?

Ja, ik ben veel sneller geëmotioneerd dan

vroeger. En ik kijk heel veel soaps op TV, terwijl ik daar vroeger echt helemaal niets aan vond.”

“O leuk, dan gaan we als je beter bent gezellig samen op de bank soaps kijken! En houd je ook van huilfilms?”

“Huilfilms?”

“Ja, van die hele romantische films weet je wel, over dat ze mekaar krijgen, maar dan komt de ex weer terug en krijgen ze ruzie, maar aan het eind gaat de ex dood en komt alles goed.”

“Die film heb ik nog niet gezien,” zei ik lachend. “Hoe heet hij?”

“Het is maar een voorbeeld! Elke romantische film is goed.”

“Ik vind films altijd zo lang duren. Meestal als ik een film ga kijken ben ik al in slaap gevallen als de film nog lang niet afgelopen is.”

“Dan gaan we maar een keer naar de bioscoop. En dan geef ik je wel een por als je in slaap valt.” Marieke keek me aan en veegde voorzichtig mijn haar uit mijn gezicht. Waarom dat haar niet gewoon op zijn plaats kon blijven zitten snapte ik ook niet. Zelfs als ik stil lag kroop het nog in mijn ogen. “Dat lijkt me leuk,” zei ik. Maar we moeten eerst maar eens weer gewoon uit eten gaan, denk je ook niet?

“Heee ja, waarom zetten we jou niet in een rolstoel en dan gaan we samen lekker hier in de stad eten? Dan duw ik jou overal naartoe!” Marieke keek me blij en verwachtingsvol aan. Ik was een beetje overrompeld door het idee. “Nou, dat klinkt wel heel romantisch. Daar had ik zelf nog helemaal niet aan gedacht. Het lijkt me geweldig om weer eens het ziekenhuis uit te zijn!” Ik beloofde dat ik het de volgende dag zou vragen.

“Leuk zeg! Hé, je moet ook eens telefoon regelen; je kan volgens mij nu wel opnemen als er iemand belt.” Daar had ze gelijk in. Nou, dat moest ik dan ook maar eens gaan doen.

De volgende dag vroeg ik aan dokter Vilmos of ik in een rolstoel de stad in mocht. Ze keek me bedroefd aan. Ze keek altijd wel een beetje bedroefd, maar nu was het nog erger. “Ik begrijp dat je dat graag wilt, maar dat kunnen we helaas niet toestaan. Zolang je nog niet helemaal beter bent zijn wij verantwoordelijk voor je en moeten we als er iets gebeurt direct kunnen ingrijpen. En als jij er ineens vandoor gaat om te gaan feesten in de stad kan dat niet. Je zult nog even geduld moeten hebben, Hidde. De laatste loodjes zijn altijd het zwaarst, maar het gaat erg goed met je en het zou me niet verbazen als je over een maand of drie vrolijk iedereen hier vaarwel staat te zwaaien.” Ik was natuurlijk teleurgesteld, maar het vooruitzicht dat ik over drie maanden al het ziekenhuis uit kon zijn gaf me weer hoop.

De dagen daarna oefende ik me suf om mijn benen nog wat sterker te maken en een wat beter gevoel voor evenwicht te krijgen. Ik ging snel vooruit, en twee weken later vond Igor het tijd om maar eens te gaan proberen een stukje te lopen. Dus kwam hij op een middag bij mijn bed staan met een andere dokter, die zich voorstelde als Gerben. “Twee mannen,” dacht ik. “Nu gaat het gebeuren! Ik hoop maar dat ze hun handen een beetje thuis kunnen houden.” Ik vond Igor af en toe al zo raar naar me kijken, daar werd ik wel eens wat onzeker van.

“Zullen we vandaag eens een rondje door de gang gaan lopen?” vroeg Igor. “Jaaa!” antwoordde ik enthousiast. “We gaan eerst weer een stukje rijden,” zei Igor, en daar gingen we, onderweg naar de trainingszaal waar ik al zo vaak geweest was in de afgelopen maanden. Hij parkeerde het bed naast een loopband waarboven een stellage was gemaakt waar je iemand aan kon hangen zodat zijn armen en benen vrij waren. Op de band waren dwars op de looprichting strepen van grijs glimmend plakband geplakt.

“OK, dit is wat we gaan doen. Jij gaat op de rand van het bed zitten met je benen over de rand.” Igor keek me aan. “Doe het maar,” zei hij. Ik deed wat hij vroeg. Omdat ik niet met mijn voeten bij de grond kon liet Igor het bed wat zakken. Hij gaf me een hesje waarmee ik boven de loopband gehangen kon worden. “Trek maar aan.” Weer deed ik wat Igor vroeg.

“Mooi zo. Nu is het heel simpel. Wij pakken je elk bij een schouder onder je arm, en je probeert op te staan. Als je valt vangen wij je op.” “Moet ik geen slippers ofzo aan?” vroeg ik. “Dat maakt het lopen moeilijker, dus we doen het liever zonder. Het is wel een beetje koud maar daar moet je even doorheen. Straks op de loopband is het niet koud.” zei Gerben. De vloer was inderdaad koud.

Ik begon te proberen te staan. “Je moet je bovenlichaam naar voren brengen,” zei Gerben. “Je zwaartepunt moet boven je voeten zitten, anders kom je nooit overeind.” Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Ik was heel bang voorover te vallen. Uiteindelijk hadden de twee mannen me ervan overtuigd dat ze me goed vast hadden. Ze hielpen me een beetje, en voor ik het wist stond ik op mijn benen! Gerben en Igor moesten me wel goed vasthouden, en ik voelde elke spier in mijn benen zich spannen, maar ik stond toch maar min of meer! “Goed zo,” zei Igor. “Nu ga je even vliegen.

Samen tilden de mannen me naar de loopband en haakten mijn vestje vast.

“Gelukkig ben je niet zo zwaar,” zei Gerben hijgend. Terwijl hij me met één hand vasthield stelde hij met zijn andere hand de goede hoogte in. Ik werd een beetje opgetild zodat mijn voeten net niet de loopband raakten.

“OK,” zei Igor. “Als ik je direct op de loopband zet ga je geheid onderuit.

Daarom gaan we eerst oefenen met loopbewegingen maken. Als je dat een beetje lukt laten we je langzaam op de loopband zakken en moet je proberen rechtop te blijven. Ik zet de band vast aan, dan kan je zien hoe hard je moet lopen als we je laten zakken. Probeer je tempo aan te passen aan de strepen die Gerben en ik op de band hebben geplakt.” Hij zette de loopband aan en ik probeerde met mijn voeten de strepen te volgen die onder mij voorbij schoven.

“Probeer niet zo naar beneden te kijken maar meer voor je uit, net zoals je doet bij gewoon lopen. En probeer te tellen. Elke keer als je weer een streep ziet verschijnen tel je: één, twee, één, twee, enzovoort.” Ik deed mijn best maar het viel niet mee. “Is het niet makkelijker als ik de band net wel kan aanraken?” vroeg ik. “Dan kan ik voelen hoe snel hij voorbij komt.” Gehoorzaam liet Igor me een klein beetje zakken. Inderdaad ging het nu iets gemakkelijker, maar het was nog steeds erg moeilijk om de kadans te pakken te krijgen. Ik raakte ook steeds mijn evenwicht kwijt. Na een half uurtje oefenen was ik bekaf en heel erg teleurgesteld. En daar kwamen de tranen weer. “Nou nou,” zei Igor, duidelijk geschrokken van mijn huilbui.

Ik was er zelf ook van geschrokken. “Stoere mannen huilen niet,” dacht ik.

Ik schaamde me omdat er twee mannen bij waren. “Met twee zusters erbij had ik het minder erg gevonden,” dacht ik.

“Je doet het helemaal niet slecht hoor. Let maar op, over een paar dagen doe je het veel beter en heb je de smaak te pakken,” zei Igor. Ik voelde me kwetsbaar en was het liefst in een hoekje gekropen. “Bah, waarom moet dit nu weer gebeuren! Het leek zo gemakkelijk, even gaan lopen. Dat rechtop gaan zitten was toch ook niet zo heel moeilijk? Waarom wil dit dan helemaal niet?” piekerde ik. Ondertussen had Gerben een tissue gepakt en kon ik mijn gezicht weer droogvegen. Toen voelde ik me weer wat beter. “Ik wil het nog één keer proberen,” zei ik. De band ging weer aan en ik begon weer te tellen. Eén, twee, één, twee... Het ging nu iets beter, maar ik had het verschil tussen mijn linker- en mijn rechterbeen nog niet helemaal door, waardoor ik af en toe uit balans raakte. Af en toe pakte Gerben of Igor een been, om het in de goede richting te duwen. Ik moest me heel erg concentreren, en nog ging het vaak verkeerd. Toch waren ‘mijn’ mannen erg tevreden. “Niet slecht meissie, voor een eerste keer,” zei Gerben. “Ik ben je meissie niet,” schoot het door mijn hoofd, maar ik had geen zin om ruzie te maken. “Je doet het al beter dan in het begin.” Ik was ondertussen zo moe geworden dat ik echt moest stoppen. “Vanmiddag weer?” vroeg Igor.

Dat leek me een goed idee.

De twee mannen tilden me weer op het bed. Nu kon ik het hesje weer uitdoen. Dat was prettig want het zat niet erg lekker. Gerben hing het aan de stellage boven de loopband, en daarna werd ik weer naar mijn kamer geduwd, waar mijn middageten klaar stond.

In de dagen die volgden oefenden we veel, en ik ging langzaam vooruit.

Toch duurde het nog bijna twee maanden voordat ik goed kon lopen op de loopband, zonder het hesje nodig te hebben. Ik hield me dan vast aan de stang die speciaal daarvoor op het apparaat gemaakt was. Op een gegeven moment vroeg Gerben of ik een stukje door de kamer durfde te lopen. Ik moest daar even over nadenken. Het was een beetje een eng idee om helemaal los te moeten lopen, net als voor het eerst gaan fietsen zonder zijwieltjes.

Maar het zou toch eens moeten gebeuren, dus ik zei dat ik dat best durfde, als Gerben en Igor me maar zouden opvangen als ik viel. Dat wilden ze maar al te graag.

Even later liep ik hand in hand met mijn twee mannen door de gang.

We waren inmiddels goed op elkaar ingespeeld, en ik had ze zo ver gekregen dat ze geen ‘meissie’ meer zeiden. Het lopen ging beter dan ik gedacht had.

Dat gedoe met die loopband was voor meer dan ik dacht goed geweest. Ik had alleen nog niet geleerd om de bocht om te gaan, dus dat deed ik in het begin heel voorzichtig, maar ik viel niet! We waren alle drie erg tevreden.

Gerben vroeg: “Wil je terug lopen naar je kamer? Dan komen we straks het bed wel brengen.” Dat leek me wel wat, dus dat deden we. Op mijn kamer aangekomen zei Igor: “Nu denk je dat je alles kunt, maar probeer maar eens in die stoel te gaan zitten daar.” Dat bleek inderdaad behoorlijk lastig, en voordat ik het wist lag ik ernaast, ondanks dat Gerben en Igor me probeerden te vangen. Gelukkig had ik me geen pijn gedaan. De mannen wilden me weer overeind helpen maar ik pakte me aan de tafel vast die naast de stoel stond en trok mezelf weer overeind. Ik hield me goed vast aan de tafel en klom zo in de stoel. “Ziezo. Als jullie nu dat bed halen blijf ik hier rustig zitten,” zei ik grijnzend. Ik voelde me erg gelukkig. Ik had weliswaar nog niet los gelopen, maar er was weer een doel bereikt: lopen zonder hesje en loopband! Terwijl mijn bed gehaald werd zat ik wat te mijmeren over wat er nu allemaal binnen handbereik lag. Ik had nu geen hulp meer nodig als ik naar de WC wilde. Die twee stappen naar de deur durfde ik wel te zetten, en in de badkamer kon je je overal vasthouden aan de buizen die daarvoor aan de muur waren geschroefd. De hoofdingang van het ziekenhuis kwam ook steeds dichterbij. Ik moest maar eens een lijstje maken met iedereen die me in het ziekenhuis erg geholpen had erop. Daar wilde ik graag wat leuks voor kopen. Ik bedacht me ineens dat ik in al de tijd dat ik hier was nog geen pen had vastgehouden. Dat was weer een nieuw doel: leren schrijven!

Als dat net zo gemakkelijk was als leren lopen kon het nog wel even duren voordat ik een leesbaar lijstje had. Nou ja, dan moest iemand anders maar voor me schrijven.

Die avond kwam Iris langs. Mijn ouders waren op vakantie en ik had al een paar dagen geen bezoek gehad, dus ik was erg blij toen ze onverwacht mijn kamer binnen kwam lopen. We omhelsden elkaar en ik vertelde dat ik voor het eerst door de gang had gelopen.

“Fantastisch, je gaat vooruit! En weet je al wanneer je naar huis mag?”

“Daar hebben we het nog niet over gehad. Ik moet eerst helemaal los kunnen lopen zonder iemand vast te houden denk ik.” Ik vertelde over ‘mijn’

twee mannen die me hadden leren lopen en met wie ik hand in hand door de gang gelopen had.

“Voor zulke sappige details kom ik nu hier. Zijn het lekkere mannen?

En vrijgezel?”

“Lekker weet ik niet hoor, dat moet je zelf maar eens komen bekijken.

Maar Gerben is wel groot, en Igor heeft lang haar en een paardenstaart.”

“Hè bah, die hoef ik niet hoor. Ik houd niet van alternatievo’s.”

“Volgens mij is hij helemaal niet zo alternatief. Maar dan ga je toch gewoon voor Gerben. Zal ik je been even breken? Dan kom je hem vanzelf wel een keer tegen.” Daar had Iris toch niet zoveel zin in. “Dat lukt je lekker toch niet, zwakkerdje,” grapte ze. Ik vertelde haar over mijn plan om een lijstje te maken en wat leuks te kopen voor iedereen die me geholpen had weer helemaal beter te worden. Ze vond het een goed idee, maar zag toch wat problemen.

“Ken je alle namen nog? En de mensen die je op de intensive care hebben begeleid? Die heb je zelfs nog nooit gezien, en daar heb je toch heel lang gelegen. Als je mensen vergeet voelen die zich achtergesteld. Is het niet beter een heleboel taart te kopen en iedereen die zich aangesproken voelt uit te nodigen?”

“Dat is zo standaard. Er wordt hier al zoveel taart uitgedeeld. We moeten wat beters verzinnen.” We piekerden erop los maar erg goede ideeën kwamen er niet. Op een gegeven moment scharrelde Iris wat in haar tasje rond en haalde er een volgekrabbeld papiertje uit.

“Pa en Ma hebben hun telefoon naar mij doorgeschakeld. Ik heb een heleboel telefoontjes voor je gehad. Even kijken hoor, waar zal ik beginnen.

O ja, Pascal heeft weer eens van zich laten horen. Ik heb een hele tijd met hem gepraat. Hij heeft het heel druk, want hij heeft een hotel gekocht en probeert dat nu een beetje op orde te krijgen. Er moet verbouwd worden enzo. Hij heeft ook vaak ruzie met z’n vrouw, want die kan het allemaal niet meer aan. Hij heeft het niet makkelijk.”

“Dat is wel typisch Pascal, om zich zo onvoorbereid in het avontuur te storten. Heeft hij nog gevraagd hoe het met mij ging, of is hij daar niet aan toe gekomen?” Ik was intussen behoorlijk teleurgesteld geraakt in Pascal.

In de meer dan anderhalf jaar dat ik ziek was had hij nog maar twee of drie keer van zich laten horen.

“Ja, hij was blij te horen dat het goed ging, maar hij zei dat hij weinig tijd heeft om langs te komen vanwege dat hotel.” Iris keek me aan. “Wat moet je ermee hè?”

“Ik weet het ook niet,” zei ik. “Hij is bang om bij me langs te komen volgens mij. Ik denk dat ik maar eens bij hem langs moet als ik weer beter ben. Kijken of hij het echt zo druk heeft.”

“Verder heeft Marieke natuurlijk gebeld. Zij had niet zoveel te vertellen, ze wilde eigenlijk vooral weten hoe het met mij ging.”

“Jullie zijn dikke vriendinnen aan het worden, of niet?”

“We hangen vaak uren aan de lijn inderdaad. Maar we zijn niet zo heel vaak bij elkaar op bezoek geweest. O ja, ze zei ook nog tussen neus en lippen door dat als je naar huis mag, je ook wel de eerste tijd bij haar mag logeren.” Daar moest ik even over nadenken. Marieke woonde vier huizen verderop in mijn straat. Maar als ik bij haar zou gaan logeren zouden Pa en Ma zich gepasseerd voelen. Het leek me dus beter om eerst maar lekker bij hen bij te komen voordat ik naar mijn eigen huis zou gaan.

“Dat lijkt me inderdaad ook het beste, dan kunnen Pa en Ma ook aan je wennen. Marieke zie je waarschijnlijk veel vaker.” Dat klopte, ik zag haar minstens één keer per maand.

“Verder heeft Fons weer gebeld. Hij wil graag nog een keer langs komen.

En als laatste op mijn lijstje heb ik je collega Angela die je de groeten doet van de hele praktijk.”

“Fantastisch. Fons kan altijd langskomen natuurlijk. Stuur hem maar snel weer deze kant op. Maar je bent volgens mij nog wat mensen vergeten hoor.”

Iris dacht even na. “O, ja, Pa en Ma!” Ze sloeg haar ogen op naar het plafond en zei: “Sorry Pa en Ma.” Daarna keek ze weer naar mij en vertelde dat ze heel veel mooie musea hadden bekeken en dat het mooi weer was en dat ze heel benieuwd waren of het goed met me ging.

“Weinig origineel moet ik zeggen,” grinnikte ik.

Hoofdstuk 8

Naar huis

Een paar weken nadat ik hand in hand met Gerben en Igor door de gangen van het ziekenhuis was gezwalkt zat ik in de gemeenschappelijke ruimte van de afdeling wat TV te kijken, toen dokter Vilmos me kwam vertellen dat het nu wel mooi was geweest en dat ik volgende week maar weer eens naar huis moest gaan. “Je kan nu los lopen en je eet alles wat we je voorzetten, dus moet je nu jezelf kunnen redden.” Ik keek haar verbaasd aan, wilde het eerst niet geloven. Ik bedankte haar hartelijk. Toen het even later goed tot me doordrong wat ze had gezegd voelde ik me blij en bang tegelijk. Eindelijk mocht ik naar huis! Hier had ik maandenlang hard voor gewerkt en op gehoopt. Wat zullen Pa en Ma en Iris en Marieke opkijken als ze dat horen!

Maar hoe moest ik nu verder? In het ziekenhuis werd alles voor me geregeld; nu moest ik straks ineens weer voor mezelf gaan zorgen. Zou ik dat wel aan kunnen? “Kom op nou Hidde,” dacht ik. “Je hebt het moeilijkste achter de rug en nu ga je je bang maken omdat je thuis weer je oude leventje kan oppikken? Dat kan niet hoor!” Ik liep naar mijn kamer (nog steeds een beetje wankel, maar toch zonder me vast te houden), en ging mijn ouders bellen.

De volgende dag kwam dokter Vilmos met een meneer langs die zich voorstelde als meneer Moonen, en me vertelde dat hij pasfoto’s nodig had voor een nieuw rijbewijs en een nieuw paspoort. “We moeten de autoriteiten voorbereiden op de schok van je gedaanteverwisseling,” zei hij. Dat leek me een goed idee, en omdat de dokter erbij was vertrouwde ik wel dat die meneer er niet met mijn identiteit vandoor zou gaan. Dus liet ik hem pasfoto’s maken. Hij had zelfs vingerafdrukken en een handtekening van me nodig. Die handtekening werd erg kriebelig en slordig, want schrijven had ik nog niet veel geoefend. Maar dat vond meneer Moonen niet zo erg. Toen hij alles had wat hij wilde zei hij: “Zo. Nu krijg je binnenkort een aantal papieren thuisgestuurd, en die moet je op het gemeentehuis inleveren. Ik stuur ook een paar brieven naar de gemeente zodat ze weten wat er aan de hand is. Als je die papieren inlevert krijg je een paspoort en een rijbewijs.” Ik vond het nog moeilijk te bevatten dat ik over een poosje weer naar het gemeentehuis kon gaan. “En als ze moeilijk doen,” vroeg ik, “wie kan ik dan bellen?”

“Dan bel je mij maar,” zei meneer Moonen, en hij gaf me zijn kaartje.

“Goed bewaren hoor,” zei hij. Ik beloofde dat ik dat zou doen, en hij vertrok weer.

In de nachten die volgden sliep ik erg slecht. Ik was veel te opgewonden om te slapen! Ik dacht na over alles wat ik zou gaan doen als ik uit het ziekenhuis was. Eerst lekker een paar weken bij Pa en Ma bijkomen. Bij hen kon ik eindelijk weer eens luisteren naar muziek.

Mijn vader en ik

hadden allebei een uitgebreide verzameling klassieke muziek, en we leenden elkaar vaak CD’s uit. Ik had wel zin om weer eens heerlijk op de bank naar Giacomo Carissimi te luisteren op Pa’s goede stereo. Maar belangrijker was natuurlijk dat ik weer over straat kon lopen en het dorp in gaan. Daar zag ik nu nog wel tegenop; ik kon nog niet zo goed lopen, en ik was bang dat dat nog wel slechter zou zijn als het hard waaide of als de vloer ongelijk was. Ik moest nog veel oefenen voordat ik weer naar mijn eigen huis terug kon en alleen kon wonen.

Ook kon ik moeilijk wennen aan het idee van vrijheid. Ik was al zo lang opgesloten geweest in het ziekenhuis waar nooit iets leek te veranderen.

Ik vroeg me af of de maatschappij erg veranderd was in mijn afwezigheid.

Het begon tot me door te dringen dat gevangenen die na een jarenlange gevangenisstraf werden vrijgelaten zich ongeveer hetzelfde moesten voelen.

Ik had zoveel gemist de afgelopen jaren!

Ik wist niet wat de populaire

stopwoordjes waren die mensen gebruikten, wat de mode was op straat, welke nieuwe uitvoeringen van klassieke muziek er waren verschenen, waar mensen over praatten, en welke belangrijke ontwikkelingen er waren geweest in de diergeneeskunde. Natuurlijk had ik veel TV gekeken, maar dat gaf toch altijd maar een beperkt en vertekend beeld van de werkelijkheid, dus was ik heel nieuwsgierig naar de echte wereld. Ik moest heel wat bijleren de komende weken!

Waar ik ook erg naar uitkeek was de kat van mijn moeder. Ik had al een eeuwigheid geen huisdier meer gezien, en begon heimwee te krijgen. Hopelijk kende hij me nog... Maar nee, ik was helemaal veranderd dus hij zou me opnieuw moeten leren kennen. Ik was benieuwd of hij me in mijn nieuwe gedaante ook zo aardig en lief zou vinden als vroeger. Waarschijnlijk wel; hij vond iedereen aardig en lief die hem af en toe eten gaf. Zou ik zelf ook weer een huisdier nemen als ik weer in mijn eigen huis woonde? In elk geval geen hond. Ik had al eens een hond gehad toen ik net begon met werken en dat was me toch teveel gedoe. Ik kon hem niet meenemen naar de praktijk dus ik moest elke keer terug naar huis om hem uit te laten. Bovendien moest het arme beest vaak hele dagen alleen thuis zijn. Ik had het heel erg gevonden toen hij van ouderdom overleed, maar had geen nieuwe hond genomen. Nee, dan kon ik beter één of twee katten nemen, die kunnen beter tegen alleen zijn. Het is wel gezellig om begroet te worden door je huisdier als je ’s avonds moe thuiskomt.

Zo gingen de nachten voorbij, tot eindelijk de grote dag was aangekomen.

Ik was om vijf uur al wakker en doodde de tijd met TV kijken en een beetje doezelen in bed. Om half zeven kwam zuster Els met een beschuitje langs.

Ze zette het op mijn nachtkastje, ging naast mijn bed zitten en veegde voorzichtig mijn haar uit mijn gezicht. Ik was er intussen al zo aan gewend dat mensen dat deden, dat ik haar haar gang liet gaan. “Zo Hidde, het zit erop voor je hè? Je mag naar huis. Hoe voelt dat nou?” Ik vertelde haar dat ik kriebels in mijn buik had en behoorlijk zenuwachtig was.

“Ik wil nog even afscheid van je nemen voordat ik wegga. We zullen je missen. Je bent hier zó lang geweest, je bent bijna een deel van het meubilair geworden.”

“Ik zal jullie ook missen. Ik vond het hier heel gezellig,” vertelde ik haar.

“Ik heb nog cadeautjes voor jullie gekocht als afscheid, maar die komen Iris en mijn vader straks pas brengen.”

“O, wat leuk! Wat is het? O nee, vertel dat maar niet... ik ben dol op cadeautjes!” Plotseling werd ze weer serieus. “Zal je voorzichtig zijn? Niet alleen over straat als je net thuis bent, en niet meteen gaan autorijden hoor!

Je bent daar nog lang niet goed genoeg voor.”

“Ik ga eerst lekker bij mijn ouders logeren en leren fietsen, voordat ik weer naar mijn eigen huis ga. Dus maak je maar geen zorgen,” verzekerde ik haar. Zo omhelsde me en nam met tranen in haar ogen afscheid. Ik kon het ook niet droog houden en maakte mijn hele beschuitje nat.

Nadat ik afscheid had genomen van Els ging ik me douchen en aankleden.

Ik stond lang onder de douche. Het was alsof ik een deel van mijn periode in het ziekenhuis met het water wegspoelde. Zorgvuldig waste en kamde ik mijn haren, die al behoorlijk lang waren geworden. Ik was er best trots op; niet alleen had ik nu haar, maar ook nog eens een dichte bos in plaats van het vlassige donkerblonde haar dat ik had voordat ik kaal werd. Toen ik helemaal schoon en droog was voelde ik me een stuk minder onzeker en nerveus over wat me te wachten stond. Ik trok de kleren aan die ik gedragen had toen ik hals over kop het ziekenhuis in moest. Iris en mijn moeder hadden me regelmatig gevraagd of ze niet eens nieuwe kleren voor me moesten kopen, maar ik had dat steeds geweigerd. Ik wilde zelf nieuwe kleren uitzoeken als ik het ziekenhuis weer uit was. Bovendien was ik veel te bang dat ze vrouwenkleren voor me zouden kopen. Ze mochten dus alleen ondergoed en pyjama’s voor me kopen, want die kon ik in het ziekenhuis echt niet missen. Ik had nu wel wat spijt van van mijn halsstarrigheid; niet alleen pasten de oude kleren me natuurlijk helemaal niet meer (de armen van mijn slobbertrui waren te lang en de broek was te nauw en had veel te lange pijpen), maar het was ook alsof ik een stuk van mijn verleden aantrok waaraan ik liever niet herinnerd werd. Wat had ik me beroerd gevoeld in mijn oude lichaam, en wat ging het nu een stuk beter met me!

Het voelde vreemd om weer ‘echte’ kleren te dragen. Tot dan toe had ik altijd gewoon een pyjama aan gehad; dat was veel gemakkelijker met al die onderzoekjes die de doktoren telkens wilden doen. Ik probeerde in de spiegel te zien hoe ik eruit zag. “Jeetje zeg, dat ik er vroeger zo bij durfde te lopen!” dacht ik. “Die slobbertrui moest wel minstens tien jaar ‘uit’

zijn. En witte sokken, dat kan al helemaal niet natuurlijk. Ik moet maar snel nieuwe kleren gaan kopen. Nou ja, misschien is het voor Pa en Ma wel gemakkelijker als ze me eerst een paar dagen in deze kleren zien lopen; dan hebben ze wat meer van de oude Hidde terug.” Ik bond mijn haar in een paardenstaart en liep de gang op. Daar werd ik al snel aangesproken door verschillende zusters en dokters die afscheid van me wilden nemen en me omhelsden. Ik was ontroerd door hun hartelijkheid en meelevendheid. Wat een raar idee was het dat ik die mensen alleen terug zou zien als het weer slecht met me zou gaan! De tranen sprongen alweer in mijn ogen en ik liep maar snel weer terug naar mijn kamer, waar mijn ontbijtje klaar stond.

Even later kwam dokter Vilmos me opzoeken. “Zo, Hidde,” zei ze. “Wat een mooie kleren heb je aan!” Ik grinnikte wat; niet wetend wat ik daarop moest antwoorden. “Ben je er helemaal klaar voor?”

“Ik voel me wel een stuk beter met deze mooie kleren aan.”

“Goed zo. Kijk, ik heb hier je ontslagbrief voor je. Ik wil je voorlopig elke twee weken hier even terug zien om te kijken hoe het met je gaat. Als het goed blijft gaan kunnen we dat snel afbouwen.” Ze gaf me de brief.

Ik probeerde hem open te vouwen maar door de zenuwen lukte dat niet zo goed.

“Laat maar zitten joh, er staat toch niets bijzonders in.” Dokter Vilmos keek me aan. “Ik ben trots op je, Hidde. Je bent heel vastberaden en resultaatgericht bezig geweest met je herstel.”

“U ook,” zei ik. De dokter was even stil. Daarna schudde ze mijn hand, terwijl ze me bedroefd aankeek.

“Veel plezier thuis, en ik zie je over ongeveer twee weken. Maak maar een afspraak met de secretaresse.”

En weg was ze. Ik bleef verbouwereerd achter. Vilmos was altijd wel zakelijk, maar dit had ik niet verwacht. Ze gunde me niet eens de tijd om zelf tot ziens te zeggen.

Even later kwamen Iris en Pa me halen. Ze hadden een grote doos bij zich waarin de bureauklokjes zaten die we wilden uitdelen aan iedereen die me in het ziekenhuis geholpen had met de operatie en mijn herstel. Iris kon goedkoop aan leuke klokjes komen via een relatie op haar werk, en we vonden het een leuk cadeau waar niemand een probleem mee kon hebben.

Mijn vader schudde mijn hand (hij had inmiddels geleerd dat ik niet zo dol was op het zoenen van mannen) en keek me vrolijk aan. “Eindelijk mag je weg,” zei hij. Iris bekeek me van top tot teen met een misprijzende blik.

“Je hebt wel feestelijke kledij uitgezocht hoor. Ik had gehoopt dat ik die trui nooit meer zou zien, maar wat doet meneer zodra ze zich weer wat beter voelt? Ze trekt de lelijkste trui aan die hij maar kan vinden.” Ik lachte en trok haar aan haar mouw. “He, Iris, moet je eens kijken!” Ik liet haar mijn sokken zien. Ze draaide zich walgend om. “O nee, witte sokken! Dit is werkelijk het toppunt! Trek uit!” riep ze lachend. Ik trok haar naar me toe en zoende haar. “Vandaag niet hoor. Maar we gaan binnenkort een keer samen kleren kopen, OK?” Dat leek haar wel wat.

Ondertussen had mijn vader de grote doos met de klokjes open getrokken.

“We zijn gisteren met zijn drieën vier uur bezig geweest om ze allemaal in te pakken,” zei hij trots. “Wat zal ik ermee doen?”

“Ik denk dat het het handigst is als we de doos aan de balie afgeven, dan kan iedereen er één uithalen. En de rest moeten ze maar even rondbrengen ofzo,” zei ik. Dat deden we dus maar. Er was helemaal niemand bij de balie, dus lieten we de doos daar maar achter. Wat een vreemd afscheid!

Met tranen in mijn ogen liep ik terug naar mijn kamer. Ik voelde me eenzaam en in de steek gelaten. Dit was niet het afscheid waarop ik had gehoopt. Ik had eigenlijk gedacht dat iedereen me uit zou zwaaien tot onze auto uit het zicht verdwenen was. Maar in werkelijkheid was er helemaal niemand om me uit te zwaaien.

Ik zeeg neer op mijn bed en veegde de tranen uit mijn ogen. Iris en mijn vader pakten snel mijn spullen bij elkaar. Iris hielp me met het aantrekken van mijn oude schoenen, maar die bleken veel te groot, dus besloot ik maar op mijn slippers naar de auto te lopen. We liepen samen naar de uitgang van het ziekenhuis. Hier wachtte ik met Iris tot Pa de auto had gehaald. Ik zat te bibberen van de zenuwen en kneep in haar hand. Eindelijk kwam de bekende auto van Pa voorrijden. “Het waait flink, dus houd me maar goed vast,” zei Iris. De harde wind gaf een heel raar gevoel in mijn gezicht en op mijn handen. Mijn broekspijpen plakten aan mijn benen. Ik raakte er een beetje gedesoriënteerd van en begon te wankelen. Mijn evenwichtsgevoel was natuurlijk nog niet zo goed, en wind had ik al heel lang niet meer meegemaakt. Gelukkig kon Iris me nog net vastgrijpen. Even later maakte ik het me gemakkelijk achterin de auto terwijl Iris en mijn vader, die allebei dol zijn op autorijden, me samen (zo leek het wel) naar huis reden, intussen luid commentaar gevend op alles wat er op de snelweg gebeurde. Af en toe werd er een blik op de achterbank geworpen om te zien of ik nog leefde.

Ik keek ondertussen mijn ogen uit en luisterde met veel plezier naar het gemopper en gekeuvel voorin de auto.

Ik voelde me gelukkig. Eindelijk was ik weg uit dat muffe ziekenhuis.

Wat was de wereld mooi! Het regende en waaide hard, maar ik vond alles wat ik zag prachtig en geweldig. De weilanden, de auto’s die we passeerden of die ons passeerden, de gebouwen en viaducten waar we voorbij reden, en alles wat we nog meer tegenkwamen bekeek ik goed, en ik vond het allemaal even mooi. Eindelijk was ik weg uit het ziekenhuis! Dit was pas echt het begin van mijn nieuwe leven. Nu kon ik weer gaan doen en laten wat ik wilde zonder telkens gehinderd te zijn door een lichaam dat niet mee wilde werken en steeds slechter ging functioneren. Wat leefde ik in een fantastische tijd, dat ik zomaar een nieuw lichaam had kunnen krijgen. En wat een geweldige ouders en een hele lieve zus en fijne vrienden had ik, die me ondersteund en geholpen hadden in mijn tijd in het ziekenhuis!

Na een tijdje werd ik moe en sloot ik mijn ogen. Ik werd weer wakker toen het monotone gebrom van de auto plotseling veranderde. Ik keek naar buiten en zag dat we bijna thuis waren. Iris gaf me haar telefoon en zei:

“Ga jij mamma maar bellen dat we er over vijf minuten zijn.” Vijf minuten later draaiden we inderdaad ‘mijn’ oude vertrouwde straat in. Er was niet veel veranderd. De bomen waren wat groter geworden, en sommige huizen waren van kleur veranderd. Daar waren waarschijnlijk andere mensen in komen wonen. Het huis van mijn ouders zag er gelukkig nog precies zo uit als ik het me herinnerde. De tuin lag er nog net zo strak bij, en hoewel mijn vader het pas geleden geverfd had, had het huis nog steeds dezelfde vertrouwde groene kleur.

Toen de auto eindelijk stil stond wist ik niet hoe snel ik naar buiten moest kruipen. Door de zenuwen wilden mijn spieren weer eens niet helemaal meewerken. “Rustig Hidde, anders blijf je erin,” zei Iris, die me hielp met opstaan. Ze hield me goed vast en dat was ook wel nodig want het waaide nog steeds erg hard. Ik sloeg mijn arm om haar middel en samen liepen we naar de voordeur, waar mijn moeder al stond te wachten. Mijn vader kuste haar en zei: “Kijk Fiona, ik heb je zoon meegenomen.” Mijn moeder sloeg haar handen inéén. “Oooo, wat is hij mooi geworden!” zei ze lachend, en zoende me op beide wangen, die alweer nat waren van vreugdetranen.

Eindelijk was ik weer thuis!

“Houd hem maar goed vast Ma,” zei Iris.

“Anders valt ze om.” Met z’n drieën struikelden we de gang binnen. Daar was het lekker warm. “Hier, geef je jas maar,” zei mijn moeder. Ik gaf hem aan haar, terwijl mijn vader al met mijn koffertje naar boven liep. Ik maakte de deur open en liep de kamer in. Daar werd ik begroet door de kat, die me verbaasd aankeek. “Dag Bieke,” zei ik. “Hoe gaat het met jou?

Wat ben je oud geworden!” Bieke was helemaal grijs en een beetje stram geworden in de tijd dat ik er niet was. Ik aaide hem en kriebelde achter zijn oortjes. Daar had Bieke geen zin in, en daarom liep hij naar de keuken om eens te kijken of het eten al geserveerd was. “Hij kent je niet meer,” zei mijn moeder.

“Nee, jammer is dat. Maar hij zal wel aan me wennen in de komende tijd.”

“Je moet hem maar vaak eten geven, dan gaat hij je vanzelf wel weer aardig vinden,” zei Iris, terwijl ze Bieke oppakte en kusjes op zijn kopje gaf.

“Zo,” zei mijn moeder. “Hidde, ga jij maar lekker op de bank zitten. Ik heb iets lekkers voor ons allemaal gebakken omdat je weer thuis bent. Iris, schenk jij even thee in? Of heb je liever koffie Hidde?” Ik had liever koffie.

Terwijl Iris en mijn moeder in de keuken bezig waren ging ik gehoorzaam op de bank zitten en nam mijn omgeving goed in me op. Goed zeg, thuis zijn. Er was hier weinig veranderd. Mijn moeder’s stoel was nog steeds omringd met bolletjes wol en onafgemaakt breiwerk, en er hingen nog dezelfde vreselijk saaie schilderijen aan de muur. Mijn vader’s CD-verzameling was niet veel groter geworden. Daar zou ik straks als ik wat uitgerust was eens beter naar gaan kijken en luisteren. Er stonden nog steeds maar een paar planten in de vensterbank. En ook het kastje waar mijn moeder haar verzameling kleine zilveren voorwerpjes in tentoonstelde was er nog steeds.

Er stonden prachtige dingen in. Het mooiste vond ik het miniatuur draaior-geltje, dat tot in de kleinste details was nagemaakt, en waarvan het wieltje echt kon draaien. Ik kon daar altijd heel lang naar kijken, maar nu had ik even geen zin om van de bank af te komen. Ik keek nog wat meer om me heen, en genoot van de vertrouwde geluiden van mijn moeder en Iris die in de keuken met bestek en kopjes aan het rammelen waren. Toen kwam mijn vader de kamer in gelopen. “Zo, ik heb je koffers even uitgepakt, dan is het netjes opgeruimd als je straks gaat slapen,” zei hij.

“Dank je. Heb je nog interessante CD’s gekocht de laatste tijd? Is er nog iets uitgekomen wat ik absoluut moet horen?”

“Ik heb niet zoveel CD’s gekocht, maar Marieke heeft wel af een toe een stapel van die blaadjes waar je op geabonneerd bent naar Iris gebracht, en die bracht ze dan weer hier naartoe. Ik heb de meest interessante artikelen voor je aangestreept, dan hoef je ze niet helemaal door te lezen.” Ik keek mijn vader dankbaar aan. “Geweldig zeg! Ik heb denk ik nog wel wat tijd om ze te bekijken voordat ik naar huis ga,” grapte ik.

“Hoe voelt het nu om weer thuis te zijn?”

“Ja Hidde, vertel het eens: hoe voelt het nu om als vrouw in mannenkleren weer thuis te zijn in je ouderlijk huis?” riep Iris, die net de kamer binnen kwam lopen met taart voor iedereen.

“Dat zal ik je vertellen.” Ik dacht even na. “Ik ben erg moe van de reis maar heel tevreden en blij dat ik hier weer lekker op de bank zit. Ik heb nog helemaal geen zin om te gaan slapen en daarom moet ik maar flink wat koffie drinken. En ik wil jullie allemaal heel graag een knuffel geven want jullie zijn de liefste familie die ik ken!” En toen kwamen er weer tranen.

Iris kwam naast me zitten en sloeg een arm om me heen. Ze liet me rustig bijkomen. Na een tijdje zei ze: “Jij hebt dure mascara nodig als je zo doorgaat!” Ik moest lachen en keek haar aan. Mijn vader haalde zijn zwarte viltstift, waarmee hij altijd op CD’s schreef, tevoorschijn en gaf hem aan mij met een olijke blik in zijn ogen, waarop mijn moeder in schateren uitbarstte.

Toen we de taart bijna op hadden zei Iris ineens: “Zo. Wanneer gaan we nieuwe kleren kopen?” Ik schrok een beetje want ik had daar helemaal niet over nagedacht. “Je hebt nu toch wel door dat je zo niet over straat kan?” Schoorvoetend moest ik toegeven dat ik toch iets te gemakkelijk had gedacht over het ‘overnemen’ van mijn oude kleding.

“Marieke heeft Iris nog wat van je oude kleding gebracht. Maar het lijkt wel of je alleen maar slobbertruien en spijkerbroeken hebt,” zei mijn moeder.

Ik vertelde haar wat ik dacht toen ik mijn kloffie weer voor het eerst aan had, die ochtend in het ziekenhuis. “Ooh, smiecht, en je liet me nog wel zo trots je witte sokken zien!” riep Iris lachend.

“Ik ga wel weer gewoon voor de broeken en truien hoor. Geen vrouwenkleren,” zei ik.

“Je kan ook wel eens iets wat er een beetje netjes uitziet aantrekken.

Een leuke rok of een jurkje. Da’s ook representatiever voor de klanten,” zei mijn moeder.

“Ik ga echt niet in een jurk lopen hoor. Ik ben nog steeds een man, al zie ik er misschien niet meer zo uit. En dat gepruts met die BH elke dag vind ik al erg genoeg.”

“Hm” zei Iris. “Dat was een knappe zuster die je in dat ding gekregen heeft.”

“Ja, Nou! Een hele knappe zuster” zei ik, en mijn vader moest lachen.

“Zeg Fiona, zullen we maar eens met de cadeautjes beginnen? Voordat broer en zus elkaar weer ouderwets in de haren vliegen?” vroeg hij.

“Goed idee.” Mijn moeder en Iris verdwenen uit de kamer, om even later terug te komen met een stapel pakjes en een grote bos bloemen. Ik wist niet wat me overkwam. Cadeautjes ook nog, het kon niet op!

“We beginnen maar even met de bos bloemen,” zei mijn vader. “Die is van al je collega’s.” Ik nam hem dankbaar aan. Het was een mooie bos in wit en roze, met hier en daar een blauw bloemetje. “Wat staat er op het kaartje?” vroeg Iris nieuwsgierig.

“Beste Hidde, welkom thuis. We hopen dat je gauw weer bij ons terugkomt. Van Angela, Boris, Daphne en Monique.”

“Hele toepasselijke kleuren hebben ze uitgezocht,” zei mijn vader.

“Ja, grappig hoor, die blauwe bloemetjes. En Daphne wil me blijkbaar wel weer terug.”

“Boris heeft zonet nog gebeld,” zei mijn moeder. “Ik heb hem verteld dat je waarschijnlijk te moe zal zijn om terug te bellen, en nu belt hij morgen of overmorgen.”

“O, leuk! Ik ben benieuwd of hij me door de telefoon zal herkennen. O, dat doet me eraan denken dat we ook nog die foto moeten maken!”

“Daar heb je nog heel lang de tijd voor hoor,” zei mijn vader, die zag dat ik wel erg opgewonden begon te worden. “Nu moet je even gewoon de cadeautjes uitpakken.”

“Precies. Zoals deze bijvoorbeeld, speciaal van mij,” zei mijn moeder.

Ze gaf me een dun zacht pakje. Met wat moeite prutste ik het papier eraf.

Als ik opgewonden was, was het altijd moeilijk mijn spieren te laten doen wat ik wilde. “Rustig Hidde, je kan het!” dacht ik. En inderdaad kreeg ik het papier er zonder het al te veel te beschadigen af. Ik keek verbaasd naar mijn ouders en Iris.

“Jullie hébben al kleren voor me gekocht!”

“Ja” zei mijn moeder. Deze trui heb ik samen met je vader uitgezocht.

We vonden dat je toch ´ıets moet hebben om mee over straat te gaan voordat je met Iris in de stad een hele garderobe gaat kopen. We hebben dus twee stel kleren voor je gekocht.

Ik was erg blij. Mijn moeder had een mooie trui uitgezocht van dik katoen, in een mooie effen kleur. Het leek niet echt een vrouwending; sterker nog, mijn moeder kon hem zo bij mij uit de kast hebben gehaald, ware het niet dat de maat een beetje kleiner was dan ik vroeger had en dat de trui een kleur had die me vroeger echt niet stond. Hiermee durfde ik wel over straat. Ik omhelsde mijn lieve moeder. “Dank je wel zeg, ik vind hem erg mooi.”

“Trek hem eens aan?” vroeg Iris. Dat deed ik. Hij paste goed. Mijn moeder was helemaal verguld. “Hij staat je goed zeg! Ik was er niet zeker van of ik wel de goede kleur had gekozen, maar dit past goed bij je.”

“Nu kan je de rest ook wel uitpakken en even een modeshow geven,” zei mijn vader. Dus pakte ik alles uit. Mijn moeder had een stel kleren gekocht zoals ik zelf ook zou hebben uitgezocht. Een lekkere trui, een spijkerbroek, een coltrui, en bijpassende sokken. Iris was meer voor de wat nettere vrouwelijke kleren gegaan; ze had een grofgebreide lange donkerrode trui met een V-hals gekocht met daaronder een donkergroene linnen broek, compleet met bijpassend hemdje, sokken en ondergoed. Het leek me wel wat voor Iris, maar ik zag mezelf er nog niet in lopen.

“Ik zie je twijfelen,” zei mijn vader. Daar heb ik wat voor. Hij gaf me het laatste pakje. “Zelf uitgezocht,” zei hij trots. Ik pakte het voorzichtig uit want het leek nogal fragiel. Er zat een halsketting en een armbandje in.

Ik schrok een beetje. “Ze willen toch een vrouw van me maken!” dacht ik.

Maar ik durfde nu mijn familie niet teleur te stellen, dus lachte ik verlegen.

“Nou nou, jullie hebben je wel uitgeleefd zeg! Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden...”

“Trek het eerst maar eens aan, dan kan je even zien hoe het zit,” zei Iris.

Ik had daar eigenlijk helemaal geen zin in. Ik was moe en om nu ook nog een complete modeshow te gaan lopen... Ik interesseerde me vroeger helemaal niet voor kleren. Maar aan de andere kant moet ik bekennen dat ik ook wel een beetje nieuwsgierig was naar hoe ze me zouden staan. Bovendien hadden Iris en mijn ouders de laatste paar jaar zo hun best voor me gedaan dat ik, nu ze zo blij waren dat ik net weer thuis was, hun pret niet wilde bederven.

Dus liep ik met Iris naar de keuken. We pasten alles, tot het ondergoed aan toe. Er was niets dat niet paste. Bovendien zat het ondergoed dat Iris voor me had gekocht veel beter dan de setjes die ik tot nu toe in het ziekenhuis aan had gehad. Dus trok ik alle kleren aan die Iris had uitgezocht, en liep wat onwennig en met een onzeker gevoel terug naar de woonkamer.

“Zo,” zei mijn vader. “Daar is mijn nieuwe dochter!” Ik keek onzeker van mijn vader naar mijn moeder. Hoe zou het zijn om ineens je zoon onherkenbaar getransformeerd een modeshow te zien geven? Ik kon me er geen voorstelling van maken. Ik voelde me een travestiet tegen wil en dank.

“Ga eens een beetje rechtop staan Hidde” hoorde ik mijn moeder zeggen.

Ik keek op en rechtte mijn rug. “Veel beter zo. Je ziet er goed uit! Iris meid, dat heb je goed uitgezocht.” Iris knikte stralend. Mijn moeder liep naar me toe en begon hier en daar aan mijn kleding te trekken. Dat had Iris in de keuken ook al gedaan, maar blijkbaar was het weer scheef komen te zitten ofzo. “Het zit wel goed hoor Ma,” zei Iris. Ik draaide maar eens een rondje om ook mijn achterkant goed te laten bekijken. Die viel ook in de smaak, vooral bij mijn vader, die zei dat ik “een prachtige meid” was. “Dank je wel pap. Mag ik nu weer gaan zitten, want ik word een beetje duizelig.” Dat vond iedereen prima.

De rest van de dag verliep zonder noemenswaardige hoogtepunten. Na het middageten ging ik even slapen omdat ik behoorlijk moe was van alle dingen die me overkomen waren. Het was een fijn gevoel weer in mijn eigen bed te liggen. Veel tijd om na te denken kreeg ik echter niet want al snel viel ik als een blok in slaap. Na twee uur kwam mijn moeder me wekken.

“Kom eruit Hidde, anders slaap je de hele nacht niet.” De rest van de middag vermaakten we ons met spelletjes doen. Ook probeerde ik Bieke zover te krijgen dat hij op mijn schoot ging zitten, maar dat viel niet mee. Als Iris hem riep kwam hij direct aangerend, maar mij negeerde hij hardnekkig. Op een gegeven moment zette Iris hem bij mij op schoot. Dat vond Bieke wel best; hij liet zich door me aaien, maar toen mijn vader in de keuken verdween om aan het avondmaal te beginnen rende hij er hard achteraan. “Ga hem maar even eten geven, Hidde,” zei Iris tegen mij.

Dat leek me een goed idee; de enige manier om echt vriendjes te worden met Bieke was door hem vol te stoppen.

Na het avondeten keken we nog wat TV. We waren allemaal moe van alle nieuwe indrukken. Pa en Ma konden nog niet helemaal wennen aan het idee dat ze nu niet meer bijna elke dag naar het ziekenhuis hoefden. “Wat een boel extra vrije tijd zullen jullie nu hebben!” zei ik.

“Ja,” zei Pa, “het wordt tijd om weer eens wat aan mijn hobbies te gaan doen.”

“Je hebt niet veel CD’s gekocht zag ik al.”

“We hebben de afgelopen paar jaar bijna nergens tijd voor gehad,” zei Ma. “We waren veel te veel met jou bezig.”

“Gelukkig is dat nu voorbij,” zei Iris, en ze keek me vrolijk aan. “Wat ga je morgen doen Hidde?”

Ik dacht even na. “Ik denk dat ik morgen lekker niets ga doen. En mijn e-mail checken natuurlijk! Dat heb ik al zo lang niet meer gedaan. Ik ben benieuwd hoeveel berichtjes ik in mijn inbox heb. En ik ga Bieke weer voeren, en ik wil ook nog wel een stukje buiten lopen. Maar dat durf ik niet alleen, dus moet iemand meelopen.”

“Nou,” zei Iris, “ik word al moe als ik eraan denk.”

“Ik ook,“ zei mijn vader. “Ik denk dat ik maar eens naar bed ga. Morgen is er weer een dag.”

Ik had die middag al twee uur geslapen maar ik voelde me toch ook behoorlijk moe. Dus ging ik met mijn vader mee naar boven en lag ik al snel weer te slapen in mijn vertrouwde bed.

Hoofdstuk 9

Opknappen

Ik stond op de loopband te wachten tot Igor hem aanzette. De band begon te bewegen, en ik probeerde mezelf in evenwicht te houden. De band ging steeds harder en harder, en ik rende en rende. De gele strepen kwamen steeds sneller voorbij, totdat ze een gele waas voor mijn ogen vormden.

Achter mij stond Igor met een gemene grijns op zijn gezicht. Ik was bang voor hem en probeerde nog harder te rennen, maar ik struikelde en gleed langzaam steeds dichter naar hem toe...

Badend in het zweet werd ik wakker. Ik keek om me heen. “Waar ben ik?” dacht ik. Het duurde een hele tijd voordat ik doorhad dat ik niet meer in het ziekenhuis was maar bij mijn ouders thuis in mijn eigen bed. Ik keek op de wekker: half vier. “Wat een rare droom,” dacht ik. Ik bleef nog wat om me heen kijken en viel even later weer in slaap.

Toen ik weer wakker werd was het al licht. Ik hoorde geluiden beneden, dus er moesten al wel mensen op zijn. Ik rekte me uit en ging op de rand van mijn bed zitten. Met mijn vingers probeerde ik mijn lange haren een beetje uit de knoop te halen, terwijl ik langzaam wakker werd. Ik trok mijn kamerjas aan en strompelde naar beneden, me goed vasthoudend aan de leuning. Traplopen had ik in het ziekenhuis niet veel geoefend, en ik vond het best eng. Toch kwam ik zonder kleerscheuren beneden aan. Ik liep naar de keuken, waar Pa en Ma al zaten te ontbijten.

“Dag Iris,” zei Pa.

“Dag Hidde,” zei Ma.

“Hallo,” zei ik. “Lijk ik zoveel op Iris?”

Pa keek geschrokken naar me op. “O, sorry, ben jij het?” zei hij. “Ik zal het niet meer doen.”

Ik keek hem slaperig aan, en ging op een stoel zitten. “Goed hoor,” zei ik, en pakte een boterham van de schaal met brood die mijn moeder had neergezet. “Ik heb zo eng gedroomd vannacht!” Ik vertelde het verhaal over Igor. “Ik was zo bang voor hem!”, zei ik. “Terwijl hij in het echt toch heel aardig was.” Mijn moeder reikte me de boter aan en ik begon te smeren. Al snel had ik boter in mijn lange haar, dat in mijn bord hing. “O Hidde, wat zit je te knoeien!” zei mijn vader. “At je in het ziekenhuis nooit aan tafel?”

“Jawel, maar niet bij het ontbijt. En ik ben mijn elastiekje vergeten dus mijn haar zit in de weg.” Mijn moeder probeerde mijn haar een beetje schoon te maken, en drapeerde het op mijn rug.

“Je moet ook wat meer rechtop gaan zitten Hidde,” zei ze, “dan lukt dat vast beter. Je zit zo in elkaar gedoken.”

Ik probeerde haar goede raad op te volgen, en inderdaad ging het smeren en eten van het brood nu iets gemakkelijker. Toch was het een hele toer om alles netjes naar binnen te krijgen. Iris was intussen ook beneden gekomen, en nu zaten er drie mensen te kijken hoe ik at. Ik voelde me er wel wat ongemakkelijk bij.

“Moeten jullie zelf niet nog wat eten, in plaats van mij zo aan te staren?” vroeg ik.

“O, o, ja, natuurlijk,” stamelde Iris, en ze nam snel een boterham die ze dik met jam besmeerde.

Na het eten nam ik een lange warme douche. Ik spoelde alle boter en jam uit mijn haar en voelde me weer heerlijk fris en schoon toen ik klaar was. Ik trok de kleren aan die ik van Ma had gekregen, en wilde naar beneden lopen toen ik merkte dat ik weer mijn BH vergeten was aan te doen. “Hè, dat gebeurt me elke keer,” dacht ik. “Denk toch eens na Hidde, bij wat je doet.

Gelukkig heeft niemand het gezien.” Snel corrigeerde ik mijn vergissing en liep naar beneden.

Even later moest Iris weer naar huis. We namen afscheid naast haar nieuwe zwarte BMW, waar mijn vader af en toe een verliefde blik op wierp.

Ik kuste Iris tot ziens en stond alweer te snotteren. “We gaan snel een keer kleren kopen,” zei ze. Ik knikte “Ja,” en wreef mijn ogen uit. Toen stapte ze in en reed langzaam weg. Mijn ouders zwaaiden haar uit tot ze om de hoek van de straat verdween. Ik durfde niet te zwaaien omdat ik dan mijn evenwicht zou verliezen, maar ik keek haar na tot ze verdwenen was. Vervolgens liep ik tussen mijn ouders in weer naar binnen. “Wat een mooie auto,” zuchtte mijn vader.

Toen Iris weg was, was het ineens stil in huis. Pa ging even bij de buurman op bezoek, en Ma was druk aan het breien, dus ik moest mezelf zien te vermaken. Ik dook achter de computer van Ma, en haalde al mijn e-mail van de afgelopen jaren op. Dat was een behoorlijk lange lijst, ook omdat ik geabonneerd was op een paar muzieksites waarvan ik regelmatig mailtjes kreeg met nieuwe uitgaven van klassieke muziek. Toen ik die allemaal had weggegooid (ik had geen zin om ze allemaal te lezen), bleven er nog genoeg e-mails over die wel gelezen moesten worden. De meeste waren natuurlijk al niet belangrijk meer, maar ik was toch wel een paar uur druk bezig met alle mail doorwerken. De mailtjes die ik het laatst had gekregen waren natuurlijk het meest interessant. Er waren er een paar van Marieke, en van Fons, en zelfs mijn lieve collega’s hadden al ‘welkom thuis’ mailtjes gestuurd! Die beantwoordde ik natuurlijk allemaal. Omdat typen niet mee bleek te vallen gingen ze vol spelfouten de deur uit. Ik hoopte maar dat iedereen kon begrijpen wat ik had getypt.

Mijn moeder was intussen klaar met breien. Ze ging naast me staan, en keek lang naar me. “Wat is er, wat zit je te kijken?” vroeg ik. Ma keek verlegen.

“Ik ben zo blij dat je hier weer zit. En ik moet nog erg aan je wennen, met die kleren aan...”

Ik wist zo gauw niet wat ik daarop moest antwoorden. “Ik heb al mijn e-mail bekeken,” zei ik dus maar. “En straks moet ik maar eens gaan zien welke oefeningen ik allemaal moet doen.” Ik maakte plaats voor haar, en ging maar wat TV kijken. “Goh,” dacht ik even later, “ik ben hier nog geen dag, en ik verveel me nu al. Ik ben benieuwd wat de toekomst gaat brengen.” Ik zocht mijn lijstje met oefeningen op. De dokter bleek vooral bezorgd te zijn over mijn evenwicht. Ik moest proberen zo netjes mogelijk over een rechte lijn te lopen. Daar had ik nu nog helemaal geen zin in, dus ging ik maar weer verder met TV kijken.

Een uurtje later kwam mijn vader thuis.

“Hallo,” zei hij tegen me.

“Waar is Hidde?” Ik keek hem verbaasd en een beetje ge¨ırriteerd aan.

“Ik bén Hidde!” zei ik.

“O, ja, sorry. Ik dacht dat je Iris was.”

“Het valt niet mee hè,” zei ik. “Vanochtend dacht je ook al dat ik Iris was.”

Pa zuchtte. “Nu heb ik ineens twee dochters. Het is even wennen hoor.” Zwijgend keken we naar de TV. “We moeten zodirect maar eens een stukje gaan lopen,” zei mijn vader na een tijdje. Dat leek me wel wat, even de benen strekken. Dus liepen we even later gedrieën door de wijk. Het weer was opgeklaard; het regende niet meer, en de wind was ook afgenomen, hoewel er nog wel een stevig briesje stond. Ik snoof de frisse lentelucht op.

“Heerlijk zeg, dat heb ik in tijden niet meer geroken! Ik was al bijna vergeten dat er nog andere luchten zijn dan ziekenhuislucht,” zei ik vrolijk.

Onderweg door de vertrouwde wijk, waar weinig veranderd was, vertelde mijn vader over de problemen van de buurman met zijn stereo installatie.

De buurman was een echte audiofiel en had Pa een beetje aangestoken, tot ongenoegen van Ma, die al die dure stereo apparatuur maar zonde van het geld vond. Pa’s stereo werkte al tien jaar lang tot volle tevredenheid van iedereen in huize Mensink, maar de buurman kocht telkens weer nieuwe apparatuur. “Hij heeft een nieuwe versterker,” vertelde Pa, “en er zat een hele rare brom in het linker kanaal. We hebben de hele versterker doorgemeten maar we konden niets vinden. Toen bleek dat hij gewoon de CD-speler niet goed had aangesloten. Eén van de snoertjes maakte niet goed contact.” Ik knikte begrijpend. “En daar heb je de halve middag over gedaan?”

“Nee hoor, hij heeft ook nog wat muziek gedraaid, zodat ik kon horen hoe zijn nieuwe versterker klinkt. Elke keer als hij wat nieuws koopt ben ik weer best tevreden met mijn keuze van apparatuur.”

“Heeft hij nog steeds die hele dure boxen?”

“Nee, hij heeft nieuwe gekocht want de oude waren versleten,” zei Pa.

“Die nieuwe klinken ongeveer net zoals die van mij, dus da’s een enorme vooruitgang.” Hij keek me breed lachend aan. “En toen hij nieuwe boxen had moest hij natuurlijk wel een nieuwe versterker kopen, want die oude paste niet bij de nieuwe boxen.”

Ik knikte maar weer begrijpend. “Logisch,” grinnikte ik.

“Waarom ga je niet eens mee naar de buurman, z’n nieuwe apparatuur bekijken?” vroeg Ma plotseling. “Dat zal hij best leuk vinden. Je kwam er vroeger ook best vaak.” Ik schrok ervan. Ik kon vroeger goed met de buurman overweg, maar hoe zou hij me nu benaderen? Zou hij het niet heel gek vinden me zo te zien?

“Ik weet niet...” stamelde ik. “Vindt hij dat wel leuk dan?”

“Hij heeft me vandaag uitgebreid uitgehoord over je. Natuurlijk hebben we de buren verteld dat je weer thuis bent, dus ze zullen heus wel een keertje langs komen om je te begroeten.”

“Ja maar... Ik zie er nu heel anders uit! Dat vinden ze vast raar, of ze denken dat ik iemand anders ben.”

“Natuurlijk, maar dat zal je nog wel vaker gaan meemaken. Je collega’s zullen ook weer aan je moeten wennen, en je vrienden...” Ik keek peinzend naar de grond. Pa en Ma hadden natuurlijk gelijk, maar ik wist eigenlijk niet hoe ik mensen moest benaderen die mij alleen nog als de ‘oude’ Hidde kenden.

“Denk er maar even over na,” zei Pa. “Je hoeft niet meteen naar hem toe. Maar hij zou het wel erg leuk vinden vertelde hij.”

“Ik moet nog even wennen aan het idee,” gaf ik toe.

Na een half uurtje lopen was ik behoorlijk moe. Al die nieuwe indrukken tegelijk waren moeilijk te verwerken. We liepen naar huis en ik plofte op de bank neer. Mijn moeder maakte thee en koffie, en even later zaten we zwijgend aan onze kopjes te nippen. We hadden elkaar niet zoveel meer te vertellen. Mijn moeder moest nog even naar het dorp, en ze verdween al snel. Dat gaf mij en mijn vader de gelegenheid even snel wat CD’s te luisteren die mijn vader kort geleden had gekocht.

De volgende dag was het zondag. Na het ontbijt, dat zonder noemenswaardige incidenten verliep, ging ik maar eens kijken of ik wat oefeningen kon doen die de dokter me had opgegeven. Gisteren middag had ik het lijstje van de dokter bekeken, en het bleek dat die vooral graag wilde dat ik aan mijn evenwicht werkte. Ik moest over een rechte lijn lopen zonder al teveel te zwabberen. Omdat ze had gezegd dat ik bij het volgende bezoek zou gaan laten zien hoe goed ik was, moest ik natuurlijk wel erg goed mijn best doen. Mijn moeder legde een scheerlijn op het gras en spande die strak met twee tentharingen. Zo had ik een mooie rechte lijn om over te lopen.

Eerst deed mijn moeder voor hoe het moest, en daarna moest ik het proberen. Dat viel niet mee! Ik zwabberde naar links en rechts als een dronken tor. Ik schaamde mij een beetje want ik dacht dat ik al best goed liep, maar eigenlijk wist ik ook wel dat dat niet zo was. Elke dag oefende ik dus met over het touw lopen. Aan het eind van de eerste week lukte het me redelijk om in een rechte lijn te lopen. “Nu moeten we het touw maar eens een halve meter boven de grond spannen!” grapte mijn vader. Maar daar wilde ik niet van horen.

Ook werkte ik hard aan mijn relatie met poes Bieke. Bieke vond iedereen aardig die hem te eten gaf, dus dat deed ik vaak. In het begin haalde hij zijn neus voor me op en wilde zich niet graag laten aaien, maar daar kwam al snel verandering in. Na een paar dagen kwam hij spinnend bij me op schoot zitten als ik weer terug was van een stukje lopen door de wijk. Dat lopen gebeurde bijna iedere dag. Meestal liep ik met mijn moeder, omdat die niet meer werkte en dus altijd thuis was. Dan liepen we meestal gewoon een rondje door de wijk, maar als mijn vader vrij had gingen we ook wel eens met de auto naar het bos. Ik genoot daar van de heerlijke frisse lucht en de mooie lichtgroene blaadjes die aan de bomen ontsproten. Omdat de verschillende bospaadjes waar mijn ouders me overheen stuurden nogal hob-belig waren, waren de boswandelingen nog beter voor mijn evenwichtsgevoel dan het lopen over het touw in het gras. En ze waren zeker een stuk leuker!

Vooral in de eerste week voelde ik mijn conditie snel verbeteren. Ik had in het ziekenhuis natuurlijk wel wat aan conditietraining gedaan, maar het

‘echte’ werk in de buitenlucht is toch een stuk beter voor je.

Na mijn eerste week thuis kwam ik op een ochtend beneden na een grondige douchebeurt. Mijn moeder keek eens naar me. “Zeg Hidde, je kan nu echt niet meer in die kleren lopen hoor, die moeten nodig eens gewassen worden. Moet je zien, je broek is helemaal vuil van die boswandeling van gisteren, en je kraagje is ook een beetje smoezelig.” Hoe ze dat laatste had gezien onder mijn dikke bos haar was me een raadsel. Ze had echter wel gelijk; niet alleen waren mijn broekspijpen besmeurd met modder, ook mijn trui was helemaal groen omdat ik tegen een boom had staan leunen in het bos.

“Maar ik heb niets anders om aan te trekken!”

“Jawel, je hebt die leuke kleren toch die Iris voor je gekocht heeft?”

“Ja maar dat zijn vrouwenkleren, die kan ik toch niet aantrekken?”

“Ze staan je anders heel leuk.”

“Ik ben toch geen vrouw! Hoe kan ik daar nu in lopen?”

“Ik weet dat je je geen vrouw voelt, maar je ziet er wel heel erg uit als een vrouw. In het ziekenhuis zeiden ze toch ook ‘meisje’ tegen je?” Ik zweeg, niet wetende wat te zeggen. Ik was me er natuurlijk wel vaag van bewust dat ik er voor buitenstaanders als een vrouw moest uitzien, maar had me al een tijdje niet meer druk gemaakt over hoe ik op anderen overkwam. Ik voelde mezelf weer steeds meer de oude Hidde zoals ik me vroeger ook had gevoeld. Ik had mezelf ook al tijden niet meer in de spiegel bekeken. Dat deed ik vroeger ook eigenlijk nooit, alleen als ik me moest scheren. Om mijn lange haar te kammen en uit de knoop te halen had ik al geen spiegel meer nodig, dat kon ik intussen wel op het gevoel doen.

Door mijn moeder’s opmerking werd ik weer even met de neus op de feiten gedrukt, en dat kwam tamelijk hard aan. Maar ik had geen keus; als ik niet wilde gaan stinken of er als een zwerver bij lopen, moest ik wel Iris’ kleren aantrekken. Dus verdween ik naar boven, om even later schoorvoetend weer terug te komen, met Iris’ kleren aan en mijn oude kleren in mijn hand. Mijn moeder keek me stralend aan.

“Kijk eens wat vrolijker Hidde, je ziet er prachtig uit!” Ik mompelde wat en gooide de was in de wasmachine.

“Weet je wel dat dit voor mij als een soort verkleedpartij aanvoelt?”

“Dat geloof ik best, maar dan moet je mij toch eens vertellen waarom jij je haar per se lang wilt hebben, en soms zelfs los draagt.” Dat was een goed punt. “Ik... Maar dat is toch niet iets typisch vrouwelijks? Er zijn genoeg mannen met lang haar. Mijn collega Boris heeft lang haar! En vroeger had ik bijna geen haar, dus nu wil ik het graag lang hebben. Mozart en Bach hadden ook lang haar, en dat waren echt mannen.”

“Nou... ik heb het idee dat het bij jou toch wat anders is,” hield mijn moeder vol.

“Ik voel me net een travestiet.”

“Je ziet er helemaal niet uit als een manwijf. Het is jammer dat we geen grote spiegel hebben, maar je zou jezelf eens moeten zien. Je bent gewoon een leuke jonge vrouw! Het is moeilijk je voor te stellen dat iemand als jij geen vrouwenkleren wil dragen.”

Ik zweeg en verlegde mijn aandacht naar de wasmachine. Toen die eenmaal stond te draaien zette ik thee voor mijn moeder en koffie voor mezelf.

Even later zaten we de krant te lezen en aan een kopje te nippen. Mijn moeder keek weer naar me.

“Het staat je echt heel leuk!”

“Mam, alsjeblieft... Ik weet het nu wel hoor.” Piekerend verborg ik mij achter de krant. “Misschien moet ik een grote spiegel gaan kopen,” dacht ik. Maar ik was eigenlijk een beetje bang voor wat ik daarin ging zien. In de handspiegel die ik in het ziekenhuis had gekregen had ik alleen maar delen van mijn lichaam kunnen bekijken. In mijn hoofd had ik al die delen aan elkaar geplakt om me een beeld te vormen van hoe ik eruit zag. Maar ik wist niets van hoe ik stond en liep en bewoog. Een grote spiegel was een logische volgende stap. Maar wat als mijn beeld van mezelf helemaal niet klopte? Dan kon ik weer helemaal opnieuw beginnen! Daar had ik helemaal geen zin in. Ik hield me voor dat ik helemaal geen grote spiegel nodig had, omdat ik helemaal niet ijdel was. Ik was toch geen vrouw? En bovendien, mijn moeder had ook al jaren geen grote spiegel meer. Die was een keer van de muur in stukken gevallen, en sindsdien deed ze het prima zonder. Dus had ik er ook geen nodig, bedacht ik. Toch had ik mezelf er al een aantal keren op betrapt dat ik nieuwsgierig naar mijn reflectie in ramen keek als we ’s avonds over straat liepen. Helaas hadden alle huizen in de wijk waar mijn ouders wonen voortuinen, waardoor de ramen nogal ver van de weg af stonden, en werd het ’s avonds ook steeds later donker, dus veel had ik nog niet van mezelf gezien. Maar de laatste tijd had ik daar niet meer zo bij stil gestaan...

“Waar denk je aan?” hoorde ik mijn moeder vragen.

“Of ik nu wel of niet een grote spiegel moet kopen.”

“Dat moet je doen Hidde, da’s echt goed voor je. Het kan nooit kwaad jezelf eens goed te bekijken.”

Ik nam een koekje en doopte het nadenkend in mijn koffie. “Ik ben een beetje bang, denk ik, om mezelf te zien.”

Mijn moeder keek bezorgd naar me. “Dat kan ik me voorstellen, maar daar moet je toch een keer doorheen. Hoe eerder je dat doet, hoe beter, lijkt me.”

“Ja, maar misschien is het juist wel goed om alles stap voor stap te doen,” zei ik. “Eerst leren goed te lopen, en dan in de spiegel kijken.”

“Ik weet het niet. Als we weer bij de dokter zijn moet je het haar anders maar eens vragen. Zij moet toch weten wat het beste voor je is?” Ik knikte. “Heb je nog een kopje koffie voor me? Het is erg lekker!” Die middag ging ik weer in de tuin mijn dagelijkse lijntjes over het touw lopen. Ik hielp mijn moeder met het ophangen van de was, en met het bedenken wat we die avond zouden gaan eten. ’s Avonds typte ik een lange mail aan Marieke. Toen ik die had weggestuurd realiseerde ik me dat ik haar helemaal niet had verteld dat ik voor het eerst in mijn leven de hele dag vrouwenkleren aan had gehad. Mijn vader was het niet eens opgevallen dat ik Iris’ kleren aan had. Ik hield me voor dat dat was omdat hij moe thuiskwam na een dag hard werken. Maar eerlijk gezegd was ik ook al een beetje vergeten dat ik als vrouw verkleed was geweest vandaag. Kleding went snel.

De dagen gingen voorbij. Ik had het erg druk met alles in het huis opnieuw te ontdekken. Ademloos keek ik naar alle zilveren beeldjes in mijn moeder’s glazen kastje. Ik durfde ze er niet uit te halen, bang als ik was ze kapot te maken, maar mijn moeder haalde er af en toe één voor me uit, zodat ik het goed kon bekijken. Ik had ze altijd prachtig gevonden, en nu genoot ik er weer van. Mijn moeder had er ook een paar bij gekocht toen ik in het ziekenhuis lag, en vertelde me in geuren en kleuren hoe ze daar aan was gekomen. “Kijk,” zei ze dan, terwijl ze een klein zilveren keteltje liefdevol omdraaide en aan me liet zien, “dit is een heel bijzonder zilvermerkje. Dit tekentje betekent dat het keteltje is gemaakt voor de export. En hiernaast zie je nog een tekentje; dat betekent dat het later weer terug is ingevoerd in Nederland. Dat zie je niet zo vaak. Ik heb dit dingetje via Internet gekocht van iemand die er duidelijk geen verstand van had, want ik kreeg het voor een vijfde van de prijs die de antiquair ervoor wilde geven.” Ik keek haar aan.

“Wat ben jij gemeen! Die arme man...”

“Hij had toch op zijn minst even naar iemand die er verstand van had kunnen gaan. Elke juwelier kan je vertellen wat die merkjes betekenen, en als je te lui bent om dat te vragen heb je pech, vind ik.”

“Het ziet er wel mooi uit zeg.”

“Ja, dit pootje was een beetje verbogen, maar dat heb ik voorzichtig weer recht kunnen duwen. En ik heb het laten schoonmaken want het was nogal bruin geworden. Kijk, er zit ook nog een pollepeltje bij, die ligt hier.” Ze liet me een miniatuur pollepeltje zien, helemaal van zilver.

“Mooi zeg. Hoe houd je dat schoon?”

“Daar heb ik een speciaal spulletje voor dat je bij de juwelier kan kopen.

Daar doop je het in, en na een tijdje is het weer mooi glimmend.” Ik bekeek het kannetje goed. Inderdaad, het glom ook aan de binnenkant, waar je nooit met een vinger in zou kunnen komen. “Mooi hoor. Hoe zouden ze dat vroeger hebben gedaan?” Mijn moeder wist het ook niet.

Hoofdstuk 10

Zwart gat

Hoewel mijn ouders erg hun best deden om me als de ‘oude’ Hidde te behandelen, hadden ze daar natuurlijk wel moeite mee. Vooral mijn vader had erg de neiging me als een vreemde te behandelen. Hij bleef me, verstrooid als hij altijd is, verwarren met Iris. Dat vond ik erg vervelend, net als het feit dat hij me steeds met ‘meisje’ aansprak. “Je zei vroeger toch ook geen

‘jongen’ tegen me? Zeg toch gewoon Hidde!” riep ik dan. Hij keek dan geschrokken naar me en mompelde een verontschuldiging. Ik werd erg onzeker van zijn gedrag. Ik was er niet zeker van dat ik het heel erg vond nu als vrouw door het leven te moeten, maar ik was toch veel liever een man gebleven. Dat deed me weer twijfelen aan of ik vroeger wel een ‘echte’ man was geweest. Ik dacht daar vaak over na. Ik heb een beroep waarin veel vrouwen voorkomen. Bovendien houd ik niet van voetbal en auto’s. Maar waarom vond ik het dan toch zo moeilijk te accepteren dat ik nu een vrouw was? Ik wist het niet en ik kwam er niet uit. Ik besloot dat ik mijn lot maar moest accepteren en er niet meer over moest nadenken. Ik had toch geen keuze? Maar dat is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Nu ik ze eenmaal had aangehad droeg ik gedurende de dagen die volgden telkens Iris’ kleren. Ik had weinig keus vond ik zelf, want ik wilde ze niet nadat ik ze al een keer aan had gehad in de kast terugleggen, en om ze na één keer gedragen te hebben in de was te gooien ging me ook wat te ver. Dus droeg ik ze dagelijks, tot groot genoegen van mijn ouders. In mijn hoofd noemde ik Iris’ kleren al gauw mijn ‘vrouwenkleren’, en de kleren die ik van mijn moeder had gekregen mijn ‘Hidde kloffie’. Maar omdat mijn vrouwenkleren er helemaal niet zo veel anders uitzagen dan mijn Hidde kloffie merkte ik al snel het verschil niet meer zo erg.

Op een zonnige namiddag liep ik weer met mijn moeder door de wijk. Ze wilde graag dat ik een keer meeging naar de supermarkt, maar daar was ik nog niet aan toe, vond ik zelf. Ik was een beetje bang voor de confrontatie met mensen die ik niet kende. “Ik denk juist dat dat makkelijker voor je zal zijn dan mensen die je wel kent weer ontmoeten. Die moet je juist van alles uitleggen, terwijl anderen gewoon denken: dat is een mevrouw,” zei mijn moeder.

Ik keek naar de grond en schopte tegen een takje, wat me bijna het evenwicht deed verliezen. Dat lopen viel nog steeds niet mee. “Misschien heb je wel gelijk,” zei ik toen ik mijn evenwicht weer had teruggevonden.

“Maar ik vind het toch raar.”

We liepen weer verder, en keken even later naar een paar kinderen die de eendjes in de vijver aan het voeren waren. Ze schaterden om de rare capriolen die de beestjes uithaalden om maar zoveel mogelijk brood te pakken te krijgen. Even later riep de vader van de kinderen zijn kroost bijéén.

Gedrieën liepen ze ons voorbij, onderweg naar huis. “Dag dames,” zei de man tegen ons, terwijl hij vriendelijk knikte.

“Ik ben een man hoor!” beet ik hem toe. Ik schrok er zelf van.

De man deinsde achteruit. “Je ziet er wel heel erg uit als een vrouw!” riep hij tegen me. Hij liep snel verder en trok zijn kroost met zich mee. Af en toe keek hij nog even achterom. Ma en ik bleven stomverbaasd achter.

“Wat is er met jou?” vroeg Ma toen we weer wat bijgekomen waren.

Ik stond te trillen op mijn benen. “Ik weet het niet, het ontglipte me gewoon... Ik ben blijkbaar toch nog niet zo gewend als ik dacht.” Zwijgend liepen we verder. Af en toe wierp mijn moeder me een bezorgde blik toe, maar ik durfde haar niet aan te kijken.“Zeg maar niets tegen pappa,” zei ik even later. “Anders wordt hij misschien ongerust.” Mijn moeder kneep in mijn hand. “Ik ben wel een beetje ongerust. Maar wie weet, misschien ben je al zo gewend aan je lichaam dat je onbewust denkt dat je de oude Hidde weer bent. Dat is natuurlijk wel goed.” Ik wist niet wat te zeggen.

Ik was behoorlijk geschrokken van mijn

uitval. Die arme man! Nietsvermoedend zegt hij ons vriendelijk gedag, en dan wordt hij uitgesnauwd!

“Ik geloof niet dat die kindertjes helemaal in de gaten hadden wat er gebeurde, of wel?” vroeg ik onzeker.

“Nee, die waren nog naar de eendjes aan het kijken.” Ik was stil die avond. Ik voelde me somber en een beetje ongelukkig. Ik wist niet goed wat mijn plotselinge uitval te betekenen had. Na het eten ging ik maar vroeg naar bed, maar ik kon niet slapen. Ik lag maar te piekeren en te woelen. “Ik ben een vrouw!” spookte het door mijn hoofd. “Wat betekent dat voor me? Nooit meer gezellig met Fons onzin tegen elkaar uitkramen... Niet meer met mijn vader ‘muziek praten’... BH’s dragen...

Steeds letten op hoe je eruit ziet... Mannen die naar je kijken en je heel anders behandelen dan als je ook een man bent...” Ik kwam tot de conclusie dat mijn leven helemaal niets was, en vol zelfmedelijden viel ik uiteindelijk in slaap.

In de dagen die volgden was ik stil en in mezelf gekeerd. Ik zei niet veel en zat maar op de bank te hangen. In mijn hoofd zat een grote zwarte wolk met sombere gedachten. Ik deed niet veel moeite die te verjagen, want ik vond dat ik helemaal gelijk had en dat mij niet veel leuks meer wachtte de rest van mijn leven. Mijn moeder was echter een andere mening toegedaan, en die vond dat ik tenminste moest blijven oefenen. Wie weet werd het toch allemaal weer een beetje beter. Om haar een plezier te doen deed ik dat maar. Ik liep ook nog wel rondjes met haar of mijn vader over straat, maar alleen na het avondeten, zodat we weinig kans hadden mensen tegen te komen. Regelmatig probeerden mijn ouders me op te vrolijken.

“Hidde, lach eens?”

“Waar moet ik om lachen dan?”

Mijn vader keek me bedroefd aan. “Is alles zó erg dan?” Daar wist ik ook niet zo gauw op te antwoorden, dus zei ik maar “Ja.”

“Waar zit je nou zo mee? Vorige week ging alles nog goed met je!”

“Ik vind het gewoon allemaal niets. Dat vrouw zijn! Ik kan nooit meer gezellig met Fons praten zoals vroeger. En ik moet elke keer die BH aan die ik steeds vergeet...”

“Waarom kan je niet meer gezellig met Fons praten? In het ziekenhuis zei je juist dat je zo blij was dat hij was geweest en dat jullie zo gezellig gepraat hadden.”

“Pascal wil me toch ook niet meer zien? Dat kan ik me wel voorstellen hoor.”

“Zeg Hidde, nu maak je het echt te bont hoor. Hoor jezelf nu eens praten! Je doet of je de zieligste persoon op aarde bent, terwijl je hier toch maar weer mooi gezond rondloopt. Je kan niet alles hebben in het leven, dat moet je toch snappen?”

Ik zweeg en probeerde hard tegen een blikje dat me in de weg lag te schoppen. Au! ik stootte hard met mijn tenen tegen de grond. Tranen sprongen in mijn ogen. Mijn vader had makkelijk praten. “Moet je kijken, ik kan nog niet eens tegen een blikje schoppen!” Mijn vader legde een arm om mijn schouders, maar ik rukte me los.

“Blijf van me af!”

“Moet ik je niet meer vasthouden dan?”

Ik schrok. “Jawel, straks struikel ik weer.” Snel pakte ik zijn hand weer vast. Mijn vader keek me glimlachend en liefdevol aan. “Wanneer ben je ook alweer voor het laatst gestruikeld?”

“Nou, zonet toch?” zei ik boos. “Dat zag je toch wel?”

“En daarvoor?”

Ik was even stil. Ik kon het me niet meer herinneren.

“Zie je wel dat het steeds beter met je gaat? Toen je hier net was kon je nauwelijks rechtop staan als het een beetje waaide, en nu loop je al bijna los! Let op de leuke dingen in je leven Hidde, dan komt de rest vanzelf.” Ik mompelde wat. “Wat zeg je?” vroeg mijn vader.

“Het is niet zo leuk om depressief te zijn.”

“Nee, dat is het zeker niet. Maar als je je dat realiseert kan je er misschien wat aan doen.”

Een paar dagen later zaten we tegenover dokter Vilmos in haar kan-toortje. Ik had net laten zien dat ik zonder al teveel te schommelen en te zwalken over een rechte lijn kon lopen, en ze was erg tevreden. “Dat heb je goed gedaan Hidde, ik ben trots op je!”

Ik glimlachte breed. Dat was fijn, een complimentje van mevrouw Vilmos! Dat kreeg je niet zomaar.

“Hidde is de laatste tijd erg depressief omdat ze niet goed weet hoe hij met zijn nieuwe lichaam moet omgaan,” zei mijn moeder. De dokter keek me onderzoekend aan.

“Dat hoort bij het beter worden,” zei ze. “Toen je nog hier was had ik niet het idee dat je er zoveel moeite mee had.”

“Nee, maar in een ziekenhuis is alles zo anders dat je veel dingen gemakkelijker accepteert.”

“We dachten dat het vrij goed ging, maar toen er iemand “Dag dames” tegen ons zei sloeg Hidde ineens door,” zei mijn moeder.

Ik knikte. “Ik was zelf heel erg geschrokken van mijn uitval. Ik schreeuwde

“Ik ben een man hoor!” tegen die meneer. Ik wist niet wat me overkwam.”

“En sindsdien is hij bang om mensen tegen te komen.

Hij is ervan

overtuigd dat mensen kunnen zien dat hij ‘anders’ is,” zei mijn vader.

Dokter Vilmos keek ons aan met haar typische bedroefde blik. “Je ziet er heel normaal uit,” zei ze. “Ik kan je aanraden eens met een psycholoog te gaan praten. Je moet hier niet te lang mee blijven rondlopen.” Een psycholoog... alsof ik niet al genoeg dokters had gezien. Daar had ik nu geen zin in hoor. “Ik weet niet of ik dat wel wil,” zei ik dus.

“Het helpt vaak wel,” zei mijn vader. “Een collega van mij is er heel erg van opgeknapt. Die was ook depressief.”

Ik wist het nog niet, maar had in elk geval weer iets om over na te denken. Dokter Vilmos gaf me ook weer nieuw huiswerk mee naar huis: ik moest mijn fijne motoriek oefenen. Ik moest dus van haar een plastic bouwpakketje in elkaar zetten. “Die kan je bij elke speelgoedwinkel kopen,” zei ze. “Mijn zoon heeft z’n hele kamer er vol mee staan. Het lijkt me een goede oefening voor je.” Dat leek me een goed idee, want ik moest in mijn werk ook weer operaties kunnen doen, en dat gaat gemakkelijker als je geen trillende vingers hebt, en kleine bewegingen kan maken. Ik was al lang blij dat we dat stuk touw weer uit de tuin konden halen, dus beloofde ik haar de volgende keer met een mooi in elkaar geplakt bouwpakketje te verrassen. Ik had nog nooit zo’n ding in elkaar gezet, dus dat zou een heel nieuwe ervaring voor me worden.

Na het bezoek aan dokter Vilmos probeerde ik weer wat vrolijker te worden. Dat viel nog niet mee; ik was bang om mensen tegen te komen op straat en zat voornamelijk binnen. Ik voerde lange gesprekken met Marieke, en soms zaten we allebei huilend aan de telefoon. Marieke omdat ik niet in wilde zien dat het allemaal niet zo erg was als ik dacht, en ik omdat ik mezelf heel zielig vond. Mijn moeder deed haar best om me overal mee heen te slepen, maar ik durfde nog steeds niet mee naar de supermarkt want dat durfde ik niet. Wel zat ik vaak met haar op het bankje bij de vijver waar ik die meneer had toegesnauwd dat ik een man was. Het bankje stond een beetje achteraf, en omdat het mooi weer was kon ik daar zonder op te vallen naar de mensen kijken die langs kwamen. Ik vond het erg leuk om naar de spelende kinderen te kijken.

Mijn vader kwam op een dag thuis met twee pakjes in zijn armen. “Kijk eens Hidde, ik heb een cadeautje voor je,” zei hij lachend. Ik pakte het nieuwsgierig uit. Het was een bouwpakket van een helikopter.

“Dank je wel pap. Ik zal hem proberen zo netjes mogelijk in elkaar te zetten.”

“Ik heb er voor mezelf ook zoéén gekocht. Ik dacht dat we wel een wedstrijdje kunnen doen, wie de mooiste helikopter kan bouwen.”

“Wat leuk! Dat ga ik winnen hoor, let maar op.”

“Kijk, ik heb ook nog mesjes, verf en lijm gekocht.” Pa gaf me een plastic tasje met alles erin wat ik verder nodig had.

“Mesjes? Heb je er een mes bij nodig?”

“Ja, je moet toch alle onderdeeltjes los snijden? Heb je nog nooit zo’n bouwdoos gezien?”

Ik vertelde dat ik inderdaad nog nooit zo’n bouwdoos had gezien. Nieuwsgierig maakte ik mijn doos open. Inderdaad, alle onderdeeltjes zaten aan een plastic frame vast. “Kan je ze niet gewoon los breken dan?”

“Nee, dan blijven er stukjes aan zitten en kan je ze niet goed aan elkaar plakken. Of ze breken, en dan ben je nog verder van huis. Je moet snijden meisje!”

“Ik bén geen meisje!” zei ik. Mijn vader grinnikte.

“Je kan er al beter tegen.”

Ik keek hem even boos aan en verlegde mijn aandacht weer naar de doos.

Het was een grote doos met veel onderdeeltjes. Er zat een handleiding bij, waarin met tekeningen stond aangegeven hoe je moest plakken. Het zag er niet erg gemakkelijk uit allemaal.

“Ik hoop dat ik hem op tijd af krijg. Wat zijn de spelregels?” Mijn vader dacht even na. “Even kijken. Hij moet uiterlijk over twee weken af zijn, als we weer naar de dokter moeten. En we mogen niet bij elkaar spieken, OK?”

“En jullie mogen ook niet iemand anders vragen het voor je in elkaar te plakken,” zei mijn moeder.

“En jij bent de onafhankelijke jury,” zei ik tegen haar. Dat vond iedereen prima, en dus begon de wedstrijd.

Die avond verdwenen mijn vader en ik allebei naar een geschikte plek om te kunnen plakken. Ik ging aan mijn oude bureau zitten, waar mijn moeder haar computer had staan, en mijn vader naar zijn studeerkamer op zolder.

Ik zocht de eerste onderdeeltjes op in de massa plastic dingetjes die in de doos zaten, en begon ze uit te snijden. Dat vergde wat denkwerk, omdat ik nog niet zo’n vaste hand had en mezelf niet wilde verwonden als ik plotseling uit zou schieten. Maar omdat ik het natuurlijk wel gewend was een scherp mes te hanteren had ik al snel een handige manier gevonden. Ik was blij met de tips van mijn vader, want inderdaad zou het absoluut niet goed zijn gegaan als ik de onderdeeltjes er gewoon uit gebroken had.

Na een uurtje kwam mijn moeder kijken hoe het ging. “Het is wel een beetje saai beneden,” hintte ze. Ik had toch al niet zoveel zin meer, dus ik zei:

“Dan kom ik wel weer gezellig beneden zitten.”

“Hoe gaat het? Hij is nog niet af zie ik.”

“Nee, dat duurt nog wel even Dat plakken is moeilijker dan het lijkt.

Kijk, ik ben nu iets meer dan een uur bezig geweest, en ik heb dit nog maar.”

Mijn moeder bekeek mijn werk met een peinzende blik. “Weet je zeker dat dit hierop hoort Hidde?”

“Nee, maar het zit nu al vast dus ik laat het maar zo. Dat kan je later waarschijnlijk toch niet meer zien, want het zit helemaal binnenin, zie je wel?” Ik liet haar de handleiding zien.

“Je hebt gelijk. Hé, ik hoor je vader naar beneden komen. Kom je zo thee drinken?”

“Heb je ook koffie? Dan kom ik graag.”

In de tijd dat ik bij mijn ouders ‘woonde’, probeerde ik me ook nuttig te maken in huis door te helpen met afwassen en schoonmaken. In het begin ging dat nog erg moeilijk; ik kon nog niet met een dienblad vol glazen door het huis lopen, en bij het afwassen braken behoorlijk wat dingen, die onbedoeld op de keukenvloer terechtkwamen in plaats van op het afdruiprek.

Mijn ouders ruimden dan geduldig en zonder morren de rommel weer op.

Op een dag stond ik met mijn moeder de afwas te doen, toen mijn vader de keuken binnen kwam.

“Kijk, daar staat mijn lieve dochter aan het aanrecht!” riep hij lachend naar me. Ik werd boos en liet het glas dat ik aan het afdrogen was uit mijn handen vallen.

“Ik bén je dochter niet! Ik ben Hidde, hoor je? Hidde! Wanneer leer je het nu eens een keer!” Geschrokken deinsde mijn vader achteruit. Ik had al direct spijt van mijn uitval. Mijn vader keek me meewarig aan.

“Waarom ben je nu zo boos?” vroeg hij bezorgd.

Ik barstte in tranen uit. “Ik weet het niet! Het is allemaal zo verwarrend, dat hele gedoe! Ik weet het soms niet meer helemaal!” Pa liet me rustig uitrazen.

“Als jij al steeds ‘mijn dochter’ denkt als je me ziet, wat moeten andere mensen dan wel niet denken?” vroeg ik toen ik weer wat gekalmeerd was.

“Die denken, “Hé, dat is een aantrekkelijke jonge vrouw,” ” zei mijn vader. “Of ze denken helemaal niets. Echt Hidde, er is niets aan je te zien.”

“Ik geloof er niets van. Ze denken vast dat ik raar ben.” Pa zuchtte. Hij leunde tegen het aanrecht en keek bezorgd. Ik ging maar weer een stoffer en blik halen om de scherven op te ruimen.

Die zaterdag belde Fons op. Hij had al mijn mailtjes gelezen en wilde graag eens langs komen. Dat kon ik natuurlijk niet weigeren, hoewel ik er eigenlijk niet zoveel zin in had, want ik wilde niet dat hij mij in mijn depressieve bui zag.

“Ach, misschien is dat dan alweer over,” zei mijn moeder. “En wie weet helpt Fons je ook wel er weer overheen te komen.”

“Ja, wie weet... ’t Is ook al minder aan het worden... Ik heb nu zelf door dat ik depressief ben en waaraan het ligt, dat is al heel wat.”

“Ja, ik vind toch dat je eens met een psycholoog moet gaan praten. Al ga je maar één keer...”

“Ja, maar dan moet ik die man helemaal gaan uitleggen wat ik heb!

Daar heb ik geen zin in.”

Ma zuchtte. “Je moet het zelf weten Hidde, ik kan je alleen maar proberen goede raad te geven. Maar je vader en ik vinden het vreselijk om je zo te zien.” Een grote traan liep over haar wang. Ik omhelsde en kuste haar.

“Kom op, het gaat vast wel weer over,” probeerde ik haar op te vrolijken.

“Sorry hoor,” snifte ze. “Maar eerst lag je zo hulpeloos in het ziekenhuis, en nu dit weer! Het is voor ons ook moeilijk!” Ik slikte. “Kop op, we hebben vast het ergste gehad hoor! Het wordt nu alleen nog maar beter.” Ik drukte mijn lieve moeder tegen me aan.

Een paar dagen later kwam Fons langs. Ik zag er flink tegenop, en toen ik die ochtend klaar was met douchen trok ik mijn Hidde kloffie aan, omdat ik me nog steeds niet op mijn gemak voelde in vrouwenkleren. Ik trok ze alleen aan als mijn Hidde kloffie in de was was, en dan voelde ik me schuldig tegenover Iris dat ik ze niet vaker aan had.

‘s Middags om twee uur stond Fons aan de deur. Ik deed open en begroette hem hartelijk. Ik had niet gedacht dat ik zo blij zou zijn hem weer te zien.

“Je ziet er goed uit Hidde. Je bent dikker geworden!” zei Fons. Ik was inderdaad een paar kilo aangekomen sinds ik uit het ziekenhuis was.

“Allemaal spieren”, zei ik naar waarheid. “Ik moet elke dag oefeningen doen van de dokter en ik ben nu ontzettend sterk!” Fons grinnikte. “Vroeger duwde ik je zo om, en nu nog steeds hoor”, verzekerde hij mij.

“Ja, maar jij bent ook wel twee keer zo groot als ik.”

“Daar kan ik ook niets aan doen. Heb je iets te drinken voor me want ik verga van de dorst. Ze hadden geen melk meer in de kantine en toen heb ik alleen mijn brood met zoute lever opgegeten.” We gingen de kamer in.

Terwijl mijn moeder Fons hartelijk groette liep ik naar de keuken en maakte ik thee. Gewapend met een volle theepot en drie kopjes kwam ik terug.

Fons liet al uitgebreid foto’s aan mijn moeder zien van zijn nieuwe huis en de verbouwing eraan. “De ellende is”, zei hij toen ik binnenkwam, “dat we ook nog in het huis moeten wonen. En Patricia is zwanger dus we moeten klaar zijn vóór de baby er is.”

“Wat! Zwanger? Wat leuk! En, gaat alles nu goed?” vroeg ik.

“Ja, prima. Ze wordt steeds dikker en ze kan steeds minder doen in huis.

Maar gelukkig is de verbouwing bijna klaar, kijk maar.” Fons liet nog wat foto’s zien. Het huis werd erg mooi.

“Zeg”, zei Fons, “over foto’s gesproken, heb jij die foto’s al rondgestuurd die je zou maken van jou met bril en jou zonder bril?”

“Eeuh, nee,” zei ik. “Daar heb ik al een tijdje niet meer aan gedacht, maar ik vind het nog steeds een goed idee.”

“Zullen we die nu even maken dan? Ik heb een camera bij me”, zei Fons. Zo gezegd, zo gedaan. Ik zocht mijn bril op en zette hem op mijn neus. Mijn moeder deed mijn haar een beetje netjes, en Fons maakte een heleboel foto’s. Hij liet me op verschillende plekken in de kamer zitten en staan, tot hij tevreden was over de achtergrond en de belichting. Hij maakte portretfoto’s van me maar ook foto’s waar ik helemaal op stond; zittend en staand. Ik sloeg ze allemaal op op mijn moeder’s computer, en nam me voor diezelfde avond nog een paar foto’s rond te mailen.

Toen we ons tweede kopje thee (met een stukje taart van mijn moeder) op hadden vroeg Fons: “Zeg, heb je zin om een stukje te lopen? Ik heb de hele dag vergaderd en ik wil wel even de benen strekken voordat ik terugrijd naar huis.”

“Da’s prima, maar dan moet je me wel vasthouden hoor want ik loop nog niet zo gemakkelijk.” Fons vond het allemaal best, dus liepen we even later door de straat. Ik was zo had mijn aandacht zo op Fons gericht dat ik niet eens in de gaten had dat we af en toe mensen tegenkwamen die ook op straat liepen.

“Ik heb hier nog een verjaardagsfeestje van je gevierd. Weet je nog, toen had jij al die hagedissen hier in die glazen bak zitten”, zei Fons.

“Ja nou! Die beesten liepen in de zomer telkens weg, en dan vond mijn moeder ze weer in mijn bed of in de gordijnen. Op een dag was ze het zat en heeft ze ze allemaal naar de dierenwinkel gebracht.” Fons grinnikte. “Vond ze ze niet eng dan?”

“Nee dat niet, maar ze vond ze ook niet zo leuk dat ze ze wilde houden.

En omdat ik al op kamers woonde moest zij er steeds voor zorgen.” Fons knikte. We keken naar een paar jochies die op straat met een bal aan het spelen waren. Toen vroeg hij: “Maar hoe gaat het nu met je? Ben je al een beetje gewend, of niet?”

Ik dacht na. “Sommige dingen doe ik nu zonder erbij na te denken, zoals praten en kijken. Andere dingen vind ik nog steeds lastig. Veters strikken bijvoorbeeld, daar doe ik een eeuwigheid over.”

“Maar went het al om ineens in een vrouwenlichaam opgesloten te zitten?

Het lijkt me helemaal niet leuk om vrouw te zijn.”

“Ik vind het ook niet leuk.” Ik voelde de tranen alweer opwellen, maar ik wilde voor Fons niet in huilen uitbarsten. Dus wreef ik mijn ogen uit en zei: “Ik ben er de laatste tijd behoorlijk depressief over.” Ik vertelde het verhaal van de man bij de vijver. Mijn uitval tegen mijn vader liet ik maar achterwege. “Ik ben heel bang voor hoe andere mensen me zien,” beëindigde ik mijn verhaal. “Ik maak me vreselijk druk en ik weet dat ik dat niet moet doen, maar ik kan het niet laten.”

Fons keek me onderzoekend aan. “Je ziet er echt heel normaal uit hoor.

Je bent best wel knap vind ik. Je haalt het niet bij Patricia natuurlijk, maar die is ook welhaast goddelijk mooi.”

Ik probeerde om het grapje te lachen, maar dat lukte niet zo. “Maar ik wil gewoon weer Hidde zijn en dat kan niet! Ik kan nooit meer gezellig met mannen praten...”

Fons lachte schamper. “Wat bedoel je daarmee? We kunnen toch nog steeds gezellig praten en dingen doen? Zoveel verschil is er nou ook weer niet tussen mannen en vrouwen hoor!”

“Daar geloof ik niets van,” zei ik. “Zelfs mijn vader behandelt me anders dan vroeger. Jij ook. En... hè, ik weet niet hoe ik het uit moet leggen...” Ik keek Fons wanhopig aan.

Fons keek peinzend terug. “Tja, mensen gaan nu eenmaal anders met mannen om dan met vrouwen. Daar zal je toch aan moeten wennen. Je kunt niet meer terug.”

“Daar ben ik me wel van bewust. Het is gewoon erg moeilijk te accepteren.”

“Heb je al eens aan een psycholoog gedacht?”

“Mijn moeder wil ook al zo graag dat ik met een psycholoog praat. Ik ben daar nog niet aan toe. Het gaat alweer een stuk beter dan vorige week, dus ik kijk het nog even aan.” Ik keek naar een kat die aan de kant van de weg ons met grote ogen zat aan te staren. “Maar zullen we het ergens anders over hebben?” Ik boog me naar de kat en probeerde hem naar me toe te lokken, hetgeen me niet zo goed lukte. “Hij is bang voor ons,” zei ik tegen Fons.

Fons keek me verbaasd aan, maar had de hint snel door. “Als je straks weer in je eigen huis woont, ga je dan nog huisdieren houden?”

“Dat weet ik nog niet. Ik neem geen hond meer; dat vind ik zielig omdat ik er nooit ben. En ik zie op mijn werk natuurlijk ook veel dieren.”

“Ja, maar die zijn allemaal ziek. Dat lijkt me nogal deprimerend.”

“Ze zijn niet allemaal ziek. Een heleboel komen voor vaccinaties, of om hun nagels te laten knippen. We zien best veel kerngezonde beesten hoor.”

“Heb je alweer eens contact opgenomen met je collega’s? Weet je al wanneer je weer gaat werken?” Fons schopte tegen een tak die in de weg lag.

“Ik heb een grote bos bloemen van ze gekregen, en Boris heeft een paar dagen geleden nog gebeld. Ik heb gezegd dat ik mijn best doe om zo snel mogelijk terug te komen.”

“Enig idee wanneer dat zal zijn?”

“Ik wil in elk geval kunnen fietsen zodat ik op mijn werk kan komen. En schrijven lukt ook nog niet zo goed; mijn handschrift lijkt op dat van een dronken eersteklasser. En dan moet ik natuurlijk nog hopen dat ze een plek voor me hebben, anders moet ik ergens anders een baan zoeken.”

“Lopen lukt je al aardig moet ik zeggen.” Inderdaad liep ik een stuk beter dan toen ik net het ziekenhuis uit was.

“Ik denk dat ik binnenkort mezelf weer ga leren fietsen. Ik heb alleen niet zo’n zin om steeds te vallen.”

“Dan huur je een tandem en ga je gezellig met je vader een stuk fietsen.

Als je je achterop de tandem in evenwicht kan houden moet het leren sturen niet zo moeilijk zijn.”

Ik stopte en keek Fons lachend aan. “Je ziet er zo sullig uit, maar toch komen er elke keer weer geniale ideeën bij je los. Geweldig! Bijna net zo geniaal als die foto’s die we gemaakt hebben.” Fons keek verwaand in het rond. “Ik was toch altijd al de slimste”, zei hij vrolijk lachend. Ik stompte hem op zijn arm en wees naar de grond.

“Kijk je uit voor die hondedrol, professor? Straks zit er een voetafdruk in en dat staat zo lelijk.” Fons deed grinnikend een stapje opzij. “Je bent niks veranderd”, zei hij. “Nog steeds een even raar gevoel voor kunst. Zou je die drol niet meenemen naar huis?” Ik lachte en vertelde dat ik al een hele verzameling had.

Vrolijk doorpratend over van alles en nog wat liepen we langzaam naar huis terug. Ik had niet eens in de gaten dat we een heel eind gesjouwd hadden, en ik was behoorlijk moe toen we terug waren. Mijn moeder was met het eten bezig en vroeg of Fons mee wilde eten.

“Nee, dank u wel mevrouw Mensink, maar ik moet weer naar mijn vrouw terug. Ik heb haar beloofd dat ik om zeven uur thuis zou zijn.” Hij keek op zijn horloge. “Nou, dan mag ik wel opschieten, anders haal ik het niet.”

“Nog een frisje ofzo voor je weggaat?” probeerde ik, maar helaas was Fons vastbesloten. “Nee, ik moet echt gaan. Ik kan mijn zwangere vrouw niet in de steek laten. Zeg Hidde, volgende keer kom je bij mij, OK? Laat je maar mooi rijden door je vader, dat vindt hij hartstikke leuk.” Hij trok me tegen zich aan en schudde mijn hand. “Kop op hè? Volgende keer wil ik je niet meer zo somber zien.” Ik glimlachte en beloofde hem dat ik het zou proberen. Ik keek zijn grote goudkleurige auto na tot hij om de hoek van de straat verdween en liep terug het huis in. Pas ’s avonds tijdens het eten besefte ik dat ik die middag een heel eind had gelopen zonder Fons vast te houden! Ik vroeg me af of hij dat jammer had gevonden of niet. Nee, zeg, hij had toch Patricia al? En ik vond het in elk geval niet jammer dat ik hem niet hoefde vasthouden!

Na het eten kroop ik achter de computer van mijn moeder. “Half acht Hidde,” hoorde ik haar zeggen, maar het drong niet door wat ze daarmee bedoelde. Ik zocht de foto’s die Fons van me gemaakt had en bekeek ze aandachtig. Het eerste wat me opviel was dat ik langer leek dan ik me had voorgesteld. In de foto’s die we het eerst hadden gemaakt keek ik wat onzeker, maar later zag ik dat ik er plezier in begon te krijgen. Fons had erg goed zijn best gedaan; ik had nooit gedacht dat hij zo’n goede fotograaf was.

Vooral de foto’s waarop ik ten voeten uit te zien was vond ik interessant.

Ik was inderdaad niet de rare meid waaraan je kon zien dat ze eigenlijk een man was. Aan de ene kant vond ik dat een geruststelling, maar aan de andere kant dacht ik ook: “Dan merken ze het vast aan me zodra ze met me gaan praten.” Dat vond ik een hele rare gedachte. Een klein stemmetje in me zei: “Je w´ılt graag raar gevonden worden!”, maar een ander stemmetje zei: “Nee hoor, ik ben gewoon realistisch.” Verward ging ik door met foto’s kijken. Ik kon nog steeds niet echt aan het idee wennen dat ik het was die daar stond, en dat maakte me nog verwarder.

Plotseling voelde ik een hand op mijn schouder. Ik keek verschrikt om.

“Heb je nu de hele tijd naar die foto’s zitten kijken?” vroeg mijn moeder.

“Ja. Ik kan er nog niet echt aan wennen dat ik dat ben.”

“Maar je ziet nu toch wel dat je er heel normaal uitziet?”

“Jawel. Maar...”

“Nee Hidde, niks maar. Natuurlijk ben je ‘anders’, maar dat kan je niet veranderen, en als mensen dat merken dan zullen ze het moeten accepteren, want jij kan er weinig aan doen. Het heeft niet zoveel zin om je druk te maken!”

Ik zuchtte. “Ik weet het. Maar ik kan niet stoppen met denken.”

“Daarom zou je eens naar een psycholoog moeten gaan.” Ik zuchtte maar weer. “Ja, dat wil je niet horen,” zei mijn moeder,

“maar...”

“Ik wilde net gaan zeggen dat ik daar maar eens over na moet denken,” zei ik. “Fons begon er ook al over. En ik wil wel graag weer beter zijn.” Ik logde uit en stond op om mijn moeder haar stoel aan te bieden. Ze gaf me een zoen en zei: “Dat willen wij ook graag.” Ik dronk koffie met mijn vader en belde toen Marieke op. Ik vertelde haar dat Fons was langs geweest, en dat we foto’s hadden gemaakt. “O, ga je ze opsturen?” riep ze vrolijk.

“Oeps, dat was ik van plan, maar dat ben ik helemaal vergeten. Ik was veel te druk bezig met kijken.”

“En, ben je al verliefd op jezelf geworden?”

“Eeuh, nee,” grinnikte ik. “Maar ik zie er wel leuk uit vind ik.” Marieke lachte. “Dat kan je toch niet zeggen van jezelf! Dat klinkt heel narcistisch.” Daar moest ik even over nadenken.

“Ik denk niet dat ik verliefd ben op mezelf...” probeerde ik, waarop Marieke in lachen uitbarstte.

“Ik plaag je toch maar!”

“O... wanneer kom je eens langs?”

We spraken af dat ze de volgende week langs zou komen. We babbelden nog wat verder, maar ik was moe en we hadden elkaar niet zoveel te vertellen omdat ik twee dagen ervoor ook al gebeld had, dus verdween ik al snel weer naar boven om aan mijn helikopter te werken.

Hoofdstuk 11

Boris en Angela

Mijn collega’s Boris en Angela hadden me in de tijd dat ik thuis was al een aantal keer gebeld. Nadat ik de foto’s had rondgemaild die Fons had gemaakt, belde Boris me weer eens op. Mijn collega’s wilden graag zien hoe ik er in het echt uitzag en hoe het met me ging, vertelde hij. Ik kon ze natuurlijk niet vertellen dat ik depressief was en dat ik liever geen mensen om me heen had. Dus maakten we een afspraak en belden ze op een goede dag aan.

Ik deed open. Daar stonden ze, een beetje nerveus kijkend. Ik was zelf ook behoorlijk zenuwachtig.

Fons had me al eens in het ziekenhuis

gezien, maar Boris en Angela moesten nog helemaal wennen aan mijn nieuwe uiterlijk. Ik keek ze om de beurt aan. Boris keek rustig terug en leek vrij kalm. Angela wreef in haar handen. Toen vroeg Boris: “Dag mevrouw, we zijn op zoek naar Hidde Mensink. Woont die hier misschien?”

“Ik ben Hidde. Hallo, hoe gaat het met jullie?” zei ik terwijl ik Boris de hand schudde. Zijn gezicht klaarde op.

“Ik vond al dat je veel op die foto leek. Maar ik dacht dat het misschien je zus was.”

“Die lijkt toch helemaal niet op mij?”

“Dat weet ik niet, ik heb haar volgens mij nog nooit gezien.” Angela stond verlegen naar Boris en mij te kijken, dus zei ik:“Dag Angela, kom binnen!” Ze keek me een beetje vreemd aan en schuifelde achter Boris aan naar binnen. Ik hielp mijn collega’s hun jas uit te trekken en bon-jourde ze de woonkamer in, waar ik al thee en koekjes had klaargezet. Toen ik alles had ingeschonken en uitgedeeld viel er een ongemakkelijke stilte.

Angela zat aan haar rok te plukken, en Boris keek de hele woonkamer door, behalve naar mij.

“Het is wel even wennen denk ik,” probeerde ik het ijs te breken. “Net of je bij een wildvreemde gezellig op bezoek moet.” Angela knikte. “Ik vind het erg fijn dat jullie gekomen zijn. Hoe hebben jullie Daphne zover gekregen dat ze jullie allebei liet gaan?” vroeg ik.

“We hebben tijdelijk een studente die stage loopt. Eigenlijk is ze al klaar, maar ze wilde voor ons nog wel een keertje langs komen. Ze woont om de hoek, dus dat is makkelijk voor ons,” vertelde Boris.

“O, wat leuk, dus we worden beroemd aan de Universiteit! Heeft ze het goed gedaan?”

“Nou, ze is hier en daar wat slordig, maar ze is erg vooruitgegaan in de tijd die ze bij ons was. Dankzij de harde lessen van Angela heeft ze door dat je als dierenarts een behoorlijke verantwoordelijkheid hebt. En ze is heel creatief bij het verzinnen van oplossingen, dus die komt er wel.” Ik knikte. “En hoe is het met ‘mijn’ patiënten? Leven ze allemaal nog?

De kat van Marieke wordt heel oud hoorde ik van haar; ik hoop dat ik die nog zie voordat hij overlijdt.”

“Nou, dan moet je snel naar huis toe komen want die maakt het waarschijnlijk niet lang meer. Alle ouderdomskwalen komen bij dat beest in één keer opzetten. Marieke heeft het er maar druk mee.”

“Ja, ze laat hem nu alleen maar in de keuken en in de gang omdat ze daar de vloer tenminste kan schoonmaken, vertelde ze de laatste keer dat ik haar sprak.”

“Ze heeft het vaak over jou,” zei Angela.

“O ja? Wat zegt ze dan allemaal?”

“Dat het goed met je gaat, en dat ze weer heel lang met je gebeld heeft of gemaild.”

“Ja, ze is heel erg met je begaan,” zei Boris. “Je moet de hartelijke groeten van haar hebben. Ze heeft ons zelfs post voor je meegegeven. Wacht, ik zal het even halen.” Boris verdween naar buiten.

“En hoe is het met jou, Angela?” vroeg ik. “Heb je die grote rode poes nog? En krijgt ze nog steeds elk jaar jongen?” Angela’s gezicht klaarde op. “Ja, dit jaar heeft ze er weer zes gehad. Ik kon ze met moeite kwijt. Maar ze wordt nu wel oud merk ik. Ik denk dat ik haar als dit nest weg is maar ga steriliseren. Het is mooi geweest.”

“Dat wil ik ook wel voor je doen hoor. Je gaat toch niet in je eigen kat snijden?”

“Gelukkig. Ik hoopte al dat iemand dat voor me wilde doen.”

“Als ik terug ben is het eerste wat ik doe je kat behandelen, OK?” Boris, die net weer binnen kwam, lachte. “Gaat het weer over de beroemde rode poes?” Hij legde een grote stapel post op de grond naast mijn stoel.

“Dank je. Ja. Ik ga haar steriliseren als ik weer thuis ben,” zei ik.

“Mooi zo. Wat hoor ik, wil je kleine boerderijdieren gaan doen?”

“Ja, dat lijkt me leuk. Een stukje extra serviceverlening naar de klanten toe,” zei ik grijnzend.

“Dat is net waar Daphne op zit te wachten. Het gaat niet zo goed met de praktijk, en we kunnen wel wat meer klanten gebruiken.”

“O jee. Hoe komt dat? Is er nog wel werk voor mij als ik terug kom?”

“Ik zou me daar nog maar geen zorgen over maken. We kunnen met z’n drieën de hoeveelheid werk niet aan en hebben daarom veel stagiaires geworven bij de Universiteit. Maar die geven ook weer extra werk, dus erg veel schiet je daar niet mee op.”

“We zitten dus met smart op je te wachten,” lachte Angela. Ik was weer wat gerustgesteld. Ik was ook blij dat Angela een beetje los begon te komen.

Weer viel er een stilte. Ik schonk nog een keer thee in en deelde koekjes uit. “Hebben die foto’s een beetje geholpen?” vroeg ik toen. Angela keek moeilijk. “Tja... het was wel handig dat we wisten hoe je eruit ziet voordat we hierheen gingen. Maar het blijft moeilijk hoor. Je moet echt met je praten om zeker te weten dat jij het bent, en dan moet je nog wennen.”

“Dat geeft niet hoor, mijn ouders en Iris hebben er ook nog moeite mee.

En ik zit nu ineens met dit lichaam opgescheept, dat is ook heel vreemd.”

“Nou, je bent er niet op achteruit gegaan”, zei Boris met een olijke knipoog naar Angela.

“Dat heb ik van meer mensen gehoord. Ik moet zeggen dat ik ook wel even om zou kijken als ik mezelf op straat zou tegenkomen. En nu willen mijn ouders en mijn zus ook nog dat ik vrouwenkleren aantrek! Ik wil gewoon net als vroeger in een slobbertrui en een spijkerbroek blijven rondlopen,” zei ik.

“Maar dat kan toch ook wel?” vroeg Boris. Hij keek nieuwsgierig hoe ik mijn kopje thee leegdronk.

“Dat kan wel, kijk maar wat ik nu aan heb, maar ik word toch door sommigen hier in huis met zachte dwang in een bepaalde richting geduwd.

Maar ik kan wel terugduwen gelukkig.” Ik keek mijn moeder, die net de kamer binnen was gekomen, lachend aan.

“Zeg Hidde,” zei Boris ineens, “Heb je al helemaal controle over je lichaam? Ik zie je af en toe moeite hebben met dingen die ik doe zonder erbij na te denken.”

Ik was een beetje verbaasd dat Boris dat opmerkte. “Nee, ik moet nog elke dag oefeningen doen, en ik moet nog vaak nadenken over welke spieren ik moet bewegen. Ik durf nog niet eens alleen door de stad te lopen. Het gaat wel vooruit, maar ik moet denk ik nog wel flink oefenen voordat ik de poes van Angela kan behandelen.”

Angela keek me verbaasd aan. “Ze wordt geen proefkonijn voor je hoor!

Dan doet Boris het maar.”

“Daarom ben ik nu ook nog niet aan het werk. Ik wil eerst leren fietsen, en als ik dat een beetje kan ga ik naar mijn eigen huis terug. En ik moet ook nog netjes leren schrijven.”

“En ga je ook nog oefenen met priegelwerk? Zoals kruissteekjes maken, of bouwpakketjes in elkaar zetten?” vroeg Boris.

“Goh, dat je daar zomaar over begint! Toevallig ben ik inderdaad bezig een helikopter in elkaar te zetten.

Ik heb dat nog nooit eerder gedaan.

Wacht, ik zal hem even halen.” Ik strompelde zo snel ik kon naar boven en kwam even later terug met de onderdelen die ik al in elkaar had geplakt.

Trots liet ik Boris en Angela mijn vorderingen zien. Ik had al een groot deel van de helikopter af. “Kijk, dit is het stoeltje van de piloot. Daar heb ik per ongeluk een stuk af gesneden toen ik het netjes wilde maken. Ik ben ook erg bang dat ik me nog eens in mijn vingers snijd.”

“O, kijk, je hebt die rotorbladen ook heel netjes geverfd.” Grijnzend liet Boris de bladen aan Angela zien. “Zie je, dit moet blauw zijn, en dit groen.

Het is de bedoeling dat je binnen de lijntjes blijft, Hidde.” Ik keek bedrukt naar mijn schilderwerk. “Misschien had ik het moeten afplakken.”

“Mooi hoor,” zei Angela. “En dat moet mijn poes steriliseren?” Ik was een beetje teleurgesteld in mijn collega’s. “Ik vind juist dat ik het heel goed gedaan had. Ik had maar een paar dingen stuk gemaakt of verkeerd geverfd. En omdat ik nog nooit eerder zo’n bouwpakketje in elkaar had gezet moest ik ook nog uitvinden hoe het moet. Ik ben best trots op mijn werk!”

Angela legde een hand op mijn schouder. “Sorry hoor. We plagen je maar een beetje. Ik zou het ook niet kunnen.” Ik wist niets anders te doen dan mijn gasten maar weer een kopje thee aanbieden. “Mijn vader en ik doen een wedstrijd wie de mooiste helikopter kan bouwen.”

Boris grinnikte. “Als je zo doorgaat, gaat je vader dat wel winnen denk ik. En anders is hij wel een erg grote prutser.”

“Mijn man is geen prutser!” zei mijn moeder. “En Hidde ook niet. Je moest eens zien hoe hij zijn best doet. En jullie maken er grapjes over, ik vind dat niet gepast!” Ze probeerde boos te klinken, maar ze lachte er wel bij.

“Nee Boris, zo praat je niet tegen je gastvrouw! Ga maar snel je excuses aanbieden,” zei Angela.

“Sorry mevrouw Mensink, sorry Hidde,” zei Boris. “Ik zal het niet meer doen.”

“Mooi zo,” zei mijn moeder.

We kletsten nog wat door over de praktijk, de stad en andere dingen.

Kort daarna gingen Boris en Angela weer naar huis. Ze moesten ’s avonds nog werken, en daarom konden ze niet zo heel lang blijven. Toen ik ze had uitgezwaaid en weer naar binnen liep, zag ik de stapel post op de grond liggen. Ik dacht aan Marieke. Die had speciaal voor mij al die post naar de praktijk gebracht. Wat was het toch een schat.

Hoofdstuk 12

Dierentuin

Bijna elke avond spendeerde ik wel een half of een heel uur achter de computer van mijn moeder. Meestal werd ik daar niet gestoord en kon ik rustig mijn gang gaan, maar het viel mijn moeder toch wel op dat ik vaak mijn foto’s zat te bekijken als ze boven kwam om me bij het apparaat weg te slepen. “Zal ik toch maar eens een grote spiegel voor je kopen?” vroeg ze op een dag.

Ik keek peinzend naar de foto die op het scherm stond. “Ik weet het niet. Dan wordt het nog echter!”

“Waar ben je bang voor?”

“Ik weet het niet. Ik heb nu Fons gezien, en Boris en Angela, en ik heb Marieke heel vaak aan de telefoon gehad. Ze zeggen allemaal dat ik vrij normaal overkom, en toch...” Ik zweeg, niet wetende wat te zeggen.

“Die man die je bij de vijver hebt toegesnauwd had ook niet in de gaten dat je een man was,” zei mijn moeder zacht.

Ik keek op. “Hé ja! Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. Misschien ben ik toch niet zo raar als ik denk.”

“Het zit echt in je hoofd Hidde.”

Mijn vader kwam de kamer binnen. “Zitten jullie hier?”

“Hidde zit weer foto’s te kijken,” zei mijn moeder.

“Heb je die foto’s nou niet genoeg bekeken?”

“Ik kan er geen genoeg van krijgen.”

“Maar wat ik eigenlijk wilde vragen,” zei mijn vader terwijl hij me aankeek, “Zullen we eens gezellig bij de buurman op bezoek gaan? Hij heeft een paar hele mooie CD’s gekocht zei hij, en je moet ook zijn nieuwe stereo nog eens beluisteren.”

Ik dacht na. “Ik...”

“ “Nee” is geen antwoord Hidde. Je moet er een keer doorheen, en je hebt nu al zoveel mensen op bezoek gehad. De buurman is Sinterklaas niet!” Ik moest lachen. Vroeger was ik heel bang voor Sinterklaas. “OK dan.

Maar niet nu meteen hoor!”

“Nee, ik heb het nog veel beter voor je bedacht. Morgen gaan we met z’n allen naar de dierentuin. Daar stikt het van de mensen, en je kan weer eens wat dieren bekijken. Dan zal je zien dat je normaler bent dan je denkt.

En zondag gaan we dan bij de buurman langs, OK?” Mijn lieve papa. Dat had hij weer mooi bedacht. Hij deed wel erg zijn best voor me, bedacht ik. Toch was ik bang om dit nieuwe avontuur te gaan beleven. “En als ik toch “Nee” zeg, gaan we dan niet?” vroeg ik quasi-serieus.

Pa en Ma schudden beiden hun hoofd: nee. Ze keken me ernstig aan.

“We gaan een leuke dag hebben morgen. Het is mooi weer, en we gaan allemaal mooie dieren bekijken,” zei mijn moeder. “Er komen nog veel meer zieke en rare mensen in de dierentuin, en je zult zien dat je echt niet de raarste bent.”

Dus zaten we de volgende dag in de auto onderweg naar de dierentuin.

Het was niet erg ver, maar omdat het druk was duurde het lang voordat we eindelijk konden uitstappen. Die ochtend had ik lang getwijfeld: zou ik mijn vrouwenkleren aandoen, of toch maar weer mijn Hidde kloffie? Uiteindelijk koos ik, voorspelbaar, voor het laatste. Een jas was niet nodig want de zon scheen uitbundig en het was lekker warm buiten. We moesten eerst een tijdje in de rij staan. Ik vond dat maar niets; al die mensen die zo dicht bij me stonden. Ik zou het liefst weer in de auto zijn gekropen totdat mijn vader een kaartje had gekocht. Maar mijn moeder hield mijn hand stevig vast zodat ik niet kon ontsnappen. Ik keek naar de grond en probeerde me klein te maken. Ondertussen luisterde ik naar de gesprekken om me heen. Er waren veel kinderen, en die wilden allemaal naar de apen, of de olifanten, of de tijgers. Ze hadden overal aandacht voor, behalve voor mij, en dat beviel me wel.

Even later waren we binnen. “Kijk Hidde, bavianen!” wees mijn moeder.

Ik keek in de richting die ze aanwees. “Inderdaad, bavianen,” dacht ik. De apen waren druk bezig fruit te eten en te zoeken dat her en der in hun verblijf was uitgestrooid. Af en toe brak er een gevecht uit, tot groot plezier van de vele toeschouwers. Die verdrongen zich voor het hek om beter te kunnen zien wat er gebeurde. Er waren veel gezinnen met kinderen, en stelletjes.

Ze hadden vooral aandacht voor de apen, of voor elkaar. Ik bleef een beetje op een afstandje staan kijken.

“Hidde, welke beesten wil je graag zien?” vroeg mijn vader. Daar had ik in de auto al over nagedacht. “Ik wil graag wat dieren zien die ik op de praktijk ook wel eens tegenkom. Dus katten, en geiten en schapen.”

“Die hebben ze hier helemaal niet!”

“Jawel, ze hebben toch leeuwen en tijgers? En ze hebben vast ook wel iets dat op een schaap lijkt. En een kinderboerderij.”

“Ik wil graag nog wat meer apen zien,” zei mijn moeder.

“En ik wil de vogels bekijken,” zei mijn vader.

“Dat zijn zo’n beetje alle dieren in de dierentuin,” zei ik.

We verzonnen een route die we zouden lopen, en vertrokken naar de volières. Onderweg keek ik mijn ogen uit. Ik was al ongeveer tien jaar niet meer in een dierentuin geweest. “Het moet wel interessant zijn om hier te werken. Met al die exotische dieren zal je wel veel moeten improviseren,” dacht ik. Mijn moeder wees me af en toe dingen aan, waar ik belangstellend naar keek. Ze gaf me weinig tijd om gewoon naar de grond te kijken en me klein te maken.

Nadat we de vogels hadden bekeken gingen we op weg naar de leeuwen en tijgers. Onderweg kwamen we langs de antilopen. Die lijken wat op geiten dus die moest ik ook goed bekijken. “Kijk,” zei ik tegen mijn moeder, “Die heeft een gebroken hoorn!”

“Ja,” zei ze. Wat moest ze ook anders zeggen? Ik keek ge¨ınteresseerd naar de beesten, die druk aan het grazen waren, en af en toe eens om zich heen keken of er nog enge dingen gebeurden. “Zou je zo’n hoorn niet kunnen repareren,” vroeg ik me af. Ik begon steeds meer zin te krijgen om weer te gaan werken. Maar dat moest toch nog even wachten; ik moest mijn helikopter nog afmaken en leren fietsen. Wat jammer dat Marieke er niet bij was! Ze kwam donderdag. Dan kon ik haar in ieder geval alles vertellen.

Ik werd uit mijn gepeins opgeschrikt door mijn vader, die vroeg: “Ga je mee Hidde?” Gedwee liep ik achter hem aan naar de leeuwen. Onderweg kwamen we een groepje mensen tegemoet die druk aan het praten waren.

“O help,” dacht ik, maar tot mijn verbazing keken ze nauwelijks naar me en liepen ze ons gewoon voorbij. Opgelucht liep ik verder.

Ook bij de leeuwen was het een drukte van belang. Ze werden net gevoerd, en er stonden zoveel mensen te kijken dat we niet echt goed in de buurt konden komen. Ik ging dus naast een moeder die een grote tas met boterhammen aan het uitpakken was op een bankje zitten. Dat had ik beter niet kunnen doen; vijf minuten later werd het bankje, en ik, overspoeld met kleine jongetjes en meisjes die allemaal een boterham wilden. Al snel zat ik ingeklemd tussen de leuning van de bank en een klein meisje van een jaar of acht met lange blonde haren die zo snel als ze kon haar boterhammen naar binnen zat te schrokken. Ze had me even aangekeken voordat ze naast me ging zitten, maar verder had ze alleen maar aandacht voor de leeuwenkooi.

Ik begon ook wat trek te krijgen, maar ik zag zo gauw mijn ouders niet, dus bleef ik maar even zitten. Even later kwam mijn vader aangelopen. Hij glimlachte breed toen hij me zag zitten.

“Zo Hidde, heb je vriendjes gemaakt?” Ik stond snel op.

“Moeten wij niet ook eens wat gaan eten?”

“Ik heb wel een boterham voor je, wacht even.” Pa graaide in zijn tas, die wat minder vol was dan die van de moeder op het bankje. Ik pakte gretig de boterham die hij me aangaf. Helaas was mijn plekje op de bank nu ingepikt door een nog kleiner blond jongetje.

“Daar kunnen we nog wel zitten,” wees mijn vader.

“Waar is mamma dan?”

“Je wilt het niet geloven, maar die kwam een bekende tegen van haar werk. Dus die staat daar verderop te praten.”

“Nou, ze moet ons maar even vinden.”

“Als ze ons echt kwijt is kan ze nog bellen.” Gezeten op het bankje nuttigden we onze maaltijd. Even later kwam mijn moeder er ook bij.

“Dat was grappig! Kom ik daar zomaar mijn oud-collega tegen! Die woont hier tegenwoordig vlak in de buurt, dus die komt regelmatig in de dierentuin.”

“Ja leuk,” zei mijn vader weinig enthousiast.

“Ik vind het leuk voor je hoor, mam,” zei ik. “Laat hem maar praten.” Ma keek me dankbaar aan. “Mannen!” zei ze.

Even later liepen we weer verder, onderweg naar het apenhuis. Mijn vader hield helemaal niet van apen, dus die bleef buiten wachten tot we uitgekeken waren. Het was binnen warm en het rook er naar beesten. Het was gelukkig niet zo druk. Mijn moeder en ik vergaapten ons aan de grote gorilla’s en chimpansees die, hoewel ze ook een ruim buitenverblijf hadden, steeds naar binnen liepen, even rondkeken, en dan weer buiten in de zon gingen zitten. De kleinere aapjes waren aan ons niet besteed; wij wilden alleen maar de grootste apen zien die de dierentuin ons te bieden had.

“Kijk,” zei mijn moeder, “Die daar lijkt wel wat op je vader.”

“Haha, leuk hoor mam,” zei ik. Maar ze had gelijk: de manier waarop de aap op de grond zat leek wel wat op de manier waarop mijn vader vaak in kleermakerszit op de bank muziek zat te luisteren.

“Waarom doet hij dat eigenlijk altijd?” vroeg ik me af.

“Blijkbaar zit het lekker,” zei mijn moeder, terwijl ze ge¨ınteresseerd naar de aap keek.

“Nee, ik bedoel pappa.”

“O! Dat heb ik me ook wel eens afgevraagd, maar dat zal me wel altijd een raadsel blijven. Je vader is soms ondoorgrondelijk.” We bleven nog even staan kijken, en toen wilde ik wel weer naar buiten.

Het werd me binnen te benauwd en te warm. Dus sleepte ik mijn moeder mee, en gingen we op weg naar de kinderboerderij. Dat vond ik eigenlijk wel de leukste afdeling van de dierentuin, want hier mocht je de beesten aanraken! Waar ik me altijd over verbaasde was dat de meeste dieren dat nog leuk schenen te vinden ook. Ik vermaakte me prima met de geiten en de hangbuikzwijntjes, terwijl mijn ouders op een bankje zaten toe te kijken.

“Je bent geen spat veranderd Hidde,” zei mijn vader toen ik naast ze ging zitten. “Ik zie weer helemaal het hele kleine jongetje van vroeger voor me dat achter de geitjes aan holde terwijl je zus huilend bij me op schoot zat.”

Ik keek hem vrolijk aan. “Ik kan niet wachten tot ik weer kan werken.

Hé, daar is een ijskarretje! Zal ik even ijsjes gaan halen?” Dat leek mijn ouders een goed idee. We wurmden ons door het hek, en mijn ouders zochten een bankje uit terwijl ik richting het ijskarretje liep. Ondertussen probeerde ik mijn portemonnee uit mijn zak te halen. Daardoor lette ik niet goed op, en voor ik het wist struikelde ik over mijn voeten en lag ik op de grond.

Auw, dat deed zeer zeg! Ik ging op mijn knieën zitten en keek naar mijn handen. Een jongen en een meisje van een jaar of 16 kwamen naar me toe.

“Heeft u zich pijn gedaan mevrouw?” vroeg het meisje bezorgd.

Ik probeerde op te staan, maar mijn knie deed best zeer. De jongen hield mijn hand vast en trok me omhoog. Hij stuurde me naar een muurtje waar ik op ging zitten. “Mijn knie doet zeer,” zei ik.

“Uw broek is nog heel,” zei het meisje.

Ik stroopte mijn broek op. Inderdaad was mijn knie blauw, maar gelukkig bloedde het niet. Ook mijn handen waren nog heel. “Dat was schrikken,” zei ik.

“Je trilt helemaal,” zei de jongen. Ondertussen waren mijn ouders aangekomen.

“Gaat het Hidde?” vroeg mijn moeder.

Ik knikte. “Ja, het gaat wel weer.”

“We zagen haar vallen,” zei het meisje. “En toen hebben we haar maar even van de grond opgeraapt.”

“Dank jullie wel!” zei mijn vader. Ik voelde aan mijn knie. Langzaam probeerde ik mijn been te strekken. Het deed zeer, maar het lukte nog wel.

“En, gaat het nog?” vroeg het meisje bezorgd.

“Ik denk dat ik nog wel naar de auto kan lopen,” zei ik. “Willen jullie een ijsje? Ik was onderweg naar het ijskarretje.”

“Nee dank u,” zei de jongen, “we hebben net ons ijs op.”

“We moeten weer gaan,” zei het meisje. “Tot ziens!” Ze stak haar hand op en liep samen met de jongen weg in de richting van de kamelen. Ik keek ze na totdat ze uit het zicht verdwenen waren. “Er zijn nog aardige scholieren,” zei ik toen.

“Ja.” Mijn vader keek me onderzoekend aan. “Kan je nog verder lopen, of zullen we naar huis gaan?”

“Ik wil nog graag even blijven zitten.” Geduldig wachtten mijn ouders tot ik weer moed had verzameld om overeind te komen. Ik hield mijn ouders stevig vast, en liep een eindje tussen hen in. Toen mijn bloed weer wat op gang was gekomen ging het al snel beter. Toch besloten we maar weer naar huis te gaan. We hadden wel genoeg gezien, en rondlopen met een zere knie was toch niet zo leuk.

In de auto vroeg mijn vader aan me: “Wat viel je op aan die jongen en dat meisje?”

Ik keek hem verbaasd aan in de achteruitkijkspiegel. “Wat bedoel je?”

“Nou, hoe behandelden ze je?”

Ik haalde mijn schouders op. “Gewoon, ze waren bezorgd, hoezo?” Mijn vader was even stil. Toen zei hij: “Als ze nou hadden gezien dat jij zo raar was als je denkt dat je bent, denk je dan dat ze je zo snel te hulp gesneld zouden zijn?”

“Hé!” dacht ik. “Goh, je hebt gelijk...”

“Mooi, het kwartje is gevallen. Nu kunnen we morgen naar de buurman.” Ik zakte achterover, deed mijn ogen dicht en droomde over wat ik die dag had meegemaakt.

Hoofdstuk 13

Marieke

De volgende dag gingen we met z’n tweeën naar de buurman. Het werd een gezellige middag. De buurman deed zijn best zich normaal te gedragen, hoewel ik hem af en toe wel erg ge¨ınteresseerd naar me zag kijken. Ik wist niet zo goed wat ik daarvan moest vinden, maar ik durfde hem ook niet te vragen wat er aan de hand was.

Een paar dagen later was mijn knie wel weer genezen, en vond ik dat ik wel zo mobiel was dat ik alleen over straat durfde. Met mijn mobiele telefoon stevig in mijn hand geklemd maakte ik mijn eerste wandelingetjes alleen. In het begin liep ik alleen de straat uit en weer terug, maar al snel werden de wandelingen langer en dwaalde ik door de hele buurt. Af en toe kwam ik iemand tegen die me vriendelijk gedag zei, of helemaal niets zei en rustig doorliep. Verder gebeurden er geen noemenswaardige dingen.

Daarom trok ik op een mooie dag de stoute schoenen aan en besloot naar het winkelcentrum te lopen. Marieke zou de volgende dag langs komen, en ik wilde haar verassen met een mooie bos bloemen. Die lieve schat had me een paar dagen eerder allemaal foto’s van mijn huis gestuurd! Alles stond er prachtig bij en ik begon erge heimwee te krijgen naar mijn stulpje. Ik wist niet goed hoe ik haar moest bedanken voor alles wat ze voor me gedaan had (en nog steeds deed), maar een bos bloemen leek me een mooi begin. We belden en mailden bijna elke dag, en het leek me dat we betere vrienden (of is het nou vriendinnen?) waren geworden dan we waren voor mijn operatie.

Marieke vertelde me verhalen over collega’s en vrienden en vriendinnen van haar, en over haar kat die nu wel heel erg oud werd. Ze was opener dan vroeger, en dat vond ik erg gezellig.

Terwijl ik dit allemaal overdacht was ik veel sneller dat ik verwacht had bij het winkelcentrum aangeland. Nou ja, winkelcentrum, veel meer dan een supermarkt, een bloemist, een apotheek en een snackbar was er niet. Maar je kon er bloemen kopen en daar kwam ik voor. Ik duwde dus de deur van de bloemenwinkel open en stapte naar binnen. Daar keek ik mijn ogen uit.

Ik wist eigenlijk niet zo goed wat Marieke leuk zou vinden. Het moesten in elk geval bloemen zijn die een lange reis in de auto konden overleven.

“Dag jongedame, wat kan ik voor u doen?” zei de bloemist, een grote vriendelijke man, die vanachter de toonbank naar me toekwam. Ik keek achterom om te kijken tegen wie hij het had. Daar stond niemand. O, ja, die jongedame was ik natuurlijk! Ik voelde hoe ik een kleur kreeg.

“Ja, ik heb het tegen jou hoor!” zei de bloemist vriendelijk. “Wat had je gehad willen hebben.” Ik keek nog wat rond en wees met een trillende vinger een mooie grote bos gele bloemen aan. “Die doen?” vroeg de bloemist. “Zijn ze voor je vriendje?” Ik schudde blozend mijn hoofd. “Voor een vriendin,” fluisterde ik. “O, dan doe ik er een roze strikje op, goed?” Ik knikte dat dat prima was. De bloemist verpakte de bloemen kundig in doorzichtig cellofaan, en ik betaalde.

Even later stond ik weer buiten. Goh zeg, dat ik plotseling zo verlegen was!

Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan!

Die man zal wel gedacht

hebben: zulke bedeesde meisjes zie je niet veel meer tegenwoordig. Waar was de stoere Hidde van vroeger gebleven? Zelfs mijn ouders zeiden soms wel eens ‘meisje’ tegen me, en ik vond dat al lang niet meer zo erg als een paar weken geleden. Waarom schrok ik er dan nu ineens zo van?

Ik liep maar snel naar huis. Onderweg bedacht ik dat mijn ouders eigenlijk ook wel een bos bloemen mochten hebben. Dus ging ik maar weer terug naar de winkel. De bloemist keek me verbaasd aan toen ik binnen kwam.

“Is de bos niet goed?” vroeg hij. “Ik was een beetje in de war. Ik moet nog een bos bloemen hebben,” legde ik uit. Ik kocht nog een mooie bos rode bloemen en liep vrolijk weer naar huis. Mijn moeder was erg verguld met haar bos. “Heb je die helemaal zelf gehaald? Goed zeg!” Ze zoende me op beide wangen. Even later zaten we gezellig te keuvelen onder het genot van een kopje thee. “Nu wil je zeker wel snel weer naar huis toe,” zei mijn moeder. Inderdaad wilde ik dat graag. Mijn lange logeerpartij vergde van beide kanten veel geduld en incasseringsvermogen. Ik was nu zover opgeknapt dat ik bijna wel weer alleen durfde te gaan wonen. “Bovendien heb je Marieke vlak in de buurt, dus mocht er iets misgaan, dan kan zij je mooi helpen,” vond mijn moeder.

‘s Avonds in bed kon ik niet slapen van de opwinding. Het ging heel erg goed met me! Ik voelde me geweldig, en ik kon al bijna alles weer. En morgen kwam Marieke! Ik had haar alweer een maand niet meer gezien, en ik miste haar, hoewel we bijna dagelijks mailden of belden. Ik was benieuwd wat ze van mijn bloemen zou vinden. Ik hoopte maar dat ik de goede kleur uitgekozen had. Maar Marieke was volgens mij niet zo kieskeurig. Ze zou er vast wel blij mee zijn. Met die gedachte viel ik eindelijk in een onrustige slaap.

De volgende dag werd ik door mijn moeder wakker gemaakt. Ze had een ontbijtje voor me naast mijn bed gezet. “Je sliep maar door, ik dacht dat je misschien ziek was geworden ofzo,” zei ze. Ik legde uit dat ik pas heel laat in slaap gevallen was. Ik was nu wel heerlijk uitgeslapen en stond al snel beneden in de keuken Bieke eten te geven. Die was al helemaal aan me gewend en we waren dikke vrienden geworden. Nadat ik hem gevoerd had ging ik verder met het bouwen van de plastic helikopter. Het was een vreselijk saai werkje, maar het moest toch gebeuren want ik had de dokter beloofd het mee te nemen op mijn volgende bezoek. Ik deed erg mijn best want ik wilde de wedstrijd ‘wie bouwt de mooiste modelhelikopter’ graag winnen van mijn vader. Gelukkig was het bijna af. Ik plakte de rotorbladen en de bestickering op mijn helikopter en bewonderde het resultaat. Hij leek net echt, vond ik. Alleen als je goed keek zag je dat er hier en daar wat onderdeeltjes enigszins gehavend waren, of niet goed pasten. Ook kwam er hier en daar wel een kloddertje lijm tussen sommige onderdelen vandaan piepen, maar een kniesoor die daarop let.

Ik liet de helikopter aan mijn moeder zien. Die onthield zich wijselijk van commentaar. Zij was immers de onafhankelijke jury? Ik moest wachten tot mijn vader klaar was met verven en lijmen, en dan zouden we weten welke ze de mooiste vond. Nadat ze mijn helikopter bekeken had liep ik samen met mijn moeder naar de supermarkt. Het was al een hele tijd geleden dat ik in een supermarkt was geweest, maar erg enerverend vond ik dit bezoekje niet.

Supermarkten vond ik altijd al saai en vervelend, en dit bezoekje aan de supermarkt was ook saai en vervelend. Ik zou die avond koken dus kochten we alles wat ik dacht nodig te hebben voor een feestmaal voor Marieke. Ik ben niet zo’n keukenprins(es) en het was mooi weer, dus we gingen die avond barbecueën.

Eindelijk, aan het eind van de middag, belde Marieke aan. Mijn moeder deed open. Ik was net mijn helikopter aan het bewonderen toen Marieke de kamer binnen kwam. “Wat heb je nu dan voor manie opgelopen?” vroeg ze.

“Ik heb een helikopter in elkaar geplakt. Vindt je hem niet prachtig?

Kijk, ik heb hem ook nog geverfd, zie je wel?” Trots liet ik mijn bouwsel zien. Marieke keek me wat verbaasd aan. Ze wees naar de helikopter en hief haar handen ten hemel. “Wáárom doe je dit!” riep ze vertwijfeld.

“Dat moet van de dokter, om mijn oog-hand coördinatie te verbeteren.

Het werkt wel, moet ik zeggen. Maar het was vreselijk saai. En het erge is, ik heb er nog één. Het volgende project wordt de tractor.” Ik keek wat sip, waarop Marieke moest lachen. “Mijn vader bouwt net zo’n helikopter. We doen een wedstrijd wie de mooiste kan maken. Ik moet hem dus straks wel even weer boven verstoppen.”

“Mijn broer doet dit als hobby. Begrijp jij het?” vroeg Marieke. Ik antwoordde dat ik er niets van begreep. “Maar zeg, ik heb een bos bloemen voor je gekocht omdat je zo vreselijk goed op mijn huisje past. Zal ik die eens even halen?” Marieke keek me aan. “Dat had je echt niet hoeven doen hoor,” zei ze. Ik verdween naar de keuken en kwam even later terug met haar bos bloemen, in een vaas om ze in leven te houden. Marieke vond ze prachtig en beloonde me met twee dikke zoenen op allebei mijn wangen. Ik vertelde haar mijn avontuur met de bloemenman, en ze was opgetogen. “Nu kom je zeker snel weer naar huis terug?” vroeg ze.

“Dat is wel de bedoeling, maar ik moet eerst nog leren fietsen.”

“Dat is wel belangrijk,” vond Marieke.

De rest van de dag werd besteed aan barbecueën en genieten van het mooie weer. We aten een beetje vroeg omdat Marieke de volgende dag weer moest werken, en dus niet te lang kon blijven. Mijn moeder en ik wilden graag dat ze bleef slapen, maar dat wimpelde ze af. “Ik kan mijn kat niet te lang in de steek laten. Dat arme dier vergaat van de honger als hij een nacht alleen moet blijven.”

Mijn vader had zich gedurende de avond nog niet zoveel laten horen. Hij zat heerlijk te smikkelen van alle dingen die ik van de barbecue af haalde.

Vooral mijn ‘zeevis au Hidde’, bestaande uit een paar soorten vis met groenten, gewikkeld in aluminiumfolie, vond hij erg lekker. Toen alles op was en we zaten na te genieten met een kopje koffie zei hij: “Zeg Hidde, misschien is het handig als we een datum prikken wanneer je naar huis toe gaat. Marieke is er nu toch.”

Oei, ja, naar huis! Dat moment kwam nu echt snel dichterbij. Ik wist nog niet zeker of ik het alleen wonen alweer aan kon, maar ja, zoals met zoveel dingen in het leven zou ik daar vanzelf achter komen als ik het probeerde.

Marieke was de eerste die iets zei: “Het klinkt misschien raar, maar ik zou hier eerst nog een paar weken blijven om te proberen wat meer ‘in het leven te staan.’ Ik bedoel: als je nu al terug gaat komt meteen alles tegelijk op je af; je collega’s, je huis, weer beginnen met werken. Als ik jou was zou ik eerst hier eens proberen met wat meer mensen om te gaan zodat je daar wat aan gewend raakt. Je was toch altijd zo bang dat mensen je anders zouden behandelen nu? Het lijkt me handig als je daar eerst wat ervaring mee krijgt.”

Ik dacht na. Ze had wel gelijk, ik zag eigenlijk alleen mijn ouders en Iris vaak. Heel af en toe praatte ik met iemand in het dorp, maar dat was dan ook alles wel. “Maar hoe moet ik dan mensen tegenkomen?”

“Waarom ga je niet sporten? Da’s vast ook heel goed voor je oog-hand coördinatie. Dan vang je twee vliegen in één klap.”

“Hee,” zei mijn vader, “da’s een heel goed idee. Dan breng ik je op de tandem naar de tennisbaan en haal je later weer op.” Ik moest dat even overdenken. Lopen lukte me nu wel, maar tennissen? Aan de andere kant, het kon natuurlijk geen kwaad eens wat meer te bewegen. Voor mijn werk, en ook gewoon voor het alleen thuis wonen, zou het wel handig zijn om een betere conditie te hebben dan ik nu had. Bovendien zou het vast ook helpen tegen de verveling. Behalve mijn dagelijkse loopjes en het in elkaar zetten van de helikopter had ik natuurlijk niet veel te doen bij mijn ouders in huis.

Ik zei dus dat het een heel goed idee van Marieke was en dat ik er nog even over moest denken.

“Niks denken,” zei Marieke. “We spreken een datum af wanneer je terugkomt en tot die tijd ga jij sporten. Je bent al veel te dik.” Inderdaad moest ik mijn best doen om op gewicht te blijven, en de barbecue die ik net achter de kiezen had hielp daar niet echt aan mee. Ik gaf dus maar toe, en we spraken een datum af over vier weken. Ik moest Marieke beloven dat ik de volgende dag al naar de tennisbaan zou gaan om een afspraak te maken voor les.

Al veel te snel daarna moest Marieke weer naar huis. Ze legde haar mooie bloemen in haar auto en we namen afscheid. Ik vond het erg jammer dat ze alweer weg ging, maar gelukkig zou ik haar over een maand veel vaker gaan zien. Ik zwaaide haar uit en liep naar binnen. Even later was ik mijn moeder aan het helpen de rommel van de barbecue op te ruimen. De telefoon ging, en mijn vader nam op. Even later riep hij: “Hidde, ’t is voor jou. Pascal!” Blij verrast nam ik de telefoon aan. “Hee Pascal, hoe is het?” riep ik vrolijk. Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. “Spreek ik met Hidde?” zei Pascal toen.

“Ja, ik ben het. O! Ja, ik heb natuurlijk een andere stem. Da’s even wennen...”

“Ja... Sorry dat ik niet eerder gebeld heb.” Weer bleef het stil aan de andere kant van de lijn.

“Ik hoorde dat je een hotel hebt gekocht? En, loopt het al een beetje?” probeerde ik.

“Ja, er zijn al gasten. Maar we zijn ook nog aan het verbouwen, dus de helft is nog niet open. Ik heb het vreselijk druk want ik moet het hotel én de verbouwing zien te leiden. Dat valt niet mee.”

“Heb je geen personeel dan?”

“Een paar obers en koks en schoonmakers. Maar we doen heel veel zelf.”

“Misschien moet je wat meer personeel inhuren. Ken je niet iemand die je kan helpen die verbouwing te leiden?”

“Nee, dat wil ik zelf doen, anders wordt het nooit zoals ik wil.” Dat was typisch Pascal: alles in eigen hand houden. Hij vroeg ook altijd cadeaubon-nen op zijn verjaardag; dan kon hij zelf kopen wat hij mooi vond.

Weer was het een tijd stil. Ik wist niet zo goed wat te zeggen. “Je bent echt in een vrouw veranderd,” zei Pascal ineens.

“Ja. Raar is dat hè?”

“Dat kan je wel zeggen. Ik dacht eerst dat het een grap was, maar er kwam niets achteraan, en toen was ik bang dat ik misschien wat mail was kwijtgeraakt. Maar het is dus echt!”

“Ja,” zei ik weer. En weer volgde een lange stilte.

“Zeg Pascal,” zei ik, “we moeten elkaar weer eens gaan zien. Zullen we binnenkort eens naar de film gaan?”

“Hmm, nou... Ik heb het voorlopig nog wel druk met het hotel. Over een paar maanden kan ik pas weer, als de verbouwing klaar is en alles een beetje lekker loopt.”

Ik was teleurgesteld. “Volgens mij is hij bang om me te ontmoeten,” dacht ik. “Ja maar, je kan toch wel één avondje weg? Op zondag desnoods?”

“Nee, echt, dat kan niet. In het weekend werk ik de achterstallige administratie weg. Ik heb echt pas weer tijd als de verbouwing af is.” De tranen sprongen in mijn ogen. Eén van mijn beste vrienden wilde me niet meer zien! Ik bleef een tijdje zwijgen, en Pascal zei ook niks. “Nou, dan zie ik je dan wel,” zei ik eindelijk.

“Ja. Tot ziens hè.”

Ik hing op en zat vervolgens een tijdje te snotteren in mijn stoel. Wat een klootzak was die Pascal, dat hij zijn hotel belangrijker vond dan mij! Ik raakte hem kwijt, daar was ik nu wel zeker van. Bah, wat voelde ik me rot ineens.

Na een tijdje voelde ik me weer wat beter. Ik wreef mijn ogen droog en snoot mijn neus. Mijn ouders waren allebei in de tuin, dus daar liep ik ook maar naar toe. Ik vertelde ze het verhaal. “Wat!” zei mijn vader toen ik weer tranen in mijn ogen kreeg. “Ik zal die Pascal wel eens even de waarheid zeggen. Wat is zijn telefoonnummer?” Ik vertelde hem waar hij dat kon vinden, en hij ging direct naar binnen om er werk van te maken.

“Wat een doortastende vader heb jij toch,” zei mijn moeder.

Ik glimlachte. “Weet je nog toen dat vriendinnetje van Iris haar haar eraf geknipt had?” vroeg ik. “Toen was hij ook zo doortastend.”

“Hoe kan ik dat ooit vergeten! Zijn arme dochter was in tranen, daar moest hij natuurlijk wat aan doen.”

“Hij begint al aardig aan me te wennen. Hij doet steeds, zeg maar, normaler tegen me.”

“Ja, hij had er erg veel moeite mee. Ik ook, maar hij nog veel meer.

Hij was bang dat zijn zoon helemaal zou verdwijnen, maar hij ziet nu dat je toch nog grotendeels dezelfde bent. Je houdt nog steeds van dieren en van muziek luisteren, en je hebt nog steeds geen enkele belangstelling voor auto’s en techniek.”

“Gelukkig heeft hij daar dan weer een dochter voor. Wat een raar gezin zijn wij toch.”

Mijn moeder schonk thee in en begon in de krant te lezen. Ik keek naar een paar mussen die ruzie aan het maken waren in de stuiken, terwijl ik ondertussen zat na te denken. “Tja, Pascal... Ik dacht wel dat hij het moeilijk zou accepteren, maar zoiets had ik niet verwacht. Natuurlijk kost een hotel runnen heel veel tijd, en schieten er erg veel dingen bij in, maar het is niet leuk dat hij niet eens probeerde iets te verzinnen om een afspraak te kunnen maken. Ik heb hem al jaren niet meer gezien... Voordat ik ziek werd zag ik hem al weinig. Wat zou Pa nu allemaal met hem bespreken?

Hij blijft lang weg. Misschien kan hij hem niet aan de lijn krijgen.” Ik pakte een stukje krant en probeerde te lezen.

Even later kwam mijn vader terug. “Hehe,” zei hij, “Het kostte wat moeite, maar ik heb een afspraak geregeld.” Ik keek hem verwachtingsvol aan.

“Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?”

“Ik heb hem verteld hoe belangrijk het voor jou is dat je vrienden je steunen, en dat ik hem een zwakkeling vind als hij zich nu verschuilt achter zijn hotel. Ik moest behoorlijk op hem inpraten maar uiteindelijk gaf hij toe.”

“Je bent geweldig! En, wat heb je precies afgesproken?”

“Over twee weken, als al het metselwerk en stucwerk gebeurd is en het tapijt moet worden gelegd heeft Pascal tijd om je op een diner te trakteren in zijn eigen restaurant.” Ik kon mijn vader wel zoenen, maar dat ging me toch nog net wat te ver. Ik schonk dus maar even wat thee voor hem in.

“Da’s een mooi compromis wat jullie hebben bekokstoofd.”

“Ja, en het mooie is dat Pascal zelf nog niet eens bedacht had dat hij zijn gasten gewoon in zijn eigen restaurant kan uitnodigen. Nu kan hij meteen proeven of het eten goed genoeg is.”

“Volgens mij doet Sharon dat. Pascal is niet zo’n fijnproever, die moest vroeger ook altijd al naar de vetput als we naar de bioscoop waren geweest.”

“O ja, Pascal drukte me op het hart je te vertellen dat het een heel net restaurant is en een heel net hotel, en dat je daarom wel nette kleren aan moet trekken. Anders raakt hij klanten kwijt.”

“Hm. Dat willen we natuurlijk niet.”

“Iris en jij moeten dan maar snel eens kleren gaan kopen. Ik begin ook een beetje uitgekeken te raken op steeds diezelfde outfit, Hidde,” mengde mijn moeder zich in het gesprek.

“Ja moeder. Ik bel haar zo, ok? Maar eerst wil ik weten wanneer het is en hoe ik er kom.”

“Over twee weken, en ik breng je. Hij heeft precies uitgelegd waar het is en hoe ik erheen moet rijden. Fiona, over twee weken gaan wij een avondje stappen,” zei mijn vader.

“O wat leuk! Dan moet ik misschien ook nieuwe kleren kopen,” zei mijn moeder.

Hoofdstuk 14

Dorp

Zoals ik al had gezegd verveelde ik me best vaak in de tijd dat ik bij mijn ouders woonde. In het begin ging het nog wel; toen was alles nieuw en mooi.

Maar dat veranderde snel toen ik wat vaster ter been was en mobieler werd.

Nadat ik weer wat was bijgekomen uit mijn depressieve periode vroeg ik me vaak af waarom ik eigenlijk niet gewoon naar mijn eigen huis terug ging.

Maar als ik dan even mijn moeder ging helpen met de afwas, of als ik mijn helikopter aan het in elkaar zetten was, wist ik het weer: mijn fijne motoriek leek nog helemaal nergens op. Bovendien kon ik nog steeds niet fietsen, en dat was ook iets wat ik graag wilde kunnen, omdat ik niet in de buurt van een supermarkt of iets dergelijks woonde.

Tijdens het helikopter plakken of het computeren luisterde ik vaak naar CD’s die ik uit het grote rek van mijn vader had gehaald. Ik speelde ze af op de computer van mijn moeder, waar altijd wel wat CD’s omheen lagen.

Hoewel ik voorzichtig was met CD’s en ze altijd netjes in de doosje bewaarde, vond ik het nooit zo nodig ze direct na gebruik ook weer terug in de kast te zetten. Op een slechte dag gleed er één van het stapeltje papieren en andere CD’s waar hij op lag, en viel op de grond. “Ai!” dacht ik. Ik hoorde het doosje breken. “Dat zal Pa niet leuk vinden.” Ik verzette mijn stoel om te kunnen zien waar de CD terecht was gekomen. Weer hoorde ik

‘krak!’ Toevallig kwam net op dat moment mijn vader de kamer binnen om te vragen of ik kwam eten.

“Hè, kijk nou uit Hidde!” riep hij. Waarom moet je er ook elke keer zo’n zootje van maken? Ik keek naar de CD, die in vele kleine stukjes uit elkaar gespat was, en vervolgens naar mijn vader, die bedroefd naar me stond te kijken.

“Sorry. Je hebt gelijk, het is hier een zootje. Ik zal een nieuwe CD voor je kopen.”

Het weekend nadat Marieke geweest was grepen we aan om voor het eerst samen gezellig het dorp in te gaan om de nieuwe CD te kopen. Dat was spannend! Een nieuwe mijlpaal in mijn nieuwe leven. Fons zou zeggen dat ik weer een ‘target’ had gehaald.

Voordat we weg gingen zat ik samen met mijn vader te kijken in de nieuwe CD-blaadjes die we van Marieke toegestuurd hadden gekregen. “Wat ga je zeggen tegen de CD-verkoper?” vroeg mijn vader.

“Hoe bedoel je?” vroeg ik. Mijn vader keek me verlegen aan.

“Nou, nu je ‘anders’ bent.”

Ik lachte. “We kunnen natuurlijk zeggen dat je een driehoeksverhouding hebt met mij en Ma. Dat jullie behoefte hadden aan een jonge blom om je sexleven weer wat op te peppen.”

Mijn vader dacht even na. “Ik wed dat je hem dat niet durft te vertellen.”

“OK, als hij mij vraagt wie ik ben vertel ik hem dat verhaal en dan betaal jij je CD, en als hij jou vraagt wie ik ben zeg je gewoon dat ik je nichtje ben ofzo en betaal ik alles.”

“Goed, maar dan kan ik geen Hidde tegen je zeggen.”

“Dan zeg je maar Ellen tegen me. Heb ik die naam niet helemaal voor niets bedacht.”

Zo gezegd zo gedaan. Ik liep met mijn vader naar de auto, en nestelde me in de passagiersstoel. “Wil jij niet eens rijden?” vroeg mijn vader. Daar had ik nog helemaal geen behoefte aan. Eerst leren lopen en fietsen, dan autorijden, had ik bedacht.

In het dorp aangekomen liepen we direct naar de CD-winkel. Het was een eindje lopen, en hoewel het best warm was buiten was ik blij dat ik mijn jas aan had. Daaronder had ik namelijk de kleren aan die ik van Iris had gekregen. Met mijn jas aan voelde ik me wat meer man, en zekerder van mezelf. Omdat dit de eerste keer was dat ik ging winkelen was ik wel een beetje nerveus. Ik bleef maar een beetje in de buurt van mijn vader en hoopte dat ze hém zouden aanspreken in plaats van mij. Ondertussen keek ik mijn ogen uit. Ook in het dorp was niet veel veranderd. In de vroegere slagerij zat nu een snackbar waar wat jongelui omheen hingen. Ik keek nieuwsgierig naar ze, en vooral de jongens keken nieuwsgierig terug en volgden me met hun ogen of draaiden hun hoofd om. Ik voelde me daar knap ongemakkelijk bij. “Jeetje zeg, zo keek ik vroeger ook naar meisjes”, zei ik tegen mijn vader. “Tja”, zei die, “je ziet er best leuk uit, dus...” Hij keek een beetje vreemd naar me en ontweek mijn blik. Hmm, dus ik kreeg vast wel meer te maken met jongens die me nastaarden. In de dierentuin was me dat niet zo opgevallen, maar daar was ik zo nerveus geweest dat me daar vast wel veel meer niet was opgevallen. Terug staren leek me niet de beste optie dus ik dacht dat ik ze dan maar beter kon proberen te negeren.

Al snel waren we bij de CD-winkel. Mijn vader had een lijstje met CD’s die hij wilde horen bij zich, en was al snel druk aan het zoeken. Ik keek wat rond en bladerde wat door de bakken. Ik wilde nog niets kopen voordat ik mijn eigen verzameling weer eens had beluisterd. Straks kocht ik iets wat ik al had, of heel erg leek op iets wat ik al had. Ik was daarom al vrij snel uitgekeken en ging naast mijn vader op een krukje zitten. Na een tijdje drukte hij me de koptelefoon in de handen. “Wat vind je hiervan?

Dit is een compositie van Edgar Varèse met elektronische instrumenten.” Ik luisterde lang naar de vreemde muziek. “Dat is iets heel anders dan wat ik gewend ben, maar wel... verfrissend. Heel interessant om eens wat anders te horen dan steeds dezelfde instrumenten uit een orkest. Maar of ik het mooi vind weet ik niet.” Dat vond mijn vader ook, maar toch kocht hij de CD. “We gaan hem maar eens een paar keer beluisteren”, zei hij. “Als u hem overmorgen terug komt brengen krijgt u uw geld terug”, zei de CD-verkoper. Dat was natuurlijk helemaal mooi. Mijn vader betaalde en we liepen de winkel weer uit. Het was markt, en het werd al behoorlijk druk in het dorp. Ik voelde me goed en was een stuk zelfverzekerder geworden sinds mijn avonturen in de dierentuin, de bloemenwinkel en de supermarkt, dus wilde ik nog niet direct naar huis terug. Mijn vader vond dat wel leuk, die hield net als ik wel van een beetje rondkijken om te zien wat er nu weer te koop was. Ik keek in een winkel naar een nieuwe mobiele telefoon, want ik had de mijne een paar keer teveel laten vallen, en nu deed het schermpje het niet goed meer. Bovendien was hij al heel oud. Mijn vader trok me naar de winkel waar mijn moeder al haar kleding kocht. “Wanneer gaan Iris en jij kleren kopen Hidde? Dat wordt nu wel eens een keer tijd, vind je ook niet?”

“Ja, pa, je hebt gelijk. Maar nu niet hoor, ik heb er geen zin in.”

“Als je maar een keer gaat. Ik wil je wel weer eens in wat nieuws zien.

Altijd maar diezelfde kleren...”

“Ja pa, ik weet het nu wel hoor!” Mijn vader grinnikte, niet onder de indruk van mijn boze blikken. We keken nog even in de etalage. Ik bestudeerde mijn vader in de reflectie van het glas. Hij keek naar een etalagepop met lang bruin haar en vlotte kleding.

“Ik zou het leuk vinden als je die oorbellen eens in deed die ik voor je gekocht heb.”

Ik haalde adem om te gaan protesteren. “Nee, wacht even Hidde! Ik weet wat je gaat zeggen, maar kijk nou eens naar jezelf. Je ziet er gewoon uit als een vrouw.”

Ik wist niet wat te zeggen. Hij had gelijk. Het was ook zo raar. Ik wilde absoluut niet als manwijf door het leven, maar ik voelde me wel ‘man’.

Zolang ik niet teveel aandacht aan mijn uiterlijk schonk ging dat wel, maar als mensen me gingen vertellen wat ik aan moest, zoals mijn vader nu, begon ik weer te twijfelen. Ik keek naar mijn reflectie in het glas. Mijn vader had gelijk; mijn uiterlijk verschilde niet veel van dat van de etalagepop. Nou ja, ik was natuurlijk veel knapper. Ik keek mijn vader’s reflectie aan.

“Jawel, en dat vind ik ook niet zo heel erg, maar ik voel me wel man, en al die extra opsmuk gaat me gewoon te ver. Ik weet ook wel dat het me goed zal staan, maar...” Ik haalde mijn schouders op. “Het is net of daar...” ik wees met mijn hoofd naar mijn spiegelbeeld, “iemand anders staat. Maar als ik Iris’ kleren aan doe voelt het nog steeds alsof ik me sta te verkleden.”

“Jammer is dat. Maar je hebt nog wel braaf die kleine dingetjes in je oren.”

“Ja, anders gaan de gaatjes dicht. En ik voel ze bijna helemaal niet. Ik kan er altijd nog eens een klein ringetje in doen... Zie je wel, nu doe ik het zelf ook! Ik weet gewoon nog niet wat ik ben.”

“Toen je nog jong was wilde je ook altijd ringetjes in je oren, weet je nog? Nu heb je je kans!” Mijn vader keek me glimlachend aan. “Zullen we ringetjes gaan kopen?”

Ik dacht even na. Misschien was dat wel heel goed voor me. Maar nee, ik durfde dat toch nog niet aan. Dan moest ik zo’n winkel in waar alleen maar vrouwen kwamen. Dat deed ik dan liever met Iris erbij. “Nee, nu nog niet,” zei ik dus.

We liepen verder en kochten nog wat fruit en groenten op de markt.

Daarna wilde mijn vader graag weer naar huis. Hij wilde zijn helikopter afmaken, want ik zat al zo lang te wachten tot mijn moeder mij als winnaar uit zou roepen.

“En, viel het mee of tegen?” vroeg mijn vader toen we het parkeerterrein afreden.

“Ik had gedacht dat het veel enerverender zou zijn, maar dat viel reuze mee. Het enige dat nieuw was, waren de starende jongeren, en de muziek die je gekocht hebt.”

“Toen jij zo oud was staarde je ook altijd naar meisjes van, zeg maar,

‘jouw’ leeftijd. Dat doen alle gezonde jongens.”

“Ja, maar het rare is dat ik zelfs nu ik vrouw ben nog steeds naar vrouwen kijk. En nu weet ik hoe je je voelt als er zo naar je gekeken wordt.”

“Misschien went het wel een beetje?” probeerde mijn vader. Ik hoopte maar dat hij gelijk had. Afgezien van die jongens was het hele bezoekje aan het dorp me reuze meegevallen. Niet alleen had ik steeds minder moeite met het buiten lopen op ongelijke oppervlakken en in harde wind, ook de CD-verkoper en de mevrouw in de telefoonwinkel behandelden me gewoon zoals ze al hun klanten behandelden.

Toen we thuis waren en alle boterhammetjes hadden opgegeten die mijn moeder voor ons gesmeerd had, verdween mijn vader met zijn nieuwe CD’s naar de zolder. Ik hielp mijn moeder met het opruimen van de rommel, en ruimde vervolgens ook haar bureau op, waar ik inmiddels bezig was een grote tractor in elkaar te zetten. Toen ik klaar was met opruimen kroop ik achter de zaterdagkrant terwijl mijn moeder zich op haar breiwerk stortte.

Een uur later kwam mijn vader naar beneden, met een helikopter in zijn handen.

“Ooo, je hebt hem af! Mag ik eens kijken?” Ik strekte mijn handen naar hem uit. Mijn vader trok snel de helikopter weg.

“Haal eerst die van jou maar eens op. Gelijk oversteken.”

“En dan ga jij zeker de onafhankelijke jury omkopen.”

“Nee, dat doet hij niet,” zei mijn moeder. “Ik ben niet omkoopbaar.” Ik rende naar boven, en kwam even later terug met mijn helikopter. Het was al snel duidelijk dat die van mijn vader toch wat mooier was dan de mijne. Hoewel ook hij fouten had gemaakt, was ik toch iets meer uitgescho-ten met het mesje dan hij. Mijn moeder moest hem dan ook, met tegenzin, tot winnaar uitroepen.

“De winnaar krijgt een zoen!” riep mijn vader.

“Ja dáág!” Een kopje koffie kan je krijgen,” schamperde ik, en liep naar de keuken om het te halen. “Een zoen, hoe verzint-ie het?” mompelde ik toen ik langs mijn vader liep. Die grinnikte.

“Een kopje koffie is ook lekker hoor.”

“Weet je, Hidde,” zei mijn moeder toen ik terug was met de koffie. “Je kan omdat je verloren hebt wel eens een afspraak met Iris gaan maken om kleren te kopen.”

“O, dat is chantage!” lachte ik. “Pa begon er in het dorp ook al over, dat hij me graag eens in iets anders zou zien dan altijd maar deze kleren.”

“Vind je het geen goed idee dan?” vroeg mijn vader.

“Jawel. Ik zal haar zo eens bellen, want ik moet er toch een keer aan geloven en het wordt inderdaad wel tijd.”

Hoofdstuk 15

Kleren kopen

Diezelfde avond nog belde ik Iris op, en de dinsdag daarna stond ze voor de deur om me op te halen. Ze had speciaal een dag vrij genomen, want “op zaterdag kan je niet goed shoppen,” vond ze. Onderweg naar de stad liet ze me pen en papier uit haar tas halen.

“We gaan een lijstje maken van wat we allemaal moeten kopen. Schrijf maar op: een paar broeken, een paar nette blouses, een paar truien en T-shirts, een paar rokken...”

“Ik ga geen rok dragen!” riep ik. “Ik ben toch geen vrouw!” Iris keek me met gefronste wenkbrauwen aan. “Veel vrouwelijker dan jij eruit ziet krijg je ze niet. Als jij in dat hotel van Pascal in mannenkleren verschijnt denken alle gasten “Wat is dat voor weirdo.” ” Ze zuchtte. “En er zijn ook positieve kanten aan vrouwenkleren hoor. Met de juiste kleren kun je veel mannen dingen voor je laten doen door ze gewoon even lief aan te kijken. Dat moet je toch aanspreken. En als ik in een mooie jurk in een restaurant kom word ik toch anders behandeld dan als ik daar in mijn zaterdagse kloffie kom aankakken, of in een mantelpakje. Dat vind ik zo leuk aan kleren; je kunt je door je kleding een uitstraling geven, die past bij wat je wilt dat mensen van je denken. En als vrouw heb je daarbij meer mogelijkheden dan als man.” Ze keek me weer aan. “Je moet ook een beetje gebruik maken van de situatie waar je nu in zit. Je maakt mij niet wijs dat je vroeger nooit je ziekte hebt uitgebuit.” Ze staarde naar de auto voor zich, en daarna naar mij. “Kom op Hidde, je kan niet eeuwig in slobbertruien blijven lopen.”

“OK, we kijken wel even. Maar ik sta niet te springen.”

“Wie weet vind je het straks hartstikke leuk.” Ik kon me dat niet voorstellen maar omwille van de lieve vrede besloot ik mijn mond te houden.

Waar was ik aan begonnen! Ik vond de kleren die Iris voor me gekocht had toen ik uit het ziekenhuis kwam al redelijk, zeg maar, ver gaan. Ik zag mezelf nog absoluut niet in een rok of een jurk lopen. Maar ja, Iris vond het zo leuk om me aan te kleden, en waarschijnlijk had ze gelijk en was dat af en toe gewoon nodig. Dus nam ik me voor om te proberen eerst zoveel mogelijk ‘gewone’ kleren te kopen en daarna op zoek te gaan naar rokken en een jurk. Met gezonde tegenzin wachtte ik op wat komen ging.

Ondertussen waren we in de stad aangekomen. Behendig stuurde Iris haar zwarte BMW door het drukke verkeer. Ze wist precies waar ze het beste kon parkeren, en al snel stonden we in een parkeergarage midden in het centrum. “Zo,” zei ze, terwijl ze de motor afzette. “Waar zullen we het eerst heen gaan?” Ik stelde voor eerst de noodzakelijke dingen te kopen, dus broeken enzo. Iris’ gezicht betrok een beetje maar dat was snel weer over.

“Kom, ik weet al waar we heen gaan,” zei ze, en trok me mee naar buiten.

“Hee, niet zo hard!” riep ik.

Na een korte wandeling door de stad stonden we voor een modezaak waarvan ik me niet kon voorstellen dat Iris hier ooit iets gekocht had. Niet dat de kleding die er te koop was lelijk was, maar het was niet helemaal de stijl die Iris normaliter droeg.

Zij hield van nette kleding en zag er

altijd onberispelijk uit, ook in haar vrije tijd. Als ze al een spijkerbroek aan had, en dat was niet zo vaak het geval, dan was het er één met een perfecte pasvorm en zonder versleten knieën. In deze winkel werden echter voorgesleten spijkerbroeken verkocht, en slobbertruien. “Wat denk je,” zei Iris. “Is dit een winkel voor jou?” Ik keek haar lachend aan. “Je bent een lieve zus,” zei ik, en Iris trok me naar binnen. Al snel had ik een spijkerbroek gevonden die me wel aanstond. Ik liet hem aan Iris zien. “Nee, die staat je niet,” zei ze resoluut. “Je moet er één hebben die je heupen wat meer accentueert.”

Ik wist niet wat ik hoorde. Dit ging een moeilijke middag worden. Ik vond kleren kopen altijd al een straf, en nu moest ik ook nog mijn heupen accentueren! Inwendig mokkend legde ik de broek weer terug en nam degene aan die Iris me voorhield. Verdorie, ze had nog gelijk ook, dit was een mooiere broek. “OK, deze pas ik wel even,” zei ik.

“Ho, wacht, misschien is deze ook leuk. En deze...”

“Ik kan er maar één tegelijk aan hoor.” Ik verdween met de drie broeken in een kleedhokje. Daar keek ik eens goed in de spiegel. Ik moest nog steeds wennen aan mijn nieuwe uiterlijk. Ik zag er niet slecht uit, vond ik, maar toch was het nog steeds alsof iemand anders me aankeek in de spiegel, en dat gaf telkens weer een heel onwerkelijk gevoel. Snel trok ik de eerste broek aan. Hij zat me als gegoten, misschien wel een beetje te strak. Ik liep naar buiten en liet hem aan Iris zien. Die was redelijk tevreden. Ze draaide me om, en nog een keer, en bekeek me met een zeer kritische blik. “Die heb ik goed uitgezocht,” zei ze eindelijk. Nu kon ik de andere broeken passen.

Toen we drie broeken hadden die me goed pasten en niet teveel op elkaar leken (ik wilde niet een hele stapel van hetzelfde; wat dat betreft waren Iris en ik het roerend eens) kwam de bovenste helft van mijn lichaam aan de beurt. Iris wilde me in allemaal hemdjes met spaghettibandjes hijsen, maar dat durfde ik niet. “Die zijn zo bloot!”

“Dan doe je er iets overheen aan, deze blouse bijvoorbeeld. Of zo’n jackje, kijk, is dat niet leuk?” Iris was in haar element, ze begon er steeds meer plezier in te krijgen. Om te zorgen dat ze haar goede humeur bleef houden trok ik maar eens zo’n ielig dingetje voor haar aan. Het meisje in de spiegel zag er meteen heel wat minder suf uit zonder die saaie slobbertrui, dat moest ik toegeven. Ze leek nog minder op mij dan ooit tevoren. “Iris, dit bén ik niet,” zei ik toen ze mijn kleedhokje binnen liep. “Ik heb liever gewoon een T-shirt.” Ik wees naar mijn spiegelbeeld. “Kijk nou, ze lijkt helemaal niet op mij!” Iris keek me bezorgd aan. “Je moet er even doorheen,” zei ze. “Het staat je erg leuk.” Ik zuchtte diep. “OK, we doen dit, én een paar T-shirts. Maar dan wil ik wel dat jackje erbij hebben.” Dat vond Iris prima, en na nog een paar dingen gepast te hebben liepen we allebei tevreden de winkel uit met twee dikke tassen vol kleding. Hehe, de belangrijkste spullen hadden we. Ik keek om me heen en snoof de frisse buitenlucht op, blij de winkel uit te zijn.

“Zo,” zei Iris. “Dat was stap één van het proces. Je hebt je kranig geweerd moet ik zeggen.”

“Hoe bedoel je?”

“Ik had niet verwacht dat ik je in dat hemdje zou krijgen. Dat was meer een experiment om te zien hoever ik kon gaan.” Ze keek me vrolijk aan.

“O, jij vuil monster!” riep ik lachend, en zo hard dat mensen naar ons omkeken. “Ik trek ze nooit meer aan, dat beloof ik je!” Ik pakte haar hand en trok Iris naar een café. “Kom, we gaan hier wat drinken.” Toen we een tafeltje hadden gevonden en de serveerster onze bestelling had opgenomen zei ik: “Nu moet ik nog iets nets voor Pascal hebben.”

“Ja. Ik weet wel een winkel, maar ik denk dat dat echt te ver gaat voor je.”

“Weet je wat het is? Voor mijn gevoel ben ik nog steeds de oude Hidde.

En als ik dan in de spiegel kijk zie ik een meisje staan dat door die nieuwe kleren er veel leuker uitziet dan met die slobbertrui en spijkerbroek die ik nu aan heb. Alleen kan ik de connectie niet maken tussen dat meisje en mijn persoon. Dus als ik denk: “We gaan die meid eens mooi aankleden,” dan gaat het wel. Ik kleed háár aan, en niet mezelf, snap je? Het is alleen zo raar dat die meid in de spiegel precies zo beweegt als ik en tegelijk met mij wegloopt als ik die kleren aan je wil laten zien.” Iris staarde een tijdje voor zich uit. “Dat had ik nooit zo bedacht,” zei ze. “Dat je jezelf zo los ziet van je lichaam.” Ze bekeek me van top tot teen.

“Hoe was dat toen je net kon zien? Was het toen ook erger? Je bent nu toch wel een beetje gewend aan je lichaam?”

“Jawel, maar ik zie meestal natuurlijk alleen mijn gezicht, in de spiegel boven de wastafel. En als je dan jezelf plotseling weer eens helemaal ziet is het toch weer even slikken. Ik moet thuis maar een grote spiegel ophangen waarin ik mezelf helemaal kan zien.”

“Dat lijkt me een goed idee. Wil je nog wel verder gaan met winkelen?”

“Ja hoor! Ik heb nu een beetje de smaak te pakken, en bovendien moet ik bij Pascal toch een beetje netjes voor de dag komen. Die arme jongen zal niet weten wat hem overkomt.”

“Ja,” zei Iris nadenkend. “Dat kan natuurlijk net de druppel zijn waardoor hij helemaal alle contact verbreekt.” Daar schrok ik van. Zo had ik er nog niet over nagedacht. Sterker nog, ik had er helemaal niet over nagedacht.

“Da’s een goed punt. Wat doen we daar aan?”

Iris keek bedenkelijk. “We kunnen zo’n pak met een broek in plaats van een rok kopen.”

“O, nee, die dingen vind ik zo lelijk! Daar zou ik zelfs als ‘echte’ vrouw niet in gezien willen worden.”

“Ik ook niet. Dus het wordt een rok.” Iris glimlachte. Weer had ze me een stap verder gebracht!

“Ik ben bang van wel ja,” zei ik.

Iris bekeek me van top tot teen. Ik werd er een beetje zenuwachtig van.

“Ik denk niet dat het heel veel uitmaakt. Je lijkt echt in bijna niets op de oude Hidde,” zei ze. Ik roerde in mijn koffie en keek naar de kleine lucht-belletjes die rond en rond draaiden in het kopje. Pascal moest maar uit hoe ik deed en wat ik wist opmaken dat ik het echt was, besloot ik. Ik dronk de koffie op en vroeg: “Zullen we maar weer?”

We sjouwden de hele stad af op zoek naar winkels waar ze mooie jurken verkochten. Die waren er niet zo veel, en Iris was ook erg kritisch, dus duurde het lang voordat we een winkel hadden gevonden die ze in orde vond. Het was een sjieke zaak waar ik me nog minder thuis voelde dan in de vorige winkel. “Hier gaan we niet zoveel kopen, want dat is veel te duur,” zei Iris. Ik keek vertwijfeld naar de avondjurken en nette damespakken die om me heen hingen. Hoe vaak zou ik nog in zulke winkels moeten komen?

Niet al te vaak, hoopte ik. Ondertussen was Iris al druk voor me aan het zoeken, en al snel kwam ze met een lange zwarte jurk met een wijde rok aangelopen. Onderweg wimpelde ze een verkoopster die ons wilde helpen handig opzij. “Het lukt wel hoor, we kijken even.” Ze hield de jurk voor mijn lichaam. “Die moet je wel passen. Trek hem eens aan?” Ik zuchtte.

Nou, vooruit dan maar. Ik verdween samen met Iris in het pashokje, en met wat gepruts wurmden we me in de jurk. Hier hadden ze geen spiegels in de pashokjes, en we moesten dus in de winkel kijken of hij goed stond.

Daar kwam de verkoopster weer naar ons toe. Ik keek in de spiegel, en was verbaasd. Hoe kon Iris in één keer een perfecte jurk uitzoeken die me nog paste ook? Ook de verkoopster was tevreden. “Hij staat je erg goed,” zei ze, en begon hier en daar wat aan de jurk te trekken. Ik keek naar Iris, die haar schouders ophaalde. “Ik heb nog nooit zo’n jurk aangehad,” zei ik tegen de verkoopster. “Ik voel me er wel wat ongemakkelijk bij.”

“Hij draagt normaal alleen spijkerbroeken en slobbertruien,” zei Iris. Ik keek haar boos aan en zag haar schrikken. De verkoopster had niets gemerkt van haar verspreking, en vroeg me: “Wat vind je er zelf van?”

“Hij staat me erg goed, maar is hij niet te donker?” Iris en de verkoopster ontkenden dat in alle toonaarden. Ze vonden wel dat ik er nog een mooie halsketting en oorbellen bij moest hebben.

Oorbellen! Ook dat nog! Nou ja, ik had Iris en mezelf beloofd dat ik het meisje in de spiegel mooi ging aankleden, dus dat zou ik dan ook doen.

Ik liet me meeslepen door de verkoopster, en even later moest ik kiezen uit zilver of goud, ringen (die vond ik wel mooi maar Iris niet) of hangende gevallen, en zo nog wat meer. Uiteindelijk kwamen we op een goudkleurig compromis uit waarvan we alledrie vonden dat het goed stond. Met de halsketting en bijpassende armband hadden we minder moeite. Ik begon er zelfs een beetje plezier in te krijgen. Met hulp van de verkoopster vonden we ook nog bijpassende schoenen en panties (jawel! Panties! Die had ik ook nog nooit aan gehad. Dat zit echt niet fijn!), en toen ik helemaal was aangekleed kon ik alles weer uittrekken terwijl Iris nog wat voor zichzelf door de winkel scharrelde. Toen ik terugkwam had de verkoopster alvast uitgerekend wat ik moest betalen. Dat viel niet mee, maar ik betaalde zonder morren want ik vond dat ik heel erg rijk was.

We strompelden naar buiten, nu met vijf tassen vol kleren. Ik was bekaf en had honger, maar we waren nog niet klaar. Ik moest nog een jas hebben, en een extra paar schoenen, en een rok. Iris plantte me op een terrasje en bracht de tassen naar de auto. Ik bestelde voor haar en mij broodjes en thee. Tijdens het wachten op de bestelling keek ik naar de mensen die voorbij liepen. “Gek is dat,” dacht ik. “Dit is de eerste keer dat ik weer in een drukke stad ben, en ik vind het helemaal niet zo eng als toen die eerste keer dat ik met pappa het dorp in ging.” Ik leunde achterover in de stoel en genoot van de warme zonnestralen op mijn gezicht. Het was toch niet zo gek een jonge meid te zijn. Ik voelde me gelukkig en gezond. Mensen deden niet zo raar tegen me als ik gedacht had. Nu ik erover nadacht wist ik ook niet precies waar ik nou zo bang voor was geweest. Ik had mezelf vandaag vaker dan ooit in de spiegel gezien, en ik kon nu begrijpen dat ik voor vreemden gewoon iemand was die op straat liep of kleren kwam kopen of wat dan ook.

Niets bijzonders. Ik zag er ook lang niet zo raar uit in vrouwenkleren als ik me voorstelde; sterker nog, eigenlijk zag ik er vreemder uit in de kleren die ik nu aan had dan in de kleren die ik net gekocht had. Ze pasten wel bij mijn beeld van mezelf, maar niet bij mijn lichaam.

Even later kwam Iris terug. Niet alleen had ze de tassen in de auto gelegd, ze bleek ook nog snel bij de winkel waar we het eerst waren geweest twee rokken voor me te hebben gekocht. Dat schoot lekker op. “Wat moet ik zonder jou?” zei ik tegen haar. Ze wist het ook niet. Ze liet de rokken aan me zien en ik dacht dat ze me wel goed zouden staan. In mijn achterhoofd had ik nog steeds het idee dat ik ze misschien wel nooit zou dragen, maar dat probeerde ik een beetje weg te moffelen. Gelukkig hadden we het moeilijkste nu achter de rug; we hoefden alleen nog maar een jas en schoenen te kopen.

Dat lukte vrij gemakkelijk (we hoefden er maar drie winkels voor in en uit), en ik dacht dat we klaar waren toen we met een mooie handige jas de winkel uit liepen. “Zo,” zei Iris. “Nu nog ondergoed, en dan kunnen we naar huis.” Ik was ondertussen te moe om te protesteren en sjokte achter haar aan weer een andere winkel in, waar allemaal mannen voor de ingang heen en weer drentelden terwijl ze op hun vrouw wachtten. Binnen keek ik mijn ogen uit.

Nooit geweten dat er zoveel verschillende soorten ondergoed waren voor vrouwen. Hulpeloos keek ik naar mijn heldin, die me snel een paar setjes met verschillende kleuren in de armen drukte. “Dit past je, want hier heb ik dat andere ondergoed ook voor je gekocht.” Dankbaar keek ik haar aan, en even later stonden we weer buiten. “Hoe houd je het vol,” vroeg ik Iris.

“Heel gemakkelijk. Ik ren de hele dag door die fabriek heen en weer. Jij zit de hele dag maar wat de vervetten op de bank. Ben je al gaan sporten?

Je zou toch gaan tennissen, hoorde ik van Marieke?”

“Nou nou, het nieuws gaat snel. Ik ga morgen voor het eerst naar de tennisbaan. Op de tandem ook nog!”

Iris grijnsde. “Op de tandem! Maak het niet te gek hè,” zei ze lachend.

In de auto onderweg naar huis viel ik al snel in slaap, zo moe was ik.

Iris maakte me wakker toen we thuis waren. Ze had al vooruit gebeld dat we eraan kwamen, en mijn moeder had een heerlijke maaltijd op tafel staan toen we thuis kwamen. Tijdens het eten vertelde Iris dat ze trots op me was, en dat we hele mooie kleren hadden gekocht. Ik hield me stil; ik was veel te moe om te praten. “Je moet zo maar even een modeshow geven, Hidde,” hoorde ik mijn moeder plotseling zeggen. Nou, vooruit dan maar.

Na het eten hielp Iris mijn vader met de afwas.

Ik zat ondertussen

op de bank bij te komen, terwijl mijn moeder de tassen met kleding die we het huis hadden binnengesleept doorsnuffelde. Ze maakte goedkeurende geluidjes. “O, dit is ook een leuke rok! Doe je die straks ook even aan Hidde?” Ik keek naar het kledingstuk dat ze omhoog hield.

“Die heeft Iris voor me gekocht terwijl ik op een terrasje zat te wachten op de broodjes. Die heb ik zelf ook nog niet aan gehad.”

“O, dan doen we die als eerste, kan je meteen zien hoe hij staat.” Ik zuchtte. “Goed mam. Maar ik moet eerst even een kopje thee hebben hoor. Ik ben bekaf.”

“Ik vind het knap hoor, dat je dat allemaal aan hebt getrokken. Ik dacht dat je geen rokken wilde hebben?”

“Iris heeft me overgehaald. En toen ik mezelf er in de spiegel mee zag was het ook niet zo vreemd meer. Het ziet er niet raar uit zoals een man met vrouwenkleren aan.”

“Je ziet er ook niet uit als een man. Hoe vaak moeten we je dat nog vertellen?”

“Nee, maar zo voel ik me wel, en dan is het heel raar om ineens in een jurk te gaan lopen. Maar Iris heeft wel mooie spullen uitgezocht vind ik.”

“Het is ook goede kwaliteit, zeg! En die avondjurk vind ik erg mooi.” Iris kwam net de kamer binnenlopen en hoorde wat mijn moeder zei.

“Die staat hem ook erg mooi. Trek je die als eerste aan Hidde?” Ik legde uit dat ik eerst met de rokken zou beginnen die ze voor me had gekocht.

Pff, wat had ik er een zin in. Nou ja, ik deed Iris en mijn moeder er een groot plezier mee, dus stond ik even later mijn kleren te showen voor een enthousiast publiek. Zelfs mijn vader, die zich tot dan toe op de vlakte had gehouden, moest toegeven dat de meeste dingen me goed stonden. De avondjurk werd zelfs met gejuich ontvangen. Ik had alle accessoires erbij aan gedaan, inclusief schoenen en oorbellen, en ik voelde me erg vreemd toen ik dit voor mijn lieve ouders stond te showen. Maar ze vonden het prachtig, en als dank voor de show schonk mijn vader me nog een lekker kopje thee in. Ik plofte op de bank en nam het dankbaar aan. Iris zei: “Nou Hidde, met zo’n jurk moet je je wel een beetje netjes gedragen hoor. Je moet rustig gaan zitten en vóórdat je dat doet moet je even je rok glad strijken, anders komen er kreukels in.” Ik stond op en probeerde wat ze gezegd had.

“Goed zo. Maar houd je benen eens bij elkaar! Je zit als een man, da’s echt geen gezicht.”

“Ja, en laat je borsten eens zien!” zei mijn vader ineens. “Rechtop zitten, da’s ook beter voor je rug.” Ik voelde mijn wangen rood worden.

Mijn moeder moest heel erg lachen om mijn verbaasde gezicht. Ik pakte mijn kopje thee aan het oortje en dronk het keurig rechtop zittend leeg, terwijl ik mijn pink in de lucht hield. “Goed zo,” zei Iris.

Hoofdstuk 16

Sporten

De volgende dag werd ik al vroeg wakker van de spierpijn in mijn benen. Ik had tijdens het kleren kopen volgens mij wel tien kilometer gelopen. Helaas moest ik toch naar mijn eerste tennisles. De dag voordat mijn eerste tennisles begon had mijn vader een tandem opgehaald, die we voor veel geld van de fietsenmaker huurden. Hij had ook in de winkel naast de fietsenmaker een goedkoop tennisracket gekocht. Mijn moeder had nog wat oude sportkleren liggen waar ik net in paste, dus ik hield me voor dat ik heel goed was voorbereid op de eerste les. Gewapend met een rugtas met daarin mijn sportkleren, een handdoek en mijn budget-tennisracket stond ik met een bezorgde blik naar de tandem te kijken. Mijn vader sprong enthousiast voorop. “Kom Hidde, we zijn al laat!” riep hij enthousiast. Ik klom voorzichtig achterop en hield me goed aan het stuur vast. En daar gingen we!

Ik trapte zo stevig als mijn pijnlijke benen toelieten mee, en al snel had ik de smaak te pakken. Dat viel mee zeg, ik was het fietsen nog niet verleerd.

Ik nam me voor snel eens op mijn moeder’s oude fiets te proberen te rijden; hoe korter we die dure tandem hoefden te huren hoe beter.

Tandem rijden bleek een teamsport te zijn; als mijn vader wilde remmen moest ik niet doorgaan met trappen! In het begin was dat wel even lastig, maar al snel hadden we door hoe het moest. Zonder veel problemen kwamen we aan bij de tennisbaan. Mijn vader zei me gedag en fietste vrolijk weer verder. Het was mooi weer, dus hij zou een uurtje rondfietsen en me dan weer ophalen.

Ik liep snel naar binnen en stelde me voor aan de tennisleraar. “Hallo Hidde. Jij mag tennissen tegen Suleika,” zei die, en stelde haar aan me voor.

Suleika was een kleine stoere meid met een dikke zwarte paardenstaart. Ik gaf haar een hand en snelde naar de kleedkamer om me om te kleden, want iedereen stond al helemaal klaar in mooie nieuwe sportkleren. Even later begonnen we. We moesten van de leraar eerst maar eens een paar balletjes heen en weer slaan om te kijken hoe goed we waren. Nou, niet goed dus. Zowel Suleika als ikzelf hadden moeite met alles: het terugslaan van ballen (ik had ook nog vrij veel moeite mijn evenwicht te bewaren en kwam een keer ten val), het serveren, en het kijken naar waar de bal heen ging. Ik kreeg bovendien steeds meer last van mijn benen. We lachten om ons gestuntel en Suleika vond zichzelf al snel “hopeloos.” Ik wilde niet hopeloos zijn en begon dus beter op te letten en mijn best te doen. Al snel wist ik enkele ballen die Suleika toevallig in mijn richting over het net had gekregen terug te slaan.

“Kijk naar de bal, Suleika!” riep de tennisleraar, en dat was ook nodig want ze sloeg niet echt veel ballen terug, zelfs niet als ze vlak langs haar stuiterden.

Nadat we zo een uurtje geprutst hadden vond de leraar het wel weer mooi geweest. Hij legde uit dat we dit uurtje hadden mogen aanmodde-ren maar dat er vanaf de volgende keer prestaties werden verlangd. “Dus, Hidde, je moet harder lopen, en Suleika, jij moet beter opletten. Je keek naar alles behalve de bal.” Ik was bekaf en had zere benen, dus ik dacht:

“Goed jongen, volgende week weer.” Ook Suleika stond wat misprijzend te kijken. De andere vier mensen kregen ook commentaar van de tennisleraar, en het was niet altijd negatief. Ik was jaloers op twee jonge jongens die geroutineerd de bal heen en weer hadden staan meppen gedurende het hele uur dat wij aan het prutsen waren. Ik moest toch in die vier weken die mij hier nog restten minstens net zo goed kunnen worden!

Na de preek van de leraar konden we gaan douchen.

Wow zeg, dat

was me even een vreemde ervaring! Daar stond ik ineens met drie andere meiden onder de douche. De droom van elke man zou je denken, maar ik wist werkelijk niet waar en hoe ik moest kijken. Ik voelde me erg ongemakkelijk en vreemd, en wist niet hoe snel ik mij moest wassen en afdrogen zodat ik veilig weer in mijn kleren kon schieten. De andere dames stonden nog gezellig met elkaar te praten toen ik al bijna klaar was me af te drogen.

Suleika kwam naar me toe. “Jij bent snel,” zei ze. Ik mompelde wat over mijn vader die me op kwam halen.

“Sorry dat ik zo slecht speelde vandaag. Ik zou eigenlijk met een vriendin gaan tennissen, maar die was ineens erg ziek geworden vorige week dus ik was meer met mijn gedachten bij haar dan bij het tennissen.”

“O, dat geeft niets hoor. Het is maar een spelletje. En ik was toch ook best slecht, of niet?” zei ik terwijl ik mijn best deed niet naar haar naakte lichaam te staren.

“We waren wel de kneusjes van de klas,” zei Suleika lachend terwijl ze snel haar kleren aanschoot.

“Ik heb zo’n spierpijn, ik heb gisteren de hele dag in de stad gesjouwd.

Dat ben ik duidelijk niet gewend. Maar wat heeft je vriendin?”

“Pfeiffer.”

“Jeetje, die is dus nog wel even onder de pannen. Wens haar maar be-terschap van me!” zei ik. “Tot volgende week hè!” We groetten elkaar en ik wilde weglopen. “Dááág, Hidde!” riepen de andere twee dames, die nog in hun ondergoed stonden te kwebbelen. Ik móést wel omkijken en ze gedag zeggen. Ze zwaaiden vrolijk naar me. Ik zwaaide terug en pakte snel mijn tas.

Zwetend en met een rood hoofd kwam ik de kleedkamer uit. Nou, dat was me het tennislesje wel zeg. Mijn vader stond al te wachten met de tandem. Ik sprong achterop en weg waren we.

Vanaf die dag ging ik elke week tennissen. Het douchen wende gelukkig snel maar ik vond het clubje niet zo erg gezellig, dus ik was blij dat ik snel ging ‘verhuizen’. We zijn maar twee keer met de tandem geweest; daarna durfde ik wel op een gewone fiets te rijden. Het is verbazend hoe je dat niet vergeet, zelfs als je het jaren niet meer hebt gedaan. Hoewel ik in het begin flink slingerde ben ik niet één keer gevallen. Ik nam me voor zodra ik thuis was een nieuwe fiets te kopen, en een auto omdat ik die nodig heb voor mijn werk.

Hoofdstuk 17

Pascal

De dag dat ik naar Pascal zou gaan kwam steeds dichterbij, en ik werd steeds zenuwachtiger. Wat zou ik aantrekken? Was die avondjurk niet veel te net?

En hoe zou Pascal op me reageren? Moest ik niet gewoon in mijn ‘Hidde kloffie’ komen, zodat hij nog iets van me zou herkennen? Ik sliep er slecht van.

Op een goede dag was het dan zover. Mijn vader zou me naar het hotel brengen. Ik had besloten de avondjurk thuis te laten; daar durfde ik Pascal niet mee te confronteren. Ik trok ‘gewoon’ een nette rok en blouse aan en hoopte dat dat netjes genoeg was. Ook had ik het brilletje opgezet dat ik vroeger altijd droeg; wie weet hielp dat Pascal een beetje me te herkennen.

Even later zat ik nagelbijtend bij mijn ouders in de auto. “Waarom ben je nou zo nerveus?” vroeg mijn vader. “Toen Fons kwam was je lang niet zo nerveus.”

“Ja, maar die had me al in het ziekenhuis gezien, en hij heeft erg zijn best gedaan om bij me langs te komen. Ik ben zo bang dat Pascal me helemaal niet meer wil zien na dit bezoek.”

“Wie dan leeft die dan zorgt. Zie eerst maar eens hoe hij dit overleeft, en dan kijken we verder. Misschien valt het allemaal best mee. Trouwens, heb je je wel eens afgevraagd waarom Pascal je bij hem thuis uitnodigt?

Misschien is hij nog wel nerveuzer dan jij. Jij weet dat je straks Pascal gaat zien, maar hij heeft geen idee wat hem te wachten staat.” Dat was waar, daar had ik nooit zo over nagedacht.

Na een lange autorit kwamen we aan bij het hotel van Pascal.

Het

was een voormalig landhuis, even buiten het centrum van een kleine oude stad, en zag er heel chique uit. Rondom het gebouw was een grasveld waar hier en daar groepjes tafeltjes en stoeltjes stonden, waar de gasten konden zitten. Een smal weggetje bracht ons naar een parkeerterreintje achter het gebouw. We parkeerden daar en stapten uit. “Wat is het groot!” zei ik, terwijl ik bewonderend het gebouw bekeek. “Nu begrijp ik dat hij nergens tijd voor heeft.” Ik nam afscheid van mijn ouders en liep naar binnen. Daar aangekomen keek ik mijn ogen uit. Voordat je in de centrale hal terecht kwam moest je eerst door een kleine vestibule, waar mooi wit marmer op de vloer lag, en een paar rieten bakjes en tafeltjes stonden. De vestibule werd gescheiden van de hal door een paar grote klapdeuren. In de hal lag dik tapijt op de vloer, en stonden nog meer rieten stoeltjes en tafeltjes. Hoewel de hal groot was, zag hij er toch gezellig uit. Er was een balie waarachter iemand nauwlettend mijn bewegingen volgde. Ik liep naar hem toe en stelde me voor. “Ik heb een afspraak met Pascal Hamers.”

“En uw naam is...”

vroeg de receptionist terwijl hij me nauwkeurig bekeek. Ik werd er wat ongemakkelijk van.

“Hidde Mensink.”

De receptionist verdween achter zijn computerscherm. Even later verscheen hij weer. “Neemt u plaats, ik zal hem even roepen.” Ik drentelde de hal door, veel te zenuwachtig om te gaan zitten, terwijl de receptionist een kort telefoontje pleegde. Even later verscheen Pascal. Hij keek de hal door, en omdat ik de enige aanwezige was liep hij langzaam naar me toe. Hij gaf me een hand.

“Pascal Hamers.”

“Hidde Mensink.” We keken elkaar een tijdje zwijgend aan. Ik had Pascal al twee jaar niet meer gezien. Hij zag er goed uit, vond ik. Hij was groter dan ik me herinnerde, en ook wat voller in zijn gezicht. “Je ziet er goed uit,” zei ik dus.

“Nou eeuh... jij ook,” zei Pascal. Zijn ogen schoten zenuwachtig heen en weer en hij durfde me niet goed aan te kijken.

“ ’t Is even wennen hè,” zei ik.

“Ja, dat kan je wel zeggen.”

Zwijgend stonden we tegenover elkaar, niet wetend wat te zeggen.

“Ik moet je wat te drinken aanbieden,” zei Pascal na een tijdje. “Ik heb een tafeltje voor ons in de eetzaal.” Hij liep weg zonder verder nog wat te zeggen, en ik volgde hem maar. Ook de eetzaal zag er pico bello uit. Er was een grote serre met een mooi uitzicht op de tuin. In de serre was een aantal tafeltjes, waarvan er één gereserveerd was voor ons. Pascal schoof mijn stoel voor me achteruit en liet me plaatsnemen. Zelf ging hij aan de andere kant van de tafel zitten.

Zo zaten we weer een tijdje zwijgend tegenover elkaar. Ik keek naar buiten, en dan naar Pascal, maar hij liet duidelijk blijken dat hij zich daar geen raad mee wist, dus keek ik maar weer naar buiten. Om te proberen het ijs te breken zei ik: “Het ziet er hier echt fantastisch uit Pascal. Ik dacht dat je aan het verbouwen was?”

“Dat ben ik ook. Het restaurant gedeelte is nu klaar, maar ik ben nog bezig met de hotelkamers. Die hadden vorige maand klaar moeten zijn, maar dat is niet gelukt.”

Pascal zweeg weer na deze mededeling. Zenuwachtig friemelde hij aan zijn servet. Gelukkig kwam er een ober langs met de kaart. Nadat hij ons gevraagd had wat we wilden drinken verdween hij weer. Zwijgend bestudeer-den we de kaart. Ik had al helemaal geen honger meer en koos een maaltijd met vis uit. Nadat de ober onze drankjes had gebracht en de bestelling had opgenomen, vertelde ik:

“Ik heb een tijdje geleden voor het eerst in jaren weer eens gebarbecued met een vriendin van me.”

“Leuk,” zei Pascal.

Inwendig zuchtte ik. “Hebben jullie ook een barbecue voor het restaurant?”

“Ja. Die gebruiken we alleen voor grote feesten.”

“Trouwpartijen enzo.”

“Ja. Trouwpartijen, bedrijfsuitjes, verjaardagsfeesten... dat soort dingen.” Pascal klonk niet erg enthousiast.

“Hoe ben je eigenlijk aan dit gebouw gekomen?”

“Tja, dat heb ik gekocht hè? Met hulp van de bank natuurlijk.” Weer was het stil. Ik begon nu wel een beetje chagrijnig te worden.

“Je mag best wat meer vertellen hoor! Ik kom hier helemaal om mijn oude vriend weer te zien na twee jaar, en nu zeg je niets.”

“Maar wat moet ik vertellen dan?”

Ik keek Pascal verbaasd aan. “Nou... we hebben elkaar al heel lang niet gezien. Ik heb een zware operatie achter de rug, en jij hebt plotseling dit hotel gekocht. Genoeg stof om bij te praten lijkt me. Dus vertel: wat heb je gedaan de afgelopen twee jaar? Ben je nu eindelijk van die irritante vent af?”

Pascal keek me verbaasd aan. Eindelijk had ik dat voor elkaar gekregen.

“Wat weet jij van die vent?” Ik schrok van de manier waarop hij dat zei.

“Hij denkt dat ik iemand anders ben,” realiseerde ik me.

“Voordat ik ziek werd werkte je voor een heel irritant ventje dat alles altijd beter wist en nooit tevreden was. Kom, hoe heette hij ook alweer...

Noemde jij hem niet Bolderbast?”

“Bolderbast? Waar heb je het over? Ik heb helemaal nooit voor een Bolderbast gewerkt!” Pascal keek me boos aan.

“Nee, zo noemde je hem. Ik weet niet hoe hij echt heette.” Ik probeerde me rustig te houden maar dat lukte met moeite.

Weer was het een tijd stil. Pascal speelde met zijn glas en keek naar het tafellaken voor hem. Op een gegeven moment zei hij: “Jullie halen een grap met me uit hè?” Ik staarde hem geschokt aan.

“Wat... Wat? Je denk écht dat dit een grap is hè?”

“Ja. Het werkt niet. Je hebt je verraden met die Bolderbast. Dus laat Hidde nu maar binnenkomen.”

Ik staarde hem naar adem happend aan. “Denk je écht dat ik jarenlang ga doen of ik ziek ben om je zo voor de gek te houden? Denk je dat mijn vader je voor de lol heeft opgebeld?” Tranen sprongen in mijn ogen.

“Die vader van je klonk anders wel erg als Hidde,” gniffelde Pascal.

Trillend van woede stond ik op. “Dit is niet leuk Pascal!” riep ik. “Heb ik die foto’s voor niets opgestuurd? Mijn ouders hebben je toch ook verteld wat er gebeurd is? Het is geen grap, hoor je!” Pascal friemelde nerveus aan zijn servet, geschrokken van mijn uitval. “Ik had verwacht dat je er moeite mee zou hebben, maar dit...” Ik ging achter mijn stoel staan en hield me vast aan de rugleuning.

Pascal keek met een rood hoofd naar beneden. “Ik... Ik weet niet wat ik moet zeggen,” stamelde hij.

Ik zuchtte. “Ik ga er vandoor. Het was een vergissing om hier te komen,” zei ik. “Dag Pascal.”

Ik draaide me om en beende de zaal en het gebouw uit. Buiten liep ik snel verder, richting de stad. Hoewel ik erg nieuwsgierig was of Pascal achter me aan zou komen keek ik niet om. Pas toen ik een aantal straten verder was werd ik weer een beetje rustig. Ik zeeg neer op een bankje op een pleintje, en daar kwamen de tranen. Een paar mensen die toevallig voorbij kwamen keken verbaasd naar me, maar dat kon me op dat moment niets schelen. Pas na een half uur was ik weer een beetje bijgekomen en kon ik mijn moeder bellen. Pas veel later bedacht ik me dat niet Pascal, maar Fons de bijnaam ‘Bolderbast’ had gebruikt, voor zijn vorige buurman. Maar dit was voor mij geen excuus voor Pascal’s vreemde gedrag. Het kostte me erg veel moeite te accepteren dat Pascal vanaf nu geen vriend meer van me was.

Hoofdstuk 18

Weer thuis

De dag voordat ik naar mijn eigen huis terug zou gaan belde Fons me op.

Hij wilde me graag even sterkte en veel geluk wensen in mijn oude stulpje.

“Heb je zin om weer naar huis te gaan?”

“Ja, wat denk je! Weer lekker op mijn eigen bank liggen en alles doen wat ik hier niet mag. Heerlijk is dat toch? En euh... mijn ouders en ik hebben onderhand ook wel weer genoeg van elkaar gezien denk ik.”

“En heb je al bedacht wanneer je weer aan het werk zal gaan? Je kan nu lopen, praten en fietsen, dus je hebt nu geen smoesjes meer om niet te gaan werken.”

“Nee, helaas niet. De doktoren hebben me zelfs beter verklaard. Ik hoef nu nog maar twee keer per jaar voor controle te komen. Ik moet nu dus gaan solliciteren.”

“Goed zeg, gefeliciteerd! Weten je collega’s het al?” Ik had het zelf nog maar net de dag ervoor gehoord toen we weer in het ziekenhuis waren, dus nee. Ik was veel te druk met zenuwachtig zijn voor mijn verhuizing. Ik vertelde Fons dus dat ik nog niet met mijn collega’s had gepraat maar dat ik dat wel snel zou gaan doen.

“Mooi zo.”

We praatten nog wat door en spraken af dat ik snel eens bij hem zou langskomen. Hij woonde niet zo heel ver van mij vandaan, dus als ik niet met de auto durfde kon ik ook nog vrij gemakkelijk met de trein komen.

In de nacht voor de verhuizing kon ik niet slapen. O, ik was zo nieuwsgierig! Hoe zou mijn huisje eruit zien? Als ik weer thuis was ging ik eerst maar eens lekker in de tuin werken. Het begon nu hoog zomer te worden, en ik wilde wel een beetje goed kunnen genieten van de zon, zonder steeds naar onkruid te hoeven kijken. Marieke zou er wel niet al teveel aan gedaan hebben want die was niet zo’n tuinierster en twee tuinen onderhouden was teveel voor haar, dacht ik. Ja, en als ik dan genoeg gezond had ging ik lekker voor mezelf koken. En dan nodigde ik Marieke uit en gingen we tot diep in de nacht op het terras zitten keuvelen. Of we gingen lekker gezellig de stad in, een film kijken. Dat had ik haar ooit in het ziekenhuis al een keer beloofd. Eindelijk kon ik mijn belofte inlossen! Maar kon ik echt wel op mezelf wonen? Mijn moeder deed hier zo’n beetje alles voor me en daardoor was ik wel behoorlijk lui geworden. Het zou wel even wennen zijn om al mijn boodschappen zelf te doen en zelf het huis schoon te moeten maken. En hoe zouden mijn collega’s en cliënten mij accepteren? De meesten zouden Hidde Mensink waarschijnlijk al niet meer kennen, zo lang was ik weggeweest. En zou ik nog wel terug kunnen naar de praktijk nu het daar niet zo goed mee ging? Zou het gemakkelijk zijn een baan te vinden als jonge vrouw? Deze gedachten maalden door mijn hoofd, totdat ik om vijf uur uitgeput in slaap viel.

De volgende ochtend kwam Iris al vroeg aangereden. Ze wilde er per se bij zijn als ik naar mijn eigen huisje ging, en dat vond ik erg gezellig.

We laadden mijn kleren en andere bezittingen in de auto van mijn vader, en gingen op weg. Net als toen ik uit het ziekenhuis kwam, zaten Pa en Iris weer voorin elkaar mooie of lelijke auto’s aan te wijzen en commentaar te geven op het rijgedrag van onze medeweggebruikers. Mijn moeder en in zaten achterin. Ik genoot van het gekeuvel voorin de auto. Ik was helemaal geen auto freak, en begreep niet waar Iris en Pa zich zo druk over maakten.

Ik moest natuurlijk ook veel auto rijden voor mijn werk, maar voor mij is een auto echt een gebruiksvoorwerp en als hij rijdt en niet stuk gaat vind ik het al gauw goed. Daarom had ik een volgens Iris en mijn vader heel saaie auto, welke mijn moeder voor me verkocht had toen ik in het ziekenhuis lag. Ik bedacht dat ik me eens moest gaan verdiepen in een nieuwe, maar er waren nog zoveel dingen die ik ook belangrijk vond! Hoe zou mijn huis erbij staan? Hoe vaak had ik me dat al afgevraagd? Zou Marieke er ook zijn als we aankwamen? Ik verlangde ernaar haar in mijn eigen huisje te kunnen ontvangen. Hoe moest ik haar en mijn ouders en Iris ooit bedanken voor alles wat ze voor me hadden gedaan? Ze hadden zoveel geduld met me gehad, en zoveel moeite voor me gedaan! Zonder hen was ik niet zo snel beter geworden, dat wist ik zeker.

Ik schrok op uit mijn gepeins doordat mijn moeder mijn hand vastpakte.

“Wat is er, wat ben je stil?”

vroeg ze.

Ik wist niet wat te zeggen en

legde mijn hoofd op haar schouder. Ze streek me over mijn haar en kuste me. “Spannend hè, om weer naar huis te gaan.” Ik knikte van ja, en weer sprongen de tranen in mijn ogen. Zo zaten we een tijdje totdat het weer beter ging. Iris en Pa hadden ondertussen geen gespreksstof meer dus draaide Iris zich om om eens te kijken wat er achterin de auto gebeurde. Ze porde me in mijn zij.

“Hé, je bent bijna thuis meid!”

“Ja!”

“Wat ga je nu als eerste doen als we straks thuis zijn?”

“Een kopje koffie en thee voor jullie zetten. En als jullie weg zijn ga ik onkruid wieden.”

“Nou nou, je hebt weinig vertrouwen in Marieke en mij. Dat heb ik allang gedaan hoor. Dat kleine tuintje van je had ik in vijf minuten onkruidvrij.” Ik keek haar verbaasd aan. “Wanneer heb je dat gedaan dan?”

“Gisteravond. Marieke en ik vonden dat je in een schoon huis moest thuiskomen dus ben ik gisteren bij haar gekomen en hebben we samen even gepoetst.

Ik ben bij haar blijven slapen en vanochtend naar Pa en Ma gereden.”

“Wat moet ik zonder jullie?” vroeg ik dankbaar. “Ik kan je wel zoenen!”

“Helemaal niets,” zei mijn vader terwijl hij de snelweg afdraaide. “We zijn er bijna.”

“Dat zoenen mag je straks doen als we thuis zijn. En ook een kopje thee zetten. Ik doe geen stap meer voor je vanaf nu,” lachte Iris.

Even later waren we bij mijn vertrouwde huisje. Al voordat ik binnen kwam zag ik dat Marieke en Iris goed hun best hadden gedaan. De ramen waren schoon, en alles leek er netjes bij te staan. Ik kreeg bijna de sleutel niet in het slot, zo zenuwachtig was ik. Toen konden we eindelijk naar binnen.

Ik stapte mijn halletje in. Het rook er naar jassen die al een tijd niet meer gedragen waren. Verder was er niet veel veranderd. De hondenmand lag nog altijd onder de kapstok, met de oude deken en de etensbakken erin. Er stond nog altijd een verlept plantje bij de trap. Wat ik ook probeerde met dat plantje, het werd maar niet beter, en dood wilde het ook al niet. We hingen onze jassen op en gingen naar binnen. Daar was het resultaat van de schoonmaak actie van Marieke en Iris duidelijk te zien. Wat was het er netjes zeg! Op de eetkamertafel stond een grote bos bloemen naast een paar keurige stapeltjes post. En verder lag er eigenlijk niets. Alles was keurig schoon en opgeruimd. Dat was ik niet gewend; normaal lagen er altijd wel kranten op de grond of op de stoelen, en losse CD’s waar ik naar aan het luisteren was.

“Goh, wat is het hier netjes!” zei ik dus.

“Dat was niet zo veel werk. Het is nooit zo’n bende bij jou, toch? Alleen mag je wel wat vaker stoffen op de kast; daar lag me toch een vieze plakkerige laag! Marieke is er een uur mee bezig geweest,” zei Iris.

“Ik ben benieuwd van wie die bloemen zijn. Maar ik ga eerst een lekker kopje koffie en thee voor jullie maken,” zei ik, en ik liep naar de keuken.

Daar leunde ik tegen het aanrecht en keek genietend rond. Ook hier was alles netjes en brandschoon. Alles wat ik nodig had was netjes opgeruimd op de plekken waar ik ze verwachtte. Er was alleen geen verse koffie, maar wel een blikje thee dat ik niet vaak gebruikte en waarvan ik hoopte dat het nog goed zou zijn. Nieuwsgierig keek ik in de koelkast om te zien of daar nog interessante dingen waren, maar die was helemaal leeg en ook brandschoon.

Het lampje ging ook niet aan, dus dook ik er achter om de stekker te zoeken en in het stopcontact te steken. Daarna zette ik een grote pot thee, waarmee ik even later de kamer binnen kwam.

“We moeten maar snel naar de supermarkt, want er zijn geen koekjes en mijn koelkast is ook helemaal leeg,” zei ik toen ik iedereen inschonk. “Deze thee is ook al jaren oud.”

“Hij ruikt anders nog best lekker,” zei mijn vader.

We zaten even stil thee te drinken. Op een gegeven moment zei Iris:

“Waarom zitten we eigenlijk binnen? Het is prachtig weer, en ik heb me gisteren toch niet voor niets uitgesloofd?” Inderdaad had ze gelijk. Ik liep naar de keuken, deed de deur naar de tuin van het slot en stapte naar buiten.

Even later volgden Iris en mijn ouders. De zon scheen uitbundig, en al snel hadden we het ons gemakkelijk gemaakt in de tuinstoelen die ik uit mijn schuurtje had getoverd. “O, dus je hebt wél tuinstoelen!” zei Iris.

“Ja, die had ik gekocht vlak voordat ik ziek werd. Maar toen werd het winter. Ik heb ze geloof ik maar één keer gebruikt,” zei ik.

“Wij konden niet in de schuur komen dus ik wist het niet. Hoe ziet je fiets eruit?” Iris liep het schuurtje in. Ik hoorde haar rommelen met het één of ander. Mijn fiets was voordat ik ziek werd al een wrak, dus hij zou nu niet veel beter zijn, dacht ik. Even later kwam Iris met het ding naar buiten gereden.

“Hij is wat stoffig,” zei ze.

“Hij is ook wat roestig,” zei mijn vader.

“Het is ook een herenfiets,” merkte mijn moeder op.

“Hij is wat te groot denk ik ook,” zei ik. “En hij is rijp voor de schroot-hoop.” Daar was iedereen het mee eens. Iris reed de fiets weer de schuur in en ging zitten. Ze is echter niet zo voor stilzitten in de wieg gelegd, dus even later zei ze: “Ik begin trek te krijgen. Zal ik even brood gaan kopen in de supermarkt?”

“Waarom gaan we dan niet even uitgebreid inkopen doen, en daarna een uitgebreide lunch nemen?” vroeg ik.

“Dat lijkt me een goed idee,” zei mijn vader. “We laden de auto vol zodat Hidde de eerste twee jaar weer vooruit kan. Dan kunnen we hem met een gerust hart hier achterlaten.”

Zo gezegd zo gedaan. Iris, mijn vader en ik togen naar de supermarkt, terwijl mijn moeder alleen in het zonnetje achterbleef. Marieke had zo’n beetje alles in mijn huis wat eetbaar was opgegeten, dus ik moest helemaal opnieuw beginnen. We kochten daarom alles wat we maar konden verzinnen, van kruidenpotjes tot vers brood, en veel vlees om in te vriezen (hetgeen niet zo handig was omdat ik de koelkast nog maar net had aangezet). We waren er best lang mee bezig, en toen we terug kwamen en alles hadden ingepakt bakte mijn moeder eitjes voor iedereen, die we wegspoelden met lekkere verse melk en koffie. Daarna was het tijd om heerlijk bij te komen in de zon.

“Heb je nu al naar die bloemen gekeken?” vroeg Iris. Die was ik alweer helemaal vergeten. Ik liep nieuwsgierig naar binnen. Het was een mooie bos met een klein kaartje eraan. “Gefeliciteerd met je nieuwe lichaam, en veel plezier in je eigen huis! We hopen je snel weer op de praktijk te zien. Liefs van Angela, Boris en Monique,” stond erop. Ik bekeek het kaartje aan alle kanten (er stond een snoezig plaatje van een konijntje op) en las het nog drie keer over. Wat een lieve collega’s had ik toch! Ik keek naar buiten, waar de drie mensen waarvan ik het meest hield op de hele wereld gezellig zaten te keuvelen. Ik voelde me zo gelukkig met al die mensen om me heen, en Marieke vlak bij me! En alweer stonden de tranen in mijn ogen. Mijn vader kwam binnen. “En, ben je blij dat je weer thuis bent?” vroeg hij. Ik knikte, en barstte in snikken uit. Hij ging naast me zitten en sloeg zijn arm om me heen. “Nou nou kindje, rustig maar.” Zo zaten we daar een tijdje.

“Ik houd zoveel van jullie,” zei ik toen ik weer wat bijgekomen was. “Wij ook van jou hoor,” zei mijn vader. Hij kuste me op mijn hoofd. “Maar nu moet ik even naar het toilet.” Ik lachte en droogde mijn tranen. Daarna liep ik weer naar buiten en ging op mijn stoel zitten. Even later kwam mijn vader weer terug.

“Wij moeten er weer vandoor,” zei hij. Mijn moeder stond op.

“Ah, toe, het is net zo gezellig,” zei ik.

“Ja, niets aan te doen. We krijgen bezoek vanavond en ik moet nog de maaltijd voorbereiden. Iris, ga je mee?”

Iris keek twijfelend naar me. Ik kon haar moeilijk tegenhouden maar vond het wel jammer dat ze allemaal zo snel alweer weg gingen. Blijkbaar zag ze mijn teleurgestelde blik want ze zei: “Ik blijf nog wel even, dan ga ik met de trein terug.” Daar was ik blij om. De overgang naar alleen-zijn werd zo iets geleidelijker.

Zo gezegd zo gedaan. Ik omhelsde mijn ouders en we zwaaiden ze uit.

“Zo,” zei Iris. “Die zie je voorlopig niet meer. Ben je blij?”

“Dat klinkt wel erg bot, Iris,” lachte ik. “Ik ben heel blij dat ik weer in mijn eigen huisje ben maar ik vind het jammer dat ze nu al weg gingen. Ik had gehoopt dat ze zouden blijven eten.”

“Ik blijf wel eten hoor. Ik heb niet zoveel haast om thuis te komen.” Sinds ze het had uitgemaakt met haar vriend zat Iris niet meer zo graag thuis. Alleen zijn was nooit iets geweest waar ze goed tegen kon. Dus gingen we weer in de tuin zitten en keuvelden wat, totdat het tijd werd om weer te eten. “Heerlijk zeg, zo’n dagje niets doen,” vond Iris. Ik was het helemaal met haar eens. “Heb jij zin in Chinees?” vroeg ik dus.

“Luilak, kan je niet eens voor me gaan koken?”

“Ik wil wel koken, maar ik heb ook wel zin in Chinees.”

“Nou da’s best hoor, dat eet ik bijna nooit. Ik kook eigenlijk altijd voor mezelf in het weekend.”

“En door de weeks dan?”

“Dan eet ik uit de magnetron of met collega’s of vriendinnen in een restaurant.”

“Goh. Ik heb voordat ik ziek werd eigenlijk altijd voor mezelf gekookt.

Ook wel veel magnetronspul, maar ik eet bijna nooit in restaurants.”

“Hoe wil je die Chinees hier krijgen zonder auto?”

“Er is hier vast wel een breng-Chinees.” Ik zocht en vond het telefoonboek op de plek waar ik het altijd had liggen. Marieke had keurig de oude telefoonboeken weggegooid en het nieuwste er neergelegd. Na wat heen-enweer geblader had ik al snel een Chinees gevonden met een brengservice.

“Wat wil je hebben Iris?” vroeg ik terwijl ik met telefoonboek en telefoon naar buiten kwam. Het maakte haar niet veel uit en mij ook niet, dus bestelde ik Babi Pangang met nasi.

Na het eten dronken we nog wat thee terwijl het buiten snel donker werd.

“We moeten eens gaan kijken wanneer je treinen rijden,” zei ik. Iris zuchtte.

Ze had duidelijk geen zin om nu nog met de trein weg te gaan. “Als ik nu weg ga ben ik pas om twaalf uur thuis. Ik moet mijn auto ook nog ophalen bij Pa en Ma.”

“Je blijft dus slapen? Wat gezellig!” riep ik blij. “Dan ga ik even je bed opmaken.”

“Goed, dan ruim ik de bordjes op.”

Ik liep naar boven. Daar was ik nog niet geweest. Mijn vader wel; hij had de dozen met mijn kleren in mijn slaapkamer gezet. Die slaapkamer zag er kaal en ongezellig uit. Mijn matras stond tegen de muur, en de plantjes die ik er vroeger had staan stonden nu beneden in de vensterbank. Ik keek naar buiten. Als ik uit het raam leunde kon ik de tuin van Marieke zien liggen. Het was echter donker dus ik zag niet veel. Nou ja, ik moest toch bedden opmaken. Ik gooide mijn matras op mijn bed en liep naar de logeerkamer. Daar stonden de matrassen van de logeerbedden ook tegen de muur geparkeerd. Hier had ik ook al mijn kasten met kleding en beddengoed. Nieuwsgierig trok ik mijn kledingkast open. Het rook er muf. Al mijn kleren lagen er nog net zo bij als ik ze had achtergelaten, leek het wel.

Die kon ik nu bijna allemaal weggooien. Ik bekeek mijn keurige stapeltjes onderbroeken. Die kon ik nu in elk geval niet meer aan. Wat een onwerkelijk gevoel was dat! Snel deed ik de kastdeur weer dicht en opende de andere kast, waar het beddengoed in lag. Dat rook ook muf, maar daar kon ik niets aan doen. Ik legde eerst het matras op het onderschuifbed, schoof dat onder het andere logeerbed en maakte dat op. Daarna zette ik het raam wagenwijd open om de kamer wat op te frissen. Vervolgens maakte ik het bed in mijn slaapkamer op, en zette ook daar het raam wijd open. Ik schoof de dozen met kleren wat opzij zodat ik er niet over zou struikelen als ik ’s nachts naar de WC moest. Voordat ik naar beneden liep keek ik nog snel even in de badkamer. Ook hier was niet veel veranderd. De potjes met shampoo en zeep stonden er nog net zo bij. Ik zette ook hier het kleine raampje maar even open, dan kon de hele bovenverdieping eens even lekker doorwaaien.

Daarna liep ik naar beneden.

Iris lag op de bank verveeld naar de TV te kijken. “Mijn knappe lieve zus,” dacht ik terwijl ik naar haar keek. “Waar zou ze aan denken?”

“Dag zus,” zei ik tegen haar.

“Dag zus,” zei ze lachend. “Je bleef zo lang weg, ik heb maar even de koffie aangezet. Maar ik was te lui om het te halen.

“O, dat doe ik wel even.” Ik legde twee koekjes op een dienblaadje, schonk twee kopjes koffie in, en kwam er even later mee de kamer in lopen.

“Blijf maar lekker liggen, ik ga wel in die stoel zitten.” Ik schonk thee in en samen keken we zwijgend naar een man die zijn uiterste best deed een eend te vangen die een stuk vislijn om zijn nek en poot had waardoor hij niet goed kon lopen.

“Krijgen jullie veel van dat soort gevallen?” vroeg Iris.

“Ja, we krijgen regelmatig vogels met haakjes in hun bek of in hun keel.

Meestal gaan ze niet zo diep en kan je ze er wel weer uit krijgen, maar soms zijn die beesten van binnen al zo beschadigd dat we ze moeten laten inslapen. Vissers zijn klootzakken; ze hebben er geen idee van hoeveel schade ze aanrichten.”

“Lekkere baan heb jij hoor.” Iris ging rechtop zitten om haar kopje te kunnen pakken.

“Meestal is het leuk. Natuurlijk is het niet leuk als je een dier moet laten inslapen, maar de meeste dieren die we zien worden weer beter en dat is heel motiverend.”

Iris keek even voor zich uit. “Wat ga je doen als je weer alleen bent?”

“Eens kijken... waar zal ik beginnen. Ik moet een fiets kopen, rijles nemen, bij mijn collega’s langs, Marieke opzoeken... Hoe kan ik haar ooit bedanken voor wat ze allemaal voor me heeft gedaan?” Iris keek me aan. “Neem haar in je armen en zoen haar tot ze erbij neervalt,” zei ze.

Ik keek haar verbaasd en vragend aan. “Wat bedoel je?”

“Zie je niet dat die meid stapel verliefd op je is? Ze zit zich nu te verbijten omdat ze van mij niet langs mag komen tot jij bij haar bent geweest, anders stond ze allang op de stoep. Dus je moet morgen maar snel bij d’r langs gaan.”

“Echt waar, is ze lesbisch?” Ik was niet heel verbaasd, maar wel een beetje. “Dat ik daar nooit op gekomen was. Ik vond altijd al dat ze zich een beetje anders gedroeg dan andere vrouwen die ik ken.”

“O, en jij kent zooooveel vrouwen!” grinnikte Iris.

“Nou, er komen best veel vrouwen op de praktijk hoor,” verdedigde ik me zwakjes.

“Denk je eens in,” zei Iris. “Je bent een alleenstaande lesbische vrouw, en plotseling komt er een knappe dierenarts in je leven die niet alleen je kat repareert maar ook nog heel erg aardig is en vlak naast je blijkt te wonen.

Je zou alles wel met hem willen doen als hij een vrouw was geweest. En dan wordt ook nog je droomwens vervuld!”

Ik dacht even na. “Ja maar, ik ben natuurlijk nog steeds geen echte vrouw.” Het was even stil. “Nu wordt het wel erg ingewikkeld.”

“Ben je verliefd op Marieke?”

Daar moest ik even over nadenken. Ik vond haar vanaf de dag dat ik haar leerde kennen erg aantrekkelijk en leuk en interessant, en ik ging graag met haar om. Maar toen ik nog een man was had ze me altijd op een armlengte afstand gehouden, zo voelde het. Ik was wel verliefd op haar geweest, maar zag haar later meer als een goede vriendin. Sinds mijn operatie was ze echter intiemer geworden. “Ik weet niet. Ze is veranderd na mijn operatie. We zijn wel naar elkaar toe gegroeid denk ik,” zei ik.

“Als ´ık lesbisch was zou ik voor haar gaan.”

“Ja, maar ben ik lesbisch? Volgens mij moet er een nieuw woord voor mij worden bedacht.”

Iris keek naar me en dacht even na. Ze dronk haar kopje leeg. “In elk geval, dat is wat ik ervan denk. Ik ken Marieke nu vrij goed en geloof me, ik ken weinig vrouwen die het zo vaak over hun droomprins hebben als Marieke het over jou heeft gehad de afgelopen tijd. Ze kan niet wachten om weer leuke dingen met je te gaan doen.”

Dat kwam goed uit want ik kon ook nauwelijks wachten om haar weer op te zoeken. Als Iris er niet geweest was was ik waarschijnlijk al naar haar huisje gelopen om te zien of ze thuis was. “Weet jij iets leuks om met haar te gaan doen?” vroeg ik Iris.

“Niet zo één, twee drie, maar je moet haar maar flink verwennen want je weet niet half wat ze allemaal voor je betekend heeft.”

“Volgens mij wel, ze heeft mijn huis schoon gehouden, de rekeningen betaald, contact met jullie gehouden...”

“Dat is allemaal waar, maar zij heeft Pa en Ma ook heel erg geholpen je te accepteren toen je ineens daar helemaal veranderd in dat ziekenhuisbed lag.”

Ik was verbaasd en keek Iris vragend aan. “Hoe bedoel je?” Iris keek moeilijk. “Hoe moet ik dat uitleggen... Toen je na drie maanden nog steeds niets wilde bewegen waren we de wanhoop nabij en wilden we de moed al opgeven. Het was heel moeilijk om elke keer weer naar het ziekenhuis te gaan en die wildvreemde vrouw daar bewegingsloos te zien liggen, waarvan de doktoren zeiden dat het je broer of je zoon was. Marieke moet het daar ook moeilijk mee gehad hebben, maar ze liet ons daar weinig van merken. Zij sleepte ons telkens weer naar het ziekenhuis. “Je móét juist nú blijven komen en tegen hem blijven praten,” zei ze steeds. “Je weet nooit wat er omgaat in die hersentjes van haar. Ze móét je voelen en horen, zelfs al kan ze nog niets bewegen.” Ze was heel bang dat je ineens wakker zou worden en er niemand meer voor je langs kwam. In het begin kwam ze bijna elke week, en liefst vaker. Ze hield altijd je hand vast als ze er was, en ze praatte tegen je. Later deed ik dat ook, maar Marieke zag veel eerder hoe belangrijk dat voor je was.”

“Ik weet nog wel dat het eerste dat ik voelde een hand op mijn voorhoofd was. Ik was toen heel boos omdat iemand ineens mijn universum was binnengedrongen, stom hè? Later toen de hand weer weg was werd ik heel verdrietig en voelde ik me heel alleen en in de steek gelaten.” Ik keek Iris aan. “Het moet voor jullie ook wel heel moeilijk zijn geweest.” Iris pakte haar koekje en draaide het rond en rond tussen haar vingers.

Ze bestudeerde de lettertjes die in het biscuit geperst waren. “Ja,” zei ze eindelijk. “Voor Marieke was het misschien nog wel moeilijker dan voor ons, want zij moest elke keer weer alleen naar huis. Toen heb ik haar eens gevraagd of ze niet bij mij wilde blijven slapen. Dan hoefde ze niet zo ver te rijden ’s avonds, en had ze wat aanspraak. Gelukkig bleken we goed met elkaar op te kunnen schieten, want ze is vaak geweest.” Ze zweeg weer even.

“Toen je op een gegeven moment je ogen kon draaien en er een hele tijd niets veranderde was Marieke bang dat je niet beter zou worden. Toen wilde zij de moed opgeven, en hebben wij weer op haar moeten inpraten. Toen hebben Pa en Ma en ik haar er weer doorheen gesleept.” Ze keek een tijdje strak voor zich uit. “Dat was voor mij wel de moeilijkste tijd. Je kon wel bewegen maar we wisten helemaal niet of je wel goed uit die operatie gekomen was, en het duurde zo lang voordat je weer met ons kon communiceren. Weet je nog dat je ineens kon zuchten?”

En of ik dat nog wist! “Nou! Ik was heel verbaasd, ik kon ineens zuchten zonder erbij na te denken.”

“Vanaf toen ging alles veel sneller. Dat is een jaar geleden ongeveer, en nu zit je alweer hier! Ik vind het ongelofelijk.” Ik wist niet wat te zeggen en zweeg dus maar. Ik keek naar mijn zus, die nog steeds in gedachten verzonken met haar koekje aan het spelen was.

Ze had tranen in haar ogen. “Eet dat koekje nu maar eens op, je hebt er nu wel lang genoeg mee gespeeld,” zei ik. Iris lachte. “En niet huilen hè. Ik leef nog steeds en daar ben ik heel blij mee.” “Ik ook,” zei Iris.

De volgende ochtend was ik al vroeg weer wakker. Ik bleef nog een tijdje op mijn rug liggen om rond te kijken in de slaapkamer. “Mijn slaapkamer!” dacht ik. Het was er saai. Alle planten die er vroeger stonden had Marieke beneden neergezet, en ook de ene oude poster aan de muur kon me niet bekoren. Al snel was ik uitgekeken en stapte ik voorzichtig mijn bed uit.

Ik haalde mijn slippers en mijn kamerjas uit de dozen met kleren die naast mijn bed stonden. Iris lag nog te slapen; ik hoorde haar rustige ademhaling in de logeerkamer. Ik sloop de trap af, en liep de woonkamer in. “Mijn woonkamer!” dacht ik blij. Hij rook zelfs nog net als vroeger. Hier was het een stuk gezelliger; er stonden planten, en er hingen een paar mooie schilderijen aan de muur. Ik zocht de krant van gisteren, die ik nog helemaal niet gelezen had, legde de hem op de tafel en keek in het rond. Wat was er veel te bekijken! Ik moest mijn CD-verzameling doorspitten om te kijken wat ik al had en wat ik nog graag wilde hebben. Ik moest alle plantjes eens goed bekijken. En er lag ook nog een stapeltje post om aandacht te schreeuwen.

Gelukkig kon het meeste ervan weg, zodat ik daar al snel mee klaar was.

Toen ging ik maar eens uitgebreid de krant lezen. Dat was bij mijn ouders altijd heel moeilijk geweest omdat ik hem daar altijd moest delen met mijn moeder. Hoewel ik hem betaalde vond mijn moeder dat zij hem het eerste mocht lezen, en dat gaf wel eens strubbelingen. “Mijn krant!” dacht ik dus nu, en bladerde hem van voor tot achter door. Daarna zocht ik de artikelen die me het meest interessant leken en ging die lezen.

Pas een uur later kwam Iris naar beneden. Ze had een oud T-shirt van mij aan, waar twee blote benen met kippenvel onderuit staken. Ze ging tegenover mij zitten, keek me slaperig aan, sloeg haar armen om zich heen, rilde, en zei: “Het is hier koud.”

“Ik heb de kachel niet aan gedaan. Die maakt zoveel lawaai dat ik bang was dat je er wakker van zou worden. En straks als de zon naar binnen schijnt wordt het vanzelf wel warm. Wacht, ik haal wel even wat warms voor je.” Ik rende naar boven en kwam terug met één van mijn oude slobbertruien en een pyjamabroek. Dankbaar trok Iris ze aan. Ik bekeek haar eens goed.

Toen ik een tiener was liep ik er ’s ochtends ook vaak zo bij, totdat mijn moeder het niet meer kon aanzien en een ochtendjas voor me kocht.

“Dit is een uniek moment,” zei ik tegen Iris.

“O ja? Hoezo dan?”

“Haha, ik heb jou in een slobbertrui gekregen!” lachte ik.

“Vuilak!” mompelde Iris, en streek me door mijn haren. “Zal ik eens een boterhammetje maken?”

“Ik help je wel even,” zei ik. Arm in arm strompelden we de keuken in.

Ik bakte twee eieren terwijl Iris brood smeerde. Even later zaten we lekker te ontbijten.

“Wat ga je straks doen als ik weg ben?” vroeg Iris nieuwsgierig.

“Ik denk dat ik Marieke maar eens ga opzoeken.”

“O, dat was ik vergeten je te vertellen. Ze is vandaag naar de verjaardag van haar moeder. Vanavond is ze er weer.”

Dat was een tegenvaller. Ik verlangde er erg naar haar weer te zien.

“Jammer zeg. Dan ga ik maar wat in huis rondkijken. En misschien even wat in de stad rondlopen.”

Na het ontbijt moest Iris weer naar huis. Terwijl ze onder de douche stond zocht ik op Internet op wanneer de trein ging, en belde ik onze ouders om te zeggen wanneer ze de auto kwam halen. Mijn moeder vond het helemaal niet vreemd dat ze gisterenavond niet langs was geweest. “We hadden wel zoiets verwacht,” zei ze. “Jullie hebben een veel hechtere band sinds je operatie.” Dat vond ik niet; vroeger belden we elkaar ook veel maar zagen we elkaar minder. Maar zo’n ingrijpende gebeurtenis brengt je vanzelf dichter bij elkaar.

Even later stonden we bij de bus waarmee Iris naar het station zou gaan.

We omhelsden elkaar en beloofden snel te bellen of te mailen. Iris stapte de bus in. Ik zwaaide en keek de bus na totdat die om een hoek verdween.

Daarna liep ik langzaam naar huis terug. Voor het eerst in jaren was ik helemaal alleen. Dat was een raar gevoel. Nu had ik niemand om tegenaan te praten of lastig te vallen. Zelfs Marieke was er niet. Ik kon natuurlijk iemand anders bellen, Fons bijvoorbeeld, maar daar had ik niet zoveel zin in.

Dus ging ik toen ik thuis was eens op de bank zitten. Ik dacht dat ik maar eens lekker moest gaan zappen. Al snel was ik echter afgeleid; er was zoveel wat ik al zo lang niet meer gezien had! Ik bekeek alle boeken en CD’s in mijn boekenkast, en zocht boeken en CD’s uit die ik nodig weer eens moest lezen en beluisteren. Daarna bekeek ik al mijn plantjes en gaf ze water, hoewel ze dat eigenlijk niet zo nodig hadden. Ik bekeek de bloemen die ik van mijn collega’s had gekregen, en las het kaartje nog eens. Pas nu viel het me op dat Daphne er niet op stond. “Die is zeker op vakantie, of ziek, of ze was hard aan het werk,” dacht ik. Ik pakte de plantjes die altijd op mijn slaapkamer stonden en nam ze mee naar boven. Zo, dat zag er al een stuk beter uit. “Wat een saaie slaapkamer heb ik zeg,” dacht ik.

“Misschien moet ik daar ook eens wat aan doen. Nieuwe vloerbedekking zou al heel veel helpen, en misschien een ander kleurtje op de muur. En die saaie poster kan ook wel eens vervangen worden.” Van de slaapkamer ging mijn speurtocht door naar de logeerkamer. Iris had het bed weer netjes opgemaakt, maar ik trok de lakens eraf en gooide ze in de was. Daarna legde ik de sprei weer over het bed tegen het stof.

De logeerkamer zag er nog best gezellig uit vond ik. Maar daar had ik ook wat meer tijd aan besteed omdat ik vind dat je je gasten niet in een somber hok kan laten slapen. Ik moest alleen nog wat plantjes kopen voor in deze kamer; die waren vlak voordat ik ziek werd overleden.

Zo liep ik het hele huis door. Zelfs mijn kleine zoldertje, dat vrijwel helemaal leeg was, kreeg een inspectiebeurt. Toen ik klaar was zette ik mijn computer aan om mijn mail te bekijken. Er was één mailtje, van Marieke, die me van harte welkom heette in mijn huisje, en vertelde dat ze naar haar moeder’s verjaardag moest vandaag. Ze zou na het eten terug komen maar hoopte dat ze me nog even kon zien voor bedtijd. Dat hoopte ik ook. Ik keek nog even wat op Internet rond en ging toen maar weer buiten in de zon zitten. Ik genoot van de zon en mijn lelijke tuintje. Zo ging de dag voorbij, tot het tijd werd om te gaan koken en eten.

Na het eten werd ik onrustig. Zou Marieke al thuis zijn? Ik keek steeds op de klok en vond dan dat het nog vroeg was en dat ik nog maar even moest wachten. Maar om half negen hield ik het niet meer uit en liep naar haar huisje toe. Gelukkig, Marieke’s auto stond voor de deur. Zenuwachtig belde ik aan. Even later deed een stralende Marieke open. “Je hebt het gehaald!” riep ze en we vielen elkaar in de armen. We zoenden elkaar en ik moest weer huilen van blijdschap. “Ik heb je zo gemist vandaag,” zei ik.

“En ik ben zo blij dat ik weer thuis ben!”

Marieke schonk koffie voor me in en vroeg me hoe mijn eerste dag thuis was. “Geweldig! Ik voel me geweldig, en mijn huis ziet er fantastisch uit. Ik ben zo blij dat jij dat allemaal voor me gedaan hebt...” En weer sprongen de tranen in mijn ogen. Marieke ging naast me zitten en sloeg een arm om me heen.

“We hebben het maar mooi gered met z’n allen.” zei ze. “Weet je nog wat je tegen me zei toen ik langs kwam en je net een beetje kon praten? “Ik kom terug!” Je wist zeker dat het goed zou komen in de toekomst, en nu zit je hier weer!”

We staarden samen een tijdje voor ons uit. “Het moet wel heel vreemd zijn om ineens een wildvreemde vrouw in het bed van je vriend te zien liggen,” zei ik.

Marieke knikte. “Je zag er zo sereen uit, net Sneeuwwitje. Je wilde alleen niet wakker gekust worden.”

“Heb je dat vaak geprobeerd?”

Marieke keek me aan. “Heel vaak,” zei ze. Ik kuste haar op haar wang.

“Ik denk dat het nu beter zal lukken met dat wakker kussen,” zei ik.

We praatten nog lang over van alles en nog wat. Ik streelde de dunne vacht van Hobbes, die naast me op de bank was komen liggen. Hobbes was een stuk grijzer geworden en hij leek nog ouder dan Bieke, maar hij keek nog steeds nieuwsgierig in het rond en hield alles wat er gebeurde goed in de gaten. Op een gegeven moment vroeg Marieke wat ik de volgende dag zou gaan doen. “Je moet nu denk ik zo snel mogelijk weer aan het werk gaan.”

“Ja, en daarom wil ik morgen een fiets kopen, en als ik dan nog tijd en zin heb fiets ik even langs de praktijk om hallo te zeggen. Ik wil ook rijlessen gaan nemen dus ik ga ook even op zoek naar een goede rijschool.

Ik heb al zo lang niet meer gereden.” Ik keek Marieke aan. “Maar weet je wat nog veel belangrijker is? Dat wij samen weer eens lekker gezellig naar de bioscoop gaan. Eerst lekker eten samen en na de bioscoop nog even wat drinken in de kroeg. Dat zouden we al doen toen ik nog in het ziekenhuis lag, weet je nog?”

“En óf ik dat nog weet!” zei Marieke. “En toen je bij je ouders zat is het er niet meer zo van gekomen. Goed zeg, dan gaan we naar een hele sentimentele romantische film. Ik zal morgen meteen eens kijken welke films er draaien.” Ze greep mijn hand. “Ik ben zo blij dat je terug bent!” fluisterde ze.

“Ik ben ook heel blij dat ik er weer ben,” zei ik.

Het was al heel lang donker toen ik naar huis ging. Daar knipperde het lampje van mijn antwoordapparaat me vrolijk tegemoet. Mijn moeder bleek heel bezorgd te hebben ingesproken: “Gaat het wel goed met je Hidde? Ik denk dat je bij Marieke bent maar bel alsjeblieft even om te zeggen hoe het met je gaat!” Dat deed ik dus maar. Ik kreeg een blije moeder aan de lijn. “Ik ben zo blij dat het goed met je gaat! Pas je goed op jezelf?” Ik verzekerde haar dat ik mijn uiterste best deed, en dat Marieke me daarbij hielp. “Nu kan ik eindelijk gaan slapen,” zei ze.

Hoofdstuk 19

Het normale leven begint

weer

De volgende ochtend werd ik weer laat wakker. Ik moest geen gewoonte gaan maken van dat laat naar bed gaan, bedacht ik me. Hoewel, dierenarts is niet echt een regelmatige baan natuurlijk. Nou ja, ik was nu toch nog aan het ‘uitzieken’. Ik stapte uit bed en liep in mijn T-shirt, ochtendjas en slippers de trap af. Daar lag de krant van maandagochtend al te wachten op de mat. “Heerlijk, niemand die probeert mijn krant te lezen voordat ik hem gezien heb,” dacht ik.

Toen ik geen zin meer had in de krant lezen struinde ik weer wat door mijn woonkamer heen. Daar vond ik in een la de oude digitale camera, die ik gekocht had om foto’s te maken van moeilijke operaties op het werk. Ik had hem niet veel gebruikt, en het ding was al snel in de la verdwenen om er vrijwel nooit meer uit te komen. Natuurlijk was nu de batterij leeg, maar gelukkig zat er ook een adapter bij zodat ik hem op een stopcontact kon aansluiten. Ik maakte wat foto’s van mezelf en bekeek ze. Toen bedacht ik dat het ook wel leuk zou zijn om foto’s te maken waar ik helemaal op stond. Ik zette de camera op de rand van de tafel en experimenteerde wat met de zelfontspanner. Ik moest een heel eind weg gaan staan om mezelf helemaal op de foto te krijgen, maar uiteindelijk lukte dat goed. Ik bekeek de foto’s die ik had gemaakt. Daar stond een meisje met lang bruin warrig golvend haar nieuwsgierig in de lens te kijken. Ik zette de camera terug en deed de gordijnen dicht. Daarna trok ik al mijn kleren uit en maakte een paar naaktfoto’s van alle kanten van mezelf. Ik was nog steeds niet gewend aan het uiterlijk van mijn lichaam, en heel nieuwsgierig naar hoe ik er zonder kleren uit zag. Ik zette de foto’s op mijn harde schijf en bekeek ze langdurig tot in detail. Wat een verschil met vroeger! Ik vond mezelf geen fotomodel maar was ook niet ontevreden met mijn nieuwe uiterlijk.

En nog steeds probeerde ik elementen van de oude Hidde te vinden. De manier waarop ik stond en in de camera keek waren wel een beetje zoals vroeger, maar nog steeds was het moeilijk te accepteren dat ´ık daar stond op de foto’s, en niet een of andere naakte meid die ik helemaal niet kende.

Na een hele tijd uitvoerig de foto’s bestudeerd te hebben bedacht ik me dat het misschien goed was om ook foto’s te maken van mezelf met kleren aan, zodat ik een beetje beter wist hoe ik erbij liep en eruit zag als ik op straat rondliep. Dan kreeg ik een beter idee van wat mensen misschien van me dachten als ze me tegenkwamen, want daar was ik nog steeds onzeker over.

Ik had mezelf tijdens het kleren kopen met Iris natuurlijk wel in de spiegel gezien, maar dat was alweer een tijd geleden, en als ik foto’s had kon ik ze altijd weer bekijken als ik daar behoefte aan had. Dus liep ik naar boven en zocht kleren uit waarin ik mezelf wilde fotograferen. Ik maakte een heleboel foto’s van mezelf, zowel in mijn gewone kleren als de nettere kleren die ik met Iris had gekocht. Als laatste deed ik de lange zwarte jurk aan en de oorbellen in. Ik had veel plezier in het foto’s maken en probeerde zelfs een paar houdingen en kapsels uit (nou ja, ik kon kiezen tussen een paardenstaart of geen paardenstaart), om leuker op de foto te komen. Dat was best lastig omdat ik niet kon zien hoe ik op de foto terecht kwam. Ik moest dus telkens op dezelfde plek gaan staan, en steeds terug naar de camera lopen om te zien of de foto gelukt was. Maar uiteindelijk was ik tevreden en kon ik een heleboel foto’s op mijn harde schijf parkeren in een speciale folder.

De naaktfoto’s bewaarde ik in een verborgen folder met een onbeduidende naam. Ik hoopte maar dat niemand ze ooit zou tegenkomen als ik er niet bij was. Gelukkig was daar niet veel kans op.

Toen ik moe was van het foto’s maken en bekijken bedacht ik me dat ik straks een fiets moest gaan kopen. Het leek me geen goed idee om dat in een avondjurk te gaan doen. Ik keek in de stapel kleren die op de tafel naast de camera lag en dacht na over hoe ik over wilde komen. “Wat had Iris ook alweer aan toen we kleren gingen kopen? En zou dat ook goed zijn voor het kopen van een fiets?” dacht ik. Uiteindelijk vond ik de kleren die ik goed dacht voor deze gelegenheid: één van de rokken die Iris voor me had gekocht, met een bijpassende blouse, laarsjes en lange kousen. Ik kleedde me om, vouwde alle kleren weer op, bracht ze voorzichtig naar boven, en deed daarna de gordijnen weer open. Toen was het alweer tijd om te gaan eten. Tijdens het eten zocht ik op Internet nog even naar adressen van fietsenmakers, en daarna was ik klaar om te gaan.

Ik nam de bus naar de stad en zocht de eerste fietsenmaker op mijn lijstje.

Die was niet te ver lopen dus dat was makkelijk. Een beetje ongemakkelijk op de laarsjes met hoge hakjes liep ik er naartoe. Ik bedacht me dat het niet zo handig was om die laarsjes aan te trekken, want het zou ook wel wat moeilijk fietsen zijn met die dingen aan. Maar ik had geen zin om terug te gaan dus liep ik maar door. Bovendien, als ik hiermee kon fietsen moest het wel een goede fiets zijn.

Even later was ik bij de zaak aangekomen. Ik keek eerst in de etalage, maar ik had eigenlijk geen idee wat ik precies nodig had dus ging ik maar snel naar binnen. Daar was het ook wat koeler dan buiten, en dat vond ik ook wel fijn. De winkel was verlaten, dus zocht ik tussen de damesfietsen naar een exemplaar dat me wel leuk leek. Toen ik zo’n beetje uitgekeken was kwam de fietsenmaker naar me toe.

“Wat kan ik voor u doen jongedame?” vroeg hij. Ik was nu niet meer zo verbaasd als toen ik bij de bloemenzaak met ‘jongedame’ werd aangesproken, maar ik vond het toch wel vervelend. Maar goed, de man kon er ook niets aan doen, dus negeerde ik het maar.

“Ik zoek een fiets voor gewoon gebruik in de stad. Deze lijkt me wel leuk.”

De fietsenmaker keek weifelend naar mijn keuze. “Als je echt een dege-lijke fiets wil hebben voor in de stad kan je beter een andere nemen. Dat is meer een sportfiets. Die is minder geschikt voor als je veel boodschappen wil meenemen en af en toe iemand achterop meeneemt.”

“O, ja, dan moet ik inderdaad een andere hebben want ik gebruik hem ook veel om boodschappen op te halen. Met de auto de stad in is geen pretje.”

De fietsenmaker wees me een degelijk uitziende fiets aan. Hij was zelfs nog wat goedkoper dan de fiets die ik had uitgezocht. Ik bekeek hem goed terwijl de fietsenmaker alle voordelen ervan uitlegde. Ik was er al snel van overtuigd dat dit een goede fiets voor mij was en vroeg of ik eens een proefrit kon maken. Dat kon, maar dan moest ik wel weten welke uitvoering ik wilde hebben.

“Nou, gewoon deze denk ik.”

“Als ik jou was zou ik er één nemen met zeven versnellingen. Je ziet er nogal tenger uit, en met drie versnellingen moet je toch soms best hard trappen.”

Ik dacht dat dat nogal meeviel, want mijn moeder’s fiets had ook maar drie versnellingen en daar kon ik prima op fietsen.

Ik zei dus tegen de

fietsenmaker dat ik met drie versnellingen ook wel tevreden was. Hij drong nog wat aan maar ik hield voet bij stuk. “OK,” zei hij, “dan probeer je eerst deze maar even uit en daarna rijd je nog een stukje op die andere. En dan zal je eens zien wat een verschil dat uitmaakt.” Ik vond dat prima, dus even later stonden we buiten met de fiets met drie versnellingen. Ik wilde opstappen en slingerde mijn been over de bagagedrager. Ho! Dat was niet zo’n goed idee met een rokje aan. Gelukkig stond de fietsenmaker naast me en kon hij me nog net opvangen. Ik schaamde me diep en stamelde:

“Ja, dat komt, ik heb jarenlang op de oude fiets van mijn broer gereden.

Ik had nog wel speciaal een rok aan gedaan om te zien hoe dat fietst...” Inwendig juichte ik, dat ik zo snel een goede smoes had bedacht.

De fiets was gelukkig nog heel en de fietsenmaker kon er wel om lachen. Ik stapte op zoals mijn moeder me geleerd had te doen, en reed weg. Inderdaad was fietsen met laarsjes en een rok aan een beetje lastig, maar al snel had ik de smaak te pakken. De fiets deed het prima; hij reed lichter dan die van mijn moeder en hij remde ook beter. Na tien minuten kwam ik terug bij de fietsenwinkel, waar de andere fiets al klaarstond. Ik was er na een korte rit van overtuigd dat zeven versnellingen niet echt nodig was. Dus reed ik terug en vertelde de fietsenmaker dat ik die andere fiets wilde hebben, en dat ik hem meteen mee wilde nemen. Dat vond hij wel mooi en ik kreeg er met korting nog een goed slot bij. Hij wilde me ook nog fietstassen verkopen maar die had ik nog nooit gebruikt dus dat leek me niet nodig.

De fietsenmaker had een half uur nodig om de fiets rijklaar te maken, dus even later liep ik doelloos wat door de stad te dwalen. Ik keek naar de mensen die aan het winkelen waren, of gewoon zaten te genieten van de zon op een terrasje. Sommige mannen keken me na als ik voorbij liep; dat gaf me nog steeds een heel raar gevoel, hoewel ik al vaker gemerkt had dat ze dat deden. Ik bekeek mezelf in een etalageruit. Daar stond een net meisje een beetje onzeker naar me te staren. Ik bedacht dat ik maar flink vaak de stad in moest. Die onzekerheid moest nu snel verdwijnen; hoe kon ik anders met lastige cliënten omgaan? Ik liep verder en keek ondertussen in de etalageruit hoe ik liep. “Nou, dat ziet er wel normaal uit. Wat een saai rokje is dit eigenlijk,” dacht ik. “Ik wil ook wel iets hebben met wat fellere kleurtjes.” Maar ik had geen zin om kleding te gaan kopen, dus liep ik maar weer langzaam terug naar de fietsenmaker. Die had mijn fiets al helemaal klaar; er zat nu een bel op en snelbinders, en hij glom ook wat mooier dan eerst.

Even later fietste ik blij naar huis. Ik was erg tevreden met mijn aankoop, en reed nog een blokje om. Thuisgekomen zette ik mijn fiets in de tuin, pakte een glas sap en ging in de zon naar mijn fiets zitten kijken. “Hehe, even bijkomen,” dacht ik. Na een tijdje was ik het kijken naar mijn fiets wel weer zat en zette ik hem in de schuur. Toen bekeek ik mijn tuin eens goed. Iris had erg haar best gedaan hem onkruidvrij te maken, maar er mocht hier en daar wel flink gesnoeid worden. Maar eerst moest ik naar de praktijk bellen.

Dus liep ik met mijn lege glas het huis binnen, pakte de telefoon van zijn houdertje, vulde mijn glas nog een keer en belde in de tuin Angela op.

“Met Angela.”

“Dag Angela, met Hidde.”

“Heee, Hidde! Hoe gaat het met jou? Ben je alweer thuis?”

“Ja, zaterdag hebben mijn ouders en mijn zus me gebracht. En nu moet ik weer gaan werken.”

Ik hoorde Angela zuchten. “Wacht even hoor,” zei ze, “ik zet even de auto aan de kant.” Ik hoorde de klik-klakgeluiden van de richtingaanwijzer en even later het afzetten van de motor. “Jij weet nog niets van onze nieuwe baas, of wel?”

“Nieuwe baas?” vroeg ik verbaasd. “Wat is er gebeurd?”

“Daphne heeft er ineens de brui aan gegeven. Ze is van de ene op de andere dag opgestapt. Je weet natuurlijk dat zij altijd de financiën deed he?”

“Ja. Ik had daar af en toe al wat mijn twijfels over.”

“Boris heeft een tijd geleden een keer slaande ruzie met haar gemaakt omdat we ondanks dat we hard werken en veel klanten hebben toch met een flinke schuld zitten. Daphne is een paar weken later gewoon opgestapt en nu zitten we met de gebakken peren. Ze heeft haar aandeel in de zaak verkocht aan onze nieuwe baas: Richard Coenraadts.”

“Jeetje.” Ik wilde vragen wat voor gevolgen dat had voor mij, maar ik kon uit haar stem afleiden dat Angela helemaal niet blij was met de gang van zaken dus ik hield me nog maar even in. Ik moest dus met die Richard gaan praten. “En is Richard een beetje aardig?”

“Hij houdt zich niet zoveel met ons bezig. Hij heeft het veel te druk met uitzoeken hoe we er financieel voor staan. Hij heeft wel wat strenge regels ingesteld. Kleine dingetjes die we vroeger gratis deden moeten nu worden betaald. Dat vinden de klanten niet leuk. En we moeten nu met drie man het werk van drie en een half doen en dat valt niet mee. Ik ben nu ook onderweg naar een klant terwijl ik eigenlijk al twee uur vrij heb. Maar ja, het werk gaat door.” Het was even stil. “Maar wanneer wil jij weer beginnen met werken?”

“Ik heb zojuist een fiets gekocht, dus wat mij betreft kan ik morgen beginnen met spreekuren doen. Ik denk dat ik er wel even rustig moet inkomen.”

“Ja, dat begrijp ik. Zullen we afspreken dat je morgen om tien uur even langs komt? Ik regel wel met Richard dat hij dan even met je praat. Hij heeft al naar je gevraagd dus hij weet wie je bent.”

“Dat is mooi. Tien uur is prima. Ga jij maar gauw naar je klant, dan hoor ik morgen je verhalen wel.”

“Ja, ik ben al laat dus we moeten inderdaad maar stoppen. Leuk dat je weer hier bent!”

Ik zei dat ik het ook leuk vond om terug te zijn en we hingen op. In gedachten verzonken keek ik naar de telefoon. Nu begreep ik waarom Daphne niet op het kaartje bij de bloemen stond. Ze was inderdaad nogal chaotisch, maar dat ze zomaar weg zou lopen had ik niet verwacht. Ik hoopte maar dat de praktijk nog geld had om me te betalen, anders moest ik ergens anders een baan zoeken. Daar had ik niet veel zin in want ik kon goed met Boris en Angela overweg, en ook met de klanten. O, daar bedacht ik ineens wat: vanavond kwam Marieke eten en ik had nog niets voor haar in huis gehaald.

Nu kon ik op mijn mooie nieuwe fiets naar de supermarkt, hoera!

Tijdens het eten vertelde ik Marieke over mijn avonturen van de afgelopen dag. “Ik wil die naaktfoto’s wel eens zien,” zei ze, terwijl ze me met glanzende ogen aankeek.

“Ja, dat dacht ik wel, dat kan je mooi vergeten,” lachte ik. “Maar die andere zijn ook heel goed gelukt hoor.”

“Nou, laat die dan straks maar zien,” antwoordde Marieke gespeeld teleurgesteld.

Nadat we gegeten hadden en de boel was opgeruimd liet ik Marieke mijn foto’s zien. Ze bekeek ze aandachtig en vond dat ik maar een goede fotografe was.

“Zo zie je er echt uit hoor,” zei ze. Ik keek haar verbaasd aan.

“Hoe bedoel je?”

“Ik zie je naar die foto’s kijken alsof je jezelf nog nooit gezien hebt.”

“Ja, ik vind het nog steeds moeilijk te accepteren dat ik een compleet ander lichaam heb.”

Marieke keek lang naar me, en legde toen plotseling haar hand op mijn schouder. Ik keek er wat verbaasd naar. “Wat doet ze nu?” dacht ik.

“Voelt dit anders dan vroeger?” vroeg ze.

“Hoe bedoel je?”

“Voelt het anders dan toen je nog een man was?” Ik moest daarover nadenken. Ik kon me niet meer zo herinneren hoe mijn lichaam vroeger aanvoelde. “Ik denk het niet,” zei ik.

“Mooi. En als je nou eens een stukje loopt met je handen op je rug, zodat je jezelf niet ziet? Voelt dat anders?” Ik stond op en liep een stukje door de tuin. Marieke had gelijk; het voelde niet anders dan vroeger. Ik was beter gewend aan mijn lichaam dan ik dacht.

“Waar dacht je het meest aan toen je vanmiddag door de stad liep?” vroeg ze.

“Aan de fiets die ik moest kopen, maar ook aan hoe ik eruit zie.”

“Vrouwen denken altijd aan hoe ze eruit zien,” grapte Marieke. “Maar volgens mij ben je toch al behoorlijk aan jezelf gewend.” Ik moest beamen dat ze gelijk had. Ik was tenslotte zomaar uit mezelf in vrouwenkleren de straat op gegaan. “Je vind me er niet raar uitzien?” vroeg ik.

“Nee, echt niet! Waarom denk je toch steeds dat je er raar uitziet? Iris heeft mooie kleren voor je uitgezocht.”

“Nou, ik vind dit rokje anders wel een beetje saai hoor.”

“Dan gaan we toch gewoon een keer samen de stad in om een leuk rokje voor je te kopen?”

“Dat lijkt me erg leuk. Wanneer ben je vrij?” Marieke’s gezicht betrok. “O, dat was ik helemaal vergeten. Ik moet morgen naar een cursus. Die duurt tot donderdagavond. Deze week lukt het dus niet zo... Ik moet morgen heel vroeg op het station zijn en ik kom donderdag pas laat terug.”

Dat was jammer. Ik dacht even na. “Zullen we vrijdag dan lekker uit gaan?”

Marieke’s stralende lach leek mijn hele tuin te verlichten. “Ja! Dan gaan we naar die nieuwe film die donderdag uitkomt!”

“Alleen als het een lekkere huilfilm is,” lachte ik. Ik genoot van haar enthousiasme.

“Wacht maar, je drijft vast de bioscoop uit.” Enthousiast vertelde ze me waar de film over ging. Het was een heel zoet romantisch verhaal. Het leek me niets, maar dat zei ik natuurlijk niet. Als Marieke een leuke avond had zou ik tevreden zijn. Dus spraken we af dat ik kaartjes zou reserveren voor de film, en Marieke een restaurant zou uitzoeken.

We praatten nog even door over van alles en nog wat. Marieke wilde eigenlijk niet weg, maar ze moest de volgende dag vroeg op om op tijd op de cursus te kunnen zijn. Ik beloofde haar dat ik op Hobbes en haar plantjes zou passen, en liep met haar mee om de sleutel te halen. Ik kreeg de sleutel, gaf Hobbes een aai, en vertrok weer. Dus lag ik die avond eindelijk eens op tijd in bed.

Hoofdstuk 20

Brood en spelen

De volgende ochtend trok ik een T-shirt en spijkerbroek aan en fietste ik naar de praktijk. Mijn nieuwe fiets reed prima en ik was erg tevreden met mijn aankoop. Naarmate ik dichter bij de praktijk kwam werd ik zenuwachtiger.

Die Richard leek me niet zo aardig. Hoe zou hij me ontvangen? Angela had het over met drie mensen het werk van drie en een half doen, maar ik wilde graag weer hele dagen gaan werken.

Aldus piekerend reed ik de straat in waar de praktijk stond. Kijk eens aan, het gebouwtje had een opknapbeurt gekregen. Alles stond weer netjes in de verf. Dat was een aangename verrassing. Zo te zien was het ook nog niet zo lang geleden gebeurd. Hopelijk was dat een van de eerste acties van Richard.

Ik parkeerde mijn fiets en liep naar binnen. Ik wilde meteen doorlopen, maar Monique hield me tegen. “Kan ik u helpen mevrouw?” vroeg ze. Ach, ze herkende me natuurlijk nog niet!

“Hallo, ik ben Hidde,” stelde ik me wat nerveus voor. Ik hoopte maar dat ze de foto’s had gezien. Ze keek me even aan. “O, ja, nu herken ik je!

Hoe gaat het met je? Ik heb je foto’s aan de balie geplakt, kijk!” Ze liet me de foto’s zien die Fons van me had gemaakt, welke ze aan de binnenkant van de balie had geplakt, onzichtbaar voor de gasten. Ik vertelde haar dat het heel goed met me ging. “Jij hebt een afspraak met Richard om tien uur,” vertelde ze.

“Dat klopt. Hoe is Richard eigenlijk?”

Monique keek een beetje moeilijk. “Hij doet erg zijn best maar hij is wel een beetje bot af en toe. De sfeer is lang niet meer zo goed als vroeger.”

“Misschien moet hij ook wel bot zijn om ons er financieel weer wat bovenop te helpen.”

“Nou, af en toe kan het wel wat vriendelijker vind ik,” mokte Monique.

Toen ging de telefoon. “Loop maar door, Angela is binnen,” zei ze voordat ze opnam.

Ik liep door en vond Angela. Die was erg blij dat ik er was. Ze liet me de hele praktijk zien. Er was wel het één en ander veranderd. “Het is hier veel netter nu,” zei ik.

“Ja, dat is een actie van Monique geweest, al voordat Daphne weg ging.

Ze had wat klachten gekregen van klanten die vonden dat het hier zo’n zootje was, en toen zijn we stevig gaan opruimen. We hebben een heleboel spullen die we al tijden niet gebruikten weggegooid, en nu zijn alle klanten weer tevreden.”

“En het schilderwerk?”

“Dat was Richard’s eerste wapenfeit. Ik ben eigenlijk wel tevreden met hem. Toen hij hier net was moest hij ineens de baas over ons spelen, en daar hebben we wel eens flink ruzie over gehad. Bovendien was hij heel chagrijnig over de puinhoop waar hij zich in had gekocht. Maar we raken langzaam op elkaar ingespeeld. Hij doet goed zijn best om ons bij zijn werk te betrekken, en hoewel we nu harder moeten werken wordt de sfeer alweer langzaam beter. En als jij er straks weer bij komt hebben Boris en ik het wat gemakkelijker.”

“Wat is Richard’s achtergrond precies?”

“Hij is dierenarts. Hij heeft Daphne’s deel van de praktijk van haar overgekocht. Toen hij er achter kwam wat een puinhoop het hier was is hij heel boos geworden en hebben we besloten dat hij samen met Boris gaat proberen de financiën weer op orde te krijgen.”

“Hij zal ook wel een schadevergoeding van Daphne willen hebben. Ik heb toch al nooit begrepen waarom we geen accountant hadden.”

“Eeuh, ja. Maar dat moet je hem zelf maar vragen hoor. Ik houd me daar niet zo mee bezig. In elk geval is hij tijdelijk de baas, hebben Boris, Monique en ik afgesproken, dus we moeten voorlopig naar zijn pijpen dansen.” Ik was nu wel nieuwsgierig geworden naar Richard. Gelukkig hoefde ik niet lang meer op hem te wachten. Ik was net begonnen Angela te helpen met een beetje opruimen toen hij kwam aanlopen. Angela stelde hem aan me voor.

“Zo, dus jij bent Hidde?” Hij bekeek me van top tot teen.

“Ja,” zei ik en gaf hem een hand. Hij was een kleine, goed uitziende man van rond de 30 jaar, met een keurig geknipt kapsel. Hij had een dikke gouden zegelring aan zijn vinger, die pijn deed toen hij mijn hand vastpakte. Hij ging gekleed in een vlot licht jasje met daaronder een T-shirt en een blauwe spijkerbroek.

“Loop even mee naar het kamertje achter.”

Daar aangekomen namen we beiden een kop koffie. Richard zuchtte diep en zei: “Zoals je weet hebben we nogal wat financiële problemen.”

“Ja, ik hoorde dat je Daphne’s deel van de praktijk had overgenomen.”

“En ik heb niet in de boeken gekeken voordat ik dat deed. En ook niet met Boris en Angela gepraat. Ik kan mezelf wel voor de kop slaan,” zuchtte Richard. Hij speelde met zijn lepeltje, dat even later rinkelend op de tafel viel.

“Wat vonden Angela en Boris daarvan?”

“Boris weet ik eigenlijk niet, maar Angela was er helemaal niet blij mee.

Die heeft me flink staan uitschelden. Achteraf gezien terecht natuurlijk.

Maar laten we het daar niet over hebben.”

“Zojuist vertelde ze me dat ze wel tevreden was met hoe het nu gaat.” Richard keek me verbaasd aan. “Is dat zo? Dat is goed om te horen.”

“Hoe erg is het met de financiën?”

“We zijn nog niet failliet maar als we niet uitkijken worden we het wel.

Omdat we onderbezet zijn raken we ook nog eens klanten kwijt. Maar ik moet voorzichtig zijn met mensen aannemen omdat we weinig geld hebben om ze te betalen.”

Ik keek hem vragend en verwachtingsvol aan. Omdat ik niets zei ging hij verder:

“Ik heb lang nagedacht over wat ik met je aan moet. Dat is niet bot bedoeld hoor, maar er zijn gewoon weinig mogelijkheden op het ogenblik. Ik kan je voorlopig met ingang van volgende maand een halve baan aanbieden, tot je iets beters gevonden hebt of tot we weer een beetje beter draaien. Of tot we failliet zijn.” Hij zweeg en keek me een beetje ongelukkig aan. “Ik had je graag in volledige dienst genomen maar we kunnen het gewoon niet aan nu.”

“Maar als jullie zo doorgaan wordt er iemand overspannen en dan ben je nog verder van huis.”

“Dat is waar. Maar iets anders is dat je een paar jaar achter loopt en dus bij zal moeten leren.”

“Is er zo veel veranderd dan in die tijd?”

“Nou, dat valt wel mee, maar bijvoorbeeld...” Er volgde een technische verhandeling die ik erg interessant vond maar niet op zijn plaats in de discussie die we aan het voeren waren.

“Daar kom ik wel achter als ik weer aan het werk ben,” zei ik daarom.

“Dus je doet het?”

vroeg Richard, iets te gretig naar mijn zin.

Ik

twijfelde. Ik hoorde in mijn gedachten de stemmen van mijn moeder en Fons: “Nooit meteen “ja” zeggen!” Dat leek me goede raad, dus ik zei: “Ik vind het toch een beetje een mager bod. Ik bedoel: hoe langer ik per week werk hoe meer klanten ik kan behandelen, en hoe meer geld er binnenkomt.

Ik breng dus als het ware mijn eigen geld mee.”

“Dat klinkt mooi, maar wij doen nu met drie man het werk van drie en een half. Je brengt dus minder geld binnen dan jij denkt omdat wij minder gaan werken.”

“Ja, maar jij bent die extra halve man, omdat jij de financiële administratie doet.

Bovendien zei je net dat je klanten kwijtraakt omdat je onderbemand bent.”

Richard zweeg een tijdje. Hij pakte zijn lepeltje weer op en zette het in zijn lege kopje. “Je bent een harde onderhandelaar. Het feit is, dat ik gewoon geen hele persoon betalen kan. Als je het niet gelooft mag je het aan Boris vragen, je mag de boeken inzien...” Hij keek me wanhopig aan.

“Ik wil toch graag even nadenken.”

“Dat moet je ook zeker doen.

Maar ik hoop dat je “ja” zegt.

We

hebben de afgelopen tijd veel met stagiaires gewerkt, en dat is niet altijd gemakkelijker dan het zelf doen.”

Ik sprak met Richard af dat ik vóór de komende dinsdag iets zou laten horen, en ging weer naar huis. Daar aangekomen zeeg ik op de bank neer.

“Shit, en Marieke is er ook al niet!” dacht ik. En daar kwamen de tranen.

Na een tijdje vermande ik me. “Je hebt nu zoveel meegemaakt, en dan ga je een potje zitten grienen omdat je niet meteen een goede baan kan krijgen?

Kom op Hidde, wees een vent en ga door met je leven!” Dus droogde ik mijn tranen en belde mijn moeder om het hele verhaal te vertellen.

“Ja,” zei die, “zo gaat het altijd. Uit het oog, uit het hart, dat was bij elk bedrijf waar ik gewerkt heb zo.” Ik legde uit dat hier de situatie toch wat anders was, maar mijn moeder hield voet bij stuk. “Laat je niet uit het veld slaan Hidde.”

Ik zei dat ik best een andere baan wilde gaan zoeken, maar dat ik nu in elk geval iets had waarmee ik weer ervaring kon opdoen, in een vertrouwde omgeving met mensen die ik kende en waarmee ik goed kon samenwerken.

Ik kon tijdens het werken nog solliciteren naar een betere baan, of een oplei-ding volgen. Mijn moeder gaf toe dat daar iets in zat. “Maar je moet toch proberen er meer uit te slaan.” Ik vertelde haar dat ik erover zou nadenken en hing op.

Na het telefoongesprek met mijn moeder liep ik rusteloos door het huis te dwalen. Ik wilde nog veel meer mensen bellen, maar die waren allemaal aan het werk. Ik moest dus maar wat anders gaan doen. Eerst maar eens een middagmaaltje eten. Terwijl ik daarmee bezig was belde Angela op. “Hee Hidde, hoe is het gegaan? Je was zo plotseling verdwenen...” Ik vertelde haar het hele verhaal.

“Mijn moeder vindt dat ik moet proberen er meer uit te slaan. Ik krijg de indruk dat hij me wel graag wil hebben dus wie weet lukt dat.” Angela klonk moeilijk: “Ik denk dat het echt niet mogelijk is om je voor meer dan 50 procent aan te nemen Hidde. Je kan het altijd proberen, maar ik ben bang dat dat niet gaat lukken.”

“Nou ja, ook met 50 procent ben ik tevreden. Ik kom weer bij jullie werken, ik kan ervaring opdoen, en misschien ook nog een aanvullende cursus.

Ik zat eraan te denken om iets meer over schapen en varkens en geiten te leren. Dat is leuk voor de klanten die buiten de stad wonen.”

“O, da’s een goed idee zeg! Er komen wel eens mensen die vragen of we naar hun geit willen kijken. Dat doen we wel, maar als het echt moeilijk wordt halen we toch een veearts erbij.”

“Precies, en als we dat zelf kunnen, kunnen we ook meer verdienen. En dat moet want ik wil een baan, en ik moet ook nog een auto kopen.” Zo praatten we nog even door. Ik was blij dat Angela belde. “Weet je of er andere praktijken in de buurt zijn waar ze mensen zoeken?”

“Daarvoor moet je bij Richard zijn, die weet alles. En je kan hem dat rustig vragen hoor, ook als je besluit ergens anders te gaan werken, dat vindt hij helemaal niet erg. Je moet alleen wel bedenken dat hij speciaal nog op je gewacht heeft. Hij wilde al mensen gaan werven maar omdat Boris en ik je graag terug wilden hebben heeft hij beloofd te wachten tot je met hem gesproken had.”

Ik was blij en verbaasd. “Wat geweldig van jullie zeg! Nu kan ik al helemaal niet meer weigeren.”

“Daar was ook eigenbelang bij hoor. Iemand anders moeten we weer helemaal inwerken, en jij weet al hoe de meeste dingen gaan. Als je iets beters kan vinden dan een halve baan bij ons moet je daar echt voor gaan hoor Hidde. Als ik jou was zou ik ook Richard vragen naar andere plekken.”

“Maar dat lijkt zo raar, vragen naar anderen terwijl ik mijn besluit nog niet genomen heb.”

“Hij zal er alle begrip voor hebben, echt waar.”

“Jij vindt Richard wel aardig he?”

“Ja, en hij is beter voor de praktijk dan Daphne. Jij hebt haar op het eind niet meegemaakt, maar ze was af en toe echt heel irritant.”

“Ze is ook nooit bij me langs geweest en heeft nooit gebeld ofzo.”

“Ze had teveel problemen van zichzelf. Maar nu ga ik roddelen en dat wil ik niet doen, dus meer zal je niet van me horen.”

“Jammer,” zei ik teleurgesteld.

“Zeg Hidde, ik moet er weer mee stoppen want ik moet naar een zieke hond kijken. Ik hoor wel weer van je hè?”

We hingen op en ik ging wat TV kijken omdat ik ineens nergens meer zin in had. Aan het eind van de middag liep ik naar Marieke’s huis om Hobbes binnen te laten en eten te geven. Hobbes vond het prima om van een vreemde mevrouw eten te krijgen. Omdat hij verder mij geen blik waardig gunde liet ik hem al snel weer alleen en liep terug naar huis.

‘s Avonds belde Marieke me op om te vragen hoe het ging. Ik was blij dat ze dat deed want ik verwachtte tot donderdag niets van haar te horen.

Ik vertelde het hele verhaal.

“Tja,” zei ze, “ik geloof niet dat ik Daphne vaak gezien heb, maar het was me wel opgevallen dat de sfeer in de praktijk de laatste tijd minder goed was. Er werd minder gepraat en gelachen. Maar dat Daphne weggegaan was wist ik niet; het gaat al een tijdje heel goed met Hobbes dus ik kwam er niet zo vaak. En als ik er kwam hadden we het over jou, en niet over de praktijk.”

“Wat vind jij dat ik nu moet doen?”

“Het is heel simpel. Je mag geen passend werk weigeren van de uitke-ringsinstantie, dus als je voor volgende week nog niets beters hebt ben je verplicht om “ja” te zeggen. Bovendien lijkt het me een aanlokkelijk aanbod voor jou, zeker als je nog bij gaat studeren.”

“Dat dacht ik ook. Ik ga wel proberen er wat meer procenten van te maken.”

“Wat je in ieder geval niet moet doen is morgen direct teruggaan om “ja” te zeggen. Laat die Richard maar even zweten. Hij heeft je nu een aanbod gedaan en hij moet wachten op je antwoord voordat hij iemand anders kan aannemen. Ik vind het trouwens heel netjes van hem dat hij op je gewacht heeft.”

“Hier spreekt de doorgewinterde P en O juf,” zei ik lachend. “Goed hoor Marieke, ik wacht wel tot na het weekend en dan ga ik er weer langs. Als je terug bent kunnen we misschien een strategie bedenken.”

“Da’s goed. Maar nu moet ik ophangen, want we gaan nog even de stad in. Groetjes hoor!”

En weg was ze. Ik keek beteuterd naar de telefoon. Jammer zeg. Ik had me al helemaal ge¨ınstalleerd om als vanouds uren achtereen met haar te bellen, en nu moest ze weer weg. Ze had niet eens gevraagd hoe het met Hobbes ging! Dan moest ik maar weer gaan zappen.

Nadat ik de de volgende dag had ontbeten en Hobbes naar buiten had gestuurd, maakte ik een lijstje van dingen die ik beslist moest doen voordat ik weer ging werken. Bovenaan stonden werken aan mijn conditie, en een auto kopen. Maar voordat ik een auto ging kopen wilde ik eerst nog wat lessen nemen, dus zocht ik op Internet naar een betrouwbare rijschool. Dat viel nog niet mee omdat ze natuurlijk allemaal roepen dat ze geweldig zijn en een heel hoog slagingspercentage hebben. Nu hoefde ik niet te slagen want ik had al een rijbewijs; ik wilde alleen weer wat ophalen voordat ik alleen het verkeer in ging. Dus belde ik een aantal rijscholen op, en vond er een die me de volgende dag wel twee uur les wilde geven. Mooi, dat was geregeld.

Het tweede ding op mijn lijstje was werken aan mijn conditie. Mijn moeder had mijn tenniskleren en racket onderin de doos met kleren gedaan die nu in mijn slaapkamer stond, als een stille hint dat ik maar door moest gaan met de tennislessen. Dat leek me wel wat. Omdat het mooi weer was en niet meer zo warm ging ik op de fiets naar de tennisbaan aan de andere kant van de stad, om te kijken of ze daar plek voor me hadden. Dat hadden ze inderdaad, en net als bij de vorige tennisbaan moest ik tegen iemand die ook alleen kwam (logisch natuurlijk). Dit keer was het een man: Jelle Touwslager. Ik vond het wel best. Zolang we allebei slecht waren zou hij me niet zo snel van de baan meppen, hoopte ik. Ik maakte een afspraak voor de komende donderdagavond, en fietste weer langzaam naar huis. Op de terug-weg ging ik langs een fotograaf om pasfoto’s te laten maken, en daarna naar het gemeentehuis om mijn nieuwe paspoort en rijbewijs op te halen. Tot mijn grote verbazing had ik weinig moeite nodig om uit te leggen wat mijn geval was, mede dankzij de papieren die meneer Moonen me had opgestuurd.

Thuisgekomen moest ik even op de bank zitten om bij te komen. Mijn conditie was nog niet zo geweldig, maar gelukkig zou dat nu snel gaan verbeteren. Ik keek eens naar mijn CD-collectie. Het was vreemd, maar sinds ik geopereerd was beleefde ik toch niet meer zo’n plezier aan het luisteren naar muziek als daarvoor. Misschien kwam dat omdat ik anders hoorde dan vroeger. De geluiden kwamen me harder en scherper voor dan ik gewend was, en ik hoefde ook de volumeknop minder ver open te draaien dan vroeger.

Mijn gehoor was dus niet alleen beter geworden, maar ook... anders. Een betere omschrijving kon ik er niet voor verzinnen. Omdat ik niet zo gauw iets beters kon verzinnen om te gaan doen, zette ik een CD van Händel op en ging eens op zoek naar informatie over ‘horen’. Ik kon niets vinden over verschillen tussen mannen en vrouwen wat gehoor betreft. Wel allemaal interessante testjes, waaruit bleek dat ik inderdaad een goed gehoor had.

“Daar moet ik het dan maar mee doen,” dacht ik. De rest van de middag besteedde ik aan het opruimen van mijn kleren, zodat eindelijk die lelijke dozen uit mijn slaapkamer weg konden, het bijspijkeren van mijn kennis van de verkeerstheorie voor de lessen van morgen, en het zoeken naar cursus-sen over ziekten van geiten, schapen en andere dieren op de boerderij. Ik mailde mijn moeder mijn avonturen van deze dag, en ging daarna eten koken.

Na het eten belde ik Iris op en vertelde haar het hele verhaal. Ze was zeer verontwaardigd. “Wat een trut is die Daphne!”

“Nou niet gaan schelden Iris, dat helpt niet. Ze zal er heus nog wel van horen.”

Iris wist me geen betere raad te geven dan mijn moeder. Ze vertelde dat ze blij was dat ik belde, want ze voelde zich eenzaam in haar grote huis zonder vriend. “Dan kom je toch gezellig eens een weekend bij mij logeren?” zei ik. Dat leek haar wel wat. Ik vertelde haar dat ik weer op tennissen was gegaan. “Misschien is dat ook wel wat voor jou, om nieuwe mensen te ontmoeten.”

“Ja, maar ’s avonds ben ik al zo moe, dan heb ik daar echt geen puf meer voor hoor. Ik kan alleen nog op de bank hangen.”

“Als ik weer 100 procent werk denk ik dat ik er ook mee moet stoppen, maar voorlopig zie ik mezelf nog wel tennissen. Of de mensen die ik hier tegenkom moeten nog saaier zijn dan de mensen op die andere tennisbaan, dan ben ik snel weg.”

“Was dat meisje, die Saluka of hoe heette ze ook alweer... Was die niets voor jou dan?”

“Suleika. Nee joh, die was veel te jong! Ze was net van de middelbare school af! Maar die tennisleraar was wel een lekker ding. Wil jij geen lekkere tennisleraar? Die rijden tenminste geen dure auto’s in de prak,” plaagde ik Iris.

“Haha, leuk hoor. Dat was mijn collega die mijn auto in de prak had gereden. En hij kon er ook nog eens niets aan doen.”

“Maar ik ken het probleem. Het is moeilijk vrienden maken als je hard werkt. Mijn enige vriendin in deze stad buiten het werk ken ik via het werk, wat vind je daarvan?”

“Het is vreselijk. Ik heb ook weinig collega’s waarmee ik vaak buiten het werk dingen doe. We gaan wel eens in de stad eten, maar dat is het dan wel.”

“En je andere vrienden en vriendinnen dan, zie je die nog wel eens?” Het was even stil aan de andere kant van de lijn. “Weinig,” zei ze toen.

“Ik ga wel eens met wat vriendinnen uit eten, maar de laatste tijd ook niet zo vaak meer.”

“Nou, bel ze dan op! Je moet je contacten ook onderhouden! Ik heb jou nu toch ook gebeld?”

“Ja, je hebt gelijk. Ik ben gewoon een beetje depressief denk ik.”

“Daar moet je snel weer af zien te komen. Weet je wat? Marieke is op een cursus in Verweggistan, die vindt het vast heel leuk als je haar vraagt wat ze vandaag geleerd heeft.”

“O, dat is een goed idee zeg! Dat ga ik meteen doen. Heb jij haar al gebeld vandaag?”

“Dat ga ik doen zodra ik jou heb neergelegd.”

“OK, dan wacht ik nog wel een uurtje voordat ik het probeer.” We hingen op en ik belde Marieke. Ze was moe en zat op haar hotelkamer de stof door te nemen die ze vandaag had geleerd. Ze legde uit wat ze geleerd had en waarom ze zo moe was, maar ik kon niet veel wijs worden uit haar onsamenhangende verhaal. “Volgens mij moet je maar vroeg gaan slapen,” zei ik.

“Ja. Ik ben blij dat je belt en dat het goed met je gaat.”

“Ik ook. Ik ben nog nergens tegenaan gefietst,” lachte ik. We praatten nog even verder en ik wenste haar sterkte voor de komende twee dagen. “Ga maar lekker op tijd slapen. Je kat leeft nog, dus maak je geen zorgen.”

“Da’s goed, maar ik ga eerst de soap kijken,” zei Marieke. Ik wenste haar veel plezier en hing op.

De volgende dag was de eerste rijles die ik sinds jaren had gehad. Ik had vroeg afgesproken en stond dus al heel vroeg met natte haren van het douchen bij mijn klerenkast te piekeren over wat ik aan moest. Uiteindelijk vond ik mijn T-shirt en spijkerbroek die ik de afgelopen twee dagen al aan had gehad nog niet zo gek, dus trok ik die maar weer aan. Na een stevig ontbijt met krant hoefde ik maar tien minuten zenuwachtig door het huis te ijsberen voordat de lesauto voor de deur stond. Ik liep naar buiten terwijl de leraar uit de auto stapte. Ik stak mijn hand uit en stelde me voor als Hidde, want zo heet ik nu eenmaal.

“Jan Schurink, aangenaam.” Jan was een kalende man van ongeveer mijn leeftijd. Hij stak meteen van wal: “Ik begrijp dat je wat lessen wilt nemen om je rijkunst weer wat op te frissen?”

“Ja, ik ben een hele tijd ziek geweest en heb daarom jaren lang niet kunnen rijden. Nu gaat het weer goed dus wil ik graag weer aan de slag, en voor mijn werk heb ik een auto nodig.”

“OK, laten we maar eens gaan kijken wat je nog weet.” We stapten in en ik reed wat onwennig de straat uit. Toen ik de auto een beetje door had ging het rijden al snel beter. “Dat valt me niet tegen,” zei ik dus.

“Je zit wel af en toe wat te slingeren, en dat kijken van je is ook niet wat het geweest is, hoop ik. Maar ik moet toegeven: voor iemand die zo lang al niet meer gereden heeft doe je het niet slecht.” We reden in de twee uur die ik geboekt had op alle soorten wegen die er zo ongeveer zijn: door het centrum van de stad, door suffe woonwijken, en over autowegen en zelfs een stukje over de snelweg. Na die twee uur was ik bekaf. Ik voelde me wel een stuk zekerder achter het stuur dan toen ik begon. Jan en ik spraken af dat ik nog een keer twee uur zou gaan rijden, en dat we dan zouden kijken of meer lessen nodig waren. Aan mijn gedrag op kruisingen en bij het invoegen op de snelweg kon nog wel wat gesleuteld worden, vond hij, maar verder deed ik het prima.

Thuisgekomen plofte ik op de bank neer. Ik was moe, maar tevreden.

Na een half uurtje zette ik een pot koffie en ging op Internet zoeken naar vacatures voor een dierenarts in mijn stad. Ik vond er geen enkele. Daar was ik absoluut niet verbaasd over, want de meeste dierenartsenpraktijken hadden het niet gemakkelijk nu het slecht ging met de economie, en bovendien is het in deze branche nog erg gebruikelijk dat je je inkoopt in een praktijk. Ik zou dus echt aan Richard moeten vragen of hij iets wist, of langs alle dierenartsen in de omgeving gaan om te vragen of ze een vacature hadden. Met een halve baan kon ik natuurlijk ook tevreden zijn, maar dan zou ik mijn huis moeten verkopen en op straat gaan wonen. In elk geval had ik niet zo’n zin om te gaan zoeken naar een baan. Volgens mij kon ik beter de halve baan van Richard aanvaarden en in de tijd die ik vrij had een cursus doen. Dus besloot ik het er de komende dagen maar lekker van te nemen. Ik las de krant nog een keer door en belde toen met de praktijk om te zien of Boris er was. Monique verbond me door, en Boris legde me uit dat dankzij Daphne’s onhandige financiële beleid de praktijk met zulke hoge vaste lasten zat dat er de komende maanden niet meer dan een halve persoon extra bij kon. Maar, verzekerde hij me, er was zicht op verbetering.

“Je moet gewoon weer bij ons komen werken, en dan komt alles goed,” zei hij. Ik was erg blij dat te horen. Vrolijk zei ik hem gedag en ging verder zoeken naar ‘mijn’ cursus. Ik belde met de Universiteit om te vragen wat de mogelijkheden waren, en maakte een afspraak met een hoogleraar om langs te komen.

Tijdens het avondeten dacht ik na over mijn toekomst. Ik vond dat die er rooskleurig uitzag. Ik ging een cursus doen, ik had binnenkort een halve baan, en de vooruitzichten op een hele baan of meer waren goed. Ik was erg tevreden. Terwijl ik lekker op de bank gelukkig lag te zijn belde Fons op.

“Dag Hidde, met Fons. Vertel, hoe bevalt je oude leventje?”

“Nou, het is nog niet helemaal mijn oude leventje meer hoor. Ik heb nog geen baan.” Ik vertelde hem het hele verhaal.”

“Ja, jammer dat die Daphne je nog kon ontslaan voordat je weer beter werd. Maar goed, het is toch mooi dat je collega’s je zo graag willen hebben.”

“Dat vind ik ook. Vanmiddag zei Boris nog dat alles helemaal goed komt, als ik daar maar kom werken. Nou, daar krijg ik toch een heel warm gevoel van, van binnen.”

“Boris ziet graag zo’n lekker ding als jij om hem heen,” lachte Fons.

“Zo heb ik het nog niet bekeken...” deed ik quasi serieus. “O, nee, wie weet gaat hij me wel lastig vallen!”

“Ben je al aan zo’n zelfverdedigingscursus begonnen?”

“Nee, dat ga ik samen met Angela doen hebben we afgesproken. Maar nu nog even niet hoor, ik heb het te druk met andere dingen. Ik moet eerst die dierenartsencursus rond hebben, en een auto kopen...”

“Ik hoor het al, druk druk druk. Je begint al op mij te lijken.”

“Nou, dat hoop ik niet. Hoewel het me wel leuk lijkt om weer eens een man te zijn.”

“Ja, heb je er genoeg van een vrouw te zijn?”

“Soms is het wel lastig ja. Ongesteld zijn, en elke dag maar weer moeten verzinnen wat je nu weer eens aan moet trekken...”

“O, ja, dat doet Patricia ook altijd. En nu met die positiekleding is ze helemaal ongelukkig. Alle positiekleding die je kan kopen vindt ze stom. Ze is nooit tevreden! Wat heb ik toch een vreselijke vrouw...” Op de achtergrond hoorde ik Patricia roepen: “Eigen schuld, had je me maar niet moeten bevruchten!”

“Je hoort het Fons. Niet meer doen hè,” zei ik lachend. “Wanneer is ze uitgerekend?”

“Over een maand of drie ongeveer. Dan heb ik weer rust. Man, zo’n kind, begin er nooit aan. Voordat het geboren is ben je al een fortuin kwijt aan spulletjes en een babykamer en wat niet al.”

“Als ik hier weer een beetje gesettled ben moet ik maar snel een keer bij je langs komen om naar de babykamer te kijken. Dan neem ik wel een zak aardappelen voor je mee, dan hoef je die niet meer zelf te kopen,” zei ik vrolijk.

“O, dat is leuk. Patricia wil je ook graag weer een keer zien. Ik heb in geuren en kleuren al je nieuwe rondingen aan haar beschreven, en nu is ze heel jaloers. Auw! Ze begint me nu te stompen. Ik denk dat ik maar snel moet ophangen.”

Plotseling had ik Patricia aan de lijn: “Dag Hidde, Fons is zo vervelend dat ik hem maar even uitgeschakeld heb. Hoe is het met je?” Ik vertelde dat het erg goed met me ging en dat ik blij was haar stem ook weer eens te horen.

“Ik had misschien een keer met Fons mee bij je op bezoek moeten gaan.”

“Nou dat geeft niet hoor. Ik kan me voorstellen dat je daar niet zoveel zin in had, met die zwangerschap enzo.”

“Ja, ik had wel overtuigende smoezen elke keer, maar ik heb je wel al heel lang niet meer gezien.”

“Je hebt toch wel die foto’s gezien die Fons van me gemaakt heeft?”

“Natuurlijk! Ik weet hoe je eruit ziet nu. Ik moet zeggen, het was wel een schok voor me hoor. Dat je ineens zo kan veranderen... Ben je al een beetje gewend aan je nieuwe lichaam?”

“Ja, dat begint nu te komen. Ik merk wel dat ik meer bekeken word dan toen ik een man was.”

“Dat weet ik niet. Ik ben nooit een man geweest, dus dat kan ik niet zeggen.”

“Maar hoe gaat het met jou? Ben je al erg dik?”

“A man, breek me de bek niet open. Ik zal blij zijn als het eruit is hoor!

Maar verder gaat het heel goed.”

“Wordt het een jongetje of een meisje?”

“Dat weten we pas bij de geboorte. Fons wil graag een meisje, en ik wil graag een jongetje, dus we hebben besloten dat we het niet willen weten van tevoren.”

“Ik wens je veel sterkte. Hoe is het met het huis eigenlijk? Is dat al af?”

“Ja, dat is vorige maand helemaal af gekomen. Heeft Fons je dat niet verteld? Het is allemaal vrij voorspoedig gegaan. Waarschijnlijk vooral omdat we alles hebben laten doen.”

“Geniaal idee, het laten doen. Dan hoef je niet in je vrije tijd als je moe bent van het werken ook nog eens de hele avond te gaan prutsen zodat het steeds mislukt en lelijk wordt. Ik begin er ook niet aan hoor, zelf een verbouwing doen.”

“Nee, we zijn heel tevreden. Zal ik Fons vragen of hij een paar foto’s opstuurt?”

“Ja, leuk. Ik kan je ook wel wat foto’s van mij en mijn huisje opsturen als je dat leuk vindt. Mijn huisje is nog steeds hetzelfde, en ik ben ook weinig veranderd. Ik ben alleen wat gespierder geworden...”

“Gespierder? Doe je aan sport ofzo?”

“Ik heb me net weer opgegeven voor tennis.

Ik moet wat aan mijn

conditie werken, anders houd ik mijn baan niet vol. Zodra ik weer fulltime moet werken stop ik er natuurlijk weer mee.”

“O, ik was al bang dat je ineens fanatiek was geworden. O, zeg, ik moet ophangen want er staat iemand voor me aan de deur. Wil je Fons nog spreken?”

“Nou, ik heb al wel weer genoeg van hem gehoord denk ik,” lachte ik.

“Ga maar gauw de deur opendoen.”

De donderdag daarop werd ik laat wakker. “Hoera!” dacht ik, “vandaag komt Marieke weer thuis.” Maar dat was pas die avond, en ik moest ook nog tennissen om acht uur, dus ik zou haar niet erg vroeg zien. Daar was niets aan te doen.

Vandaag wilde ik Richard vertellen dat ik zijn aanbod aannam, en dat mijn plannen om een cursus te gaan volgen al wat meer vorm begonnen te krijgen. Ik moest weliswaar nog bij de hoogleraar op bezoek, maar die had me verteld dat er zeker mogelijkheden waren en dat ik daarvoor waarschijnlijk wel in mijn eigen stad of daar in de buurt stage kon lopen. Omdat ik me nog steeds niet erg gemakkelijk voelde in een rok, trok ik maar weer een spijkerbroek en T-shirt aan en fietste naar de praktijk. Hopelijk was Richard er; dat had ik misschien even aan Monique moeten vragen voordat ik van huis ging. Nou ja, een stukje voor niets fietsen was ook niet slecht voor me. Mijn fiets deed het nog steeds prima en ik was er heel tevreden mee. Bij de praktijk aangekomen zei ik “Hallo” tegen Monique en vroeg haar of Richard er was.

“Nee, die is er nog niet. Maar hij zal zo wel komen; hij is even koffie kopen bij de supermarkt.”

“Nou, dan wacht ik even op hem.”

“En?” vroeg Monique nieuwsgierig. “Kom je bij ons werken?” Ik glimlachte breed. “Waar zou ik anders moeten werken? Natuurlijk kom ik weer hier!”

“Geweldig zeg! Gefeliciteerd.” Ze gaf me een hand, die ik dankbaar aannam. “Nu moet je taart trakteren!”

“O, da’s goed, maar eerst wil ik alles geregeld hebben met Richard.

Ik wil ook nog een cursus gaan doen en we moeten even zien hoe we dat combineren.”

Monique keek me onderzoekend aan. “Wat is er?” vroeg ik.

“Het is moeilijk te geloven dat jij Hidde bent. Als je niet zo op de foto’s leek die je gestuurd hebt, en Marieke was niet zo vaak langs gekomen, dan had ik je niet geloofd. Dat klinkt misschien onvriendelijk, maar...”

“Nou je bent echt niet de enige hoor. Alle mensen die mij kennen hebben er moeite mee. Wat dacht je dat ik dacht toen ik mezelf voor het eerst in de spiegel zag?”

“Toch zit er nog wel wat van jou in, zeg maar.” Ik wist niet zo gauw wat ik daarop moest antwoorden. Ik begon ook een beetje moe te worden van mensen die steeds maar zeiden dat het moeilijk te geloven was dat ik het was. “Hoe vaak is Marieke hier geweest dan?” vroeg ik dus maar.

“Ze kwam wel eens met haar kat, en dan vroeg Boris of Angela hoe het met je ging. En toen ze Daphne’s ontslagbrief in je brievenbus vond is ze nog een hele tijd hier geweest om te proberen Daphne om te praten.”

“Ze hebben toch geen ruzie gemaakt he?”

“Ik heb niets gemerkt,” zei Monique heel diplomatiek. Dat moest ik dus maar eens aan Marieke vragen vandaag of morgen.

Er kwam een klant binnen met haar puppy, en dus liep ik naar achteren om Monique de gelegenheid te geven door te gaan met haar werk. Boris begroette me hartelijk.

“Ha Hidde, alles goed? Heb je een besluit genomen?”

“Ja, ik ga voor jullie werken,” zei ik vrolijk.

“Mooi zo. We verwachtten niet anders,” zei Boris met een grote grijns op zijn gezicht. “Richard komt zo, maar je kunt me vast wel even helpen met de eerste klant.”

Dat wilde ik best. Ik trok een witte jas aan en handschoentjes, en bekeek de pup die net binnen was gekomen. Er mankeerde niets aan. Ik gaf hem de spuitjes waarvoor de eigenares was gekomen, terwijl Boris op de computer invoerde wat ik met de pup aan het doen was. Net toen ik klaar was kwam Richard binnen.”

“O, je bent al begonnen zie ik?”

“Ja. Ik kom graag bij jullie werken!”

“Fantastisch! Toch zou ik graag zien dat we je eerst even wat wegwijs maken in de praktijk, voordat je zomaar begint.” Boris kwam tussenbeide: “Hij hielp me even omdat jij er niet was.”

“OK, maar we moeten even afspreken wanneer je precies begint. Kan je het even alleen af Boris?”

“Ik roep wel als ik je nodig heb.”

Richard en ik liepen naar het hokje waar we eerder ook al hadden zitten praten. Een flinke stapel pakken koffie en thee vulde de tafel. Ik hielp Richard met het netjes opbergen van de spullen, terwijl hij uitlegde: “Monique moet je aanstelling rond maken. Dat zal wel een week of twee kosten. Ik wil je graag per de eerste van de maand aanstellen, dat scheelt moeilijk gedoe in de administratie. Dus wat mij betreft begin je volgende maand, dat is over ongeveer drie weken geloof ik.”

“Ik wil best eerder beginnen, maar als jij dat handiger vindt doen we het zo. We hebben dan ook de tijd om even te kijken hoe we die 50 procent gaan verdelen. Ik ga ook nog die cursus doen waar ik het over had.”

“O ja? Leuk! Heb je contact gehad met de universiteit?”

“Ja, met professor Kamminga. Ik ga volgende week bij hem langs, en daarna weet ik wanneer ik kan beginnen. Het grootste deel bestaat trouwens uit stage lopen. Dat kan ik hopelijk hier in de buurt doen. Ik moet trouwens ook nog een auto kopen, daar heb ik nu mooi even tijd voor.” We spraken af dat ik in de eerste instantie gewoon halve dagen zou gaan werken. Dan hoefden Angela, Boris en Richard hun schema niet om te gooien. Dat konden we later altijd nog doen. Richard gaf me toen een hand en zei: “Welkom, collega.” Daar moest ik erg om lachen. “Ik zal zorgen dat Monique je een officiële aanstellingsbrief stuurt. En mocht je nog ergens anders willen solliciteren voor de andere 50 procent, dan heb ik nog wel connecties die ik kan vragen. Misschien weet ik ook nog wel iemand voor je stage.”

Ik bedankte hem hartelijk, en toen moest Richard snel weer weg, want Boris had hulp nodig. Ik liep naar Monique en vertelde haar dat ik de volgende maand zou beginnen.

“Gefeliciteerd!” zei ze, en gaf me een hand. “Welkom bij de club.”

“Nog bedankt voor die prachtige bloemen trouwens,” zei ik. “Ze bloeien nog steeds mooi.”

“O! Mooi. Die heb ik nog even ’s avonds laat bij Marieke gebracht.

Richard wilde niet op het kaartje omdat hij jou niet kende. “Misschien vind ik hem wel helemaal niet aardig,” zei hij steeds.”

“Ik geloof dat dat wel meevalt, gelukkig. Ik heb het idee dat we redelijk met elkaar overweg kunnen.”

“Hij is wel streng af en toe hoor. Ik moet nu de klanten uitschelden die te laat betalen. Dat hoefde van Daphne nooit.”

“Ja, maar toen lieten we sommige rekeningen ook wel erg lang open staan. Ik begreep Daphne ook niet altijd helemaal. Nou ja, dat is geweest.

We moeten er maar aan wennen dat het nu anders is.” Ik zwaaide Monique gedag en fietste weer naar huis. Toen ik daar aangekomen was, was het alweer tijd om te gaan eten. Ik nam me voor de rest van de middag niets te gaan doen, omdat ik ook nog moest tennissen die avond.

Ik zag daar wel een beetje tegenop, omdat ik liever direct naar Marieke was gegaan. Maar ja, die moest natuurlijk ook wat tijd hebben om thuis op de bank te gaan zitten en bij te komen.

Dus fietste ik ’s avonds met mijn spullen in mijn rugzakje naar de tennisbaan, waar ik kennismaakte met Jelle. Jelle was een aardige man van ongeveer mijn leeftijd. Hij kon echter helemaal niet tennissen. Hoe hij ook zijn best deed, de meeste ballen die hij raakte sloeg hij in het net, en de ballen die er overheen kwamen gingen zo langzaam dat ik geen moeite had ze terug te slaan. Omdat de tennisleraar meer interesse had in de twee jonge dames die een baan verderop bezig waren probeerde ik Jelle wat truukjes bij te brengen. Zo vloog het uur voorbij, en stonden we al snel na te praten bij de bar in het clubhuisje.

“Wil je nog wel met mij tennissen?” vroeg Jelle. “Volgens mij ben je veel te goed voor mij.”

“Nou, wat ik kan heb ik in vier weken geleerd, dus ik zou me maar geen zorgen maken. Bovendien kom ik hier meer voor ontspanning en om wat aan mijn conditie te werken dan om echt goed te leren tennissen.” Jelle knikte. “Ik ben hier door mijn collega’s heen gestuurd om eens wat spieren te kweken.”

Ik keek om me heen. “En waar zijn die collega’s dan?”

“Die zijn er niet...”

“Nou, mooie collega’s heb jij.” Ik keek op mijn horloge. Het was alweer half tien. Ik moest naar Marieke, voor ze in bed lag! “Sorry hoor, ik moet even een SMS-je typen,” zei ik tegen Jelle. Snel SMS-te ik: “Ik ben nog op de tennisbaan. Zal ik nog even langskomen dadelijk?” naar Marieke. “Wat doe je voor werk?” vroeg ik vervolgens aan Jelle.

“Ik werk bij een architectenbureau, als architect.”

“O, wat leuk! Ik vind mooie gebouwen wel interessant.”

“Ik kan je wel een keer wat interessante gebouwen in deze stad laten zien als je wilt.”

“Dat lijkt me heel leuk. Maar graag een andere keer want ik moet zo naar huis.”

Jelle keek teleurgesteld. Hij nam een slokje van zijn cola. “Wat doe jij voor werk?” vroeg hij even later.

“Ik ben dierenarts.”

Jelle speelde wat met de ijsklontjes in zijn glas. Hij keek me aan, maar ontweek verlegen mijn blik. “Ik heb helemaal niets met dieren,” zei hij na een korte stilte.

“Ja, dat kan. Ik vind ze wel leuk. Ik kwam vroeger altijd met zieke en dode dieren thuis. Mijn vader werd er gek van. En zo is het gekomen, eigenlijk.”

“Tja, dat heb je zo hè?”

“Wat een non-discussie,” dacht ik, “laat ik maar eens naar huis gaan.”

“Zeg Jelle, ik ga naar huis,” zei ik dus. Ik dronk mijn glas leeg en stond op. Samen liepen we naar de parkeerplaats. “Ik zie je volgende week wel weer.”

“OK!” zei Jelle. Ik sprong op mijn fiets en reed weg, terwijl hij me na-keek.

Onderweg naar huis voelde ik mijn telefoon trillen in mijn zak. Een SMS. Die moest wel van Marieke zijn. Ze was dus nog wakker. Bij het eerste stoplicht dat op rood stond keek ik snel wat ze me te vertellen had.

Ze wilde graag dat ik langs kwam, hoera! Dus zette ik thuis mijn fiets in de schuur en liep meteen door naar haar huis. Ze deed vrolijk open en we zoenden elkaar hallo.

We vertelden elkaar wat we de afgelopen week hadden meegemaakt, voor-zover we dat nog niet door de telefoon hadden gedaan. Hobbes was ondertussen een groot fan van me geworden en zat gezellig op mijn schoot met zijn scherpe nagels gaatjes in mijn dunne broek te maken, wat me behoorlijk zeer deed. Op een gegeven moment kon Marieke het niet meer aanzien en haalde ze hem maar weg.

“Arme meid, je bloedt helemaal!” Inderdaad was er een klein rood vlekje op mijn broek te zien. Die was rijp voor de was.

“Het geeft niet”, zei ik. “Hij vindt me aardig, dat is veel belangrijker.”

“Maar het was een hele saaie cursus,” ging Marieke verder met vertellen.

“Gelukkig werd ik af en toe gebeld door jullie. En de andere cursisten waren ook leuk. We zijn gezellig naar de stad geweest op die ene avond.”

“Ik had Iris verteld dat ze jou maar eens moest bellen, want ze verveelde zich. Dat heeft ze dus ook gedaan begrijp ik?”

“Ja, meerdere keren zelfs!”

“Ik maak me een beetje zorgen om haar. Volgens mij is ze in een diep gat gevallen nu ze zich niet meer zo druk hoeft te maken om mij. Ze voelde zich zo alleen, zei ze...”

“Dat zei ze tegen mij ook. Ik heb haar uitgenodigd om eens te komen logeren.”

“Ik ook! Gek he, dat haar broer nu vier huizen van een vriendin van haar vandaan woont.”

“Broer?”

“Ja... Brus, zei ze laatst tegen mij.” Marieke moest erom lachen.

“We moeten maar eens wat leuks met z’n drieën gaan doen,” zei ik.

“Ja, maar morgen gaan wij uit hè? Ik heb er zo’n zin in! Ik heb zonet al kaartjes gereserveerd.”

“O, goed zeg! Ik moet nog een restaurant uitzoeken.” Ik dacht even na.

“Maar zeg, zouden we het niet andersom doen? Dat jij het restaurant zou uitzoeken en ik de film reserveren?”

“O, is dat zo? Nou ja, maakt toch niet uit, of wel?”

“Nee hoor. Maar ik denk dat jij beter weet waar we moeten gaan eten dan ik. Ik ben hier al zo lang niet meer geweest...”

“Ja, da’s waar. Waar heb je zin in?”

Ik had wel zin in iets waar ze vis verkochten, maar Marieke had een hekel aan vis, dus zei ik dat ik graag naar een Italiaan wilde.

“Dat komt goed uit!

Er is net een nieuw Italiaans restaurant in de stad gekomen, dat wilde ik al een tijdje uitproberen. Heb je zin in een experiment?”

“Als het een goed restaurant lijkt, waarom niet?”

“Kijk, ik heb deze folder, en ik ben er al eens langs gelopen en het ziet er wel gezellig uit.”

Ik pakte mijn mobiel en belde het restaurant. Gelukkig nam er nog iemand op en kon ik een tafel voor twee reserveren. Daarna vond ik dat Marieke naar bed moest. Ze was zichtbaar moe, dus zoende ik haar tot ziens en ging naar huis.

Hoofdstuk 21

Een cadeautje voor Marieke

Na een lange nacht was het dan eindelijk vrijdag, de dag dat ik voor het eerst sinds lange tijd weer met Marieke uit zou gaan. Ik had er zin in, en stond om half vijf ’s middags onder de douche. Ik wilde mijn best doen er goed voor haar uit te zien. Ik had die middag lang naar alle foto’s die ik van mezelf had gemaakt gekeken om uit te zoeken welke kleren ik aan zou trekken, en ik had besloten één van de hemdjes met spaghettibandjes die ik met Iris had gekocht te combineren met een, naar ik hoopte, bijpassende rok en platte, zwarte schoenen. Natuurlijk trok ik ook het jackje dat we toen gekocht hadden erbij aan. Mijn haar, dat ik normaliter in een paardenstaart had gebonden, liet ik los over mijn schouders vallen. Ook deed ik weer eens mijn lange oorbellen in. Omdat ik nog steeds geen spiegel had, maakte ik maar weer een foto van mezelf. Na nog snel een ander hemdje te hebben aangetrokken en weer vanaf een foto te hebben beoordeeld dat ik er nu wel toonbaar uitzag, toog ik met mijn fiets naar Marieke’s huis. Met een kriebelend gevoel in mijn buik belde ik aan.

“Meid, wat zie je er goed uit!” zei Marieke toen ze de deur open deed.

“Je haar is nog wel een beetje nat.” Ze kamde mijn haar met haar vingers.

“Wat een mooie oorbellen! Je moet de mannen van je af slaan vanavond!” Ik moest even slikken bij die gedachte, en hoopte maar dat dat mee zou vallen. “Ik ben blij dat je het mooi vindt. Ik kom net onder de douche vandaan.”

“Dat zie ik. Hoe vind je dit jurkje?” Marieke zag er fris uit in haar opvallende witte zomerjurk.

“Prachtig, maar is het niet wat te koud voor vanavond?”

“Nou dat moet dan maar even. We gaan toch met de auto, of niet? Ik heb geen zin om met de fiets te gaan.”

“Het maakt mij niet uit, maar dan heb ik mijn fiets voor niets meegenomen.”

Marieke liep met me mee om de fiets terug in de schuur te zetten, en daarna gingen we met haar auto naar de stad. Nadat we gezusterlijk de parkeermeter met geld gevuld hadden liepen we hand in hand door het drukke uitgaanscentrum, nagestaard door vele mannen. Blijkbaar vielen we in de smaak. Ik voelde me er erg ongemakkelijk bij. “Word jij niet gek van al die mannen die je nastaren?” vroeg ik Marieke.

“O, ik zie ze niet meer zo. Ik ben er al lang aan gewend. Vroeger was jij ook zo’n starende man!” Ze keek me lachend aan. “Je mag nog steeds wel naar me staren hoor.”

“Wat, staarde ik vroeger ook naar jou?”

“Soms. En nu zie ik je soms ook nog wel kijken. Maar ik vind het niet erg hoor.” Ze keek me lachend aan. Ik werd rood van schaamte.

“Het is een beetje instinct denk ik. Het spijt me.”

“Het geeft echt niets hoor. Maar nu weet je wat het is om aangestaard te worden.”

“Ik moet er wel aan wennen. Zo knap ben ik toch ook weer niet?”

“Dronken mannen vinden alle vrouwen interessant, dat weet je toch?”

“O, dus je vindt me lelijk!” zei ik grijnzend. Marieke keek me geschrokken aan. “Dat heb ik niet gezegd!” riep ze. Ik lachte en trok haar tegen me aan.

“Grapje! Moet je maar tegen kunnen.”

“Helemaal geen leuk grapje,” mokte Marieke. Ze sloeg haar arm om me heen. We liepen zwijgend verder en genoten van het mooie weer en de drukte op de terrasjes. Even later liepen we het restaurant binnen en werden naar ons tafeltje geloodst. We bestelden wat te drinken en kregen de menukaart aangereikt.

“Wat heb jij vandaag gedaan?” vroeg Marieke. Ik genoot van hoe ze daar tegenover mij zat in haar witte jurkje. Wat was ze lief en knap! En ze ging met mij uit, hoera!

“Helemaal niets,” antwoordde ik naar waarheid. “Ik heb lekker de krant gelezen en wat omgekeuteld in huis. Maar verder heb ik niets belangwek-kends gedaan. Ik snap niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar het is me gelukt.”

“Terwijl je toch allemaal belangrijke dingen te doen hebt. Een auto kopen, rijles nemen, cursus doen...”

“Ja, maar het is ook heel belangrijk voor je carrière om dingen op de lange baan te kunnen schuiven. En dat heb ik vandaag geoefend,” grapte ik. “Nee hoor, al die dingen heb ik al geregeld in de afgelopen week, behalve dat auto kopen, maar voordat ik dat doe wil ik eerst nog twee uur rijden.

En dat ga ik maandag doen! Dus wees maar niet bang, alles komt goed.

Maar zeg, heb jij nog wat nuttigs gedaan vandaag?”

“Jazeker. Ik heb de baas verteld wat ik de afgelopen week heb geleerd, en of ik het een nuttige cursus vond.”

“En? Wat heb je geleerd? En was het een nuttige cursus?”

“Het was zeker een nuttige cursus, want ik heb geleerd welke vragen belangrijk zijn in een functioneringsgesprek.”

“Welke vragen zijn belangrijk in een functioneringsgesprek? Weet je dat ik nog nooit zo’n gesprek heb gehad? Daphne deed daar niet aan.”

“In zo’n kleine organisatie waar iedereen elkaar dagelijks ziet is dat ook niet echt nodig. Maar ik heb geleerd hoe je mensen zover krijgt dat ze de kritiek die ze hebben op de organisatie tijdens zo’n gesprek naar voren brengen. Veel mensen durven geen kritiek te leveren omdat ze bang zijn voor hun baan of hun carrière, en dat is jammer omdat die kritiek voor de werkgever erg belangrijk kan zijn.”

“Dat begrijp ik. Wij hadden wel kritiek op Daphne, maar er gebeurde nooit iets mee.”

“Jij moet je misschien wel inkopen in die praktijk, weet je dat? Hij is nu lekker goedkoop.”

“Dat had ik ook bedacht maar ik ben er nog niet over uit. Ik denk dat het beter is dat ik eerst die cursus afrond en dan eens kijk of ik doorga bij Richard of iets anders zoek.”

“Maar je vindt het toch heel leuk om met Boris en Angela samen te werken?”

“Ja maar dat betekent niet dat ik aan ze vast zit. Misschien kan ik een baan krijgen bij het bedrijf waar ik stage moet lopen, of richt ik zelf een praktijk op. Dan wordt jij mijn personeelsjuffrouw.” Marieke grinnikte. “Ja, dan ga ik jou managen en zeggen dat je op tijd naar huis moet.”

“Ik denk wel dat het een rustig baantje voor je zal zijn ja.” De ober kwam naar ons toe met onze drankjes. “Heeft u al een keuze kunnen maken?” vroeg hij. We hadden de menukaart nog niet eens open-geslagen, dus hij moest nog even wachten.

“We hebben wel wat haast,” zei Marieke, “Onze film begint over een uur al.”

We maakten snel een keuze, en toen de ober wegliep met onze bestelling vroeg ik:

“Weet je waar ik heel benieuwd naar ben? Hoe jullie... hoe moet ik het zeggen... Wat hebben jullie nog meer gedaan dan mij opzoeken in het ziekenhuis?”

Marieke nipte aan haar glas bronwater. “In het begin niet zo veel hoor.

Ik had natuurlijk het telefoonnummer van je ouders en Iris, dus we spraken af wanneer wie naar het ziekenhuis zou komen. Iris vond het al snel zielig dat ik altijd alleen moest komen, en dat was ook niet zo leuk, dus we besloten al snel samen te gaan.”

“Maar dan kwam je dus ook vaker.”

“Ja, er zijn niet veel dagen geweest dat er niemand bij je kwam. Op een gegeven moment vroeg Iris of ik niet bij haar wilde blijven slapen. Dan hoefde ik niet zo ver terug te reizen ’s avonds laat. We kunnen goed met elkaar opschieten dus dat was wel fijn en handig voor me.”

“Dan hadden jullie ook allebei iemand om even tegenaan te praten na afloop.”

“Ja, dat was ook wel fijn, want vaak ging ik behoorlijk gefrustreerd weg omdat je weer de hele avond bewegingsloos lag te liggen. Vaak belde Iris me op en dan zat ik weer te huilen in de trein. Da’s niet leuk, geloof me.”

“Nee, al die mensen die raar naar je kijken...” Ondertussen was er een mandje met brood op de tafel verschenen. Ik smeerde een stukje voor Marieke en vroeg toen:

“Maar wat deden jullie verder, behalve mij bezoeken. Ik bedoel: ging Iris nog wel eens uit met vriendinnen of collega’s? En jij, heb jij nog andere dingen gedaan?”

“Waarom wil je dat weten?”

“Ik maak me een beetje zorgen om jullie. Elke keer als Iris belt krijg ik het gevoel dat ze zich eenzaam en verlaten voelt. Ze wilde zondag eigenlijk niet weg, maar ze moest natuurlijk weer gaan werken. Ik ben bang dat ze haar vriendinnen een beetje verwaarloosd heeft.” Marieke keek me bezorgd aan. “Ja maar lieverd, wat wil je dan? Jij was het belangrijkste in ons leven toen. We hadden niet veel tijd om nog aan andere dingen te denken. En maak je over mij maar geen zorgen; ik ben heel blij dat ik je weer vlakbij heb wonen en gezellig met je uit kan gaan.

Bovendien heb ik mijn wekelijkse bridge avonden niet verwaarloosd. Nou ja, deze week dan even wel omdat ik naar die cursus moest.”

“O gelukkig. Misschien maak ik me ook wel te druk of bemoei ik me teveel met jullie.”

“Nee hoor, ik vind het lief dat je zo om ons geeft. Maar ik denk dat het met Iris ook wel goed komt. Ze moet alleen haar draai weer even vinden.

Ze is ook nog niet over haar vriendje heen.”

“Nee, gek he? Die heeft ze zelf het huis uit geschopt drie jaar geleden.

Of is het vier jaar?”

“Ze kan niet zo goed tegen alleen zijn. Ze vond het altijd geweldig leuk als ik bij haar kwam logeren. Dan had ze allemaal lekkere dingen gekocht en moest ik alles proeven. En elke keer had ik weer een helemaal schoon bed en een schone slaapkamer, zelfs als ik er maar één of twee dagen niet was geweest. En dan zei ik wel eens dat ze dat echt niet allemaal telkens weer hoefde schoon te maken, maar daar wilde ze niets van horen. “Dat hoort, voor je gasten,” zei ze dan.”

Ik glimlachte. Dat was helemaal mijn zus zoals ik haar kende. “Ja, je wordt wel in de watten gelegd als je bij haar op bezoek komt. Het beste is nog niet goed genoeg. Wat is er eigenlijk gebeurd dat ze Reinier het huis heeft uitgeschopt?”

Marieke keek moeilijk. “Wat er precies gebeurd is weet ik ook niet, maar in elk geval nodigde hij vaak vrienden uit die zij helemaal niet aardig vond.

Misschien was dat wel de druppel.”

“Dus jij weet het ook niet.”

“Niet precies nee.” Marieke keek ongelukkig. “Ze zat er wel heel erg mee.”

“Dat geloof ik graag.” Ik zag een paar dampende borden onze kant op komen. “Kijk, daar komt ons eten al aan.”

“Dat is snel! Mjum, nu gaan we smullen.” Marieke had duidelijk honger.

Tijdens het eten praatten we niet veel. Het smaakte ons prima, en al snel hadden we onze borden leeg. Toen moesten we ook wel weg, anders misten we de film.

“Ik ga wel even betalen,” zei ik.

Even later liepen we hand in hand buiten op weg naar de bioscoop. “Het was lekker, Marieke. We moeten hier vaker komen,” zei ik tevreden.

“Ja, goed hè? Ik wist wel dat je het lekker zou vinden.”

“Jammer dat we geen tijd hadden voor een toetje, want die zagen er ook wel erg lekker uit.”

“Nou, dan nemen we die de volgende keer erbij.” Even later waren we in de bioscoop. We hadden een ‘love-seat’ ! Ik kan me niet zoveel meer herinneren van de film. We zaten dicht tegen elkaar aan.

Marieke legde haar hand op mijn been, en ik streelde haar vingers en haar onderarm. In de pauze liepen we naar buiten. Het begon inmiddels wat te schemeren. Arm in arm slenterden we over het plein voor de bioscoop.

“Heb je het niet koud?” vroeg ik Marieke. Ze had kippenvel op haar blote armen.

“Een beetje wel ja.” Ik wreef haar armen zo goed als ik kon warm. Dat hielp een beetje, maar al snel gingen we weer naar binnen.

“Zal ik een warme chocolademelk voor je kopen?” Daar had ze wel zin in, dus even later zaten we weer in de zaal met lekkere warme chocolademelk.

“Het lijkt wel winter,” fluisterde Marieke, en we giechelden een beetje.

De tweede helft van de film was heel romantisch; een echte huilfilm zoals Marieke al lang geleden aan me beschreven had. Aan het eind zaten we allebei te sniffen. Ik vond de muziek wel erg mooi, dus wilde ik graag op de aftiteling zien van wie het was. Daarom strompelden we bijna als laatste de zaal uit, gevolgd door een paartje dat nog verliefder leek dan wij.

“Die hebben waarschijnlijk helemaal niets van de film gezien,” zei ik tegen Marieke. Ze omhelsde en zoende me.

“Ik weet ook al niet meer waar hij over gaat,” lachte ze. “Kom, ga je mee naar de kroeg? Het is mij te koud om buiten te blijven lopen.” In de kroeg was het warm en gezellig. Omdat er geen lege tafeltjes meer vrij waren schoven we aan bij een paar jonge mannen die druk in gesprek waren over waarom er meer mannen van voetbal houden dan vrouwen. Een van de heren (een langharig donkerblond exemplaar) was druk bezig uit te leggen dat dat komt omdat vrouwen borsten hebben. Zo’n harde bal er tegenaan, dat leek hem maar niets.

“Maar jij vindt het ook niet leuk als je een bal in je kruis krijgt, en toch ga je voetballen,” zei Marieke. De andere man (een bijna zwarte man met keurig gemillimeterd haar) moest hier erg om lachen.

“Hahaa John, geveld door een vrouw!” riep hij. John keek moeilijk. “Ja maar het oppervlak...” probeerde hij nog.

“Volgens mij komt het gewoon omdat mannen zo raar gaan doen in een stadion en in de buurt van een voetbalveld,” zei ik.

“Raar? Wat bedoel je meisje?” zei de grote zwarte man.

“Meisje?” dacht ik. Ik voelde me rood worden, maar ik zei: “Nou, ze worden agressief en ze gaan schreeuwen. Daar houden veel vrouwen niet van. Sommige mannen trouwens ook niet.”

“Ja maar meisje, weet je dan niet waarom ze zo gaan schreeuwen en agressief gaan doen?” Ik vertelde dat me dat nooit duidelijk was geworden.

“Omdat ze de vijand moeten verslaan!” riep John. “Voetbal is oorlog!” Hij sloeg met zijn vuist op tafel. Ik keek Marieke aan, die een optimaal contrast vormde met haar blonde haar en haar witte jurkje naast de grote zwarte man. Die lachte en zei:

“Maar als ze de vijand willen verslaan, waarom drinken ze dan zoveel bier? Je moet toch helder blijven wil je een kans maken?” John was even stil. “Nou,” zei hij toen. “Dat zal ik je vertellen.” Hij pakte een bierviltje en bestudeerde dat uitgebreid. “Dat komt omdat ze hopen dat die anderen dan ook veel gaan drinken,” zei hij eindelijk. “En als zij nou denken dat wij heel veel meer hebben gedronken dan hullie, nou, dan hebben we al bijna gewonnen.” Hij nam een slok van zijn cola. “Ik drink zelf geen bier, maar mijn broer wel dus die kan het weten!”

“Ik heb vroeger wel eens gevoetbald, maar bij ons werd er niet gedronken voor de wedstrijd hoor,” zei ik.

“Dat komt omdat je een vrouw bent. Vrouwen drinken niet voor de wedstrijd. Want als ze dat wel doen, dan vallen ze in slaap en dan krijgen ze hoofdpijn.”

Marieke keek eens naar John. “Volgens mij houd jij helemaal niet van voetbal,” zei ze.

“Dat klopt helemaal. Ik vertelde net voordat jullie binnen kwamen dat mijn broer nogal geblesseerd van het voetbalveld is gekomen omdat hij werd geschopt door een tegenstander. Hij heeft altijd van die dingen. Hij is al vaker gewond thuisgekomen na een spelletje, maar hij vindt het veel te leuk om ermee te stoppen. Dat begrijp ik niet.”

“Ach, je zegt net: voetbal is oorlog. Er zijn ook mensen die oorlog voeren leuk vinden,” zei de grote zwarte man.

“Willen jullie nog wat drinken?” vroeg ik. Iedereen knikte ja en ik wenkte de serveerster.

“Er zijn zelfs vrouwen die oorlog voeren leuk vinden, heb ik me wel eens laten vertellen,” zei John. “Houden jullie van oorlog voeren?” vroeg hij aan ons.

“Ik niet,” zei ik.

“Wat ik nooit begrijp is dat mensen altijd heel moeilijk doen over films met sex erin, terwijl films met veel geweld eigenlijk niet zo’n probleem zijn”, zei Marieke.

“Nou dat vind ik niet raar,” zei de zwarte man. “Sex alleen voor lust-bevrediging is niet ethisch.”

“Maar die geweldsfilms kijken mensen ook om een soort lust te bevredigen. Dat is toch ziek? Je gaat toch niet voor je plezier kijken naar hoe mensen op de meest gruwelijke manieren vermoord of gepijnigd worden?”

“Ik vind dat altijd wel leuk,” zei John. “Ik mag graag een goede horror-film zien.”

“Waarom dan?” vroeg ik.

“Ach, het is allemaal nep, dat weet je toch? Het is gewoon leuk om te bekijken wat voor extreems ze nu weer bedacht hebben.”

“Nou, ik weet het niet hoor. Ik zie liever een goede sexfilm denk ik.” De zwarte man keek me aan. “Ik begrijp jou niet. Heb je wel eens een sexfilm gezien? Die vrouwen, dat zijn alleen lustobjecten. Ik snap niet dat die dames zich daarvoor lenen.”

“Ja, dat is zo, maar het lijkt me ook niet leuk om iemand te spelen die gemarteld wordt. En als ik moet kiezen zie ik dan liever een lustobject dat helemaal heel blijft in plaats van iemand die langzaam wordt doodgemaakt.”

“Djeeezzz, ben jij lesbisch ofzo?” vroeg de zwarte man. Marieke en ik knikten van ja. “Dat verklaart een hoop.”

“Hoezo dan, jij ziet liever dat iemand vermoord wordt dan dat twee mensen... hoe moet ik dat zeggen, hun lusten met elkaar bevredigen? Dat is toch raar?”

“Ik geloof niet dat we hieruit komen,” zei John. “Zadok vindt porno van de duivel komen.” Hij wees met zijn duim naar de grote zwarte man.

“Ja. Als je daarnaar kijkt wordt je vergiftigd door het kwaad,” zei Zadok.

“Wat een rare naam,” dacht ik.

“Ik heb al jaren geen sexfilms meer gezien,” zei ik.

“Vroeger wel dan?” vroeg John verbaasd.

“Ach ja, als je jong bent probeer je wel eens wat.” Onze drankjes werden gebracht en we praatten nog wat door, over sex, politiek en andere zaken. Op een gegeven moment merkte ik dat Marieke verveeld in het rond zat te kijken. Ik pakte haar hand en vroeg: “Ga je mee naar huis?” Ze keek me blij aan en zei “Ja!” Ze stond op en ging naast me staan terwijl ik mijn jas aantrok.

“Gaan jullie nou sex hebben,” vroeg Zadok.

Marieke trok me tegen zich aan en zei, terwijl ze hem strak aankeek:

“Doe niet zo raar! Twee vrouwen kunnen toch helemaal geen sex hebben?” Ze trok me door het café heen naar de deur. Ik zwaaide nog even naar de twee mannen, en weg waren we.

“Wat een eikel. “Gaan jullie nou sex hebben?” Mannen denken ook altijd maar aan één ding,” mopperde Marieke.

“Nou, ik kan je uit ervaring vertellen dat dat niet het geval is.” Ze keek me aan. “Ik geloof er niets van,” zei ze. “Je dacht er vroeger vast wel meer aan dan nu.”

“Dat is waar... Goh, dat had ik me zelf nog niet eens gerealiseerd.”

“Zie je wel dat ik gelijk heb? Mannen zijn beesten!”

“Nou, dat vind ik wel wat te ver gaan hoor,” lachte ik. “Vroeger ging je ook met me uit.”

“Toen zijn we maar weinig naar de kroeg geweest.”

“Ik houd nooit zo van praten met mensen die je helemaal niet kent, in een kroeg of op een verjaardagsfeest. Het is zo... zinloos, want je ziet die mensen daarna nooit of een hele tijd niet meer. Ik praat liever met jou, bij mij thuis, met een lekker kopje koffie of iets anders erbij.” Ik zoende Marieke op haar voorhoofd.

“Nou dat kan. Rijd jij ons maar eens fijn naar huis.”

“Durf je wel naast me te zitten? Ik heb nog maar één rijles gehad hoor!”

“Ik durf alles. En ik wil toch een nieuwe auto. Deze is vies.”

“Ja...”

We stapten in en ik startte de motor. Langzaam en voorzichtig reed ik naar huis.

“Sorry Marieke, hij is nog heel,” zei ik, terwijl ik uitstapte. Ik liep om de auto heen en deed de deur voor haar open. Voorzichtig probeerde Marieke zo galant mogelijk uit te stappen.

“Dank u wel Zjeems,” zei ze.

Ik drukte voorzichtig het portier weer dicht. “Kan ik u nog verblijden met een kopje koffie of iets anders?”

“Zeer vereerd, dank u.”

Met onze neuzen omhoog liepen we naar mijn huis. Ik deed de voordeur open en gooide mijn jas op de trap. Daarna deed ik mijn schoenen en sokken uit en gooide ze naar boven. “Mevrouw, wat doet u nu! Dit is wérkelijk affreus!” riep Marieke, en trok toen ook maar haar schoenen en sokken uit.

“Hehe, zo, nu voel ik mij een dartel jong meisje,” zei ik en danste de kamer in. “Wil je koffie of thee, of een frisje...” Marieke volgde mij de keuken in. “O, wat staat je tuintje er mooi bij!” riep ze verheugd.

“Jullie hebben goed je best gedaan.” Ik deed de deur open en Marieke strompelde de tuin in. “Heerlijk, zomer!” riep ze.

“Sssst, de buren slapen! Het is al half één!”

“Oeps, sorry.”

Ik kwam even later met twee glazen sap naar buiten en zette ze op de tafel. Marieke was bezig de tuin te bekijken. Ik ging naast haar staan en sloeg mijn arm om haar heen. “Kan je het nog een beetje zien hier, in het donker?” Ze omhelsde en zoende me. “Ik ben zo blij dat je terug bent. Ik heb zo in spanning gezeten! Ik heb echt genoten vanavond!”

“Ik ook. Ik heb je ook gemist.” Ik streelde haar rug en haar armen.

“Heb je het niet koud?” Ze had weer kippenvel op haar armen.

“Ja, zullen we maar weer naar binnen gaan?”

Even later zaten we samen op de bank nog wat na te praten over de film. Ik was nu wel erg moe geworden, en legde mijn hoofd tegen Marieke’s schouder. Mmmm, wat voelde ik me gelukkig en verliefd. Marieke was warm en zacht, en ik moest moeite doen om wakker te blijven. “Ben je moe meisje?” vroeg ze. Ze streelde mijn gezicht. “Dan zal ik maar eens naar huis gaan.”

“Hè, nee, blijf hier slapen!”

Ze streelde mijn haar. “Maar ik moet op Hobbes passen.”

“Hobbes kan best wel even een nachtje alleen blijven hoor. Ik heb wel een bed voor je. Ik vind het heel gezellig als je blijft.” Marieke dacht even na. “Ik heb ook niet zo’n zin om in een leeg huis te komen en meteen naar bed te gaan. Goed, ik blijf hier.” Samen strompelden we naar boven. Ik zette mijn schoenen op mijn slaapkamer, en liet Marieke de logeerkamer zien (het bed had ik altijd opgemaakt klaarstaan voor onverwachte gasten). Daarna verdween ik in de badkamer om mijn tanden te poetsen. Ik keek naar mijn spiegelbeeld. Een dromerig meisje met lang bruin haar en mooie oorbellen in keek me nieuwsgierig aan.

Ik had een geweldige avond gehad. Gewoon een avondje uit! Nooit gedacht dat ik dat zo gemist had. En wat een geweldige meid was Marieke toch!

Wat gek was dat, als ik nu een man was geweest had ik al lang geprobeerd wat verder te gaan dan alleen maar het strelen en zoenen wat ik vanavond gedaan had. Maar ik wist me nu niet echt raad met mijn gevoelens. Ik was ook een beetje bang: hoe zou dat gaan, sex tussen twee vrouwen, en wat moest ik voelen? Ik wist het niet, ondanks dat ik natuurlijk al van alles met mijn eigen lichaam had geprobeerd. Misschien moest ik Marieke vragen of ze het me wilde leren, maar dat durfde ik nog niet. Ik spuugde mijn tandpasta uit, deed mijn oorbellen af en begon mijn haar te kammen. Als ik dat niet deed voordat ik ging slapen zat het de volgende dag vol knopen, had ik geleerd. Toen ik de badkamer uit kwam stond Marieke al op me te wachten. Ze zag er fantastisch uit in één van mijn vele oude T-shirts, dat haar veel te groot was. We zoenden elkaar goede nacht en ik verdween in bed.

Die nacht regende en onweerde het hard.

Ik sliep onrustig en werd

daarom erg laat wakker met een flinke prop watten in mijn hoofd.

Na

een tijdje te hebben liggen rondkijken stond ik op en liep voorzichtig de trap af naar beneden. Marieke’s schoenen stonden er nog. Gelukkig, ze was niet stiekem weggegaan. Er lag echter geen krant, dus ze was al op. Voorzichtig deed ik de deur naar de kamer open en liep naar binnen. Marieke was in de keuken brood aan het smeren. Ze keek op toen ze me binnen hoorde komen.

“Ah, daar hebben we de schone slaapkop!” zei ze vrolijk. Ik kreunde wat en zei goedemorgen. “Heb je lekker geslapen?” vroeg ze. Ze zag er nog steeds geweldig uit in mijn oude T-shirt.

“Nee, ik werd steeds wakker van het onweer en de regen.”

“Heeft het geonweerd?”

“Nou, het ging flink tekeer vannacht.”

“Ik heb heerlijk geslapen. Ik heb er niets van gemerkt. Wel dat het regende, maar dat was pas vanochtend om negen uur. Toen ben ik even naar de WC geweest. Maar toen lag je lekker te snurken.” Ik gaapte maar eens en wreef mijn ogen uit. “Je ziet er fantastisch uit in dat T-shirt, weet je dat?”

“Jij ziet er anders ook wel erg lekker uit, met die ongekamde haren en die dromerige blik in je ogen.” Ze haalde haar vingers door mijn haar in een poging het wat netter te maken. Ik vond dat wel een lekker gevoel. De vlinders die de vorige avond door mijn buik dwarrelden begonnen wakker te worden.

“Wil je een kopje thee?” vroeg Marieke.

“O, heerlijk, daar word ik misschien wel een beetje wakker van. Ik kan zo weer in slaap vallen weet je dat?”

“Ik zie het wel aan je.”

Ik keek naar buiten. Alles was nat en het was zwaar bewolkt. Geen weer om buiten te zitten, helaas.

“Het wordt herfst,” zei ik.

“Dat zal toch wel meevallen?” vroeg Marieke, die druk bezig was bordjes en kopjes op de eettafel te zetten. Langzaam drong het tot me door dat ik haar maar eens moest gaan helpen. “Ik heb ook nog lekkere croissantjes,” zei ik. “Heb je daar zin in?” Dat had Marieke wel, dus zette ik de oven aan en haalde de roomboter uit de koelkast. Ook schonk ik twee glazen sinaasappelsap in en zette een rustig muziekje op. Hehe, eindelijk begon mijn bloed een beetje te stromen.

Na het ontbijt wilde Marieke graag weer naar huis om naar Hobbes te kijken. Dat arme beest had haar al de hele week niet gezien, en ze wilde hem graag even knuffelen. “Ga jij dan eerst douchen, dan bel ik intussen Iris even om te horen hoe het met haar gaat,” zei ik.

“Doe haar dan ook de groeten van mij!”

“OK. In één van die kasten in je slaapkamer zit wel een handdoek voor je, en er zijn zeepjes in de badkamer.”

Marieke verdween naar boven en ik belde het nummer van Iris. Ze nam vrijwel direct op.

“Hallo Iris, met Hidde. Hoe gaat het met je?”

“O, goed hoor. Ik stond op het punt de stad in te gaan. Ik wil wat nieuwe kleren kopen.”

“O, wat leuk. Wat wil je hebben?”

“Een paar zomerjurkjes, en een spijkerbroek, en wat T-shirts... Ik heb met Gaby afgesproken bij de kerk in het centrum. En hoe gaat het met jou?”

“Geweldig, ik ben gisteren met Marieke uit geweest! Het was heel erg leuk. Op een gegeven moment was het zo laat en waren we zo moe dat ze maar is blijven slapen.”

“O, goed zeg! En hoe is dat nou, sex met een vrouw?”

“Hehe, dat zou je wel willen weten he? Nou, er is niets gebeurd hoor, daar is het nog wat te vroeg voor. O, daar hoor ik haar de trap af lopen dus ik kan er niet meer over zeggen...”

“Ik moet nu ook echt weg. Ik bel je vanavond wel even!”

“OK. Ik ben blij dat het goed met je gaat. Je moet de hartelijke groeten hebben van Marieke.”

“Dank je, groeten terug! Nou doei!”

En weg was Iris. Ik vertelde Marieke dat ze kleren ging kopen in de stad.

“Eigenlijk heb ik ook nog wel wat kleren nodig. Heb je zin om mee te gaan?

Alleen vind ik helemaal niet leuk.”

Marieke had wel zin, maar niet veel tijd omdat ze ook nog de was moest doen en het huis schoonmaken. We spraken af dat we de volgende donderdagavond de stad in zouden gaan. We omhelsden elkaar weer. Marieke kriebelde me onder mijn T-shirt op mijn blote rug, en ik zoende haar nog maar een keer lekker. Ze pakte me bij mijn heupen vast, keek me recht aan en zei: “Ik heb zin in je, meisje!” Daarna renden we naar boven. Arme Hobbes, die moest nog heel lang op Marieke wachten.

Hoofdstuk 22

Het gaat steeds beter

Ik had nog ongeveer drie weken voordat ik weer bij de praktijk begon, en in die tijd moest ik nog een paar belangrijke dingen regelen. Daarbij werd ik in niet geringe mate gehinderd door de vlinders die de hele tijd in mijn buik bleven rondfladderen. Ik vond dat helemaal niet erg. Marieke en ik zagen elkaar zo vaak als mogelijk. Bijna elke avond at zij bij mij of ik bij haar.

Normaal houd ik niet zo van koken, maar in die korte tijd ontwikkelde ik me tot een waar keukenprinsesje. Ik moest mijn lieve gaste toch wat goeds voorzetten? Gelukkig kon Marieke ook koken en deed ze ook haar best voor mij, dus aten we allebei lekker en moesten we goed op onze lijn letten.

Na mijn tweede autorijles van twee uur vond Jan dat ik het zelf wel kon.

Ik wilde toch graag nog een les dus we spraken af dat ik de volgende dag nog een uur in de omgeving zou rondrijden met Jan naast me, en als hij dan niet had ingegrepen zouden we allebei tevreden zijn. Dat lukte me gelukkig, dus had ik geen smoes meer om niet een auto te gaan kopen. Ik had geen idee waar ik op moest letten als ik een auto ging kopen, dus ging ik, met gezonde tegenzin (auto’s interesseerden me nog steeds helemaal niets), te rade bij mijn vader. Die bood aan een dagje langs te komen en wat garages af te gaan. Dat leek me wel wat, omdat ik bang was dat ik een gemakkelijke prooi zou zijn voor gladde autohandelaren. We spraken af dat ik op Internet vast een paar auto’s die hem geschikt leken voor mij bekeek, zodat ik alvast wist wat er zoal te koop was. Ik legde hem uit dat ik niet meer dan een dag wilde besteden, en het liefst direct de auto wilde meenemen.

“Nou nou, mevrouw denkt dat je een auto koopt zoals je een koffiezetapparaat koopt. Zo werkt het toch niet helemaal hoor.”

“Ik zou niet weten waarom niet. Wat is het verschil tussen een auto en een koffiezetapparaat? Het zijn allebei apparaten, alleen is de ene wat duurder dan de andere, toch?”

“En als je nu een bepaalde auto wil hebben in een kleur die je mooi vindt, en met bepaalde opties erop die ze niet hebben bij de garage?”

“Dan zoeken we een soortgelijke auto die dat wel heeft. Ik heb geen tijd om te wachten op een auto.”

“Weet je wat je wil dan?”

“Ja, ik wil er één die wat groter is dan mijn vorige auto, en met vier deuren zodat ik makkelijk bij de achterbank kan. Hij moet veel bagageruimte hebben, en ik wil een nieuwe, dus geen tweedehands.” Het was even stil aan de andere kant van de lijn. “Dat wordt een drukke dag dan,” zei mijn vader uiteindelijk. “Het lijkt me beter om er twee dagen voor uit te trekken: één dag om proef te rijden, en één dag om de auto te kopen. Dan kun je er nog een nachtje over slapen.” Dat leek me een goed idee. We spraken af dat mijn vader de woensdag van de volgende week langs zou komen, en donderdag weer terug naar mijn moeder zou gaan, als we de auto gekocht hadden. “Maar ga er maar vanuit dat je geen auto hebt na donderdag. De kans dat je precies de auto vindt die je zoekt is erg klein.”

Ik dacht dat dat nogal mee zou vallen want ik was niet zo ge¨ınteresseerd in allerlei opties zoals elektrische raampjes enzo. En de kleur maakte me ook niet zoveel uit. In elk geval was ik blij met mijn vader’s hulp, en toen ik Iris vertelde wat we gingen doen was ze erg jaloers dat ze niet mee kon.

Ik beloofde haar op de hoogte te houden.

Natuurlijk gingen de tennislessen ook gewoon door. Jelle bleek een aardige man, en hij was ook nog fanatiek genoeg om te zorgen dat ik al snel mijn best moest doen om niet te verliezen. Twee keer in de week tennisten we tegen elkaar. Eén keer per week, op Marieke’s vaste bridgeavond, dronken we samen nog wat aan de bar voordat we naar huis gingen. We praatten dan over van alles en nog wat. Ik was erg ge¨ınteresseerd in het werk dat Jelle deed, en hij veinsde ook interesse voor het werk dat ik binnenkort weer ging doen, hoewel ik al snel doorhad dat hij niet echt een groot dierenlief-hebber was. Hij vond het interessanter te horen wat mensen bezielt om een bepaald huisdier te nemen, en wat mij zo aantrok aan schapen en geiten, die hij maar stinkende beesten vond waar je niets aan had. Op een avond toen het droog was (de herfst begon nu snel door te zetten) liet hij me in de stad een paar gebouwen zien, waar hij interessante verhalen over wist te vertellen. Midden in de binnenstad stonden heel mooie gebouwen die me nog nooit opgevallen waren, en die de moeite van het bekijken zeker waard waren. Jelle vertelde enthousiast over welke architecten belangrijk waren geweest voor het aanzien van de binnenstad, en wat de specifieke kenmer-ken waren waaraan je een gebouw van die mensen kon herkennen. Op een gegeven moment liepen we langs een klein grappig gebouwtje waarin een dokterspraktijk was gevestigd.

“En raad eens wie dit gebouw ontworpen heeft?” vroeg hij.

Ik dacht na. De gebouwen die hij tot nu toe had laten zien waren allemaal vrij oud. Dit gebouwtje stond er zeker minder dan tien jaar. Ik begon een vermoeden te krijgen.

“Heb jij dat gebouwd?”

“En, wat vind je ervan?” straalde Jelle.

Het was intussen vrij donker geworden dus had ik wat moeite met de beoordeling. Gelukkig zaten er vrij veel lampjes op het gebouw, die het een gezellige uitstraling gaven.

“Gezellig,” zei ik dus maar. “Het is niet een gebouw dat afschrikt.”

“Nee, dat was precies de bedoeling. Dit was het eerste gebouwtje dat ik heb getekend en ook gebouwd is. Ik vind het nog steeds wel geslaagd.”

“Ik zie dat je trots bent.”

“Zeker. De meeste gebruikers zijn erg tevreden. Het ziet er van binnen ook gezellig uit. Ik vind het heel belangrijk dat een gebouw een zekere ge-borgenheid uitstraalt, zodat je je erin thuis voelt. Vooral bij grote gebouwen is dat vaak erg moeilijk.”

Ik tuurde naar binnen. De hal was mooi ingericht met keurige stoeltjes en warme kleuren. Het zag er niet kil en saai uit zoals veel wachtkamers.

“Hier lijkt het redelijk gelukt.”

We stonden nog even te kijken. Ik kreeg het koud want het begon nu erg donker te worden en een beetje te waaien. “Zeg Jelle, ik ga naar huis.

Ik krijg het koud en ik heb geen zin om ziek te worden.” Hij keek me teleurgesteld aan. “Ga je niet nog even wat drinken in de kroeg?”

“Liever niet. Het is al laat en ik moet nog naar huis fietsen. Volgende week een keertje.” Ik begon terug te lopen naar het centrum van de stad, waar mijn fiets stond. Jelle was met de auto dus die moest naar de parkeergarage.

“OK.” Jelle liep met me mee. Hij frunnikte wat aan zijn jasje en wreef door zijn haar. “Dan ga ik ook maar naar huis.”

“Ik vond het gezellig vanavond. Ik heb veel van de stad geleerd vandaag.

Heb je nog meer gebouwen hier staan?”

“Ja, nog één, maar dat staat bij het industrieterrein aan de andere kant van de stad. We zijn nog wel met iets bezig maar daar mag ik je nog niets over vertellen.”

“O, spannend! Nou dat hoor ik dan wel een keer.”

“Zeker spannend!

Als dat doorgaat is het een nieuwe stap in mijn carrière. Tot nu toe heb ik nooit gebouwen gemaakt hoger dan vijf ver-diepingen, en dit wordt een veel groter gebouw. We zitten nu in de laatste ronde, maar ik vertel je alweer veel te veel.”

“Wat een geheimzinnigheid.”

“Ik leg je later nog wel eens uit waarom dat is.” Ik was heel nieuwsgierig maar vroeg maar niet meer verder. Jelle zag er nogal nerveus uit. Bovendien waren we op de kruising aangekomen waarop onze wegen zich scheidden.

“Ik ga die kant op,” wees ik.

Jelle knikte. “Dan ga ik daar maar heen,” zei hij terwijl hij met zijn hoofd de richting aanwees naar de parkeergarage.

“Tot volgende week!” zeiden we allebei, waarop ik naar mijn fiets liep.

Jelle bleef nog een tijdje weifelend staan en liep toen naar de parkeergarage.

Toen ik thuis kwam was het half elf en had ik nog geen zin om meteen in bed te kruipen. Ik zapte wat, maar er was niets boeiends op de televisie.

Toen viel mijn oog op de kist met mijn hobo. Wat had ik daar al een tijd niet op gespeeld! Al voordat ik ziek werd had ik dat ding al tijden niet aan-geraakt. Zou ik het nog kunnen? Nieuwsgierig opende ik de kist en zette het instrument in elkaar. Onzeker blies ik een paar noten. Het klonk niet bepaald fantastisch, maar het riet was uitgedroogd en niet helemaal goed meer. Ik probeerde een paar toonladdertjes. Dat viel niet mee; mijn vinger-tjes waren wat kleiner dan vroeger, en ze wilden ook nog niet helemaal zoals ik graag wilde. Na een half uurtje was het geluid van de hobo al een stuk beter geworden, maar wilden mijn vingers nog steeds niet zo meewerken. Ik stopte er maar mee en ging naar bed.

Natuurlijk moest ik ook beginnen met mijn persoonlijke cursus schapen, geiten, en ander gespuis op de boerderij. Ik reisde meerdere malen naar de Universiteit om te praten met professor Kamminga. Die was erg enthousiast want het was hem nog niet vaak overkomen dat een dierenarts op een dergelijke manier bij wilde leren. Al snel had ik een curriculum, en moest ik een arts uitzoeken bij wie ik stage ging lopen. Er was een aantal artsen bij mij in de buurt waar Prof. Kamminga zaken mee deed, en ik moest ze zelf maar benaderen voor een stage. Dus toog ik met mijn lijstje op een regenachtige dag naar de praktijk, om Richard te vragen of hij me iemand kon aanraden. Hij bekeek het lijstje nauwkeurig.

“Hmm, eens kijken. Van der Hoek mag ik niet zo graag, maar hij is wel een goede veearts. Hij woont alleen nogal ver weg, dat is misschien niet zo handig. Garij ken ik niet... maar die woont nog verder weg, zie je dat?

Westra ken ik wel, maar die heeft een paar grote boeren als klant waar hij veel tijd mee kwijt is. En Burger is een gewone ouderwetse stadsdierenarts, dus die kan je wegstrepen.”

“Dat wordt nog lastig dus.”

“Nou, dat weet ik niet. Westra ken ik goed; ik wil wel een goed woordje voor je bij hem doen. En Van der Hoek is ook een goede.”

“Als je Westra goed kent is dat misschien op de lange termijn wel goed voor onze praktijk. Dan kan hij klanten waar hij niet aan toekomt of die niet zo interessant voor hem zijn doorverwijzen naar mij.” Richard’s gezicht klaarde op.

“Maar dan moet jij wel je stage goed

afronden meisje,” zei hij lachend.

“O jee, nu moet ik ook nog mijn best gaan doen! Ik word er bang van.”

“Dat dacht ik wel. Eens kijken... wanneer wil je beginnen met die stage?”

“Ik moet eerst de theorie kennen en tentamen hebben gedaan. Dat is over drie maanden. Daarna kan ik beginnen.”

“OK, weet je wat? Ik stuur Westra een e-mail waarin ik jou aanbeveel.

En in ruil daarvoor help jij me zodirect even met een operatie aan een hond, want Angela voelt zich niet lekker vandaag en die is er dus niet.” Zo gezegd, zo gedaan. Dat was de eerste keer in drie jaar dat ik weer eens mijn vak uitoefende. Het was even wennen, maar gelukkig deed Richard het moeilijke werk en moest ik voornamelijk dingen aangeven. Hij liet me wel de wond hechten, en dat viel niet mee! Zoals ik al gemerkt had bij het hobo spelen wilden mijn vingers nog niet altijd wat ik zelf wilde. Uiteindelijk lukte het wel, alleen duurde het wel wat lang.

“Dat is even wennen hè?” zei Richard.

“Nou! Dat gepriegel is nog best lastig.”

“Misschien moet je wat gaan oefenen op een priklapje. Dat heb ik ook gedaan toen ik aan mijn duim geopereerd was.”

“Hé, dat is wel een goed idee. Ik kan wel een borduurwerkje gaan maken!”

Ik vertrok weer met de belofte van Richard dat ik snel wat van hem zou horen. Onderweg naar huis kocht ik een borduursetje. De hele middag zat ik kruissteekjes te maken op de bank.

En op een goede woensdag kwam mijn vader langs. De avond ervoor hadden Marieke en ik alle auto’s die op het lijstje stonden dat hij had gemaild op Internet opgezocht en uitgebreid bekeken. Dat was een saaie maar nuttige avond geweest. Sommige auto’s waren te duur, en er was er één bij die ik zo lelijk vond dat ik die zeker niet wilde hebben. Uiteindelijk bleven er drie of vier auto’s over die ik wilde bekijken. Marieke had een lijstje gemaakt met prijzen en opties, en dat liet ik aan mijn vader zien, toen die uitgebreid op de bank was ge¨ınstalleerd met koffie en koek.

“Kijk eens aan,” zei die, “Dat scheelt ons vanmiddag een boel werk.”

“Ik wil ze wel allemaal proefrijden als het kan.”

“Tja, dat ligt niet aan mij maar aan de garagisten,” zei mijn vader, terwijl hij zijn kopje leegdronk. “Zullen we zodirect vóór het eten twee auto’s rijden, en na het eten de rest? Dan verspreiden we het een beetje en zijn we niet al te murw.”

Ik vond het prima, en twintig minuten later stonden we bij de eerste garage. Ik had nog nooit proefgereden met een nieuwe auto en dat bleek best een leuke ervaring. Mijn vader stuurde me over alle typen wegen die er maar waren, want “Als je hem voor je werk gaat gebruiken moet je er vast ook vaak mee over slechte wegen rijden, en dan moet hij wel een beetje comfortabel zijn.” Natuurlijk moest hij zelf ook alle auto’s rijden die we hadden uitgezocht.

Zo ging het de hele dag door. Aan het eind van de middag hadden we van elke garage een proefrit en een offerte weten los te peuteren. Tot mijn verbazing zat er behoorlijk veel verschil tussen de auto’s die ik had uitgezocht. Ik had altijd gedacht dat een auto een auto was, maar nu begon ik een beetje te begrijpen waarom Iris en Pa er zo oeverloos over konden doorzeuren. Op een terrasje in de stad namen we de verschillende offertes door. Gelukkig wist mijn vader wel ongeveer hoe je een auto moest kopen en ook hoeveel je ongeveer kon afpingelen. Van elke auto bepaalden we hoeveel ik ervoor wilde betalen. Toen we daarmee klaar waren vroeg ik of we in de stad zouden gaan eten of gewoon bij mij thuis.

“Ik ga liever even bij jou thuis eten; ik heb deze week al genoeg in restaurants gezeten voor het werk.”

“Nou, dat is prima, dan ga ik lekkere spinazie voor je koken met een kippenpoot.”

Terwijl ik het avondeten kookte belde mijn vader met Iris en Ma om verslag te doen van de dag. Natuurlijk wilde Iris precies weten wat we van alle auto’s vonden. Ik vond er twee erg lekker rijden, maar een derde reed ook wel goed en was praktischer maar duurder. Tijdens het eten hakte ik de knoop door: op aanraden van mijn vader en Iris koos ik voor de praktische dure auto. “Zie je wel dat ik in een dag een auto kan uitzoeken?” zei ik triomfantelijk.

“Ja maar, hoe lang hebben jullie gisteren erover gedaan om dat mooie lijstje te maken?”

“Eeuh... ik denk niet dat Marieke echt goed gewerkt heeft vandaag,” lachte ik.

“Jij hebt wel lekker geslapen, of niet?”

“Ja, maar ik ben ook alvast aan het oefenen voor als ik straks een on-regelmatige baan heb he. Laat naar bed, vroeg op, en de volgende dag als het kan vroeg naar bed en laat op.”

“Nou, ik wil wel vroeg naar bed hoor.” Mijn vader was niet zo’n nachtdier.

“Dan zal ik straks maar eens je bed gaan opmaken, dan kan je er om negen uur in,” lachte ik terwijl ik de lege borden afruimde.

Na het eten zaten we wat te hangen op de bank en praatten we over muziek. Ik vertelde dat ik niet zo veel meer luisterde als vroeger omdat ik alle geluiden nu anders vond klinken. Mijn vader vond dat erg jammer, zowel voor mij als voor hemzelf omdat we dan onze enige gezamenlijke hobby gingen missen.

“Nou, zo erg is het nog niet! Misschien moet ik gewoon eens andere muziek horen dan klassieke muziek.”

Mijn vader keek bezorgd. “Je gaat toch niet van popmuziek houden hè?”

“Dat denk ik niet hoor. En er zijn nog wel CD’s die ik de laatste tijd veel gedraaid heb. Misschien moet ik gewoon nog wennen aan mijn nieuwe gehoor, net als aan de rest van mijn lichaam.”

“Ik dacht dat je al helemaal gewend was. Je kwam vandaag veel zekerder over dan toen je nog bij ons woonde.”

“Dat ben ik ook wel. Maar toch.. Ik heb laatst een hond dichtgenaaid, en dat was me toch moeilijk! Mijn vingers willen nog niet altijd zoals ik zelf wil. Zal ik eens een stukje hobo voor je spelen?”

“Huh? Ja, da’s goed,” zei Pa verbaasd.

Ik speelde een stukje, en hij knikte begrijpend. “Dat komt omdat je al jaren niet meer geoefend hebt.”

“Precies. Maar ik moet binnenkort wel weer operaties doen, en dan moet ik toch wat meer controle over mijn vingers hebben. Daarom heb ik dat borduurwerkje gekocht.”

“O, ik dacht al, ben je nu helemaal vrouw geworden?”

“Nee hoor, ik ben nog steeds een lompe boer,” grijnsde ik. “Dat is niet makkelijk, dat borduren.”

“Maar vroeger was je zo bang dat mensen je raar zouden vinden, weet je nog? Je durfde nauwelijks de straat op. Dat lijkt wel bijna helemaal over nu.”

“Dat is ook wel een stuk minder hoor. Vroeger voelde ik me ook niet mezelf; het was net of Hidde in een ander lichaam zat.”

“Maar dat is toch ook zo?”

“Je kan je niet voorstellen hoe dat voelt. Het is zo raar! Je kijkt naar jezelf, en je ziet een onbekend iemand! De eerste dag dat ik thuis was heb ik een heleboel foto’s van mezelf gemaakt, en dat hielp wel want nu heb ik een idee hoe ik, zeg maar, overkom op andere mensen.”

“Dat heb je toch ook als je in de spiegel kijkt?”

“Nee want dan ga je je aanpassen aan hoe je op jezelf overkomt. Je neemt een andere houding aan, en je ziet jezelf bewegen in de spiegel. Als je foto’s van jezelf maakt kan je niet meteen zien hoe je erop komt, en dus lijkt een foto meer op je dan je spiegelbeeld. Denk ik. In elk geval hielp het me enorm. Maar als ik in de spiegel kijk zie ik nog steeds een meisje waarvan ik moet bedenken dat ik dat ben. Hoewel, dat wordt nu ook minder.”

“Ik vind het knap dat je zo snel beter geworden bent zonder psychische hulp.”

“Ja, daar heb ik nooit zo over nagedacht. Ik denk dat het wel redelijk gelukt is. Ik ben nog niet gillend gek geworden. Het was wel moeilijk, in het begin.”

“Ook geen identiteitscrisis?”

“Neu... vroeger was ik nooit zo bezig met mannen-dingen. Dat helpt vast ook. Iris is meer man dan ik, want die houdt van auto’s en competitie.” Ik keek Pa aan. Ik was blij dat hij er was; niet alleen nam hij de tijd om me te helpen met een auto kopen, ook leek hij eindelijk geaccepteerd te hebben dat ik niet meer de oude Hidde was. Hij had er misschien wel net zoveel moeite mee gehad als ik, dacht ik. Ik schonk hem nog maar een kopje thee in.

“Ik ben blij dat je er bent.”

Dankbaar nam Pa zijn kopje aan. “Ik ben blij dat ik wat voor je kan doen.”

“Maar zeg, wat zei Iris?”

“Hoe bedoel je?”

Ik legde uit dat ik bang was dat ze een beetje eenzaam was nu ze niet meer elke week naar het ziekenhuis of naar Pa en Ma hoefde te komen.

“Geloof me, w´ı´ zijn blij dat je weg bent,” zei Pa grijnzend. “Eindelijk rust! En ze vertelde me net nog dat ze met een vriendin kleren was wezen kopen en dat dat heel leuk was geweest. Ze is wel weer wat vrolijker aan het worden.”

“Volgens Marieke heeft ze een man nodig.”

“Daar heeft ze gelijk in. Maar die moet ze zelf zien op te duikelen, daar ga ik haar in elk geval niet mee helpen.”

“Wat een hardvochtige vader ben je toch,” lachte ik. “Wil je nog een koekje?”

“Nee, deze wrede man zit helemaal vol.” Hij wreef over zijn goed gevulde buikje.

“Misschien maak ik me wat teveel zorgen over Iris.”

“We houden haar toch wel in de gaten? Als jij en Marieke en wij haar af en toe bellen merken we gauw genoeg dat het mis gaat.” Dat was natuurlijk zo. Toch had ik medelijden met haar. Helemaal alleen in dat grote huis. Ze moest maar snel weer langskomen vond ik.

De volgende dag stond ik lang onder de douche na te denken wat ik aan moest. Ik moest vandaag hard gaan onderhandelen om die auto te kopen, en ik wilde serieus genomen worden. Ik moest er niet al te jong en fris uitzien vond ik. Uiteindelijk trok ik de kleren aan die Iris me had gegeven op de dag dat ik uit het ziekenhuis kwam. Ook deed ik de armband en halsketting om die ik van mijn vader had gekregen. Ze stonden er mooi bij. Daarna liep ik naar beneden, waar mijn vader al ongeduldig op me zat te wachten.

“Ben je nu pas wakker? Ik zit hier al een uurtje hoor!”

“Nietes, ik ben direct nadat je naar beneden was gegaan onder de douche gestapt!”

We werkten een lekker ontbijtje naar binnen, waarna ik alles bij elkaar zocht om de auto te kunnen betalen. Ik bond mijn haar in de standaard paardenstaart en we vertrokken naar de dealer. De verkoper die ons gisteren had geholpen was in gesprek met twee andere mensen, dus drentelden we een tijd door de showroom. Daar stond ‘mijn’ auto. Het was een mooie groene stationwagen. Ik ging er maar even in zitten. “Hij staat je goed,” zei mijn vader.

“Ja, ik had liever een andere kleur maar dit is wel handig omdat je er niet zoveel op ziet.”

Pa ging naast me zitten. “Hij ruikt wel lekker,” zei ik.

Even later kwam de verkoper eraan. Ik legde hem uit dat ik de auto als het kon meteen wilde meenemen. Hij keek moeilijk.

“Dat is onze showroom-auto.”

“Ja, maar ik heb een auto nodig voor mijn werk, en ik kan er niet op wachten.”

“Dat begrijp ik.”

Hij nodigde ons uit voor een kopje koffie, en het onderhandelen over de prijs begon. Mijn vader had een mooie prijs bedacht, en nadat we gedreigd hadden een andere auto te gaan kopen, en de verkoper even met zijn baas had gepraat, kregen we hem zomaar mee voor die prijs.

“U bent een harde onderhandelaar!”

“Goed hè, heb ik van mijn vader geleerd,” zei ik, terwijl ik Pa trots op zijn schouder sloeg. Ik moest mijn rijbewijs inleveren, en de verkoper beloofde dat ik de auto aan het eind van de middag kon ophalen.

“Mooi,” zei mijn vader. “Dan kunnen we nog even in de stad rondkijken.” Het was intussen half één, dus ik stelde voor eerst even wat te gaan eten.

Die middag brachten we door in een kroeg (om wat te eten), muziekwinkels, een kledingzaak waar ik zomaar een paar broeken en truien kocht, en een telefoonwinkel omdat ik een carkit voor de telefoon in mijn nieuwe auto wilde hebben. Ik vond het heerlijk om zo met mijn vader te winkelen. Ik voelde me net als vroeger, toen ik ook vaak met hem door de stad dwaalde om gewoon dingen te bekijken en gezellig op terrasjes of in kroegjes te zitten. We praatten over koetjes en kalfjes en wezen elkaar dingen aan die we mooi of juist heel lelijk vonden. Ik was me er nauwelijks meer van bewust dat het toch wel heel bijzonder was dat ik hier zomaar weer rondliep. Wel werd ik hoe langer hoe zenuwachtiger, want ik had bijna weer een auto! Dat betekende dat ik al bijna weer serieus aan het werk kon! Want hoewel de meeste zieke dieren gewoon naar de praktijk gebracht worden, ben je als dierenarts toch behoorlijk waardeloos zonder auto.

Op een gegeven moment was het vier uur en reden we terug naar de garage. Daar werden we door de baas persoonlijk ontvangen met een kop koffie. We moesten nog even wachten want ze waren nog met de auto bezig.

Ik kreeg een mooie bos bloemen aangeboden. Als ik een man was geweest had ik waarschijnlijk een modelletje van de auto gekregen, maar daar heb je niets aan natuurlijk als het echte ding al voor de deur staat. Ik was dus erg blij met de bloemen. Ze konden mooi in de vaas waar nu de bos in stond die ik van de praktijk had gekregen. Die was ondertussen al behoorlijk ver heen en kon dus vervangen worden.

Tijdens het koffie drinken kwam er een meneer met een sleutelbos aangelopen, die hij aan de baas van de garage overhandigde. “Aha!” zei die,

“Nu zijn we compleet.” Hij grabbelde in de stapel papieren op zijn bureau en haalde er een kentekenbewijs en wat andere papieren vandaan. Hij gaf ze aan mij en zei: “Dit zijn de papieren die bij uw auto horen. En dit zijn de sleutels.”

“Dank u wel,” zei ik. Ik keek eens naar de sleutels. Er was niets bijzonders aan te zien. “Nu wil ik wel eens een stukje rijden!” Even later reed ik in mijn eigen nieuwe auto naar huis. Naast me lag mijn mooie bos bloemen. Pa reed achter me aan. Wat een bijzonder gevoel om weer een auto te hebben! En dan nog wel één die zo lekker nieuw rook!

Ik had niet gedacht dat ik het zo leuk zou vinden. Wat zou Marieke ervan zeggen? Nu moest ik maar snel Fons eens gaan bezoeken, dacht ik.

Thuis zette ik de auto voor de deur op de plek waar ik vroeger ook altijd parkeerde. Mijn vader kwam aanrijden en zette zijn auto er achter.

Hij stapte uit en liep goedkeurend knikkend om mijn auto heen. “Ben je tevreden?” vroeg ik.

“Het kan ermee door,” glimlachte hij.

“Mooi, dan ga ik nu mijn bloemen in de vaas zetten. Je blijft toch wel eten hè?”

“O, helemaal vergeten! Ik zal je moeder even bellen dat ik inderdaad niet kom. Oei, die zal vast boos zijn.” Terwijl hij aan het bellen was zette ik de bloemen in de vaas en keek ik in de koelkast wat er nog was. Vandaag gingen we maar eens Chili con Carne eten, besloot ik. Ik begon groente te snijden en luisterde intussen glimlachend naar het gestuntel van mijn vader die probeerde uit te leggen waarom hij niet eerder had gebeld.

“Nou, dat was een moeilijk gesprek,” zei ik toen hij klaar was.

“Ik was vergeten dat we vanavond naar een opera zouden gaan. Nu denkt je moeder dat ik expres lang ben weggebleven zodat ik er niet heen kan.”

Ik moest lachen. “Is dat niet zo dan?”

“Nee hoor,” zei mijn vader met een onschuldige blik. “Echt niet!” Toen ik bijna klaar was met koken belde Marieke aan. “Is dat jouw auto?” riep ze toen ik de deur open deed. Ik knikte. “Helemaal van mij.”

“Zo’n grote auto voor zo’n klein meisje. Dat doet maar!”

“Waar doe ik het van hè?” zei ik lachend.

“Mag ik erin?”

“Euh, nou, we wilden net gaan eten. Eet je mee? Mijn vader is nog op bezoek, die vindt het vast niet erg.”

“O, gezellig.” Ze stapte naar binnen en we liepen naar de kamer. Mijn vader stond in de keuken borden vol te scheppen.

“Schep nog maar een bordje bij voor Marieke,” zei ik.

“O, hallo Marieke. Wat leuk je weer eens te zien. Hoe gaat het met je?”

“Heel goed, dank u. Ik heb net een voortgangsgesprek gehad en mijn baas was heel tevreden over mij!”

“Goed zeg. En ga je nu promotie maken?” vroeg ik.

“Nee, maar ik ga wel meer verdienen. Straks kan ik net zo’n mooie auto kopen als jij.” Ze keek me lachend aan en prikte me in m’n zij.

“Hee, laat dat!” riep ik.

“Zeg dames, het eten is opgeschept. Zal ik het maar op tafel zetten?” vroeg Pa.

Dat leek ons een goed idee, en dus zaten we even later te smikkelen.

Na de eerste drie happen rende ik naar de keuken om glazen water in te schenken. Ik had iets teveel chilipeper gebruikt. Toch vond iedereen het erg lekker.

“Waarom heb je nu deze auto gekocht?” vroeg Marieke.

“Deze was de meest praktische. Als je de achterbank naar voren klapt heb je een helemaal vlakke laadvloer tot achter de voorstoelen. En hij heeft allemaal handige opbergvakjes. Én een gekoeld dashboardkastje! Dat is fijn als je de hele middag in de zomer op pad bent, dan heb je toch lekker koel drinken.”

“Nou nou, luxe hoor.”

“Iris en ik hebben dat ook,” zei Pa.

“Ja,” zei Marieke enthousiast. Daar hebben we veel plezier van gehad toen jij in het ziekenhuis lag.”

“Maar verder is het een hele saaie bak natuurlijk,” zei ik.

Marieke was het daar niet mee eens. “Ik vind hem hartstikke mooi. De kleur ook. Mag ik er straks een stukje mee rijden? Rijdt hij lekker?”

“Hij rijdt wel goed, maar er waren auto’s die beter reden. Maar deze was gewoon het handigst, en de meeste waar voor het geld vond ik. Zullen we straks even buiten de stad ergens wat gaan drinken? Kan je meteen even een stukje rijden.”

Dat leek Marieke wel wat. Pa wilde ook wel mee, maar hij was bang dat hij dan nog meer op zijn kop zou krijgen van mijn moeder. Ik praatte Marieke even bij over de telefonische ruzie die hij met Ma gehad had.

“Ach, ga toch mee. Ze is toch de hele avond naar die opera dus ze merkt het echt niet als u wat later thuiskomt,” zei Marieke.

Pa twijfelde nog. “Maar misschien blijft ze nu wel thuis.”

“Nou zeg, jij bent toch de man in huis? Je bent toch niet bang voor Ma?” zei ik.

“Kom op, ga mee.

Dan zeg ik wel dat het mijn schuld was,” hielp Marieke.

“Ok, dan ga ik wel mee. Maar ik wil om negen uur naar huis rijden hoor!”

We besloten dat dat makkelijk te halen was. Dus gooiden we na het eten snel alle vuile vaat in de afwasmachine en togen we naar het platteland, met Marieke achter het stuur van mijn auto. Ze reed heel voorzichtig, omdat ze bang was er een kras op te maken. “Maar als je met je eigen auto rijdt komen er toch ook niet zomaar krassen op?” vroeg ik haar.

“Nee, da’s waar. Maar ik ga toch voorzichtig doen met jouw nieuwe auto.”

Ik grinnikte. “Je hebt er nu al meer mee gereden dan ik.” Een half uurtje later had Marieke de auto vakkundig in een smal par-keerplaatsje tussen twee andere auto’s gepropt, en liepen we naar het enige café in het kleine dorpje waar ze ons heen had gebracht. “Hoe kom je hier terecht?” vroeg mijn vader zich af.

“Hier woonde mijn eerste ‘vriendinnetje,’ ” vertelde Marieke. “Tenminste, dat dacht ik. Toen ik haar vertelde dat ik lesbisch was, wilde ze me niet meer zien. Voor die tijd kwamen we hier vaak wat drinken, om even uit de buurt van haar ouders te zijn.” Ze keek strak voor zich uit en beet op haar lip.

Ik keek haar onderzoekend aan. “Weet je wel zeker dat je hier naar binnen wilt?”

“Ja hoor. Het is al zo lang geleden. En we hebben het later wel uitgepraat. Ze schaamde zich, en natuurlijk was ik heel verdrietig, maar dat gaat over. Na de middelbare school zijn we elkaar uit het oog verloren.”

“Het is dus al een hele tijd geleden,” zei Pa.

“Ja, ik denk vijftien jaar ongeveer.”

We gingen aan een tafeltje buiten zitten en bestelden drinken. Mijn vader hief zijn glas. “Proost!” zei hij, “Op je toekomst, Hidde.”

“Dank je,” zei ik. Ik voelde me gevleid. Ik keek hem aan en tikte met mijn glas tegen dat van hem. “We hebben goed werk verricht de afgelopen dagen,” zei ik.

“Ja. We waren een team!”

“Goed geolied en tot alles in staat.”

“Onverschrokken gingen we de uitdaging aan.”

“En we brachten onze moeilijke taak tot een goed einde.” Marieke keek verbaasd van mijn vader naar mij en weer terug. “Zo is het wel genoeg hoor!”

“Wij bezweken niet voor de verleidingen van de mooie verkoopster!” riep mijn vader. Ik keek hem verbaasd aan.

“Mooie verkoopster? Waar heb ik die gemist?” Pa zweeg en keek in zijn glas. “Ik moest toch wát zeggen?”

“Wat een rare familie zijn jullie toch,” zei Marieke.

Ik gaf haar een zoen. “Ik houd ook heel veel van jou,” zei ik.

“Mooi zo, bestel dan nog maar een glas van hetzelfde voor mij.” We keuvelden nog wat door, en voor we het wisten was het half tien.

“Zeg! Moest jij niet naar huis toe om negen uur?” vroeg ik aan mijn vader.

Geschrokken keek hij op zijn horloge.

“O verdorie, wat nu?”

“Ik denk dat we nu maar eens gewoon richting mij gaan,” zei ik. Dus dat deden we. Onderweg belde mijn vader met mijn moeder om te vertellen dat hij nóg later zou komen. Dat leek ze niet zo erg te vinden; ik hoorde tenminste geen gesputter van de andere kant. Iris belde ook nog om te horen hoe het auto kopen was gegaan, maar die moest te woord gestaan worden door Marieke omdat ik aan het rijden was en mijn vader al met mijn moeder aan het praten was. Het was een gekakel van jewelste in de auto. Dat gaf mij mooi de tijd om de afgelopen drie dagen even te overpeinzen, en te bedenken wat ik de komende tijd nog moest gaan doen. Ik moest een afspraak maken met Fons om bij hem langs te komen. Ook moest ik de auto aan Jelle laten zien. Dat had ik hem beloofd. En ik moest met Angela een afspraak maken om haar poes te steriliseren. Ik had weer allemaal leuke dingen te doen de komende tijd, besloot ik. Het leven was goed.

Toen we thuis waren verdween mijn vader direct richting het ouderlijk huis. Marieke nodigde me bij haar thuis uit, omdat ze Hobbes nog moest voeren. Het werd laat en ik bleef daarom maar bij haar slapen.

Een paar dagen later liet ik na ons sportieve uurtje tennis mijn nieuwe auto aan Jelle zien. Hij bekeek het ding van binnen en buiten, en was onder de indruk.

“Ik had verwacht dat je een hele suffe bak zou kopen, maar dat valt best mee!” zei hij terwijl hij bewonderend om de auto heen liep.

“Niet slecht he, voor zo’n technofoob als ik,” grinnikte ik. Jelle keek me geschrokken aan, maar zag dat ik het niet meende en lachte ook. “Een gekoeld dashboardkastje, dat heb ik niet eens in mijn auto!”

“Ik ben een echte patser,” zei ik tevreden. Ik leunde tegen de auto aan terwijl ik me vasthield aan de dakrails en naar Jelle keek, die bezig was het achterste portier aan de andere kant van de auto open te trekken. Ik glimlachte.

“Wat is er?” vroeg hij.

“Niets. Nou ja, je kijkt net zo naar die auto als mijn zus en mijn vader zouden doen.

Ik begrijp nooit zo goed wat mensen zo leuk vinden aan auto’s.”

Jelle staarde me peinzend aan. “De vrijheid, het gevoel dat je de baas bent over meer dan duizend kilo staal en plastic dat je over de weg sleurt.

Dat vind ik altijd wel apart. En auto’s zijn vaak gewoon mooi gemaakt.” Ik wist daar niet zo gauw iets op te antwoorden. “Ik vind het gewoon een gebruiksvoorwerp. Maar je hebt wel gelijk; ik voel me veel vrijer met dat ding. Maar ik heb niet echt een gevoel van macht ofzo als ik achter het stuur zit.”

“Tja, dat kan.” Jelle pakte de dakrails vast en leunde tegen de auto. Hij keek me aan. “Eeuh,” zei hij. Toen was het even stil.

“Ja?” zei ik, terwijl ik me afvroeg waarom hij ineens zo verlegen keek.

“Heb je zin om bij mij thuis wat te gaan drinken?” Zijn adamsappel ging een paar keer flink op en neer.

“O shit!” dacht ik. “Hij wil wat met me.” Gelukkig realiseerde ik me dat toen al en niet pas wanneer we wat aan het drinken waren. Ik kon me natuurlijk er met een smoesje onderuit praten, maar dan zou hij het weer gaan proberen, en ik wilde Jelle niet aan het lijntje houden. Ik moest hem dus wel vertellen dat ik ‘lesbisch’ was, maar ik hoopte wel dat hij me dan nog wilde zien, want anders was ik mijn tennismaatje kwijt. Bovendien vond ik hem gewoon erg aardig en had ik al gespeeld met de gedachte om hém te vragen ergens wat te gaan drinken ofzo. Maar dan natuurlijk met een andere reden; gewoon als mannen onder elkaar in de kroeg, of bij mij thuis.

Nu was het mijn beurt om ‘eeuh’ te zeggen.

“Eeuh. Jawel, maar ik denk dat ik je eerst wat moet vertellen.” Ik zag Jelles blik versomberen. “Dit gaat niet goed,” dacht ik, maar ik kon nu niet meer stoppen met mijn verhaal. “Ik vind je erg aardig...” Inwendig vloekte ik. Dat zeggen mannen toch niet tegen elkaar? “Maar ik ben lesbisch,” ging ik verder. Ik slikte en keek Jelle aan. Die keek verbaasd terug.

“Lesbisch? Jij?”

Ik knikte. “Ik vind het erg gezellig om iets te gaan drinken, maar meer zit er niet voor je in ben ik bang.” Inwendig slaakte ik een diepe zucht.

Hehe, dat was eruit. Ik durfde Jelle niet aan te kijken. “Waarom niet?” dacht ik. Ik had niets te verbergen, maar toch durfde ik niet. Ik ontweek zijn blik, en Jelle staarde naar de grond en schraapte met de punt van zijn schoen door het grind. Na een tijdje keek hij weer op.

“Mooi is dat. Kom ik een leuke meid tegen, is ze lesbisch!”

“Ik kan er ook niets aan doen,” zei ik zacht.

“O, nee, ja, sorry, sorry, zo bedoelde ik het niet!” Hij staarde voor zich uit. Inwendig vloekte ik weer. “Als ik een man was geweest was dit nooit gebeurd en waren we gewoon wat gaan drinken,” dacht ik.

Na een tijdje zei Jelle: “Nou, dan ga ik maar naar huis.” Hij keek me aan en stak zijn hand op. “Dag hoor!” zei hij bedroefd. Hij liep naar zijn auto. Ik keek hem na en twijfelde of ik hem moest vragen of hij de volgende keer nog wel kwam. Ik besloot dat niet te doen; we moesten allebei de schok even verwerken.

Thuisgekomen vertelde ik het hele verhaal aan Marieke. “Ik ben bang dat hij volgende keer niet komt tennissen,” zei ik.

“Je voelt je schuldig hè?” zei ze, terwijl ze me tegen zich aandrukte. Ik keek haar verbaasd aan. “Hoe weet je dat?”

“Dat heb ik ook altijd. Hij is nu ongelukkig, en dat is jouw schuld, hoewel je er niets aan kan doen.”

“Ik ben zo bang dat hij niet meer terugkomt,” zei ik, terwijl de tranen in mijn ogen sprongen.

“Nou meisje, niet huilen hoor! Het is zijn probleem, niet het jouwe.”

“Ja maar ik ben al een vriend kwijtgeraakt door dat stomme nieuwe lichaam, en nu had ik bijna eindelijk een nieuwe vriend hier in de buurt en nu raak ik hem weer kwijt!”

Marieke glimlachte. “Wacht nu eerst maar eens rustig af tot je weer moet tennissen. Wie weet belt hij je morgen al op, of komt hij gewoon weer opdagen. De meeste mannen zijn het wel gewend hoor, om blauwtjes te lopen.”

“Nou, ik niet,” dacht ik. Ik vond dat nooit erg leuk. Maar Marieke had wel gelijk. Ik moest me niet zo emotioneel gedragen. Ik droogde mijn tranen en schonk haar nog een glaasje fris in.

Hoofdstuk 23

Werk

Anderhalve week later was dan eindelijk de langverwachte dag aangebroken dat ik weer begon te werken. Niet dat ik de afgelopen tijd stil had gezeten: ik was druk aan het studeren zodat ik zo snel mogelijk met mijn stage kon beginnen. Ik was het in de boeken zitten wel een beetje zat, hoewel ik nog niet klaar was met leren. Maar het werk leek me een leuke afwisseling van het saaie studentenleven dat ik de afgelopen weken had geleid.

Nadat ik gedouched had kwam de onvermijdelijke vraag: “Wat moet ik aan?” De zomer was inmiddels echt afgelopen, en ik bleek nog weinig kleding te hebben die bij het begin van de herfst paste. Ik koos voor een mooie blauwe spijkerbroek, en een T-shirt met daar overheen een dunne katoenen sweater. Dat was iets wat ik vroeger ook aangetrokken zou hebben, en ik voelde me er lekker in. Na een snel ontbijt sprong ik in de auto en laveerde door het drukke verkeer naar de praktijk. Daar stonden Monique en Boris al op me te wachten.

“Zo, Hidde, ben je daar eindelijk?” zei Boris.

Ik keek op mijn mobieltje (een nieuw horloge had ik nog steeds niet; het mannenhorloge dat ik had was te groot voor mijn pols). “Keurig op tijd, toch?”

“Laten we maar snel beginnen, want we hebben al een volle wachtkamer.” Zo gezegd, zo gedaan. Het werk viel me zwaar. Niet zozeer omdat het lichamelijk zwaar was, maar omdat ik telkens moest zoeken naar dingen, en omdat ik het nieuwe computersysteem niet direct door had. Met de meeste ingrepen had ik weinig moeite; ik bleek nog niet teveel vergeten te zijn (daar was ik wel een beetje bang voor geweest), en de ingrepen die tijdens het spreekuur gedaan worden zijn ook niet zo ingewikkeld. Toen de laatste klant de deur uit was en we alles weer netjes schoon hadden gemaakt plofte ik in de keuken op een stoel.

“Hehe. Koffie, James,” zei ik tegen Boris, die bezig was naar schone kopjes te zoeken in de kast.

“Dat valt niet mee hè, zo’n eerste dag.”

“Dat kan je wel zeggen. Ik ben bekaf.”

“Ja, en je bent nog niet van ons af, want Angela gaat morgen met je visites rijden en ik moet je nog vertellen wie je allemaal gaat zien.” Ik zuchtte en nam dankbaar de beker koffie aan die Boris me voorhield.

“OK. Maar eerst even dit kopje leegdrinken.” Zwijgend namen we de eerste hete slokjes. “Ik moet ook nog tennissen vanavond,” zei ik.

“Je hebt de hele middag om bij te komen,” lachte Boris.

“Nee hoor, vanmiddag moet ik een hoofdstuk lezen uit het dictaat van Kamminga. Anders krijg ik het niet op tijd af.”

“Ah,” knikte Boris. Hij keek een tijdje zwijgend voor zich uit. “Hoe is het met Marieke?”

“Met Marieke gaat het prima. Hobbes leeft ook nog steeds, maar hij wordt wel erg kaal. ’t Is net een oude man zoals hij erbij loopt.”

“Ik had nooit gedacht dat hij het nog zo lang zou uithouden.”

“Ja, maar er woont nu natuurlijk wel een echte dierenarts vlakbij. Maar serieus, het zou best eens kunnen dat het nu zo goed met hem gaat omdat Marieke er niet altijd meer is. Ze gaf hem vaak tussendoortjes en ze knuffelde hem bijna plat. Nu ze heel vaak bij mij is krijgt dat beest de kans om te slapen, en dat dieet dat jullie voor hem bedacht hadden heeft hem ook veel goeds gedaan.”

“Is hij veel afgevallen?”

“Ja, hij is niet bepaald mager maar hij ziet er beter uit dan toen ik hier net weer terug was. Alleen verliest hij nog steeds haar. Hij slaapt nu op een elektrische deken omdat het al snel te koud is voor hem.”

“Hij wordt maar verwend. Maar kom, ik zal je eens even laten zien wat je te wachten staat morgen.” We liepen terug naar de praktijk, waar Angela en Richard inmiddels bezig waren met een grote hond.

“Hallo Hidde,” zei Richard. “En, hoe beviel je eerste spreekuur?”

“Het ging wel goed geloof ik,” zei ik terwijl ik Boris vragend aankeek.

Die knikte van ja. “Ik ben alleen wel erg moe.”

“Je moet nog wel even de lijst met bezoekjes doornemen hoor. Dan weet je waar je morgen aan toe bent,” zei Angela.

“Dat wilden we net gaan doen. We gaan wel even bij Monique zitten, dan kunnen jullie rustig doorwerken,” zei Boris.

Ik bleek de volgende dag vijftien bezoekjes te moeten afleggen. Angela had daar vier uur voor uitgetrokken. “Dat wordt druk,” zei ik.

“Ja, het is een drukke week deze week. Maar dan word je meteen goed ingewerkt. Wacht, ik draai het even uit voor je, dan kan je de bijzonderheden erbij schrijven.”

Boris legde uit hoe het bezoeken tegenwoordig in z’n werk ging. Richard had ook hier wat veranderingen doorgevoerd. We moesten op een laptop precies bijhouden wat we gedaan hadden en hoeveel tijd het kostte. Vroeger, toen Daphne nog de baas was, schreven we dat in een schriftje, en werd dat later uitgewerkt. Met de laptop werd dit proces heel wat efficiënter.

Bij terugkomst werd alle nieuwe data in de grote database gepropt zodat iedereen altijd van elke patiënt kon zien wat de geschiedenis was. “Handig hoor,” zei ik tegen Boris.

“Ja, dit werkt een stuk sneller. Je hoeft niet meer achteraf nog eens een uur te gaan typen, dus je kan makkelijk veel meer bezoeken afleggen. Voor Monique is het ook handig want zij kan nu veel gemakkelijker de rekeningen maken.”

We liepen de lijst met patiënten door. Er zaten geen bijzondere gevallen in, maar het was wel even puzzelen in welke volgorde we ze het beste konden afwerken. Na een uurtje was Boris uitgepraat en kon ik naar huis. Dat werd tijd ook: ik had honger gekregen en ik was bekaf. Dus zei ik Monique en Boris vrolijk gedag en reed naar huis, waar ik een lekker eitje ging bakken en daarna op de bank plofte. Veel tijd om te rusten had ik echter niet. Het was al laat en ik moest nog een moeilijk hoofdstuk doorwerken. Nadat ik mijn eitje opgegeten had met nog wat boterhammen ging ik dus aan de studie, terwijl buiten de regen neerkletterde. Om zes uur gooide ik een pizza in de oven, want voor het koken van een goede maaltijd had ik geen tijd meer. Ik moest immers nog tennissen die avond. Gelukkig was Jelle al vrij snel over zijn teleurstelling heen gekomen, en tennisten we weer als vanouds. Ik was daar erg blij mee want we waren allebei ongeveer even fanatiek (niet erg dus) en we lagen elkaar erg goed. Ik dacht er weer over om hem maar eens thuis uit te nodigen. Maar dan wilde ik wel Marieke erbij hebben zodat ik geen valse hoop bij hem zou wekken. “Misschien vanavond,” dacht ik terwijl ik mijn tas inpakte en me omkleedde voor de tennisbaan. Het regende nog steeds hard. Gelukkig had ik een auto en was er een overdekte tennisbaan.

De volgende dag werd ik wakker door de wekker. Slaperig keek ik om me heen. O, ja, ik moest vandaag visites rijden met Angela. Ik wreef mijn ogen uit en kroop onder de dekens vandaan. Mijn hoofd voelde aan als een prop watten, en alles was wazig. “Ik heb gisteren duidelijk te lang met Jelle aan de bar gezeten,” dacht ik terwijl ik mijn lange haren kamde. “Eerst maar eens even douchen, misschien dat dat helpt.” Douchen hielp inderdaad iets, en een uurtje later was ik met Angela onderweg naar de eerste patiënt. Ik moest rijden. Dat vond Angela een beetje een eerlijke taakverdeling omdat zij het ‘echte dierenartswerk’ ging doen.

Het verkeer was nog druk, en Angela wist niet precies waar het was. Gelukkig had ik een navigatiesysteem in de auto en hadden Boris en ik gisteren uitgezocht waar alle patienten precies woonden, dus we vonden het zonder al teveel moeite. Angela stelde me voor aan het bazinnetje van de zieke hond (een jonge meid in een rolstoel die heel blij was dat we langs kwamen), en begon de grote vriendelijke labrador te onderzoeken. “Hij heeft een beetje een troebel oog,” zei ik.

“Ja,” zei het meisje in de rolstoel, “hij ziet inderdaad niet zo goed. Zou het staar zijn?”

“Dat kan best,” zei Angela. “Dat komt meer voor bij deze honden. Het is erfelijk.”

We keken nog wat verder en concludeerden dat het inderdaad waarschijnlijk staar moest zijn. Angela schreef wat oogdruppels voor. “Als het over zes weken nog niet over is moet je maar even langskomen.” We namen afscheid en vertrokken.

“Zo jong en dan al in een rolstoel,” zei ik toen we weer in de auto zaten.

“Hoe oud was jij ook alweer toen je in die rolstoel belandde?” vroeg Angela. “Je hebt wel heel veel geluk gehad. Sta je daar nog wel eens bij stil?” En of ik daarbij stil stond! Ik genoot van iedere dag. De ene keer wat minder dan de andere, maar toch voelde ik me bevoorrecht dat ik nog rondliep.

Al keuvelend deden we onze ronde. Sommige van de klanten kende ik nog van vroeger, maar ze herkenden mij natuurlijk niet. Er was er één die vroeg of we vroeger niet ook iemand in de praktijk hadden werken die Hidde heette. Angela en ik knikten van ja, en gingen er niet verder op in. Later vertelde ik Angela dat ik in het ziekenhuis heel lang over een nieuwe naam had nagedacht, en mezelf bijna Ellen was gaan noemen.

“Misschien kan je twee namen aanhouden,” zei ze. “Hidde voor vrienden en Ellen voor de rest van de wereld.”

“Daar heb ik ook wel eens over gedacht maar dat wordt wel erg ingewikkeld. Toen zei mijn moeder dat ik maar gewoon Hidde moest blijven heten, en dat heb ik toen maar gedaan. Ik ben er wel tevreden over, al was het makkelijker geweest als ik Pascal had geheten, of Lenny.” Rond de middag zochten we een café op. Ik trakteerde op een rijk belegd broodje met koffie. Na het eten begon ik een beetje in te zakken. Angela stootte me aan.

“Hoe gaat het? Niet in slaap vallen hè! We moeten nog vijf mensen bezoeken!”

“Ik ben gisteren wat te lang aan de bar blijven hangen bij de tennisbaan.” Angela schudde haar hoofd. “Niet zo handig Hidde. Dat heb je nu vast wel afgeleerd.”

“Nou. Ik ga denk ik wel even slapen als ik straks weer thuis ben.” Een half uur later dan gepland waren we terug bij de praktijk. Angela legde me uit hoe de data die we in de laptop hadden ingetypt in de database van de praktijk gezet moest worden. Toen dat gelukt was dronken we nog even koffie met Monique, en daarna ging ik naar huis. De rest van de middag en avond bracht ik door met slapen en leren. Marieke kookte gelukkig voor me dus at ik die avond wel gezond.

Zo gingen de weken voorbij. In het begin was ik erg moe na een halve dag hard werken, maar dat veranderde, en na een paar weken vond Richard dat ik ook ’s nachts oproepbaar moest zijn. Gelukkig gebeurde er ’s nachts nooit zoveel, maar toch moest ik er af en toe wel uit. Dat gaf wel eens problemen als ik bij Marieke in bed was beland, maar gelukkig kregen we er geen ruzie over.

Naast mijn drukke werk- en studeer bezigheden maakte ik natuurlijk ook veel tijd vrij voor Marieke. We zagen elkaar vooral veel in het weekend, maar ook door de weeks kookten we vaak voor elkaar. Een aantal keren per week bleef Marieke bij mij slapen of ik bij haar. Meestal waren deze logeerpartijen niet gepland, wat ze des te leuker maakte. Ik was erg tevreden met mijn leven en voelde me gelukkig. Ik hoopte maar dat ik een volledige baan kon krijgen; liefst bij Richard in de praktijk, maar ergens anders in de buurt was ook goed, als ik maar niet hoefde te verhuizen.

Hoofdstuk 24

Stage bij Westra

Op een goede dag moest ik bij professor Kamminga tentamen doen. De avond ervoor kookte Marieke voor me. Terwijl ik met Hobbes op schoot op de bank probeerde het nieuws te kijken bleef zij heen en weer lopen tussen de kamer en de keuken. Ze was nog zenuwachtiger dan ik. Daar kwam ze weer aan gedrenteld.

“Weet je zeker dat je niets vergeten bent?”

“Ja, ik heb alles gelezen wat hij me heeft voorgeschreven. Ik heb heel erg mijn best gedaan, dus ik weet het allemaal.” Marieke liep terug naar de keuken. Ik zapte naar een andere zender. Ik hoorde wat gerammel in de keukenkastjes. Even later kwam ze weer terug.

“Wat trek je aan?” Ik keek haar aan.

“Nou, dit, wat ik nu aan heb.”

“Ja maar dat kan toch niet? Je moet er toch een beetje netjes uitzien?” Ik had een vale spijkerbroek en idem slobbertrui van vroeger aan.

“Ik denk niet dat Kamminga onder de indruk is als ik nette kleren aan ga trekken hoor. Dat hoort niet bij dierenartsen.”

“Je moet op zijn minst schone kleren aantrekken.” Daar had Marieke een punt, moest ik toegeven. Helaas was ze alweer onderweg naar de keuken.

Hobbes klom van mijn schoot en volgde haar. Omdat ik niets beters wist liep ik ook maar naar de keuken. Dat was tenslotte de plek waar alles gebeurde.

Marieke was een mengsel van groenten en vlees aan het roerbakken.

“Mmmm, dat ruikt lekker,” zei ik. Ik legde mijn hand op haar schouder.

“Je moet goed eten voor zo’n tentamen.”

“Ik heb het echt goed geleerd hoor. Ik ga morgen gezellig met die man babbelen, en daarna ga ik stage lopen bij Westra. Wees maar niet bang, alles komt goed.”

Marieke keek in de pan en roerde gestaag verder. “Ik was altijd vreselijk zenuwachtig voor tentamens. Ik weet nog dat ik in huilen uitbarstte tijdens mijn mondeling Engels voor het eindexamen.” Ze keek me aan. “En nu ben ik weer zenuwachtig, terwijl ik niet eens tentamen hoef te doen.”

“Lief van je, maar dat hoeft echt niet. Ik ben ook niet zenuwachtig.”

“Weet je zeker dat je morgen met de auto gaat? Straks kom je daar en dan ben je te moe om de vragen te beantwoorden.” Ik glimlachte. “Maar ik zit als ik visites moet rijden toch ook de hele middag achter het stuur? En zo ver is het niet hoor. Het komt echt wel goed, geloof me.”

Marieke zuchtte diep. “OK, ik zal mijn best doen niet zenuwachtig te zijn.”

“Dat lijkt me het beste.” Ik kneep haar bemoedigend in haar schouder en begon toen maar de tafel te dekken.

De volgende ochtend stond ik vroeg op. Marieke lag nog te slapen. Ik kroop heel voorzichtig uit bed en verdween naar de badkamer. Een half uurtje later zat ik in de auto onderweg naar de Universiteit.

Professor Kamminga ontving me hartelijk. “Ik neem aan dat je alles hebt geleerd, dus laten we snel dat tentamen doen en dan even praten over hoe je verder gaat,” zei hij.

“U bent wel erg zeker van mij,” zei ik.

“Ik krijg niet vaak mensen over de vloer die op een dergelijke manier carrière proberen te maken. Je bent gemotiveerd, dus ik neem aan dat het wel goed komt. Hoe is het op je werk?”

Ik vertelde enthousiast over een paar moeilijke problemen die Boris en ik waren tegengekomen op het spreekuur. De professor vroeg honderduit, en voor ik het wist waren we druk bezig met het tentamen. Hij liet me zelfs een paar zieke beesten zien, en keek hoe ik ze onderzocht en een diagnose probeerde te stellen. Toen ik mijn handen gewassen had en we weer naar zijn werkkamer liepen stelde hij me nog een paar algemene vragen, en toen zat het er alweer op.

“Zo,” zei hij, terwijl hij me aankeek. Ik keek verwachtingsvol terug. Ik had geen idee of mijn diagnoses juist waren geweest; die stonden niet in de boeken die ik moest bestuderen.

“Wat hebben die beesten nu?” vroeg ik dus maar.

“Dat weten we zelf ook nog niet precies. Toen we ze net hier kregen wisten we net zoveel als jij nu, dus je hebt het wel goed gedaan. Je bent geslaagd Hidde. Ik ben trots op je!”

Hehe. Ik slaakte een zucht van verlichting. “Mooi zeg! Ik heb ook hard gestudeerd de afgelopen tijd.”

“Dat blijkt wel. Dat is niet makkelijk hè, studeren en werken tegelijkertijd.”

“Nee, je houdt zo weinig tijd over voor andere dingen.”

“En nu moet je stage gaan lopen. Ik begrijp dat je gebeld had met Westra?”

“Ja, die zit niet zo ver bij ons vandaan en mijn baas kent hem goed. En hij wilde wel een stagiair hebben zei hij.”

“Mooi zo. Hebben jullie het over een stageduur gehad?”

“Ja, hij vond dat ik drie maanden fulltime moest komen. Omdat ik een halve baan heb wordt het dan een half jaar, en misschien iets langer, maar dat zien we vanzelf.”

“Prima. Wanneer ga je beginnen?”

“Dat weet ik nog niet. Dat moeten we nog afspreken. Ik moest eerst dit tentamen goed afleggen.”

“Ja, natuurlijk. Weet je wat, ik bel hem zo direct wel dat je dat gelukt is, en dan moet je hem maar weer bellen om een afspraak te maken. Ik wil je graag om de drie maanden even hier zien om te bespreken wat je hebt gedaan. Zorg dan dat je even de moeilijkste of meest interessante gevallen op papier zet en hoe je daarmee om bent gegaan. Het liefst heb ik dat Westra ook meekomt maar die heeft het meestal druk, dus dat zal wel moeilijk worden.”

“Prima. Hoef ik geen eindverslag te schrijven?” Kamminga dacht even na. “Nee, dat lijkt me niet nodig. Dit is geen

‘officieel’ vak, en je bent al afgestudeerd, dus laten we het geschrijf tot een minimum beperken. Ik wil alleen graag weten hoe je bepaalde problemen oplost. Dat is voor mij ook interessant weet je.” Ik zei dat ik het begreep en we namen afscheid. Onderweg naar huis belde ik Marieke om het goede nieuws te vertellen. Ze was uitgelaten. “Goed zeg, dat gaan we vieren vanavond!” zei ze.

“Eeuh.., als ik het goed heb moet jij bridgen en ik tennissen vanavond.” Het was even stil aan de andere kant van de lijn. “Da’s waar ook. Nou, dan doen we het vrijdag wel, OK?”

“Prima. Maar ik ga wel lekker voor je koken. Ik heb vandaag de rest van de dag vrij, dus ik heb alle tijd.”

Thuis aangekomen maakte ik een paar stevige boterhammen klaar. Het was al twee uur en ik had nog niets gegeten. Daarna plofte ik op de bank.

Daar hield ik het niet lang vol; ik was veel te blij en rusteloos om de hele middag maar een beetje te zitten. Ik pakte mijn fiets en reed naar de stad.

Eigenlijk wist ik ook niet zo goed wat ik daar moest doen, maar ach, het was leuker dan thuis zitten. Ik liep dus langs alle interessante winkels, en kocht nog een CD die ik al een tijdje wilde hebben. Verder keek ik bij een paar schoenwinkels naar een paar stevige schoenen, en zocht nog even naar een winterjas. Maar die kon ik beter samen met Iris kopen, besloot ik. Die had ik ook al veel te lang niet gezien.

Na een paar uur fietste ik weer naar huis. Onderweg ging ik nog even bij de supermarkt langs om eten te kopen, en thuis gekomen begon ik direct te koken. Het was inmiddels al een beetje laat geworden, en we moesten allebei toch vrij vroeg gaan eten wilden we nog op tijd bij onze afspraken aankomen. Tijdens het koken belde ik met Iris. Zij zat in de auto en was nog onderweg naar huis. Ik vertelde haar dat ik geslaagd was.

“Goed zeg! Krijg je nu opslag van je baas?”

“Nee, maar ik krijg wel een kleine vergoeding als ik ga stage lopen. Niet zoveel hoor, maar het is altijd mooi meegenomen.”

“Wanneer ga je stage lopen?”

“Wat mij betreft volgende week. Deze week kan niet want ik moet op het werk nogal veel regelen.”

“Zorg je er wel voor dat je niet teveel hooi op je vork neemt? Dat deed je vroeger ook nog wel eens, weet je nog?”

“Ja, ik maak me wel wat zorgen over de komende tijd. Twee halve banen is meer dan één hele baan. Maar ik zie wel hoe het gaat. Als ik maar goed slaap, dan komt het wel goed. Maar hoe gaat het eigenlijk met jou?”

“Tja, z’n gangetje hè.” Iris klonk niet vrolijk.

“Wat is er? Voel je je weer eenzaam?”

“Ja, ik zie wel weinig mensen. En ik weet wat je gaat zeggen, ik moet ze zelf ook opzoeken. Maar ik heb het zo druk op het werk, en dan kom ik

’s avonds thuis en dan heb ik nergens meer zin in, en dan ga ik vroeg naar bed en dan is de dag alweer voorbij.”

Ach, mijn arme zus! De tranen sprongen in mijn ogen. “Kom anders dit weekend eens lekker hier naartoe! Dan kunnen Marieke en ik je in de watten leggen.”

“Ja, mag dat?”

“Natuurlijk mag dat! Je bent altijd welkom! Als er wat is moet je het zeggen hoor! Daar zijn we familie voor, om elkaar te helpen. En je hebt mijn mooie auto nog niet eens gezien!”

“Nee, da’s waar. He, gelukkig, ik ben thuis. Nou, eeuh... dan kom ik dit weekend wel naar jullie toe. Woon je al samen met Marieke?”

“Nee, maar in de praktijk hebben we op het ogenblik allebei twee huizen.

Hoewel, meestal zijn we op maandag en woensdag alleen.

Ik moet dan

tennissen, en Marieke moet bridgen op woensdag. Maar ik ben nu lekker voor haar aan het koken omdat ik geslaagd ben. Hoe laat kom je?”

“Wanneer, zaterdag of vrijdag?”

“Kom maar vrijdag. Dan gaan we lekker naar de film ofzo, en zaterdag kan je mooi met me de stad in om een winterjas te gaan kopen, want het wordt nu wel een beetje koud en ik heb een goede jas nodig.”

“Fijn! Je bent een lieve brus.”

“Goed hoor Iris. Laat maar even weten hoe laat je er ongeveer kan zijn.

Eet je mee dan?”

“Liefst wel. Ik moet wel even kijken of dat kan met mijn werk. Maar zeg, het begint te regenen en ik wil nog even droog mijn huis in komen. Ik moet nog wel een stukje lopen want ik kon niet voor de deur parkeren.”

“OK, dan spreek ik je later wel weer. Kop op hè, en bel ook eens een vriendin of ga met een collega uit! Da’s heel gezond voor je.”

“Ik zal eraan denken. Tot vrijdag!”

“Dag Iris.” Ik hing op en ging snel de tafel dekken, want ik had in mijn ooghoek het autootje van Marieke al langs zien rijden. Die stond even later inderdaad voor de deur.

“Hallo!” Ze zoende me. “Gefeliciteerd!”

“Dank je.”

“Sorry dat ik zo laat ben.”

“O, dat geeft niets. Ik was met Iris aan het bellen.”

“En, hoe gaat het met haar?”

“Ze is weer een beetje depressief omdat ze niemand ziet.”

“O! Die meid moet zelf ook actie ondernemen! Ik heb haar vorige week nog gebeld en toen zei ze dat ze haar vriendinnen weer eens ging bellen.”

“Nou, dat heeft ze dan niet gedaan. Ze heeft het zo druk, zei ze tegen mij. Ik heb haar uitgenodigd voor het weekend. Ze komt vrijdag.”

“O, leuk, dan gaan we wat leuks doen met haar.”

“Ja, ik dacht naar de film, en zaterdag kunnen we gaan winkelen. Maar we kunnen natuurlijk ook wat anders gaan doen als je een beter idee hebt.”

“Volgens mij doe je Iris een enorm plezier als je met haar gaat winkelen,” lachte Marieke.

“Dat dacht ik ook. En ik heb nog een winterjas nodig, dus slaan we twee vliegen in één klap. Kom, we gaan eten.”

Het eten was snel maar gezellig. Marieke praatte honderduit over wat ze op het werk had meegemaakt. Ik luisterde naar haar. Ik had niet zoveel te zeggen, maar ik genoot van haar vrolijke gezicht en haar mooie blonde haren. Veel te snel was het eten op en moesten we weg.

“Ik ruim de boel wel op, ga jij je maar snel omkleden, anders kom je nog te laat.”

“Ja, dat kan niet, dan moet Jelle wachten en daar heeft hij zo’n hekel aan! Ik ook trouwens, als ik op hem moet wachten. Dan sta je daar maar wat met je racket te spelen.” Ik verdween naar boven. Toen ik weer naar beneden kwam was Marieke al klaar met de afwas. Ik had tijdens het koken de meeste spullen al in de afwasmachine gezet, en zij had het ding helemaal vol gestouwd met alles wat we verder nog vies gemaakt hadden. We konden dus tegelijkertijd vertrekken. Ik sprong op de fiets en zwaaide Marieke gedag, die snel naar haar auto liep.

Die avond waren Jelle en ik allebei flink fanatiek met tennissen. We deden twee wedstrijden, en ik versloeg Jelle met 6 – 4 en 6 – 5. “Je bent goed aan het worden zeg!” zei hij bewonderend.

“Ja, nu ik weer werk krijg ik weer conditie. Wacht maar, volgende maand mep ik je van de baan af met 6 – 1.”

“Ik hoop het niet. Je laat me maar een keer winnen hoor.”

“OK, ik zal je niet al teveel vernederen. Nu ga ik snel douchen want ik heb dorst.”

Even later zaten we aan de bar. “Zeg,” zei Jelle, “mag ik jou een hele rare vraag stellen?” Hij keek er heel serieus bij.

“Heeft het met mijn werk te maken?”

“Hoe kom je daarbij?” Jelle nam voorzichtig een slokje van zijn cola.

“Omdat je zo serieus kijkt.”

“Doe ik dat? Nou, het is ook wel een beetje serieus. Ik zit namelijk met een probleem.”

“Vertel.”

Jelle keek moeilijk. Hij ontweek mijn blik en keek in zijn glas. “Als je niet wilt moet je het gewoon zeggen hoor!”

“Dat is goed, maar dan moet je me eerst vertellen wat er aan de hand is.”

“Ja. Het zit zo. Ik heb over een maand ofzo een feestje van mijn werk.

Dat is een heel... hoe moet ik het zeggen, een heel luxe feestje. Met pinguin-pakken enzo. En er wordt van iedereen verwacht dat hij of zij zijn partner meeneemt.”

“Dus... jij wilt graag dat ik voor jouw vriendin doorga op dat feest?” Jelle keek me verlegen aan. “Ja.”

Ik was even stil. Ik wilde graag iets voor hem doen, maar dit was wel veel gevraagd. Ik wist wat voor soort feestje het zou worden; mijn moeder moest ook vaak naar dat soort feestjes. Ze vond ze altijd heel vervelend, vooral omdat ze dan mijn vader moest meenemen, die er helemaal een hekel had. Maar ik had zelf nog nooit zoiets meegemaakt, en het leek me eigenlijk wel een leuke ervaring.

“Is het belangrijk voor je carrière dat je daar met een partner verschijnt?”

“Ja. Ik ben één keer eerder op zo’n feest geweest, en toen was ik alleen.

Dan krijg je toch een boel vragen!”

“Mijn moeder moest ook altijd naar dat soort partijtjes. Ze nam altijd mijn vader mee, hoewel die er een grondige hekel aan had.”

“Ik hoop dat het niet zó erg wordt.”

“Het lijkt me eigenlijk wel interessant. Ik denk dat ik wel mee ga. Je moet me wel even vertellen wanneer het is, dan kan ik daar rekening mee houden met het werk.”

Jelle keek me blij aan. “Goed man! Daar ben ik erg blij om. Je moet wel een galajurk aan, maar die kan ik wel voor je huren.”

“Misschien heb ik wel iets in de kast wat goed genoeg is. Ik heb ooit met mijn zus een hele mooie avondjurk gekocht die ik nog nooit aan heb gehad.

Dit lijkt me een goed moment om die eens te proberen.”

“Nou, ik ben benieuwd. Goed zeg, ik was echt bang dat je nee zou zeggen!”

“Ik ben nog nooit op zo’n feest geweest. Maar één ding hè: niet te intiem, want daar heb ik zo’n hekel aan!”

Jelle lachte. “Maak je maar geen zorgen. Die feestjes zijn nooit intiem, alleen maar heel stijf.”

“Maar nu heb je me nog niet verteld ter ere waarvan dit allemaal is.”

“O, ja, da’s natuurlijk ook wel leuk om te weten. Weet je nog dat ik je toen we elkaar net kenden heb verteld dat we met iets groots bezig waren?” Ik knikte, dat wist ik nog.

“Ons bedrijf heeft nu de order binnen. We mogen een nieuw hoofdkan-toor bouwen voor een groot bedrijf hier in de stad.”

“Hee, gefeliciteerd! Ik heb daar iets over in de krant gelezen, dat er een competitie was tussen jullie en nog twee bedrijven.” Ik schudde Jelle’s hand.

“Klopt, en wij zijn het uiteindelijk geworden.”

“En nu krijg je opslag enzovoort en word je heel rijk.” Jelle lachte hartelijk. “Heel rijk valt wel mee, geloof ik. Maar opslag krijg ik wel, ja.

Ik sloeg hem op zijn schouder. “Goed man, je bent een bikkel.” Hij keek me verbaasd aan. “Ik ben ook een bikkel trouwens.”

“Ja, hoezo?” vroeg Jelle nieuwsgierig.

“Ik heb vandaag mijn mondelinge tentamen over de geiten enzo op de boerderij met goed gevolg afgelegd bij professor Kamminga!”

“O, dat is mooi! En nu mag je aan de slag?”

“Nee, helaas moet ik nog een half jaar stage lopen. Ik krijg het dus heel druk de komende tijd, met een halve baan en de andere helft stage, en ook nog bij verschillende praktijken.”

“Jeetje. Kijk maar uit dat je niet overwerkt raakt.”

“Daar ben ik wel een beetje bang voor ja. Dus als ik op je feest in slaap val dan weet je waar het van komt.”

“Goed zeg. Wil je nog wat drinken?”

“Ja, maar niet hier. Laten we eens gezellig de stad in gaan.” Dat deden we, en we bleven tot na twaalf uur zitten. Toen vonden we allebei dat het de hoogste tijd was om te gaan. Het regende hard, en Jelle bood aan me naar huis te brengen. We legden mijn fiets bij hem in de kofferbak en reden langzaam en voorzichtig naar huis. Jelle hielp me de fiets uit de kofferbak te tillen en verdween meteen weer. Ik zwaaide hem na terwijl ik nat regende.

De volgende dag had ik het wel wat zwaar, omdat ik weer te laat naar bed was gegaan. Ik reed met de auto langs de bakker om taart te halen, en daarna naar de praktijk. Mijn collega’s, voor zover aanwezig, feliciteerden me hartelijk. “Wanneer ga je nu bij Westra beginnen?” vroeg Richard nieuwsgierig.

“Zo snel mogelijk. Kamminga zou hem bellen. Ik hoop dat hij dat al gedaan heeft, want ik ga hem vandaag ook bellen.”

“Misschien is het handig dat ik ook even met hem praat om jouw werk-zaamheden te coördineren. We moeten denk ik een goed rooster maken.”

“Voor zover mogelijk. Ik ben wel een beetje bang dat ik overwerkt ga raken.”

“Dat kan ik me voorstellen. Het zal best zwaar worden de komende tijd.”

“Ik kan wel een rooster voor je in elkaar draaien,” zei Monique. “Dat doe ik voor de anderen ook altijd.”

Ik dacht even na. “Misschien moeten we daar even mee wachten tot Westra zijn zegje heeft gedaan. Anders heb je kans dat je voor niets zit te werken.”

Ik werkte mijn halve dag en had daarna eindelijk tijd Marieke even te bellen tijdens het middageten. Ze was verbaasd dat ik had ingestemd met dit avontuur. “Wat als hij weer verliefd op je wordt?”

“Ik heb hem gezegd dat hij niet te intiem mocht worden, en dat leek hij te begrijpen.” Ik was een tijdje stil. “Ik zit hier op de praktijk en er kijken nu een paar mensen heel vreemd naar me,” grinnikte ik.

“Hihi. Maar zeg, je begrijpt natuurlijk wel dat ik je heel mooi ga aankleden, en je moet naar de kapper...”

“ ’t Is maar goed dat jij het vrouwtje bent in onze relatie, anders liepen we er allebei als apen bij,” grinnikte ik. “Er kijken nu een paar mensen nog vreemder naar me.”

“Misschien wordt het tijd voor je om naar huis te gaan?” suggereerde Marieke, en we lachten allebei.

“Kan niet. Ik moet Westra nog bellen, en ik wil dat Richard daar bij is want dan kunnen we een afspraak maken.”

“OK, doe maar snel dan. Ik moet weer aan het werk, er staat iemand op mij te wachten.”

“OK, kusje hè?”

“Daag,” zei Marieke, en hing op.

Even later had ik Westra aan de lijn.

Hij was gelukkig nog steeds

ge¨ınteresseerd in me, en wilde wel graag dat ik zo snel mogelijk begon.

In een ingewikkeld telefoongesprek met veel gewissel tussen Richard en mij werd een compromis bereikt. Ik zou voor mijn beide ‘werkgevers’ elk tweeëneenhalve dag achter elkaar werken; dit kwam de continuiteit ten goede en was ook gemakkelijk met het bepalen van de roosters. Ik zou per de eerste van de volgende maand beginnen. Dit gaf me nog een week om even bij te komen van het studeren. Ik was erg tevreden over alles wat ik bereikt had de afgelopen twee dagen, en reed blij naar huis. Daar aangekomen plofte ik op de bank. Ik was behoorlijk moe. Ik begon wat te zappen, maar voordat ik het wist gleed ik in slaap.

Ik werd pas weer wakker toen Marieke me op mijn voorhoofd zoende.

“Hallo slaapkop,” zei ze vrolijk, terwijl ik verbaasd mijn ogen uitwreef. Het was buiten al donker geworden.

“Hoe laat is het?” vroeg ik terwijl ik verbaasd om me heen keek. Ik was het niet gewend op de bank wakker te worden.

“Laat genoeg om wat lekkers in de magnetron te gooien,” zei Marieke.

Ik rekte me uit en gaapte. “Nou, vooruit dan maar. Poe zeg, ik heb goed geslapen!”

“Ik had je nog gebeld, maar je nam niet op.”

“Heb ik echt helemaal niets van gemerkt.”

“Dan had je het nodig, zei mijn moeder altijd.” Daar hielden we het maar op.

Een week later begon mijn stage bij Westra. De dag dat ik naar hem toe ging was ik best zenuwachtig. Ik had niet echt een idee wat ik kon verwachten, en was benieuwd naar hoe hij zo’n stage zou aanpakken. Zijn praktijk was een eindje buiten de stad. Ik parkeerde mijn auto en werd even later begroet door een forse, stevig gebouwde man met grijs haar en een snor. “Jij bent Hidde,” zei hij.

“Ja. We hebben elkaar al eens eerder gezien.” Ik was een keer bij hem langs geweest om de stage te bespreken.

“Mooi zo.” Westra bekeek me van top tot teen. “Je bent nogal tenger.

’t Is maar goed dat je geen ‘echte’ veearts wilt worden. En zijn dat je beste schoenen?” Ik had een paar oude gympen aangetrokken. “Die houden het geen dag uit. Als ik jou was zou ik een paar stevige bergschoenen kopen.

Een paar klompen is soms ook wel handig.”

Ik keek verbaasd naar mezelf en wist niet wat te zeggen.

“Goed,” zei Westra, “laten we maar beginnen. Vandaag ga je gewoon met mij mee, dan krijg je een idee van wat het werk inhoudt. De meeste dieren die ik behandel komen niet naar de praktijk toe, dus ik ben meestal op de weg. Vandaag mag jij rijden, en eventueel laten zien wat je kan. Vind je dat een goede taakverdeling?”

Ik vond het prima, en even later zaten we in mijn auto. Ik stuurde voorzichtig over de smalle landweggetjes. “Ik heb de bodem van mijn auto beschermd met landbouwplastic, dan blijft de bekleding een beetje schoon.

Ik regel vandaag wel even wat voor je. Heb je een schaar bij je, dan kan je even wat op maat knippen.” Westra was doortastend, merkte ik.

Niet alleen was hij doortastend, hij bleek ook de vreemdste beesten in zijn praktijk te hebben. Ik had verwacht voornamelijk koeien te zien, maar op de eerste dag kwamen we ook al geiten, schapen en zelfs een hangbuikzwijn tegen. “Die beesten kosten me vrij veel tijd en leveren niet veel op, dus als jij er een paar van naar jullie praktijk kan overhevelen zou ik daar mee geholpen zijn,” vertelde Westra. Even later draaiden we het zoveelste erf op. Hier werden we begroet door een ongeveer zeventienjarige jongen, die een gans had gevangen in de schuur. “Hij doet heel raar met zijn vleugel, misschien is hij wel gebroken.”

Inderdaad was de vleugel gebroken. “Daar is niets aan te doen,” zei Westra, en hij wilde het beest al de nek omdraaien. “Wacht even,” zei ik.

“Ik heb vaker vleugels gespalkt. Ik wil het wel eens proberen bij deze gans.”

“Als je dat voor elkaar krijgt...”

“Het is geen wilde gans, toch?” vroeg ik aan de jongen. Nee, hij liep altijd op het erf en was een soort huisdier geworden. Ik gaf de gans een injectie om hem wat kalm te maken, pakte een deken uit de auto en wikkelde hem er voorzichtig in, waarna ik er nog een touw omheen deed om te voorkomen dat het beest zich in de auto zou loswurmen. “Zo,” zei ik tegen de jongen. “Jij gaat achterin zitten en laat hem niet los. We gaan naar de praktijk.”

Even later reden we richting stad. Ik belde ondertussen met Boris om te vertellen dat we eraan kwamen. Af en toe keek ik in de spiegel om te zien of alles goed ging achterin. “Hoe heet je?” vroeg ik aan de jongen. “Peter,” vertelde hij. Hij moest eigenlijk op school zijn, maar er was niemand om ons op te vangen dus was hij maar thuis gebleven toen we later kwamen dan verwacht.

“Ja, dat kunnen we nooit helemaal van tevoren voorspellen, dat weet je,” zei Westra. Hij kende Peter wel omdat zijn vader twintig melkkoeien had.

Toen we op de praktijk aankwamen had Boris alles al klaar gezet voor de operatie. Samen met hem heb ik de gans vakkundig gespalkt, terwijl Westra en Peter in mijn auto terug reden naar Peter’s boerderij. Toen de gans uiteindelijk veilig in een kooi zat was het vrij laat. Boris bracht me naar huis, terwijl ik Jelle opbelde dat ik niet kon komen tennissen omdat mijn auto er niet was. Dat kwam hem eigenlijk wel goed uit omdat hij het ook druk had op zijn werk. Marieke was bridgen, dus kwam ik in een leeg huis aan. Ik gooide een pizza in de oven en ging vroeg naar bed.

De weken die volgden waren zwaar, maar ook erg leuk. Ik probeerde Westra zoveel mogelijk te helpen, ook met de grotere dieren, maar het sjor-ren aan koeien en paarden was echt te zwaar voor mijn tengere lichaampje.

Toen ik weer een keer uitgeput stond na te hijgen na een moeilijke bevalling van een koe zei Westra: “Doe dat maar niet meer, dat vraag ik wel aan iemand anders de volgende keer.” Ik keek hem dankbaar aan. Vanaf die tijd kreeg ik het wat makkelijker. Er was nog genoeg ander werk te doen, en al na twee maanden vond Westra dat ik wel alleen op pad kon gaan naar bepaalde gevallen. Sommige van zijn klanten bleken dat helemaal niet leuk te vinden. Hoe kon zo’n jong meisje nu verstand hebben van dieren! Toen Westra er nog bij was durfden ze me dat niet te zeggen, maar één klant wilde per se niet dat ik zijn zieke geit behandelde. Ik werd kwaad en zei tegen hem: “Dan laat ik hem wel verkommeren, als u dat liever hebt.” Ik draaide me om en vertrok naar de volgende klant. Westra was daar erg boos over.

“Doe met je eigen klanten wat je wilt, maar dit zijn m´ı´n klanten, dus als je problemen met ze hebt ga je die niet zelf oplossen maar roep je mij erbij, begrepen?” Daar had hij natuurlijk wel gelijk in. Ik schaamde me diep en putte me uit in verontschuldigingen. Voor Westra was daarmee de kous af, maar ik voelde me nog lang daarna schuldig.

Na drie maanden ging ik bij Kamminga op bezoek met een verslag waarin ik de meest bijzondere gebeurtenissen had beschreven. We praatten het even door. Kamminga was erg ge¨ınteresseerd in de behandelingen die ik had verzonnen. Ik vertelde hem over de gespalkte gans, die weer beter was geworden, hoewel de vleugel wel wat scheef was aangegroeid, een hangbuikzwijn met longproblemen, en een vergiftigd schaap. “Ik vind de dubbele mentali-teit van veel boeren wel interessant,” vertelde ik. “Sommige boeren vinden het geen probleem om een koe te laten slachten die nog prima zonder heel veel moeite beter gemaakt kan worden, maar zijn wel helemaal in paniek als hun hond of kat ziek wordt. Dat vind ik wat moeilijk te begrijpen.”

“Misschien is die koe wel meer waard als hij nu geslacht wordt dan als je hem beter maakt,” zei Kamminga. Dat moest haast wel, maar toch vond ik het moeilijk te begrijpen dat mensen van het ene beest veel houden, en tegelijkertijd het andere beest puur als een voorwerp kunnen zien om geld mee te verdienen.

Kamminga had natuurlijk ook met Westra gebeld, en wist me te vertellen dat die redelijk tevreden over me was. “Je moet alleen voorzichtiger zijn met het stellen van diagnoses. Je maakt mensen te vaak onnodig bang, door te zeggen dat het wel eens iets ernstigs kan zijn. Dat kan je beter voor je houden totdat je het zeker weet.” Ik zei dat ik het zou proberen, en we namen afscheid.

Mijn ervaringen bij Westra waren ook nuttig voor de praktijk van Richard. Niet alleen wisten we nu meer van schapen en geiten, ook leerde Westra me een aantal handige truukjes die ik op ‘gewone’ huisdieren kon toepassen. Het is verfrissend om te zien dat sommige veel voorkomende problemen, waarvoor je altijd je standaard oplossing gebruikt, ook op andere, en soms betere, manieren kunnen worden aangepakt. Hetzelfde werkte natuurlijk ook andersom; Westra stond af en toe ook verbaasd te kijken hoe ik sommige problemen oploste. Zo leerden we allebei, en aan het eind van de stage waren we allebei betere dierenartsen geworden.

Hoofdstuk 25

Uit met Jelle

In het weekend nadat Jelle me gevraagd had mee te gaan naar zijn feest kwam Iris. Marieke was er natuurlijk ook, en we hadden een paar gezellige dagen. We gingen met z’n drieën de stad in en kochten een mooie jas. Ik was altijd verbaasd hoe Iris feilloos scheen te weten welke zaken ze in moest gaan, en vooral ook welke ze voorbij moest lopen. De winkelsessie werd afgesloten met een bezoekje aan een café. Natuurlijk vertelde ik Iris daar alles over Jelle en ons aanstaande avontuur met het feest. “O nee, heeft hij je daarvoor gestrikt? Arme Hidde, nu word je nog misbruikt ook.”

“Is het zo erg?”

“Wij hebben ook dat soort feestjes van het werk. Ik nam natuurlijk altijd mijn vriend mee, maar nu ik die niet meer heb leen ik er soms één van een vriendin.”

“Nou? Dat is toch niet zo erg? Dat doe Jelle nu ook ongeveer.”

“Alleen zijn Jelle en ik niet zulke goede vrienden,” zei Marieke.

“Nee, mag je hem niet zo?”

“Ik heb hem nog nooit gezien. Je moet hem maar eens mee naar huis nemen Hidde.”

Ik beloofde dat ik dat zou doen voordat we naar het feest gingen. “Maar wees maar niet bang dat ik met hem wegloop hoor.” Daar bleek Marieke ook helemaal niet bang voor te zijn.

“Je moet je wel goed voorbereiden hoor,” zei Iris. “Zal ik je eens wat tips geven?”

Marieke en ik waren bijzonder nieuwsgierig naar de tips. Ik vroeg de ober nog wat te drinken te brengen, en haalde pen en papier uit mijn zak.

Ik wilde goed beslagen ten ijs komen omdat ik vermoedde dat ik me op het feest zelf al onzeker genoeg zou voelen, zelfs als ik me goed had voorbereid.

“OK, begin maar,” zei ik.

“Goed. Euh... waar zal ik beginnen. Die feestjes zijn altijd heel saai, dat weet jij ook van het geklaag van Ma altijd. Voor de partners zijn ze extra saai, omdat die eigenlijk niemand goed kennen. Daarom zou ik je mobieltje binnen handbereik houden zodat je af en toe stiekem een spelletje kan spelen als je je verveelt.”

Marieke barstte in lachen uit. “Dat meen je niet, je denkt toch niet dat ze gewoon maar een spelletje kan gaan spelen tussen al die mensen?”

“Nee, maar dan ga je even naar het toilet ofzo, even afkoelen,” zei Iris met een stalen gezicht.

“Ik doe dat soms wel eens, en ik vind het wel ontspannend.”

“Goed. Mobieltje dus. Ga verder,” zei ik.

“Dat mobieltje is ook heel handig om een taxi te kunnen bellen als het je te laat wordt, of als Jelle zo dronken wordt dat hij niet meer kan lopen.”

“Dat zal niet gebeuren hoor, ik heb hem nog nooit zien drinken. Je bent toch wel serieus hè?”

“Wat denk je zelf. Zo’n feest moet je niet al te serieus nemen, anders word je helemaal gek. Maar ik ben wel eens eerder weg gegaan toen ik vreselijke ruzie kreeg met Reinier. Dat was niet leuk.”

“Ik zal in ieder geval geld meenemen voor een taxi.”

“Heel verstandig. Maar vooral belangrijk is, en dat is echt serieus bedoeld, dat Jelle je ophaalt met de auto, en weer naar huis brengt. Ga niet zelf naar het feest rijden. Hij heeft jou uitgenodigd, en hij mag best laten zien dat het belangrijk voor hem is dat je komt.”

“O, daar had ik zelf nog niet aan gedacht. Ik wilde gewoon met de auto er naartoe gaan vanuit de praktijk.”

“Dat kan je natuurlijk helemaal wel vergeten Hidde,” riep Marieke verontwaardigd. “Je moet je mooi maken!”

Ik keek beschaamd naar de grond. “Ik ben er nog steeds niet aan gewend dat er voor vrouwen andere regels gelden.”

“Je ging vroeger toch ook niet in je nette pak naar het werk?” vroeg Iris.

“Nee dat is waar. Ik heb eigenlijk sinds mijn afstuderen geen net pak meer aan gehad.”

“Weet je Iris,” zei Marieke. “We moeten Hidde morgen maar eens in die jurk hijsen die jullie gekocht hebben. Dan gaat ze wel anders piepen.

Iris keek stralend naar mij. “Wat een goed idee! Haha, ik ga je weer mooi aankleden!”

“O, nee, Marieke wat heb je gedaan! De gemene heks wil me in een engeltje veranderen!”

riep ik terwijl ik me achter Marieke probeerde te verschuilen. Die duwde me lachend weg en zei tegen Iris: “Nu slaapt ze de hele nacht niet meer.”

Iris keek naar me. “Daar wordt hij hard van,” zei ze lachend.

“Ach man, ik kan toch helemaal niet meer hard worden!” lachte ik. Iris werd rood, en Marieke rolde haast van haar stoel van het lachen.

“Zo is het wel weer genoeg hoor,” zei Iris.

“Nou! Jij begint erover,” lachte ik. Marieke gniffelde nog wat na.

“Mooi stelletje zijn jullie,” zei Iris. “Is die Jelle eigenlijk wel een beetje aardig?”

“Misschien is hij wel wat voor jou. Zal ik hem je telefoonnummer eens geven?” vroeg ik. Iris werd weer rood. “Nee, nee, dat hoeft niet.”

“Volgens mij wil ze het eigenlijk wel,” fluisterde Marieke.

“Ik kan wel een afspraakje voor je regelen. Ach, je gaat hem toch wel zien op mijn verjaardagsfeest.”

“Ga je dat vieren dan? Dat zal de eerste keer in tien jaar zijn.”

“Ja, maar ik heb nu wel wat te vieren natuurlijk. En het is leuk om al mijn vrienden weer eens bij elkaar te zien. Misschien moet jij dat ook eens doen.”

“Mijn verjaardag vieren? Ik geloof niet dat Mensinken daar zo goed in zijn.”

“Dan wordt het tijd dat we het leren. Komen jullie allebei op mijn verjaardagsfeestje?” Ik keek van Iris naar Marieke en terug.

“Ik kom wel,” zei Iris.

“Nou, ik weet het nog niet hoor,” zei Marieke. “Misschien moet ik dan wel bridgen...” Lachend keek ze me aan. “Wanneer ben je eigenlijk jarig?”

“Over een paar maanden pas hoor. Je hebt nog tijd genoeg om je bridgen af te zeggen.”

“Zeg dames,” zei Iris, “het wordt al laat en ik begin wel een beetje trek te krijgen. Zullen we maar weer eens gaan?”

Een paar weken later brak de grote dag aan. In de tussentijd was ik naar de kapper gegaan, en hadden Iris en Marieke me meerdere malen in de mooie jurk gehesen. Iris was er speciaal nog een keer voor langsgekomen.

Ze vond het heel leuk om bij ons te zijn, en ik was blij dat ze weer wat opfleurde na haar lange mindere periode.

Ik moest die dag gewoon werken, maar had er wel voor gezorgd dat ik wat eerder weg kon, en dat ik de ochtend van de volgende dag vrij had. Na het werk fietste ik naar huis en nam een lange douche. Ik moest op tijd douchen van Marieke, anders was mijn haar nog niet droog als Jelle voor de deur stond, en dat kon niet vond ze. Terwijl ik me aan het afdrogen was kwam Marieke thuis. “Ik ben er!” schreeuwde ze, en ik riep ook zoiets terug. Ze rende naar boven.

“Heb je honger?” riep ze door de badkamerdeur heen.

“Ik ben hartstikke zenuwachtig,” antwoordde ik. Ik wikkelde mijn handdoek om me heen en liep naar buiten. Ik zoende Marieke en ging op mijn bed zitten.

“Je moet wel wat eten hoor, voordat je je kleren aan doet.”

“Maar ik ga zo naar een diner! En ik moet eerst mijn haar kammen.

Wat heb je voor eten gekocht eigenlijk?”

“Snelle pasta. Heb ik in een half uur op tafel.”

“Nou, eet smakelijk zou ik zeggen.” Marieke was intussen begonnen mijn haar te kammen. Dat deed ze heel vaak; ze kon er geen genoeg van krijgen.

Ze deed er ook altijd veel langer over dan ik zelf.

“Mag ik even wat aantrekken voordat je daarmee verder gaat? Ik krijg het koud.”

“O, natuurlijk mevrouw. Ik wist niet dat u zo’n koukleum was.” Ik trok schone kleren aan en Marieke kamde mijn haar. Toen ze eindelijk klaar was greep ik uit gewoonte naar het elastiekje dat ik altijd gebruikte om mijn haar in een paardenstaart te prutsen.

“Ho, stop! Daar heb ik niet zo mijn best voor gedaan. Geen paardenstaart vandaag,” zei Marieke. Ze keek me boos aan, en pakte mijn elastiekje af. Ik keek naar de grond en mompelde wat.

“Wat zeg je?”

“Mompel, ik willun paardenstaart!”

“Morgen mag je weer een paardenstaart. Kom, ik ga even lekker koken.” Even later zat Marieke aan de snelle pasta. Ik voelde een harde klont in mijn buik en was blij dat ik straks pas zou gaan eten. Ik zou nu waarschijnlijk geen hap naar binnen krijgen. Ik was verbaasd over hoe zenuwachtig ik was.

Een feestje was toch leuk, daar hoefde ik toch niet nerveus voor te zijn?

Marieke zag me moeilijk kijken en deed haar best me op te vrolijken. Dat lukte gelukkig, en ze kreeg me zelfs zo ver dat ik een toetje nam, om toch iets in mijn maag te hebben. Het kon nog wel heel lang duren voordat we gingen dineren. Na het eten wasten we nog even gezamenlijk af, en toen was het tijd om me netjes aan te kleden. Jelle zou om zeven uur voor de deur staan. Ik trok mijn kleren uit en de jurk aan, die we in het weekend een dag buiten hadden laten hangen omdat hij wat muf rook. “Goh,” zei Marieke, terwijl ze jaloers naar me keek, “ik begrijp niet hoe jij zo strak kan blijven.

Normaal eet je als een paard.”

“Twee keer per week tennissen, en een lichamelijk zware baan. Dan komt er niet veel bij, dat zie je wel.”

“Iris is ook al zo slank.”

“Ja, die loopt de hele dag door die fabriek te rennen. Moet ik echt die hoge hakken aan?” De laatste keer dat ze bij me op bezoek was had Iris een paar schoenen met hoge hakken voor me meegenomen. Samen met Marieke had ze me er zelfs looples op gegeven. Ik had nooit geweten dat lopen op hoge hakken zo moeilijk was. Ik had steeds het gevoel dat ik van de zool af zou glijden. En mijn lieve vriendin en zus bleven maar zeggen dat ik niet van die ‘mannenpassen’ moest nemen.

“Ze staan je wel mooi.”

“Ja, maar ze lopen voor geen meter. En die andere schoenen zijn ook mooi, die kunnen toch ook wel?”

Marieke keek met een gefronste blik naar mijn andere nette schoenen.

We hadden ze speciaal bij de jurk die ik nu aan had gekocht. “Tja. Je moet er wel de hele avond op staan. Dus dan moet je die inderdaad maar aantrekken.”

Ik trok de schoenen aan en Marieke frunnikte een prachtig kapsel voor me in elkaar. Daar was ze echt heel goed in, omdat ze dat vroeger altijd oefende met haar vriendinnetje en haar zusje. Het duurde wel even, maar toen ik mezelf eindelijk in de spiegel mocht bekijken herkende ik me niet meer terug.

“Jelle zal niet weten wat hem overkomt. Wat heb je dat mooi gedaan Marieke! Ik voel me bijna een echte vrouw.”

Marieke keek me trots aan in de spiegel. “Het helpt wel als je er een beetje goed uitziet hè?”

“Nou! Ik zal maar niet te lang kijken, anders word ik nog verliefd op mezelf.”

We verdwenen naar beneden, waar ik al snel door de kamer ijsbeerde.

“Laat Jelle nu maar snel komen,” dacht ik, “dan ben ik er ook snel weer vanaf.”

“Ik ben aan de ene kant heel nieuwsgierig naar het feest, maar aan de andere kant ben ik ook een beetje bang voor al die mensen die ik niet ken,” zei ik tegen Marieke.

“Dat is toch leuk, nieuwe mensen leren kennen?” Ja maar stel dat ze vragen: ‘Wat ben jij van Jelle?’ ”

“Dan zeg je dat je een vriendin bent.”

“En dan kijken ze heel raar als blijkt dat ik niet ‘de’ vriendin ben maar

‘een’ vriendin.”

“Nou en? Daar hoef jij je toch niet druk om te maken? Dat is Jelle’s probleem. Hij heeft je uitgenodigd. Kom op Hidde, probeer ervan te genieten.

Het zal best leuk worden.”

Ik zuchtte maar had geen verweer tegen deze redenering. “Waar blijft hij toch?”

Marieke keek me aan en grinnikte. “Ik zal blij zijn als je weg bent. Wil je trouwens dat ik op je blijf wachten?”

“Dat zou ik wel heel lief vinden ja.”

“OK, dan ga ik je nieuwe DVD bekijken, goed?” Ik vond het best en ijsbeerde nog wat verder. Hehe, eindelijk kwam daar de bekende grijze auto van Jelle aangereden. Hij was keurig op tijd. “Daar is-tie!” riep ik, en samen liepen we naar de deur.

Jelle zag er heel goed uit in zijn keurige donkere pak met wit overhemd en zwart strikje. “Hallo Jelle. Wat zie je er netjes uit,” zei ik. Jelle bekeek me van top tot teen.

“En jij dan! Je hebt wel je best gedaan zeg.” Ik stelde hem voor aan Marieke. “Zij heeft het meeste werk gedaan.”

“Dag Jelle. Leuk je eens te ontmoeten,” zei Marieke. Ze bekeek hem nieuwsgierig. “Wil je nog wat drinken voordat jullie weg gaan?” Dat wilde Jelle wel. Marieke schonk thee in voor ons, en we keuvelden nog gezellig wat verder, tot Jelle besloot dat we maar eens moesten vertrekken.

“Pas je goed op mijn vriendin?” vroeg Marieke.

“Ik zal mijn best doen,” zei Jelle, en daar gingen we. Het was koud buiten dus we liepen snel naar de auto, waar het gelukkig warm was.

“Ik heb de auto vast opgewarmd voor je,” zei Jelle toen we de straat uit reden. “Die blote avondjurken zijn echt niet handig in dit klimaat.”

“Nee, en je kan er eigenlijk ook geen jas bij aan hebben, want dat ziet er niet uit.”

“Heb je er zin in?”

Ik keek Jelle aan. “Ik ben hartstikke zenuwachtig. En jij?”

“Ik niet zo erg.

Wees maar niet bang hoor, mijn collega’s zijn best aardige mensen. Sommige houden van dieren, dus ze zullen je wel het hemd van het lijf gaan vragen.”

“O, dat vind ik niet erg. Beter dan dat je elkaar niets te vertellen hebt, toch?”

We reden zwijgend verder. Ik staarde dromerig uit het raam naar de huizen en winkels die voorbij gleden. “Ik ben je trouwens helemaal vergeten te vragen of je een dieet hebt ofzo,” zei Jelle ineens.

“Nou, dan heb je geluk. Geen dieet. Maar anders had ik het natuurlijk wel gezegd.”

Even later waren we bij het hotel aangekomen. “Daar is een parkeerplaats,” wees ik Jelle.

“Ja zeg, je denkt toch niet dat ik zelf ga parkeren? Daar hebben ze hier iemand voor!” zei die, en stuurde triomfantelijk de auto tot voor de deur van het hotel. Hij stapte uit, gaf de sleutels aan een man in een keurig uniform, en opende mijn portier. Ik stapte uit en we schreden naar binnen.

“Dat was leuk!” zei ik vrolijk. “Een parkeer-Zjeems! Een vriend van mij heeft ook een hotel, maar toch niet zo luxe als dit.”

“Mijn baas had me gewaarschuwd. Hij zei: “Wat je ook doet, ga niet zelf parkeren.” En toen durfde ik het niet meer.”

“Wat zei je, doe mij voor ons bedrijf ook maar zo’n parkeer-Zjeems?”

“Ja, dat zou leuk zijn. Of een chauffeur.”

“Rijd jij veel?”

“Wat denk je, met zo’n auto?” Jelle had inderdaad wel een erg luxe reiswagen, die goed bij het hotel paste.

Ondertussen waren we binnen gekomen. Jelle stelde ons voor aan een andere Zjeems, die onze namen afstreepte op een lijst, en ons de weg naar de feestzaal wees. Daar stonden allemaal heel deftige dames en heren, met drankjes in hun hand. Eén van hen had ons al snel opgemerkt en kwam naar ons toe gelopen. “Héé Jelle!” riep hij, en hij sloeg Jelle op zijn schouder.

“Het feestvarken is toch maar gekomen? We waren al bang dat je de weg kwijt was.” Hij pakte Jelle’s hand en begon die enthousiast op en neer te pompen. “Gefeliciteerd hè, met onze nieuwe opdracht!” Jelle stond er wat schaapachtig bij. Toen zag de man mij ineens staan. Tot dan toe had hij me volledig genegeerd. Hij bekeek me van top tot teen. “Wanneer houdt hij eens op,” dacht ik. Hij gaf me een hand. “Hallo, ik ben John,” zei hij hartelijk. “Ik heb samen met Jelle het gebouw ontworpen dat we nu mogen bouwen. En wie ben jij?”

“Ik ben Hidde Mensink.”

“Hidde? Da’s een Frieskje naam, njet?” probeerde John leuk te doen.

“En hoe komt Jelle aan zo’n lekker ding als jij?”

“Wat een irritant mannetje, moet Jelle hier elke dag mee samenwerken?” dacht ik.

“Ja,” zei ik dus maar.

John bekeek ge¨ınteresseerd mijn borsten. “En wat doe jij voor de kost?” Ik legde hem uit dat ik dierenarts was. “O, interessant,” zei John terwijl hij zijn aandacht verlegde naar mijn blote schouders. Ik wist niet zo goed of ik John een klap voor zijn bek moest geven of hem gewoon moest negeren.

Gelukkig had Jelle het in de gaten en hij trok me aan mijn arm mee. “Kom, ik laat je wat andere collega’s zien.”

“Sjonge jonge, moet jij met hém samenwerken?” Jelle keek me lachend aan. “John is echt een geweldige kerel als je hem leert kennen. Hij is alleen af en toe nog wat puberaal.”

“Wat puberaal? Ik had hem bijna een klap op zijn bek gegeven!” Jelle lachte. “Dat ga ik aan zijn vrouw vertellen, dat zal ze leuk vinden!” grinnikte hij. “O kijk, daar is ze.” Hij stelde me voor aan Annemieke, een klein vrouwtje met diepzwart krullend haar en een fiere blik in de ogen.

“Hou je je man een beetje in de gaten?” fluisterde hij in haar oor.

“O, is hij weer bezig?”

“Hidde had hem bijna op zijn bek geslagen, vertelde ze me net,” fluisterde Jelle met een grote grijns op zijn gezicht.

Annemieke keek me aan. “Het spijt me, hij heeft soms ineens last van hormoontjes. Als we samen thuis zijn is dat wel leuk, maar op zo’n feestje moet hij zich gedragen. Ik ben zo terug, ik moet hem even tot de orde roepen.” En ze beende weg, naar John.

Ik keek haar stomverbaasd na. “Wat een vrouw,” stamelde ik.

“Goed hè? Let maar op, straks is John weer zo mak als een lammetje.” We keken hoe Annemieke John stevig beetpakte en afvoerde. Ik keek Jelle vragend aan.

“Wees maar niet bang, ze zijn al jaren bij elkaar, en dit is een soort ritueel geworden op feestjes. Het spijt me echt dat jij dit keer het slachtoffer bent. Kom, ik stel je even aan mijn baas voor, die loopt daar.” Jelle stelde me aan nog wat meer collega’s voor, en al snel konden we beginnen aan het lopend buffet. Dat was niet alleen erg lekker, maar ook nog best gezellig. Ik was inmiddels niet meer zenuwachtig en had behoorlijk trek. De secretaresse keuvelde honderduit met me over haar hond, en ik hoorde haar wat uit over Jelle en zijn collega’s. Ondertussen hield ik John een beetje in de gaten. Hij leek zich nu wel weer normaal te gedragen, maar hij was ook nog niet bij me langs geweest om zijn verontschuldigingen aan te bieden. Toen we allemaal ons buikje vol hadden gegeten stond de directeur van het bedrijf op en begon een lange speech, waarin hij John en Jelle in het zonnetje zette. Hij prees ze voor hun inzet, het gedurfde ontwerp van het gebouw, en het bedrijf waarvoor het gebouw zou worden gebouwd. Een echte feel-good speech. Na de toespraak werd een maquette van het gebouw onthuld door John en Jelle. Ze hadden er ook een speech bij, waarin ze benadrukten hoe hard ze wel niet gewerkt hadden, en hoe uniek en speciaal en fantastisch het gebouw was. Ze overdreven flink, en de zaal moest af en toe even bijkomen van het lachen. Na de speech gaven Jelle en John elkaar een hand. “John, je bent een bikkel,” zei Jelle. “Zonder jou had ik het niet gekund,” zei John, en ze vielen elkaar in de armen, onder luid geklap en gejoel van de zaal. Ik lachte en klapte vrolijk mee, en genoot van de gezelligheid om me heen. Even later kwamen John en Jelle naar me toe.

John wierp even een snelle blik op zijn vrouw, die even verderop met iemand anders stond te praten.

“Ik moet me verontschuldigen voor zonet,” stamelde hij. Hij ontweek mijn blik en stond zenuwachtig in zijn handen te wrijven.

“Dat zou ik zeggen ja! Je bent toch geen puber meer,” zei ik terug. John dook in elkaar. Dat had hij niet verwacht. Jelle stond er lachend naar te kijken.

“Ik heb het zelf niet zo in de gaten als ik te ver ga, en soms flap ik er dingen uit waar ik niet over nagedacht heb.”

“Ik hoorde al zoiets van Jelle.”

“Zullen we even opnieuw beginnen?”

Ik begreep wat John bedoelde en stak mijn hand uit. “Hallo, ik ben Hidde Mensink. Ik ben met Jelle mee gekomen,” zei ik.

John nam mijn hand en keek me aan. “Ik ben John Stokkermans. Ik heb dat gebouw daar ontworpen, samen met Jelle.” Hij wees met zijn duim over zijn schouder.

“Dat had ik al begrepen. Mooie speech van jullie trouwens!” John lachte van oor tot oor. “Ik was zo bang dat het gebouw in elkaar zou donderen toen Arie die doek eraf trok. Het zit nogal gammel in elkaar,” grinnikte hij.

“Hopelijk is het echte gebouw steviger.”

“Dat betwijfel ik. Jelle heeft het doorgerekend!” John gaf Jelle lachend een por in zijn zij.

“Nou,” zei die, “daar zeg je zowat. Ik denk dat er nog wel wat veranderingen moeten worden doorgevoerd...”

“O, nee hè, daar komt–ie nu mee!” riep John lachend. Ik begon te begrijpen wat Jelle in hem zag. Eigenlijk was John best aardig. Hij stond echter af en toe nog steeds wel met een scheef oog naar me te kijken. Ik probeerde het maar te negeren; vroeger deed ik dat zelf ook wel eens. Trouwens, ik had mezelf al een aantal keer betrapt op precies hetzelfde wat John bij mij aan het doen was. Er liepen een paar erg knappe vrouwen rond in de zaal.

Maar het bleef een raar gevoel om zo bekeken te worden.

“Ik ga die maquette eens even van dichtbij bekijken. Jelle, kan je me wat uitleg geven?” vroeg ik. Dat kon hij wel. Hij praatte honderduit over de opdracht en zijn eerste ontwerpen, die werden afgekeurd door sommige collega’s.

“Is het je weer gelukt het gebouw van binnen een beetje gezellig te maken?” Ik probeerde door de raampjes te kijken, maar die waren van ondoor-zichtig glimmend plastic gemaakt.

“O, goed zeg, dat heb je onthouden! Ja, dat was één van de redenen waarom ons ontwerp het uiteindelijk geworden is. Ik kan je wel een keer de tekeningen van de binnenkant laten zien.”

“Het is echt heel mooi geworden,” zei de directeur, die erbij was komen te staan. “We zijn trots op Jelle.” Jelle glom. Ik had hem nog niet vaak zo blij gezien.

“Ik ga even wat te drinken halen,” zei hij. “Jullie nog wat?” Ik hoefde niets te drinken, maar de directeur wel. Ik praatte nog wat met hem door, totdat hij iemand anders zag met wie hij dringend moest praten. Ik zag Annemieke in een hoekje zitten, en ging haar maar gezelschap houden.

“Wat een vreselijke feestjes zijn dit altijd hè?” vroeg ze.

“Ik vind het wel meevallen. Het is best gezellig. Jelle en John hebben leuke collega’s.”

“Ik weet het niet. Ik houd niet van veel mensen om me heen. Ik ga hier alleen heen omdat het moet van John, maar ik zit veel liever thuis met wat vrienden en een goed glas wijn dan hier in zo’n rottige jurk een beetje mooi te wezen.” Ik keek verbaasd naar haar. Voor mij was dit allemaal een prachtig maar vreemd avontuur, en zij was verveeld! Ik had moeite het me voor te stellen dat dat kon.

“Ik vind het prachtig. Ik ben nog nooit naar zo’n duur feest geweest.”

“Maar die mensen praten alleen maar over werk! Alle roddels komen hier voorbij. Dat gaat snel vervelen hoor.”

“Hebben ze veel van dit soort feestjes dan?”

“Nee, een feestje als dit hebben we niet vaak. Maar wel personeelsfeest-jes, en barbecues enzo. Dan hoef je gelukkig niet zo’n jurk aan, maar ze zijn wel net zo vervelend.” Annemieke was duidelijk in een slechte bui. Ik bood aan een nieuw glas wijn voor haar te halen. Toen ik met een glas spa rood en een glas wijn terugkwam (ik mocht niet drinken van de dokter in verband met mijn medicijnen), was Annemieke verdwenen. Dus zette ik het glas op een tafeltje en keek naar de mensen in de zaal. Er was intussen een bandje gaan spelen, en John en Annemieke halen dansten er lustig op los.

Even later kwamen er meer mensen bij op de dansvloer. Ik hield niet zo van dansen en bleef daarom zitten waar ik zat. Ik strekte mijn benen en hing achterover in mijn stoel. Peinzend staarde ik voor me uit. Dit was het eerste feestje dat ik in jaren had gehad. Ik had zelf nog niet eens een feestje gegeven omdat ik weer beter was. Ik moest maar eens een groot verjaardagsfeest gaan geven, en alle mensen die me lief waren uitnodigen.

Opeens merkte ik dat er iemand naast me stond. “Hé”, zei John, “Ben je nog wakker?”

“Huh? O, ja, ik zat wat te denken.”

“Ik wilde je graag wat vragen, als je nog met me wil praten tenminste.”

“Ja hoor, vraag maar raak.”

John keek me aan. “Ik ben erg nieuwsgierig naar hoe jij Jelle kent.”

“Heeft hij het nooit met je over me gehad?” John schudde zijn hoofd, nee. “We kennen elkaar van de tennisbaan. Ik had tennislessen genomen om een beetje op krachten te komen nadat ik uit het ziekenhuis kwam. En toen moest ik met Jelle tennissen.”

“Zo, dus daarom gaat hij op maandag en woensdag altijd wat eerder weg!”

“Ja, we hebben op maandag en woensdag tennis. Les krijgen we allang niet meer, want dan moet je namelijk beter willen worden in tennis.” Ik keek John lachend aan.

“Ah, zo ken ik Jelle weer! En wie is de beste van jullie twee?”

“Als ik wil kan ik hem alle hoeken van de baan laten zien. Maar ik moet wel zeggen dat dat steeds moeilijker wordt, want Jelle doet soms ook erg z’n best.”

John keek serieus. “En toen jullie een tijd samen getennist hebben werd je Jelle’s vriendin.”

Ik keek hem aan. Hij keek verwachtingsvol terug. “Nee,” zei ik. “Ik ben lesbisch, en ik heb al een vriendin. Dus ja, ik ben ‘een’ vriendin van Jelle, maar meer zal het ook nooit worden.”

John keek me verbaasd aan. “Lesbisch... Goh zeg. Da’s jammer voor Jelle.” In antwoord op mijn vragende blik zei hij: “Hij zit er erg mee dat hij vrijgezel is. Ik zou graag zien dat hij eens een vriendin kreeg. Dat is goed voor hem.” Ik keek hem verbaasd aan. Dat had ik niet zomaar van John verwacht. Eigenlijk was hij best aardig.

“Dat weet ik,” zei ik. “Hij heeft me wel eens bij hem thuis uitgenodigd.

Toen heb ik heb dus verteld dat ik lesbisch was. Toen was ik wel even bang dat hij niet meer wilde komen tennissen.”

John keek peinzend voor zich uit. “Arme Jelle. Volgens mij heeft hij verder helemaal geen vrienden. Ik hoor hem er tenminste nooit over.” Op dat moment kwam Jelle naar ons toelopen. We staakten snel ons gesprek en keken elkaar even geschrokken aan. Ik hoopte maar dat hij niet wist dat we het over hem hadden, maar Jelle scheen niets in de gaten te hebben. Hij stak zijn hand naar me uit en vroeg:

“Mevrouw, mag ik deze dans van u?”

O, nee, dansen! Daar had ik vroeger ook al zo’n hekel aan. En dansen met een man ging me echt veel te ver. Ik keek Jelle aan en schrok. Hij had weer dezelfde verliefde blik in zijn ogen als toen hij me voor het eerst mee naar huis vroeg. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat hij zich eerst wat moed had ingedronken voordat hij me ten dans vroeg. Ik schudde langzaam mijn hoofd. “Het spijt me Jelle, maar het lijkt me beter van niet.” Zijn gezicht betrok. “Waarom niet?” vroeg hij. “Ik bedoel er echt niets mee hoor!” Hij pakte mijn hand en wilde me de dansvloer op trekken, maar ik verzette me. John keek ge¨ınteresseerd toe, en daarom trok ik Jelle mee naar de hal van het hotel. Daar gingen we op de trap zitten.

Jelle keek verdrietig naar de grond. “Waarom wil je niet met me dansen?” vroeg hij. Ik haalde diep adem en nam even de tijd om mijn gedachten te ordenen. Ik moest hem nu weer gaan teleurstellen maar ik wilde Jelle niet kwijtraken.

“Jelle, ik vind je erg aardig, maar ik kan echt niet met je dansen. Ik ben lesbisch! Dat betekent dat ik veel liever met vrouwen dans dan met mannen. In mijn relatie met Marieke ben ik de ‘man.’ Ik ben bang dat ik je weer valse hoop ga geven als ik met je ga dansen. Dan moet ik je later nog veel meer teleurstellen, en wil je misschien niet meer met me tennissen.

En ik wil graag met je blijven tennissen.”

Jelle staarde voor zich uit.

Ik keek naar zijn verbeten gezicht.

Hij

prevelde wat en haalde zijn neus op.

Ik gaf hem mijn schone zakdoek.

“Hier, houd maar,” zei ik. Dankbaar snoot hij zijn neus.

“Dat nu juist de enige vrouw die ik ken lesbisch is!” Ik wilde mijn arm om hem heen slaan om hem te troosten, maar ik bedacht dat dat nu niet zo handig zou zijn. Ik bleef dus rustig wachten tot hij weer wat gekalmeerd was. “Het was een vergissing je mee te nemen,” zei Jelle na een tijdje.

“Helemaal niet! Ik vind het hartstikke leuk hier! Alleen maar dierenartsen zien gaat ook vervelen. En ik vind gebouwen bekijken ook hartstikke interessant. En ik heb je collega John ontmoet! Dat is een ervaring op zich, of niet?”

Jelle bleef voor zich uit staren en met mijn zakdoek frunniken. Ik trok hem overeind. “Kom, we moeten weer naar binnen. Je kunt hier niet blijven zitten.”

“Ik wil naar huis.”

“Ik niet. Kom op Jelle!” Ik kneep in zijn schouder. “Als je nu naar huis gaat blijf je met een rot gevoel over deze avond zitten. Je kan beter nog wat plezier proberen te maken met je collega’s. Bovendien, jij bent het feestvarken van vanavond! Dan kan je het toch niet maken om als eerste naar huis te gaan! Je moet even doorzetten.” Hij keek me aan en wreef zijn ogen uit met een punt van mijn zakdoek.

“OK. Ik heb nu geen zin meer om te dansen.”

We liepen weer naar binnen en werden vrijwel meteen aangeschoten door de directeur. “Mag ik je man even lenen?” vroeg hij me. Jelle keek pijnlijk, en ik zei: “Ja hoor,” en liep naar een tafeltje vlakbij waar de drankjes geserveerd werden. Al snel kwam John op me af. Hij wilde weten wat er gebeurd was, maar ik had geen zin om hem dat te vertellen. “Dat gaat je niets aan John,” zei ik dus, en teleurgesteld droop hij af naar Annemieke.

Ik keek naar Jelle, die inmiddels omringd was met collega’s. Hij keek alweer iets vrolijker, en even later lachte hij zelfs een beetje. Ik nam me voor niet te erg op hem te gaan letten, en knoopte een gesprekje aan met de secretaresse.

Een uur later kwam Jelle naar me toe. Hij vond het nu echt welletjes geweest. Er waren al wat gasten vertrokken, dus vond hij dat wij ook wel konden gaan. John en Annemieke stonden ook op het punt te vertrekken, dus wilde ik wel mee.

“Hoeveel wijn heb jij eigenlijk op?” vroeg ik Jelle. Die keek geschrokken.

“Ik weet niet eigenlijk.”

“Geef mij de sleuteltjes dan maar,” grinnikte ik. Jelle frunnikte de sleutels van zijn auto uit zijn zak. “Doe je wel voorzichtig, want hij is heel duur!”

Ik reed Jelle voorzichtig naar huis. We stapten uit en ik gaf hem een hand. “Bedankt voor de avond,” zei ik. Hij keek me aan. “Sorry dat ik weer te ver ging.”

“Ach. Voor jou is het moeilijker dan voor mij.” Zwijgend keken we voor ons uit.

“Hoe kom jij nou thuis?”

Daar had ik nog niet zo over nagedacht. “Ik denk dat ik Marieke maar even bel.”

“Nee, neem mijn auto maar mee. Dan kom ik hem morgen wel met de fiets ophalen,” zei Jelle na even nagedacht te hebben.

“O, dat is fijn. Dan hoef ik Marieke niet wakker te maken.” Weer was het even stil. Jelle gaf me maar weer een hand. “Ga maar snel naar huis,” zei hij.

“Ja. Dat doe ik maar. Tot morgen hè.” Ik stapte in en reed langzaam weg. Ik zag Jelle me nakijken en even later naar zijn huis lopen.

Peinzend reed ik verder. Ik had medelijden met Jelle. Ik kon me voorstellen hoe hij zich voelde omdat ik een zus had in dezelfde situatie. Hoe goed zouden Iris en Jelle bij elkaar passen? We zouden het zien als ik ze allebei op mijn verjaardagsfeestje had. Dat duurde nog wel een hele tijd.

Misschien kon ik daarvoor al stiekem iets regelen. Of zou ik ze gewoon moeten koppelen? Iris was vast wel benieuwd om Jelle te zien, maar van Jelle wist ik niet of hij Iris wel wilde ontmoeten tijdens een ‘blind date’. Misschien moest ik hem dat eens vragen. Ik was benieuwd wat Marieke hiervan zou zeggen.

Toen ik thuis kwam zat Marieke op de bank een boekje te lezen. Ze lachte naar me toen ik binnen kwam. “Ha, daar hebben we het feestvarken!” zei ze. Ik plofte naast haar neer. “Hoe was het?” vroeg ze.

“Ik voelde me af en toe net een travestiet in die jurk,” zei ik. “In het begin was het best moeilijk. Maar iedereen was erg aardig voor me en het was erg gezellig. Behalve dan dat Jelle weer met me wilde dansen.” Ik vertelde wat er daarna gebeurde. Marieke keek me bewonderend aan.

“Als ik jou was had ik precies hetzelfde gedaan. En wie weet past Jelle wel goed bij Iris. Ik heb hem natuurlijk maar heel even gezien, maar hij lijkt me wel geschikt voor haar.” Ze streelde me door mijn haar en ik legde mijn hoofd op haar schouder.

“Ik ben blij dat je bent opgebleven.”

“Ik ben blij dat je bent teruggekomen,” grinnikte Marieke. “Je had zomaar met die knappe man mee kunnen gaan.”

“Wat denk je, moeten we eens een ‘blind date’ organiseren?”

“Alleen als ze dat allebei zelf willen,” zei Marieke. “Anders krijg je ruzie en dan ben je nog verder van huis.”

“Ik ben bang dat ik Jelle kwijtraak.”

“Waarom? Hij weet nu weer waar hij aan toe is.”

“Ja, daarom juist. Misschien tennist hij alleen nog met me omdat hij hoopt me toch als vriendin te krijgen.”

Marieke was even stil. “Denken mannen zo?”

“Je moest eens weten wat mannen allemaal denken,” grinnikte ik. “Maar dat is toch niet zo raar? Je moet er wat voor over hebben om een vrouw te krijgen.”

Marieke knikte langzaam. Ze keek nadenkend voor zich uit terwijl ze met de vingers van haar rechterhand krulletjes in mijn haar draaide. Ik merkte plotseling dat ik wel heel erg moe was. “Hoe laat is het?” vroeg ik.

“Half één ongeveer.”

“Moeten we niet eens naar bed?” Ik keek omhoog in haar mooie blauwe ogen.

“Ik wil wel met je naar bed,” zei ze met een ondeugende blik. We liepen naar boven, waar Marieke me voorzichtig uit mijn mooie jurk peuterde.

Die nacht kon ik niet slapen. Het idee dat mannen verliefd op me konden worden liet me niet los. Steeds kwamen er nieuwe aspecten van het vrouw-zijn bovendrijven die ik wel allemaal bedacht had, maar die toch weer anders dan verwacht waren wanneer ik er dan echt mee geconfronteerd werd. Ik keek naar Marieke die naast me lag te slapen. Ze had haar best gedaan me nog vermoeider te maken dan ik al was, en nu lag ze daar met een gelukkige glimlach op haar lippen. Zelfs in haar slaap leek ze licht te geven. Ik voelde me bevoorrecht dat ik zoveel lieve mensen om me heen had. Arme Jelle, die lag vannacht weer helemaal alleen in bed. Zou hij ook niet slapen? Ik zou hem kunnen SMS-en natuurlijk. Ik besloot dat toch maar niet te doen; misschien had hij zijn telefoon wel vlak naast zich liggen en werd hij wakker van het gepiep. Ik deed mijn ogen dicht en probeerde in slaap te vallen, maar het lukte niet. Het was zo’n rare avond geweest. Ik zag John nog steeds ge¨ınteresseerd naar mijn borsten kijken. Ik kon het hem ook moeilijk kwalijk nemen; ik wist uit ervaring dat dat vaak ‘vanzelf’ ging bij mannen, maar toch voelde ik me erg ongemakkelijk met het idee dat ik nu blijkbaar zelf een lustobject was. Maar tegelijkertijd vond een ander deel van me dat ook wel weer erg leuk. Ik wilde ook geen lelijke vrouw zijn waar niemand naar wilde kijken. De hele aankleed- en opmaak sessie die Marieke met me had uitgevoerd die avond had ik gelaten ondergaan, maar ik was wél trots op het resultaat. Wat was ik nou; een man of een vrouw? Wat was ik voor Marieke? Daar durfde ik niet eens verder over na te denken. Wat er zich in haar hersentjes afspeelde zou waarschijnlijk altijd een raadsel voor me zijn. Ik bedacht dat wij wel de vreemdste relatie ter wereld moesten hebben.

Op een gegeven moment werd ik wakker van een raar geluid ergens in huis. Ik kon me niet herinneren dat ik in slaap gevallen was, maar het moest wel zo zijn want ik voelde me heel slaperig en mijn oogleden plakten aan elkaar. Langzaam kwam ik overeind. O, het was de telefoon. Misschien moest ik maar eens gaan opnemen.

Ik sloop naar beneden om Marieke

niet wakker te maken, en toen stopte het geluid. “He, verdorie,” dacht ik,

“nu kan ik weer naar bed gaan. Hebben ze me daarvoor wakker gemaakt.” Even later bedacht ik me dat het misschien wel belangrijk was, en dat ze me misschien ook al op mijn mobiel hadden geprobeerd. Ik grabbelde mijn mobieltje uit mijn tasje. Inderdaad, Richard had me gebeld om vijf uur ‘s nachts. Ik belde hem terug.

Na een kort gesprekje liep ik snel naar boven en schoot wat kleren aan. Ik moest met spoed bij één van mijn klanten een hond komen helpen bevallen.

Richard en Angela waren al met andere spoedgevallen bezig, en mijn hulp was dus onontbeerlijk. Ik zoende Marieke, die slaperig en verbaasd om zich heen keek, rende naar beneden en sprong in mijn auto. Onderweg probeerde ik wakker te worden, hetgeen gedeeltelijk lukte.

Ik werd ontvangen door een bezorgde mevrouw in peignoir. “Ze is al een hele tijd bezig en er gebeurt maar niets,” zei ze. “Ik ben blij dat u gekomen bent.” Ik bekeek de hond en besloot dat ze geopereerd moest worden, anders kwamen de puppies er niet levend uit. We moesten dus snel met haar naar de praktijk. Gelukkig had ik een grote auto waar de mand met hond gemakkelijk in paste. Samen met de klant zette ik de mand in de auto, en even later reden we naar de praktijk. De mevrouw had niet eens de moeite genomen om zich om te kleden, en dat was maar goed ook want daar was eigenlijk geen tijd meer voor. Ik stuurde haar naar de keuken, waar normaliter geen klanten mochten komen, om koffie of thee te zetten, en ging aan de slag. Een uurtje later hadden we een wat suffe hondenmoeder met een snee in haar buik, en vier gezonde puppies. Twee puppies waren helaas overleden. De eigenaresse was blij dat het zo goed afgelopen was, en ik was blij dat ik, met veel improviseren, een klus had geklaard die je eigenlijk met z’n tweeën zou moeten doen. Ik besloot de honden nog een dagje op de praktijk te houden zodat we konden zien hoe de wond heelde. De puppies zouden met de hand gevoed moeten worden. Ik legde de klant uit wat de bedoeling was, deed de moederhond een kap om zodat ze niet aan haar wond kon gaan likken, en belde Richard om te vertellen wat er was gebeurd. Hij zou tot acht uur op de praktijk blijven, waarna Boris het overnam. “Hoe was het feest?” vroeg hij. Ai, dat kwam harder aan dan ik gedacht had.

“Dat vertel ik je nog wel,” zei ik maar.

Even later reed ik peinzend naar huis. Eerst moest ik de mevrouw in peignoir thuisbrengen. Ik zei haar afwezig goedendag en tot ziens, en reed verder. Ik voelde me rot. Waarom moest Jelle nou uitgerekend op mij verliefd worden? Er liepen meer vrouwen rond op de wereld, waarvan vele vrijgezel. En nu had ik hem weer verdrietig gemaakt. Het bleef door mijn hoofd malen. Vlakbij huis zette ik de auto aan de kant en belde Iris. Ze nam slaperig op.

“Wat is er? Wat bel je vroeg!”

Ik vertelde het hele verhaal. “Ik weet precies hoe Jelle zich moet voelen, en ik vind het zo erg voor hem! Ik weet niet eens hoe ik mezelf moet voelen!

Wat ben ik nu, een transsexueel, of een travestiet, of een lesbische vrouw?” zei ik huilend.

Iris was een tijdje stil. “Nou Hidde,” zei ze uiteindelijk, “overdrijf je niet een beetje? Ik heb veel mannen een blauwtje laten lopen, maar ik heb me er nooit zo rot over gevoeld.”

“Zelfs niet toen je Reinier dumpte?”

Weer was het even stil. “Eeuh... Ik denk het niet. Ik geloof ook niet dat hij het zo erg vond. We waren gewoon uit elkaar gegroeid.”

“Jelle is echt verliefd op me!”

“Ja maar dan nog, je bent zo overstuur! Jelle komt er echt wel weer overheen hoor. Je moet ook aan jezelf denken.”

“Ik kan het gewoon niet bevatten dat mannen verliefd op me worden.

Ik, huu, ik vind het heel... vies. Ik wil niks met een man.”

“Het is niet makkelijk voor je hè, dat vrouw-zijn.”

“Niet echt nee.”

“Maar zeg Hidde,” zei Iris met een ernstig klinkende stem, “ik denk dat je eerst eens even lekker moet gaan uitslapen. Ik ben geen man dus ik weet niet precies hoe je je moet voelen, maar je moet niet vergeten dat je dankzij je nieuwe lichaam nu weer in staat bent mij te bellen na een vermoeiende nacht zonder slaap. Je moet proberen blij te zijn met wat je hebt. Natuurlijk is dat af en toe moeilijk, maar probeer je te focusseren op de leuke dingen.”

“Ik ben ook veel emotioneler sinds ik vrouw ben.”

“Dat is normaal. Ik denk alleen wel dat de meeste vrouwen er beter mee om kunnen gaan. Wij hebben een leven ervaring, en jij bent uit het robotachtige emotieloze lichaam van een man zo ineens ‘Plops!’ in een vrouwenlichaam geplant. Vind je het gek dat je in de war bent?” Ik moest lachen. “Hehe, hij lacht weer!” zei Iris. “Ga maar snel weer naar huis toe en onder de wol. Hé, en jullie zijn komend weekend van harte welkom bij mij.”

“O, gezellig! Zeg Iris, misschien is Jelle wel een leuke man voor jou. Zal ik een blind date voor je regelen?”

“Nou, daar heb ik niet zo’n zin in eerlijk gezegd,” zei Iris. “Maar bedankt voor het aanbod.”

Ik was teleurgesteld maar ging er verder niet op in. Mijn zus moest ik niet proberen te dwingen, wist ik. We wensten elkaar welterusten en ik reed naar huis, waar ik gezellig naast Marieke al snel weer in slaap viel.

Toen ik weer wakker werd was Marieke verdwenen. Ik keek verbaasd om me heen. Het was al half elf. Wat had ik geslapen! Ik kroop onder de dekens vandaan, trok mijn kamerjas aan en liep langzaam de trap af. “Zo, daar hebben we de schone slaapster,” zei Marieke. “Zal ik eens even een lekker ontbijtje voor je maken?”

Ik plofte op een stoel bij de eetkamertafel. “Graag,” zei ik terwijl ik mijn ogen uitwreef en gaapte.

“Wat hoor ik, zat je er even doorheen vanochtend?” Ik steunde mijn hoofd in mijn handen. Het nieuws ging snel. En wakker worden viel niet mee. “Heeft Iris je gebeld?”

“Ja. Kijk, hier is vast een lekker kopje thee. Of heb je liever koffie?” Ik had liever thee. Ik wilde graag langzaam wakker worden, want eigenlijk was het wel een lekker gevoel om nog zo slaperig te zijn.

“We mogen volgend weekend bij haar langskomen. Hé, heb je nog gevraagd of ze echt geen blind date met Jelle wil?”

“Ze heeft wel verteld dat je dat gevraagd hebt, maar ze wil nog steeds niet. Jelle heeft trouwens de auto alweer opgehaald.”

“O, nu heb ik hem gemist! Heeft hij nog wat gezegd?”

“Nee, hij was nogal stilletjes. Hij wist zich duidelijk geen houding te geven.”

“Ik zal hem maar even bellen vanmiddag. O, ik moet zo ook nog even langs de praktijk. We hebben een hond met puppies die gevoerd moeten worden.”

“Word eerst maar eens even lekker wakker hè?” Marieke aaide me liefdevol door mijn haar, terwijl ze me een bordje gesmeerde boterhammetjes en beschuitjes voorzette.

“Ik heb best wel trek.”

“Hard gewerkt vannacht?”

“Ja, ik moest alles alleen doen. En ik was zo moe toen ik klaar was.

Toen was het me allemaal al wat teveel, en toen moest Richard ook nog vragen hoe het feest was.”

“Dat was de druppel. Ik ken dat,” zei Marieke.

“Ik zal proberen niet meer zo emotioneel te zijn.” Ik at met smaak mijn boterhammetjes op, en nog een gekookt eitje dat plotseling kwam aanzeilen. Toen voelde ik me weer helemaal wakker en was het tijd om onder de douche te gaan. Daarna verdween Marieke naar haar eigen huis om Hobbes aandacht te geven, en ik naar de praktijk om te kijken naar de hond. Ik wilde dat beest zo snel mogelijk weer thuis hebben, dus als ze de nacht goed was doorgekomen zou ik haar meteen meenemen naar de peignoir-mevrouw. Onderweg naar de praktijk probeerde ik Jelle te bellen, maar hij nam niet op.

Hoofdstuk 26

Iris

Op zaterdagochtend vertrokken we naar Iris in mijn auto. Marieke zat achter het stuur, en ik bewonderde haar. Ik vond haar zo mooi! “Als de zon scheen, zou hij in haar blonde haar spelen,” dacht ik. Helaas scheen de zon niet.

Marieke keek opzij. “Dit is de eerste keer dat we samen ver weg gaan,” zei ze.

“Inderdaad. Ik ben al jaren niet meer bij Iris geweest. Wanneer was jij er voor het laatst?”

Marieke keek over haar schouder en gaf een dot gas om een vrachtwagen in te kunnen halen. “Dat moet toch alweer een half jaar geleden zijn geweest.

Sinds jij had aangekondigd dat je weer bij mij in de straat zou komen wonen ben ik er volgens mij niet meer geweest.”

“Ik ben zo benieuwd hoe het eruit ziet!”

“Ik weet niet precies hoe anders het was toen jij het voor het laatst gezien hebt.”

“Toen ik er was woonde Reinier nog bij haar in. Het was er nogal een bende toen weet ik nog.”

“Dat valt nu wel mee. Ze heeft nieuwe meubels, maar dat wist je waarschijnlijk wel?” Ik wist van niets, maar werd wel steeds nieuwsgieriger.

Zwijgend reden we verder. Marieke was meer ervaren op de weg dan ik en ze reed ook veel harder. “Let je wel op dat we geen boetes krijgen?” vroeg ik.

“Ja hoor schat, ik rijd niet harder dan mag.” Gerustgesteld liet ik me achterover in de stoel zakken. Ik vond het wel lekker om gereden te worden.

Helaas zou ik de volgende dag terug moeten rijden.

“Het ziet er nu best netjes uit bij Iris,” vertelde Marieke. “Wat dat betreft verschillen jullie niet veel van elkaar.”

“Verschillen wij zoveel van elkaar dan? Dat valt toch wel mee?” Marieke dacht even na. Op haar voorhoofd verschenen heerlijke rimpel-tjes. “Eens kijken. Iris houdt van auto’s. Jij niet. Jij houdt van dieren.

Daar heb ik Iris nog niet op kunnen betrappen. Iris heeft graag het nieuwste van het nieuwste en het beste.”

“Ach kom, ik houd ook van mooie spullen. En ik heb niet echt de goed-koopste auto gekocht. Maar inderdaad verschillen we wel veel van elkaar.

Ik houd van klassieke muziek en zij... luistert niet zo vaak naar muziek. Zij heeft graag nette kleren aan en ik niet.”

“O ja. En wie zag ik vanochtend weer uren lang in gedachten verzonken voor de kledingkast staan?”

Ik voelde mezelf rood worden. Marieke lachte. “Geef het maar toe!”

“Ja, maar dit is een speciale gelegenheid. Ik moet er toch wat netjes uitzien voor mijn lieve zus?”

“Ja hoor schat, da’s waar. Maar ik zie je wel erg vaak lang bij die kast staan.”

Ik zei maar niets meer, want ze had natuurlijk gelijk. Ik vond het ook wel leuk om me mooi aan te kleden.

“Geef het maar toe! Je bent veranderd, Hidde!”

“Je hebt gelijk Marieke. Ik ben nóg onweerstaanbaarder geworden voor je.” Marieke lachte en legde haar hand op mijn been. “Hé, met twee handen aan het stuur graag!” lachte ik. Ik pakte haar hand en legde hem op het stuurwiel.

Twee uur later reden we de straat in waar Iris woonde. We stapten uit en Iris deed de deur open. Ze zag er goed uit in haar rode trui en zwarte spijkerbroek. We zoenden elkaar hallo.

“Zo brus, kom je weer eens langs? Dat werd tijd, of niet?”

“Nou! Ik ben al veel te lang weg gebleven. Je ziet er goed uit zeg! En je hebt een spijkerbroek aan!”

“Goed hè?” lachte Iris. “Wel een zwarte, want blauw gaat me nog te ver. Dag Marieke!” Ze omhelsde Marieke. “Kom snel binnen, ik heb een lekker soepje gemaakt.”

Eenmaal binnen keek ik mijn ogen uit. Er was inderdaad heel wat veranderd. Waar vroeger de kamer vol stond met een paar enorme banken en een grote lelijke salontafel, stonden nu ranke meubels in lichte kleuren. De kamer zag er een stuk vrolijker uit. Een grote platte TV hing aan de muur tegenover de bank. En hier en daar stonden wat plantjes te verpieteren.

Iris zag me nieuwsgierig rondkijken. “Wat vind je ervan?” vroeg ze.

“Mooi! De kamer is echt opgefleurd met deze meubels! Je moet alleen nog wat groenere vingers krijgen.

“Ja, ik zal je nog eens wat plantjes geven,” zei Marieke teleurgesteld.

Iris keek haar beschaamd aan. “Ik heb het zo druk met mijn werk, en dan vergeet ik ze water te geven,” zei ze.

“Je hebt toch in het weekend vrij? Dan kun je ze dan toch water geven?” vroeg Marieke. “Dan zijn ze zo weer opgevrolijkt.”

“Ik weet het, maar ik vergeet het best vaak. Maar ze zijn nog niet helemaal dood, dus wie weet kan ik ze nog redden.” Marieke zat alweer ergens anders naar te kijken. “Hé, heb je een schilderij gekocht?”

“Nee, gekregen van een vriendin, voor mijn verjaardag. Het hing eerst boven op mijn slaapkamer, maar ik vond het hier eigenlijk mooier staan.”

“Goed zeg. En je hebt de vensterbank gerepareerd zie ik.” Iris lachte. “Ja, gisteren, omdat jullie zouden komen. Weet je nog wanneer ik hem gemold had?” Ik keek Iris vragend aan. “Ik had er een groot blik soep op laten vallen,” vertelde die. “Marieke en ik waren naar de supermarkt geweest nadat we uit het ziekenhuis terug kwamen. We hadden allebei geen zin om te koken dus hadden we stokbrood en erwtensoep gekocht. Toen ik de keuken in liep gleed het blik van de stapel boodschappen af die ik in mijn armen had. Gelukkig was het blik nog heel, maar de vensterbank was afgebroken.”

“Het was lekkere soep,” zei Marieke. Iris grinnikte. Ik keek verwonderd naar ze. Ik had nooit zo nagedacht over wat ze deden als ze niet bij mij in het ziekenhuis waren, maar natuurlijk moesten ze buiten het ziekenhuis ook een leven leiden. En in die tussentijd waren ze dikke vriendinnen geworden, dat was me nu wel duidelijk. Marieke liep door het huis alsof ze er gisteren voor het laatst geweest was, en ze hadden beiden aan een half woord van de ander genoeg. Ik was een beetje jaloers op Marieke. Ze leek mijn zus beter te kennen dan ik. “Het wordt tijd dat dat verbetert,” dacht ik.

Even later zaten we aan een heerlijke lunch, met zelfgemaakte soep en brood. Ik had best trek dus ik at als een dijkdelver.

“Hard gewerkt vannacht?” vroeg Marieke.

“Ja, ik was pas om twee uur thuis. Toen ben ik naast je in bed gekropen en meteen in slaap gevallen. Ik had beter eerst nog wat kunnen eten, maar daar was ik te moe voor.”

“Ze slaapt altijd meteen als ze in bed ligt,” zei Marieke tegen Iris. “Saai hoor.” Ze keek me sip aan. Iris moest lachen.

“Ja maar als je de halve nacht aan een koe hebt lopen trekken word je moe. Zo is dat nu eenmaal,” zei ik. “Ik zal blij zijn als ik geen grote beesten meer hoef te doen.”

“Maar dat ging je toch ook niet doen? Je ging toch alleen maar kleine beestjes doen?” vroeg Iris.

“Ja, maar Westra wilde graag dat ik hem help bij koeien en paarden. Ik ben daar eigenlijk alweer mee gestopt, want het is erg zwaar werk, maar ik vind het ook wel leuk eigenlijk. Het is erg vermoeiend. En echt goed helpen kan ik vaak niet; daar ben ik te licht en niet sterk genoeg voor.”

“Te licht?”

“Die beesten hebben soms niet eens in de gaten dat ik er met mijn volle gewicht aan hang. Ze slepen me gewoon mee.”

“Nou, ik zou er maar gewoon mee stoppen,” zei Iris verontwaardigd.

“Ik doe het ook al bijna niet meer. Maar vannacht was een noodgeval, toen moest ik wel even helpen, anders kregen we dat kalf er nooit uit en zou de koe zijn overleden.”

“Maar ben je nu niet brak dan?” vroeg Iris.

“Nee hoor, ik heb zeven uur geslapen, dat is wel genoeg. Vannacht kan ik hopelijk weer wat langer slapen, en dan heb ik nergens meer last van.” Iris keek me bewonderend aan. “Je hebt het maar getroffen. Stel je voor dat je een zwakker lichaam had gekregen.”

“In zekere zin heb ik dat ook. Vroeger kon ik met nog minder slaap toe, en was ik veel sterker dan nu. Maar ik mag niet klagen. Ik ben allang blij dat ik mijn werk nog kan blijven doen.”

Na het eten gingen we naar de stad om te doen wat we alle drie erg leuk vonden: winkelen! Iris liet alle leuke kleren zien die ze de laatste tijd had gevonden, maar nog niet gekocht. Marieke en ik hielpen haar met het uitzoeken van de mooiste dingen, en die kocht ze. Omdat ik maar geduld had voor enkele kledingzaken hebben we ook nog vele andere winkels bekeken: muziekwinkels natuurlijk, maar ook galerieën en zelfs dierenwinkels. Iris dacht erover om eens een huisdier te nemen omdat ze dan wat gezelschap had. “Een konijn of een cavia,” zei ze.

“Volgens mij kan je beter wat meer contact zoeken met je vrienden en vriendinnen,” raadde ik haar aan.

Iris wierp me een donkere blik toe. “Ik doe toch al heel erg mijn best?

Maar die kunnen ook niet altijd! Die zitten in hetzelfde schuitje als ik. En ik vind het zo leuk als er iets is dat me begroet als ik thuis kom.”

“Maar kan je dan niet beter een kat uit het asiel halen?” vroeg Marieke.

Dat leek mij ook een heel goed idee.

“Een konijn is leuk, maar lastiger te houden dan een kat,” vertelde ik Iris.

“Weet jij nog katten?” vroeg die.

“Ik kan je wel waarschuwen als er ergens in de praktijk jonge katjes worden geboren, maar volgens mij is het voor jou veel handiger als je een wat oudere kat uit het asiel haalt. Eentje die al zindelijk is en waarvan je weet dat hij goed alleen kan zijn.”

“Ja! Een jongere versie van Hobbes,” zei Marieke. Iris leek niet helemaal overtuigd. “Ik denk er nog even over,” zei ze. “Een konijn kan je gewoon in z’n hok stoppen en dan heb je er geen last van.”

“Een kat doe je toch gewoon in de keuken of in de gang?” vroeg Marieke.

“Dat doe ik ook altijd. Hij maakt veel minder stuk dan een konijn, geloof dat maar.”

“Ja, konijnen verharen ook veel meer dan katten,” zei ik.

Iris keek ons aan. “Dan zal ik maar wat kattenboeken gaan lenen bij de bibliotheek,” zei ze. “Zeg, hebben jullie al honger?” Honger hadden Marieke en ik nog niet, maar we waren alle drie behoorlijk moe van al het kijken en dwalen. We zochten dus een cafeetje op waar we wat gingen drinken en even onze benen konden strekken. “Zo,” zei Iris. “Nu heb ik eindelijk tijd om je eens te vragen hoe het gaat. Ben je alweer wat bijgekomen van je dipje van de afgelopen week?” Ik keek haar bedroefd aan. “Ik heb nog niets van Jelle gehoord. Ik vind het helemaal niet leuk. Ik ben echt bang dat ik hem niet meer zal zien.”

“Waarom vind je dat zo erg? Ik heb zoveel mannen gedumpt, en ik had er nooit zoveel problemen mee als jij nu.”

“Iris, dit is toch wat anders dan een man dumpen,” sprong Marieke me bij. “Hidde is erg bang een goede vriend kwijt te raken. Bovendien weet ze heel goed hoe het is om zo afgewezen te worden, beter dan jij of ik.”

“Dat weet ik al,” zei Iris, “dat heeft hij me zelf al verteld.”

“Ja,” zei ik, “maar voor mij is het veel lastiger omdat mannen verliefd op me worden terwijl ik ze gewoon zie als, ja, als van mijn eigen soort. Dus ik dacht dat we gewoon leuk met elkaar omgingen, en Jelle dacht dat we iets hadden. Probeer dat maar weer eens te veranderen. Ik begrijp heel goed dat hij wegblijft.” “Dat zou ik misschien ook gedaan hebben,” dacht ik, maar dat durfde ik niet te zeggen met Marieke erbij.

“Stel dat ik verliefd zou zijn geworden op jou,” zei Marieke tegen Iris.

“Dan zou ik het toch iets subtieler hebben aangepakt dan Jelle nu heeft gedaan, gewoon omdat je van hetzelfde geslacht bent en omdat er veel minder homo’s dan hetero’s rondlopen op de wereld. Veel mensen vinden het helemaal niet leuk als een lesbo of homo iets met ze wil. Jelle heeft nu ineens de pech dat hij Hidde tegenkwam, de meest ingewikkelde persoon op aarde wat sexuele geaardheid betreft.”

“Dank je wel,” grijnsde ik.

Iris knikte nadenkend. “Ik begin het nu te begrijpen. Zo had ik het nog niet bekeken. Ik zie je toch al meer als zus dan als broer, Hidde!”

“Dan moet je dus zur gaan zeggen in plaats van brus,” lachte ik.

“Ze kan nog lachen, zie je dat?” zei Marieke vrolijk. “Houd je nog van me?”

“Zielsveel,” zei ik, en wierp haar een kushandje toe.

“Maar,” zei Iris, “Wat zei Jelle dan precies?”

“Hoe bedoel je?”

“Toen hij het met je aan ging leggen?”

“Nou gewoon. Heel netjes hoor, hij vroeg of ik wat bij hem thuis wilde komen drinken. Het was meer de manier waarop hij het zei en hoe hij naar me keek waar ik van schrok. En op het feest keek hij weer precies zo toen hij me ten dans vroeg.”

“Denk je dat hij lastig zou zijn geworden als je met hem mee was gegaan?”

Ik was verbaasd. Daar had ik nog niet over nagedacht. “Ik kan het me nauwelijks voorstellen, daarvoor is hij te aardig. Wat denk jij Marieke?”

“Ik heb hem maar even gezien, maar het leek me geen rokkenjager,” zei die.

“Zeg,” zei ik, “ik heb wel zin om aan iets anders te denken dan aan mijn problemen. Zullen we eens bedenken waar we gaan eten? Ik begin nu wel trek te krijgen.” Dat leek de andere dames ook een goed idee.

“Is die tent er nog waar wij toen gegeten hebben?” vroeg Marieke.

“O, die Iraniër? Ik geloof het wel. Die was wel goed. Heb je zin in Iraans eten Hidde?”

“Ik kan me niet herinneren dat ik ooit Iraniër gegeten heb. Laten we het maar proberen. Hebben ze vis?”

“Wat denk je zelf? Ze hebben kust in Iran, dus vis zullen ze ook wel kennen.”

“Dan ben ik helemaal voor.”

Iraans eten bleek erg lekker. We aten met smaak, en kwamen pas laat thuis. Daar praatten we nog lang na onder het genot van kopjes thee, glazen wijn en fris.

“Nu ben ik aan de beurt om jou vragen te stellen,” zei ik. “Hoe gaat het met jou, Iris?”

Iris lachte. “O jee, nu ben ik het slachtoffer. Het gaat wel aardig weer. Ik ben niet meer zo depressief. Ik heb een aantal dagen vrij genomen om mijn huis schoon te maken en na te denken over wat ik wil met mijn leven. Daar ben ik nog niet uit, maar ik denk wel dat ik niet alleen maar wil werken.

Alleen is nu het probleem: wat wil ik dan buiten het werk?”

“Ben je ook zo hard gaan werken omdat ik in het ziekenhuis lag en je dan iets had om je gedachten te verzetten?”

“Dat speelde wel mee ja. En dan kwam dat gezeik met Reinier er ook nog bij. Dat heb jij niet meegekregen, maar hij werd steeds bezitteriger.

Hij wilde steeds met mij naar zijn vrienden toe die tot diep in de nacht in de kroeg bleven hangen. En hij begon ook steeds vaker mensen uit te nodigen die ik helemaal niet kende, en die dan tot diep in de nacht bleven hangen. “Dumpen die vent,” zei Gaby, maar ik dacht eerst dat ik hem wel kon veranderen. Maar op een gegeven moment werd ik er helemaal gek van.

Toen heb ik hem nog één keer goed gewaarschuwd, en toen er weer vrienden van hem bleven hangen tot diep in de nacht heb ik de politie gebeld.” Ik keek Iris met open mond aan. “Was het zo erg?” Marieke knikte.

“Ja,” zei Iris. “Die nacht heb ik bij Gaby geslapen. De volgende ochtend belde Reinier me op om zich te verontschuldigen. Hij had het allemaal niet zo bedoeld, en het zou niet weer gebeuren. Toen heeft Gaby mij de telefoon afgepakt en gezegd dat hij vandaag langs kon komen om zijn spullen te pakken. Ze heeft dezelfde dag nieuwe sloten voor me gekocht.”

“Die liet er geen gras over groeien,” zei ik.

“Doortastend hè? Dat had ik toen wel even nodig. Ik heb een week bij haar gelogeerd. Daarna ben ik weer in mijn eigen huis gaan wonen. Toen heeft zij een week bij mij gelogeerd.” Iris bestudeerde de suikerkorreltjes in haar theekopje.

“En is Reinier nog teruggekomen?”

“Gelukkig niet. Hij was best een aardige jongen, hij had alleen de ver-keerde vrienden. Maar ik was in het begin best wel bang.”

“Nou!” zei Marieke. “Je hebt zelfs een weekend in Hidde’s huis gezeten, weet je nog?”

“Ja, da’s waar ook. Toen leerden we elkaar een beetje kennen.”

“O, dus zo zijn jullie vriendinnen geworden! Goh zeg. Nu begrijp ik waarom je zo hard werkt.”

Iris staarde voor zich uit. “Waar ik me het meest voor schaam is dat ik Gaby verwaarloosd heb. Ze heeft zoveel voor me gedaan, en ik heb haar twee jaar lang nauwelijks gezien. Gelukkig gaan we nu weer meer met elkaar om. Ze was zo blij toen ik haar na een hele tijd weer eens belde!”

“Je had ook wel veel aan je hoofd toen,” zei Marieke zacht. “Dat begreep zij toch ook wel.”

“Dat is waar, maar ik had haar best vaker een mailtje kunnen sturen of kunnen bellen. Ze vroeg in het begin vaak hoe het met je ging, Hidde, maar omdat ik niet altijd antwoordde werd dat ook minder.”

“ ’t Is wat,” zei ik. “Ik ben blij dat je er weer een beetje bovenop komt.”

“Je bent niet de enige die het moeilijk heeft gehad,” zei Iris.

“Ik merk het! Maar, misschien een botte vraag hoor, misschien voelt Gaby zich een beetje gepasseerd door Marieke?” Ik keek Marieke aan. “Je bent hier volgens mij best vaak wezen logeren.” Marieke en Iris keken elkaar aan. “Dat viel best mee hoor. Ik kwam misschien eens in de drie of vier weken eens langs.”

“Nee, ik denk niet dat dat echt een probleem voor Gaby was. Ze heeft in de tussentijd ook nog een nieuwe vriend gekregen, dus ik denk dat dat wel meeviel,” zei Iris.

“Ja, een hele lieve jongen was dat. Is ze daar nog steeds mee?” vroeg Marieke.

“Ja, da’s nog steeds aan. Ze willen gaan samenwonen.” Ik gaapte. “Zeg dames, als jullie het niet erg vinden... Ik begin nu toch wel te merken dat ik niet zoveel geslapen heb vannacht.”

“Ja, we zullen eens naar bed gaan. Ik zal je je slaapkamer even wijzen.

Ik heb speciaal een nieuw bed gekocht!” zei Iris trots.

Het was een prachtig bed, en het lag ook lekker. Toch had ik wat moeite met inslapen. Wat een drama had Iris me verteld zeg. Het was vrijwel volledig langs me heen gegaan. “Wist jij dat het zo erg was met die Reinier?” vroeg ik Marieke.

“Ja, ik wist dat wel. Ik was een beetje verbaasd dat ze dat niet aan jou heeft verteld.”

“Misschien was ik toen nog niet helemaal me van mezelf bewust en heeft ze het daarom niet verteld.”

“Dat moet haast wel,” zuchtte Marieke, en viel in slaap. Ik bleef nog een tijdje liggen piekeren. Wat zouden er nog meer voor belangrijke dingen gebeurd zijn toen ik er niet was? Wel vreemd; ik had wel het nieuws van de afgelopen jaren nagezocht, maar niet eens bedacht dat er in de familie ook wel eens drama’s konden zijn gebeurd. Nou ja, het zou wel meevallen, anders was ik daar nu wel achter gekomen.

Hoofdstuk 27

Jelle

In de weken die volgden probeerde ik Jelle af en toe te bellen, maar elke keer kreeg ik zijn voicemail, of was hij in gesprek, of nam hij gewoon niet op. Hij belde ook niet terug. Ik werd er behoorlijk wanhopig van. Vooral dat hij niet opnam vond ik erg vervelend. Blijkbaar wilde Jelle me echt niet meer zien, of wist hij zich geen houding te geven. “Ik begrijp het wel,” zei ik tegen Marieke. “Nu ik duidelijk heb gemaakt dat ik niet zijn vriendin zal worden ben ik niet interessant meer voor hem.” Marieke was het daar niet mee eens.

“Jullie kunnen toch vrienden blijven?”

“Zo werkt het niet bij mannen, dat weet jij ook wel,” zei ik verdrietig.

“Ik moet me er maar eens bij neerleggen.”

“Probeer het nog één keer,” zei Marieke. “Al was het maar om hem te kunnen koppelen aan Iris.”

“Vooruit,” dacht ik. Ik stuurde hem een SMS: “We moeten praten. Kom je maandagavond naar de tennisbaan?” Ik verwachtte er weinig van, maar ik had nog geen SMS geprobeerd dus wie weet werkte het.

Die maandag moest ik lang doorwerken. Ik had geen tijd meer om te eten, en ging direct na het werk naar de tennisbaan. Toen ik het parkeerterrein op draaide zag ik de auto van Jelle al staan. “Gelukkig,” dacht ik. Ik was niet voor niets gekomen. Ik parkeerde mijn auto naast die van hem, en stapte uit. Jelle zat achter het stuur van zijn auto. Toen hij mij zag, stapte hij ook uit, en keek me verlegen aan.

“Hallo,” zei ik.

“Hallo.”

“Ik ben blij dat je er bent. Ik heb drie weken tegen zo’n ballenkanon moeten spelen. Da’s echt niet leuk!”

Jelle bestudeerde mijn gezicht. Ik kon al lang niet meer boos op hem zijn, en ik was blij dat hij er was. “Hidde, ik moet je mijn excuses aanbieden.

Ik heb me kinderachtig gedragen...”

“O, da’s goed joh. Ik ben allang blij dat je er bent. Marieke was boos op je dat je zomaar weg bleef, maar ik kon het wel een beetje begrijpen,” brabbelde ik.

“John heeft me uitgescholden omdat ik je steeds negeerde. Ik durfde je eigenlijk niet meer te bellen. Toen ik je SMS kreeg dacht ik: nu móét ik wel komen.”

“Nou, hij heeft groot gelijk. Die John is nog niet zo’n eikel als ik in eerste instantie dacht,” lachte ik.

Jelle lachte mee. “Zullen we maar gaan tennissen dan?” vroeg hij.

“Euh, nou... Eerlijk gezegd heb ik nog niet gegeten, en ik sterf van de honger. Ik heb de hele dag hard gewerkt en veel te weinig gegeten. Heb je zin om naar een restaurantje te gaan ofzo?”

“Ik heb al gegeten, maar er kan nog wel wat bij. Ik weet wel een leuk restaurantje.”

“Breng me daar maar snel heen dan,” lachte ik. “Anders kan ik morgen geen castraties meer doen.”

Jelle bracht me naar het restaurant, waar ik een uitgebreide maaltijd bestelde. Hoewel hij al gegeten had nam Jelle toch een licht hoofdgerecht.

“Anders is het zo ongezellig,” zei hij. Ik zat wat om me heen te kijken en me erg moe te voelen, totdat ik de soep op had. Toen kon ik weer wat praten.

“Moet je altijd zo hard werken?” vroeg Jelle.

“Ja, ik loop stage en ik werk ook nog vijftig procent, en opgeteld is dat meer dan een volledige werkweek. In de nacht van jouw feest heb ik ook nog gewerkt, voor een spoedgeval. Heeft Marieke je dat nog verteld?”

“Nee. Ze zei dat je lag te slapen, maar verder eigenlijk niets. Ik was ook vrij vroeg die ochtend want ik moest naar mijn ouders toe. Zeg, je zorgt er toch wel voor dat je die extra uren die je maakt ook betaald krijgt hè?

Overuren worden bij ons gecompenseerd.”

“Nou, bij ons echt niet hoor! Wij hebben niet eens een CAO! Maar nu begrijp ik waarom jij zo’n dure auto hebt.”

“Euh, ja, ik maak ook nogal wat overuren. Nu we dat nieuwe gebouw mogen bouwen is het nog veel erger geworden. We hebben veel overleg met de aannemers, er moet nog het één en ander aan het gebouw veranderd worden, en ondertussen gaat het andere werk ook gewoon door. Tot er daadwerkelijk gebouwd gaat worden is het gekkenwerk.”

“En dan is het ook moeilijk er even tussenuit te knijpen hè?”

“Ach man! Ik ben allang blij dat ik hier zit. Ik heb nauwelijks meer tijd

’s avonds.”

“Je komt maar eens een keer bij Marieke en mij eten. Dan krijg je nog wat gezonds binnen. Dit is trouwens best lekker!”

“Ja, ik kom hier vaak. Ze zijn snel, vriendelijk, en het eten is erg lekker.” Tijdens de rest van het diner praatten we over van alles en nog wat. Over het weer, Jelle’s collega’s, mijn collega’s, en ik vertelde hem hoe ik Marieke had ontmoet. “Je boft maar met zo’n vriendin,” zei hij jaloers. “Dat weet ik heel goed,” zei ik met een grote grijns op mijn gezicht.

Toen we allebei helemaal vol zaten zei Jelle: “Ik betaal. Ik heb nog veel goed te maken bij je.” Ik dacht dat ik in dit geval maar eens de verwende vriendin moest spelen en knikte glimlachend.

Nadat Jelle betaald had besloten we maar weer snel naar huis te gaan omdat we allebei een zware dag voor de boeg hadden. Jelle bracht me terug naar de tennisbaan. “Kom je niet nog even wat bij mij drinken?” vroeg ik hem. Hij keek me aan.

“Laat ik dat maar niet doen. Anders wordt het weer zo laat. Een andere keer graag.”

“Je komt woensdag toch wel tennissen hè?”

“Dat ga ik wel proberen, maar ik kan je niet beloven dat het lukt. Ik zal je in elk geval bellen als ik niet kan.”

Blij reed ik naar huis. Onderweg belde ik mijn ouders om ze op de hoogte te brengen van alles wat ik de afgelopen tijd beleefd had. Ik belde mijn ouders veel te weinig de laatste tijd, vond ik. Thuis keek ik nog even op de bank naar de TV, maar al snel kroop ik in bed en viel in een diepe slaap.

Hoofdstuk 28

Verjaardagsfeest

In de tijd dat Jelle niets van zich liet horen had Marieke bedacht dat we maar eens een mooie uitnodiging moesten maken voor mijn verjaardagsfeest.

Ik wilde graag een groot feest omdat ik natuurlijk nogal wat te vieren had.

Bovendien was ik een beetje bang dat ik mijn vrienden wat verwaarloosd had, omdat ik het zo druk had met mijn werk en studie. Ik schaamde me er vooral voor dat ik Fons al een tijd niet meer gebeld had, terwijl Patricia nu wel bijna uitgerekend moest zijn. Op een vrije avond zette ik me dus achter de computer, en knutselde een mooie uitnodiging in elkaar, met een paar foto’s erop die ik van mezelf had gemaakt toen ik net weer thuis was. Foto’s van mezelf mét kleren aan, natuurlijk. Nadat Marieke de uitnodiging had bekeken en gecorrigeerd, liet ik hem bij een fotozaak uitprinten, en stuurde hem naar iedereen die me dierbaar was: Fons en Patricia, Pascal en Sharon, Marieke, Iris, Pa en Ma, Jelle, Boris, Angela en Gert, Daphne, Monique, en Richard.

Een paar dagen later al kreeg ik de eerste reacties. Richard nam me op een gegeven moment even apart op de praktijk. Hij keek me ernstig aan en zei: “Ik samen met Daphne in één kamer, dat gaat niet goed. Ik denk dat ik maar op de praktijk moet blijven. En ik had jou die avond eigenlijk als stand-by gepland, maar dat moet ik dan maar even veranderen.” Ik moest lachen. “Hebben jullie zoveel ruzie gemaakt?”

“Je wilt het niet weten. Boris mag haar ook niet meer zo. Misschien is hij een goede standby.”

“Weet je wat? Ik laat je wel even weten of Daphne komt of niet. Dan kun je alsnog beslissen.”

“Prima. Maar laat ik mezelf toch maar voor de zekerheid op de praktijk plannen die avond. Iemand moet het doen...”

Die avond belde ik Fons. Hij had mijn uitnodiging net onder ogen gekregen. Het was een beetje chaotisch in huize Fons en Patricia, omdat Patricia hoogzwanger was en veel hulp nodig had. “Ze kan moeilijk lopen en ze is het helemaal zat,” vertelde Fons. “Ik heb dus pas gisteren de post voor de hele afgelopen week doorgewerkt. Ik weet nog niet of we kunnen komen; dat hangt van de baby af.”

“Het is pas over twee maanden, dus als het goed is is de baby dan al geboren en heb je je zaakjes weer min of meer onder contrôle,” probeerde ik hem op te beuren.

“Daar ga ik ook maar vanuit. Maar ik kan niets beloven.”

“Ik spreek je veel te weinig weet je dat? Ik zal je eens wat vaker bellen.”

“Ik kan jou ook bellen hoor. Ik weet niet wie het drukker heeft, jij met je leven weer oppakken of ik met die zwangere vrouw van mij. Hoe gaat het verder met je?”

“Heel goed,” zei ik, en vertelde kort wat ik de afgelopen tijd had meegemaakt.

“Hmm, rare jongen die Jelle.”

“Ja, maar hij weet niet dat ik een man ben. Of was... ik ben er zelf nog steeds niet uit.”

“Waarom vertel je hem niet gewoon hoe de vork in de steel zit?”

“Wat denk je. Dat gelooft toch niemand? Hij zal denken dat ik helemaal getikt ben! Nee, laat ik maar gewoon die lekkere lesbienne zijn, dat lijkt me veel beter.”

“Zo lekker als Patricia ben je niet hoor! Heb je wel eens een zwangere vrouw gezoend? Onweerstaanbaar zijn ze!” Op de achtergrond hoorde ik Patricia lachen.

“Ze kan nog lachen hoor ik. Mag ik haar ook even spreken?” Ik kreeg Patricia aan de lijn. “Dat is zo erg,” zei die. “Hij maakt me steeds aan het lachen, en dan moet ik vijf minuten later alweer naar de WC.”

“Dat wordt een kort gesprekje dan,” grinnikte ik. We vertelden elkaar hoe het ging, en inderdaad moest Patricia daarna al weer snel verdwijnen.

“Ik zal blij zijn als die baby eruit is,” zuchtte ze.

Van Jelle hoorde ik pas iets na onze ontmoeting op de tennisbaan. De dag erna belde hij op om te vragen of hij nog welkom was. “Wat denk je.

Natuurlijk ben je welkom!

Anders had ik toch die uitnodiging niet

gestuurd?”

“Ik kom graag. Ik heb het al in mijn agenda gezet.”

“Mooi, dan kan ik je aan mijn zus voorstellen. Wie weet wordt het nog wat tussen jullie.”

Jelle maakte wat verlegen geluidjes. “Ik ben niet zo wanhopig als je denkt hoor.”

“Dat is mooi, want ik kan je natuurlijk niet garanderen dat het iets wordt.”

Een paar dagen later kreeg ik een geboortekaartje van Fons en Patricia in de bus. Patricia was bevallen van een gezonde zoon, genaamd Henk. Ik had het vreselijk druk met mijn stage bij Westra, dus belde ik pas een week later op. Ik kreeg een opgewekte Patricia aan de lijn.

“Ik moet jullie van harte feliciteren met jullie zoon!”

“Nou, dank je wel! Hij is zo lief, dat wil je niet weten!”

“Ja, lijkt hij op jou?”

“Hoezo?”

“Nou, als hij op Fons zou lijken zou hij ondeugend zijn, denk ik.”

“Heb jij wel eens een ondeugende baby van twee weken oud gezien?”

“Ik heb volgens mij nog nooit een baby van twee weken oud gezien, dus ik kan me er geen voorstelling van maken. Hij kan nog niet lopen begrijp ik?”

“Het is dat hij ligt te slapen, anders had hij je het zelf kunnen vertellen,” zei Patricia lachend.

“Je klinkt wel heel gelukkig.”

“Dat zijn we ook. Je moet gauw eens langskomen!”

“Ik zou graag willen, maar ik heb het op het ogenblik best druk met mijn stage. Westra vindt dat ik niet de juiste dingen heb geleerd van de professor dus ik moet nog wat bijleren.”

“Nou, daar ben je mooi klaar mee,” zei Patricia verontwaardigd.

“Ja. En het erge is dat ik vind dat hij gelijk heeft, dus ik ben maar weer wat aan het leren geslagen. En ik moet daarbij nog gewoon helpen met de klusjes die voorbij komen. Maar het lukt wel hoor. Zullen we over een week of drie afspreken anders?”

“Nou, weet je wat, waarom wacht je niet tot na je verjaardagsfeest? Wij hebben het voorlopig toch wel druk genoeg met al die familie en vrienden die langskomen.”

Dat leek me een goed idee, en we spraken een datum af twee weken na mijn verjaardagsfeest. Ik vroeg Patricia de hartelijke groeten te doen aan Fons, die naar een vergadering van zijn werk was, en hing op.

Twee maanden later was het dan zover. Vandaag was ik jarig, en ging ik mijn verjaardag vieren! Het was intussen december en erg koud. Ik had de dag daarvoor weer lang en hard gewerkt, en lag nu heerlijk in Marieke’s warme bed te genieten van mijn vrije zaterdag. Marieke was verdwenen maar ik hoorde haar in de keuken rommelen beneden. Ik viel weer in slaap, en werd even later gewekt door de geur van vers gebakken broodjes en gekookte eieren en thee. Marieke zette een blad vol lekkernijen naast me op het nachtkastje. Ze had zelfs een klein bloemetje op mijn bordje gelegd om het extra feestelijk te maken.

“Gefeliciteerd meid!

Hoe oud ben je

nu geworden?” lachte Marieke. Ik zoende haar en probeerde mijn meest onschuldige-meisjes-glimlach op te zetten.

“Negentien,” zei ik, en ik knipperde ondeugend met mijn ogen. Het werkte wel, want ik kreeg een heftige knuffel.

“Nou, je bent een lekker ding hoor!”

Ik moest lachen. “Volgens Fons ben ik lang niet zo lekker als Patricia was toen ze zwanger was. Zwangere vrouwen zijn volgens hem onweerstaanbaar.”

“Ja, maar Fons is ook een beetje raar hè?” zei Marieke, terwijl ze naast me in bed kroop.

We aten samen het ontbijt op. Daarna lagen we nog een tijd te suffen.

Op een gegeven moment zei ik:

“Eigenlijk moeten we opstaan hè?”

“Ja...” zuchtte Marieke.

“We moeten nog een heleboel dingen doen hè?”

“Ja...”

“Het is buiten koud hè?”

“Ja...”

Ik ging langzaam rechtop zitten. “Het zal er toch een keer van moeten komen.”

“Hola,” zei Marieke. “Je moet nog even blijven liggen hoor. Ik moet je nog even verwennen.” Ze deed een behendige greep onder het bed. “Kijk, ik heb een cadeautje voor je gekocht!” Ze gaf me een vrij groot pakje in roze papier.

“O, wat lief! Wat is het?” Ik had al een vermoeden vanwege de weinig verhullende vorm.

“Maak maar open, dan zie je het vanzelf.”

Met moeite peuterde ik het papier los. Ik probeerde het zoveel mogelijk heel te houden, dan kon ik het later nog eens gebruiken.

“Scheur toch

gewoon kapot,” zei Marieke ongeduldig. Ik peuterde rustig door tot ik het cadeautje open had. Het was een mooi nieuw tennisracket.

“Goed zeg, dank je wel! Dat kan ik inderdaad wel gebruiken.” Mijn oude racket begon wat scheurtjes te vertonen en was zo langzamerhand aan vervanging toe.

“Ik heb nog een kleinigheidje voor je.” Er kwam alweer een pakje van onder het bed vandaan.

“Wat, een scheersetje! Tjonge, met schuim en alles...” Ik keek Marieke een beetje bedremmeld aan.

“Ik heb je een paar keer met dat mannending van je bezig gezien en dat ziet er zo eng uit. Ik dacht dat ik je maar eens een echte moest geven.”

“Af en toe voelt het wel wat rauw aan ja. Goh, ik weet niet wat ik moet zeggen...”

“Goed hè, heb ik je mooi sprakeloos! Maar de pret is nog niet over, wacht even.” Weer kwam er een pakje van onder het bed vandaan. Het leek wel een beetje op het eerste pakje dat ik had gekregen. Het was dan ook een hoes waarin ik mijn racket kon stoppen voor onderweg.

“Vind je de kleur mooi?” vroeg Marieke met een onzeker stemmetje.

“Je mag hem ruilen hoor!” Het was een groene hoes die perfect bij mijn auto paste maar niet zo goed bij mijn fiets.

“Tja. Ik kan er niet mee op de fiets weg, maar hij past wel mooi bij de auto,” zei ik lachend. Marieke werd rood. Ik zoende haar op haar mond en zei: “Grapje! Ik vind hem prima! Hartelijk bedankt!”

“Hè gelukkig. Dat was het cadeautjes festijn! Maar ik ga je ook nog helpen vandaag, is dat niet een mooi cadeau?” Ik kroop dicht tegen haar aan. “Jij bent mijn mooiste cadeau.” Zo bleven we nog een tijd lekker in bed liggen knuffelen. Toen we op een gegeven moment al een tijdje stil naast elkaar hadden gelegen zei ik: “Nu moet ik er toch maar eens uit.” Ik ging overeind zitten om uit het bed te stappen. Marieke pakte mijn arm en probeerde me weer terug in het bed te trekken. “Nee, nee, ga niet weg! Het is zo koud zonder jou!” riep ze wanhopig. Lachend wurmde ik me los en verdween onder de douche.

Toen we ons allebei hadden aangekleed en het ontbijt hadden opgeruimd ging ik naar mijn eigen huis. Ik maakte het gezellig met rode linten en kaarsen. Ook bakte ik een paar grote taarten. Marieke hielp me met inkopen doen en lekkere hapjes klaarmaken. De eerste gasten zouden al vroeg komen, dus zaten we al rond half zes aan de pizza. Ik kon moeilijk een hap door mijn keel krijgen, want ik was best nerveus. Na de pizza verdween ik naar boven om snel wat nets aan te trekken. “Vreemd,” dacht ik. “Hier sta ik weer bij de kast te twijfelen. Vroeger zou het niet eens in me opgekomen zijn iets anders aan te trekken.” Ik koos voor een simpel donkerrood jurkje dat ik een keer samen met Marieke had gekocht, met donkergroene panties en korte zwarte laarsjes (dezelfde die ik aan had toen ik mijn fiets ging kopen).

Ik bond mijn haar bij elkaar met een donkerrood lint dat ik van Marieke had gekregen, en liep de trap af. Net op dat moment ging de bel, dus kon ik meteen de eerste gasten binnenlaten.

Het was de hele familie Mensink. “Hee, wat leuk dat jullie allemaal tegelijk komen!” zei ik, terwijl we elkaar zoenden. Zelfs mijn vader kreeg een zoen van me, waar ik nog verbaasder over was dan hij.

“We kwamen heel toevallig tegelijkertijd de straat in rijden,” zei mijn moeder.

“Hoe is het met mijn brus dan?” vroeg Iris, terwijl ze me tegen zich aan trok.

“Best hoor, en met jou? Kijk daar is Marieke.” Marieke werd ook uitgebreid begroet. “Wat leuk jullie weer allemaal te zien,” zei ze blij.

Even later zaten we aan de taart met thee en koffie. “We hebben met z’n drieën een cadeautje voor jullie bedacht,” zei mijn vader. Ik denk dat Hidde het maar moet openmaken. Hij gaf me een enveloppe. Ik was heel nieuwsgierig wat daarin zat en maakte hem snel open.

“Wat is het? Wat is het?” vroeg Marieke.

“Het is een bon, voor een reis naar een Europese stad naar keuze voor twee personen! Wat goed zeg, van jullie!” Ik omhelsde Marieke, die naast me zat. “Wil jij met mij op vakantie?” vroeg ik terwijl ik haar diep in de ogen keek. Ze zoende me en zei: “Als het echt moet...” We barstten samen in lachen uit.

“Dat zal nog een probleem worden met de planning, met al die bazen van ons,” zei Marieke.

“Dat geeft niets,” zei mijn vader. “De bon is een jaar geldig. En als je hem dan nog niet verbruikt hebt krijg je gewoon weer een nieuwe op je verjaardag.”

“Dat scheelt ons ook weer geld,” zei Iris. We bedankten iedereen hartelijk en gingen weer door met taart eten.

“Wie komen er allemaal?” vroeg mijn moeder.

“Even kijken... Fons belde dat hij misschien wel komt. Die zitten met hun kind dus dat is even afwachten. Jelle komt, en een paar collega’s. Van Pascal heb ik niets gehoord.”

“Zonde zeg. Die zie je waarschijnlijk niet meer terug,” zei mijn vader.

Ik zuchtte. “Ja, zo gaat dat. Ik zag hem zowieso al weinig, en die laatste ontmoeting in zijn hotel ging ook niet echt lekker.”

“Waarom heb je hem eigenlijk uitgenodigd?” vroeg mijn vader.

“Ach, ik dacht: “Ik probeer het nog een keer,” ” zei ik. Verspilde moeite, vond mijn vader.

“Gelukkig ben je Jelle niet kwijtgeraakt,” zei Marieke zacht.

“Dat heeft me wel wat moeite gekost,” zei ik. Toen ging de bel. “Daar zal je hem net hebben.” Ik liep naar de deur om open te doen. Inderdaad was het Jelle, met een grote bos bloemen. Hij schudde mijn hand.

“Van harte gefeliciteerd Hidde.” Hij keek me verlegen aan. “Ik wist niet goed wat ik voor je moest kopen dus heb ik maar een bos bloemen meegenomen.”

“Ze zijn prachtig, dank je wel! Ik zal ze direct in de vaas doen. Kijk, jij bent één van de eersten, dus voor jou is er nog een kapstok.” We liepen naar binnen. “Dit is Jelle,” zei ik tegen mijn ouders en Iris.

“Jelle, dit zijn mijn ouders en mijn zus, Iris.” Jelle gaf iedereen een hand en ging naast Marieke zitten. Dat was niet helemaal mijn bedoeling maar ik kon er niet veel aan doen. Ik vroeg wat hij wilde hebben en liep naar de keuken om de bloemen in de vaas te doen en koffie en taart voor Jelle te pakken. Toen ik terug kwam was hij druk in gesprek met Marieke. “Kijk Jelle, je taart. Ik heb je bloemen daar neergezet.”

“Die zijn mooi!” zei Marieke. Iris stond op om ze van dichtbij te bekijken. “Je weet aardig wat hij mooi vindt,” zei ze tegen Jelle. Ik prikte haar in haar zij en keek haar boos aan. “Hé!” riep ze en ze sprong opzij, waarbij ze bijna alle kopjes van de tafel stootte. Jelle keek verbaasd naar ons.

“Eeuh, ze komt soms nogal... mannelijk over,” stamelde Iris.

Jelle grijnsde. “Dat heb ik al meerdere malen gemerkt,” zei hij. Ik glimlachte naar hem. Ik vond het best dapper van hem dat hij gekomen was. “Hee Jelle, moet je kijken waar ik je maandag mee van de baan ga meppen!” Ik liet hem trots mijn nieuwe racket zien. Hij bekeek het van alle kanten.

“Mooi zeg. Maar ik denk wel dat ik nog een kans maak als je het niet laat spannen.”

“Goed punt. Ik moet even kijken of ik dat voor elkaar krijg maandag.

Anders moet ik je woensdag maar van de baan meppen, want dinsdag moet ik visites rijden en dan kan ik wel even langs de sportzaak.”

“O mooi, dan heb ik nog net tijd om een beter racket te kopen,” grijnsde Jelle.

Even later stonden Fons en Patricia voor de deur. Patricia had me nog nooit in mijn nieuwe gedaante gezien. Ze keek me twijfelend aan.

“Hallo Hidde. Mag ik je voorstellen aan Fons?” zei Fons, terwijl hij naar Patricia wees. Die moest lachen.

“Hallo, ik ben Hidde,” zei ik, terwijl ik haar een hand gaf.

“Ja, ik had wel je foto’s gezien, maar ik moest toch even kijken hoor.”

“Tja, wat kan ik zeggen. Het is wennen. Fons had er gelukkig bijzonder weinig moeite mee.”

“Het is een bijzonder kind, en dat is-tie,” zei Fons.

“Hee, hebben jullie je spruit ook meegenomen?”

“Ja, wat dacht je!” zei Fons. “Maar ik wilde Patricia eerst even met je kennis laten maken voordat we hem uit de auto haalden, anders ben je misschien afgeleid.”

“Wat een lieve man heb jij toch,” zei ik tegen Patricia. De lieve man was intussen naar de auto gelopen. Patricia staarde nog wat naar me. Ik liet haar maar even begaan hoewel ik het niet echt leuk vond. Op een gegeven moment zei ik: “Misschien moeten we Fons even gaan helpen?”

“O ja. Sorry hoor, ik moet even aan je wennen.”

“Je bent niet de eerste hoor, wees maar niet bang. Hoe gaat het met je?”

“Ja, goed! Ik voel me weer redelijk fit, Henk doet het prima... alles gaat goed met ons!” Ik was blij dat te horen. We liepen naar de auto. Fons had Henk er al uit gehaald. Hij keek Patricia aan. “Moeten we hem aan iedereen laten zien?” Henk lag een beetje suf om zich heen te kijken. Ik had hem ook nog nooit gezien dus gaf ik mijn ogen even goed de kost. Hij leek op een baby. Ik had niet zoveel met babies.

“Ik heb de kachel al aan gedaan in de slaapkamer,” zei ik.

“Laat hem maar even zien, dat vindt Iris vast ook leuk,” zei Patricia.

Dus liepen we gezamenlijk de kamer in. Henk trok inderdaad veel bekijks.

Zelfs Jelle was enthousiast. “Mijn broer heeft ook een kind, die is intussen twee jaar,” zei hij trots tegen Fons. Ik ging maar weer eens taart snijden en koffie inschenken. Toen ik terugkwam zei Patricia dat ze het toch wel handig vond als Henk boven ging slapen. “Hij wordt onrustig van al die mensen om hem heen.”

“Slaapt hij goed?” vroeg ik.

“Meestal valt hij wel snel in slaap, maar hij slaapt ook heel kort en dan moet hij weer borstvoeding hebben. Het is een heel werk, zo’n baby.”

“De eerste drie maanden zijn het ergste,” zei Jelle.

Ik liep met Patricia mee naar boven om de weg te wijzen. Ik droeg het bedje, en Patricia het stoeltje met Henk erin. Toen we op de slaapkamer waren aangekomen en Henk lekker in zijn bedje hadden gestopt vroeg Patricia ineens:

“Mag ik je littekens eens zien?”

Ik was verbaasd. “Je bent de eerste die dat vraagt. Er valt niet veel te zien want ze hebben het heel mooi gedaan en er zit veel haar overheen.”

“Hadden ze je kaal geschoren?”

“Toen ik me weer van mezelf bewust werd had ik alweer aardig wat haar, maar ik neem aan dat ze dat wel gedaan hebben ja. Kijk, hier in mijn nek kan je wel een litteken zien.”

“Goh zeg, ja! Wat een dun lijntje. ’t Is echt ongelofelijk dat dat kan.”

“Wat bedoel je?”

“Nou, wat ze met jou gedaan hebben. Ik vind het knap hoor.” Patricia had er duidelijk moeite mee, zag ik aan de manier waarop ze naar me keek.

“Voel je je nu ook vrouw?”

“Dat is me al meer gevraagd. Ik weet het niet, ik vind dat moeilijk te zeggen. Vroeger voelde ik me helemaal geen vrouw. Het was, ´ıs, moeilijk te accepteren dat ik in een ander lichaam zit. Toen ik voor het eerst met Iris kleren ging kopen kregen we bijna ruzie omdat ik geen rok aan wilde. En ik voel me nog steeds wel wat ongemakkelijk in een rok. Ik was altijd heel bang dat mensen me gek zouden vinden ofzo.”

“Ik vind je er heel normaal uitzien hoor.”

“Dank je. Ik voel me nog steeds niet echt helemaal vrouw. Het is wel leuk dat ik nu veel meer keuze heb in kleren. Als man kan je eigenlijk alleen maar een broek en een trui aan, of zo’n vreselijk colbertje als waar Fons de hele tijd mee loopt.”

“Ik heb jou nog nooit in een colbertje gezien.”

“Nee, de laatste keer was toen ik afstudeerde, en toen kenden we elkaar nog niet.”

“Misschien een beetje een rare vraag, maar heb je ook last van al die nieuwe hormonen?”

“Nou, dat valt wel mee geloof ik. Maar ik merk wel dat ik emotioneler ben dan vroeger. Ik huil veel sneller, dat is heel vervelend. Gelukkig is het al wel minder dan in het begin. Toen leek het net of ik constant uien onder mijn ogen had zitten. Maar verder, nee, eigenlijk niet.”

“En hebben ze je ook verteld over in wiens lichaam je nu zit?”

“Dat wist zelfs de dokter me niet te vertellen, alleen dat het een vrouw was van een jaar of 25. Ze was dus best wat jonger dan ik.”

“Dus dat is nog iets raars, dat je ineens tien jaar jonger bent.”

“Ja. Ik wil ook verder niets over haar weten. Alleen haar naam wilde ik weten, want stel dat je toevallig dezelfde naam kiest en je komt iemand tegen op straat die haar gekend heeft. Dat wil je niet meemaken.”

“Ben je daarom Hidde blijven heten?”

“Nee. Mijn moeder vond dat ik al genoeg problemen had, en een nieuwe naam was eigenlijk voor iedereen wat te veel. Dus hebben we het maar zo gelaten.”

Patricia keek me nog eens aan. “Ik vind het maar raar hoor, dat je ineens in het lichaam van iemand anders rondloopt.”

“Daar moet je inderdaad niet te lang bij stilstaan.” Ik had daar zelf ook nog steeds moeite mee. De vraag hoe ze was overleden spookte nog wel eens door mijn hoofd.

Ik wist verder niets te zeggen en liep dus naar de deur. “We moeten maar weer eens naar beneden gaan.”

“Ik hoop dat je het niet vervelend vind dat ik zoveel vragen stelde.”

“Nee hoor, maar vraag er beneden maar niets over want er komen ook mensen die er niets vanaf weten en ik heb geen zin om elke keer dat hele verhaal te moeten vertellen.”

“Dat kan ik me voorstellen ja.”

Toen we beneden kwamen werd ik enthousiast begroet door Angela, Monique, en Boris. “Waar bleef je? Wat een leuke jurk heb je aan!” Ze hadden samen cadeautjes voor me gekocht; een fietscomputer, een kaart met fietsroutes in de omgeving, en een picknickmand compleet met bordjes en bestek en een groot kleed.

“We vonden dat je maar eens wat meer tijd met Marieke moest door-brengen, en volgens mij houden jullie allebei wel van fietsen,” zei Boris.

Marieke moest lachen. Ik keek haar verbaasd aan.

“Ik heb een keer tegen Boris gezegd dat ik vond dat jij en ik er meer op uit moesten gaan. Maar jij hebt het zo druk dat ik het daar verder niet meer echt met je over gehad heb.”

“Nou, de hints stapelen zich op. Van hun,” ik wees naar mijn ouders en Iris, “hebben we al een reischeque gekregen, en nu dit... We zitten aan elkaar vast Marieke!”

“Ja. ’t Is vreselijk,” grijnsde die.

“Hartelijk bedankt mensen! Zodra het mooi weer is gaan we picknicken tussen de lammetjes.”

“Die je er zelf uit hebt getrokken!” riep Fons.

“Precies. Gezelligheid moet je máken.”

Het was een leuke verjaardag. Iedereen praatte met iedereen. Op een gegeven moment stond ik alleen bij de eetkamertafel, waar ik alle drankjes en lekkere hapjes op had gelegd, te kijken naar de mensen. Ik voelde me gelukkig. Ik had weer een gezond lichaam en leuk werk. Mijn stage was nog leuker dan ik had gedacht. Ik was dol op schapen en hangbuikzwijntjes. En ik had een hele lieve vriendin. Wat wilde ik nog meer?

Ik schrok me rot toen ik ineens op mijn schouder werd getikt. Iemand zei iets tegen me. “Hè, wat?” vroeg ik, en zag toen dat het Jelle was.

“Waar zat jij met je gedachten?”

Ik legde een hand op zijn schouder. “Moet je kijken, al die mensen komen voor mij! Is dat niet geweldig?”

Jelle keek de kamer in. “Jij hebt meer vrienden dan ik,” zei hij.

“Er zitten ook collega’s bij hoor.”

Ik nam voorzichtig een slok vers

geperst ananassap. “Zeg Jelle, heb je al met mijn zus gepraat?”

“Niet zoveel. Ik weet nooit hoe ik een gesprek moet beginnen.”

“Zeg maar tegen haar dat je een nieuwe auto wilt kopen. Dat vindt ze prachtig!”

“Maar ik wil helemaal geen nieuwe auto kopen!”

“Wat doet dat er nou toe. Je wilt toch een vriendin? Wie weet ben je wat voor mijn zus. Die is alweer jaren vrijgezel.” Jelle maakte wat onzekere geluiden. Ik probeerde Marieke’s aandacht te trekken, en vroeg haar of ze me even wilde helpen in de keuken. Ze kwam naar ons toegelopen, legde haar hand op Jelle’s schouder en fluisterde: “Pak d’r!” Ik moest lachen, en we verdwenen in de keuken.

“Gaat hij nu naar d’r toe?” fluisterde Marieke. Ik keek de kamer in.

“Ja, hij gaat naast haar zitten. Hij is wel verlegen zeg.”

“Hij wil niet weer een blauwtje lopen natuurlijk.”

“Hij hoeft het toch ook niet meteen met haar aan te leggen? Gewoon een gezellig gesprekje lijkt me beter om mee te beginnen.”

“Ik ben benieuwd of het lukt. Ik hoop niet dat hij te hooggespannen verwachtingen heeft. Maar zeg, wat doen we hier eigenlijk?”

“Niets. Maar waar zullen we heen op vakantie?”

“O, daar heb ik nog niet over nagedacht hoor. Naar de zon, lijkt me!”

“Ik wil wel naar een mooie stad toe.”

“Hmm, een mooie zonnige stad dus. Dat moet te vinden zijn in Europa.”

“Barcelona, daar ben ik nog nooit geweest.”

“Monaco!”

“Venetië...”

We gingen nog even door met het zoeken naar bestemmingen, maar we kwamen er niet uit. “Misschien moeten we eerst eens kijken wanneer we vrij kunnen krijgen,” zei Marieke. Dat leek me een goed idee. Omdat we in de keuken eigenlijk niets te doen hadden behalve wat rommel opruimen, liepen we maar weer terug de kamer in. Daar zat Jelle nog steeds met Iris te praten. Hij zag er nu wat ontspannener uit, maar ik zag hem nog wel onhandige bewegingen maken, net als bij mij toen hij mij net kende.

Ik ging tussen Angela en Boris in zitten. “Zo, je durfde wel te komen, ondanks dat Daphne er misschien zou zijn?” vroeg ik Boris.

“Ja hoor. Ik ben niet bang voor Daphne. Maar dat Richard haar niet wil zien kan ik me voorstellen.”

“Hoe bevalt het stage lopen en werken?” vroeg Angela.

Ik zuchtte. “Zwaar. Maar ik vind het wel heel leuk. Ik ben dol op schapen, en de afwisseling is ook leuk.

De ene dag zit je met nuchtere

boeren te overleggen of ze hun schaap niet beter kunnen laten slachten, en de volgende dag krijg je iemand op het spreekuur die vreselijk overstuur is omdat Poekie een scheurtje in haar oor heeft opgelopen bij een gevecht met die vreselijke kat van de buren.”

Angela lachte. “Boris had vandaag weer zo iemand aan de lijn.”

“Ja,” zei Boris. Ik moest en zou meteen komen, want het oor hing zo raar scheef, en Tommie zat zo klagelijk te mauwen. Het kostte me vrij veel moeite die vrouw over te halen om gewoon naar de praktijk te komen.”

“En, was het ernstig?”

Boris schudde zijn hoofd. “Een paar kleine hechtinkjes, en het oortje wordt weer zo goed als nieuw.”

“Het is wel erg druk op de praktijk hè?”

“Ja,” zei Monique, die er ook bij was komen zitten. “Ik heb alleen deze week al tien nieuwe klanten ingeschreven. We kunnen best nog wel iemand erbij gebruiken.”

“Ik zit al een tijdje te denken... ik heb nog niets van Richard gehoord over of hij me volledig wil aannemen. Ik denk dat ik hem eens voor het blok ga zetten.”

“Wat! Ga je weg?” riep Angela bezorgd.

“Ik heb met Westra gepraat over wat ik ga doen als mijn stage erop zit.

Hij zei dat hij nog wel een paar plekken weet waar ik kan gaan werken, hier in de buurt. Dus als Richard me niet wil hebben ga ik daarheen.”

“Kan je niet half voor Westra blijven werken en half voor ons?” vroeg Monique.

“Dat doe ik nu ook. Geloof me, dat is erg druk en zwaar. Ik zie Marieke eigenlijk alleen maar ’s nachts.” Op dat moment werd voelde ik Fons’ zware hand op mijn schouder. Ik keek naar hem op.

“Wij moeten gaan,” zei hij.

Ik verontschuldigde me en liep met hem mee naar de gang. “En, bevalt je nieuwe lichaam nog een beetje?” vroeg Fons.

Ik antwoordde dat dat inderdaad zo was. “Kijk, dit jurkje heb ik zelf uitgezocht met Marieke. Ik begin al wat te wennen aan het vrouw-zijn.”

“Dat is goed nieuws. Vorige keer zei je nog dat je graag weer een man zou willen zijn, weet je nog?”

“O maar dat wil ik nog steeds wel hoor. Ik heb alleen geen keus.”

“Je ziet er erg goed uit weet je dat? Niet meer zo mager, en je hebt meer kleur op je wangen. Dat werken doet je goed, of niet?”

“Ik ben wel vaak buiten nu, en dat vind ik echt heerlijk! Ik heb het wel getroffen met die stage.”

“En hoeveel lammeren heb je er al uit getrokken?”

“Fons, die beesten komen pas in de lente, dat weet je toch wel? En in mei heb je dan verse lamsbout.”

“O ja,” zei Fons lachend. “Maar zeg, ik denk dat je nu wel genoeg bent opgeknapt om een keer mee te gaan karten.”

“Karten? Dat is met sturen toch, in een heel klein autootje? Kunnen we niet beter gewoon een eind gaan fietsen?”

“Nee, karten zal je! Marieke vindt het een heel leuk idee, en die wilde best graag komen. Dus je komt maar mooi mee.” Ik staarde Fons verbaasd aan. “Ik word wel voor het blok gezet.” Patricia kwam de trap af gelopen met Henk. “Zeg Fons, hebben we Hidde eigenlijk al zijn cadeautje gegeven? O, haar bedoel ik...”

“Geeft niet hoor, mijn zus vergist zich ook altijd. Maar nu je het zegt, nee. Maar ik hoor net dat ik moet gaan karten met Fons.”

“Dat is niet het cadeautje. We hadden een kleinigheidje voor je meegenomen. Fons, pak het eens even?”

Fons schudde mijn hand en zoende me op mijn beide wangen. “Daar houd je niet van hè? Van harte gefeliciteerd!” zei hij, en gaf me een enveloppe. Nieuwsgierig maakte ik hem open. Het was alweer een bon, ditmaal voor twee lessen van een zelfverdedigingscursus! Ik was stomverbaasd. Hoe kwam hij op dat idee?

“Goed zeg! Ik was al bijna vergeten dat ik zo’n cursus zou gaan volgen!”

“Fons had Marieke gevraagd of ze wist wat je wilde hebben. Ze wist eigenlijk niets, en toen bedacht ik dat Fons tijden geleden heeft gezegd dat je zo’n cursus wilde gaan doen,” zei Patricia. “Ik heb ook zo’n cursus gedaan en ik vond het wel heel nuttig. Je krijgt er veel meer zelfvertrouwen van.”

“Ik had al met Angela afgesproken dat we dat een keer zouden doen.

Maar ik zou ook haar poes steriliseren, en dat is er ook nog niet van gekomen.

Hartelijk bedankt!” Ik zoende Patricia en gaf Fons een hand.

“Krijg ik geen kus?”

“Nee.” Ik keek Fons lachend aan en sloeg hem op zijn schouder. “Ik vind je heel aardig maar dat gaat me echt te ver.”

“Wil jij even het bedje ophalen Fons? Ik vind dat zo zwaar.”

“En je hebt net wel Henk naar beneden gesleept!” Fons draafde naar boven. Patricia en ik keken naar Henk, die rustig bleef slapen alsof er niets aan de hand was.

“Het is wel een gemakkelijke baby,” zei ik.

“Ik heb hem net gevoerd en verschoond. Daarna valt hij altijd als een blok in slaap,” zei Patricia.

Even later waren Fons en zijn familie verdwenen.

De andere gasten

gingen nu ook weg. Ik liet de bon die ik had gekregen aan Angela zien. “O, ja, dat moeten we ook gaan doen,” zei ze enthousiast. “Wanneer ben je op de praktijk, dan maken we een afspraak.”

“Maandag kom ik weer. Spreken we dan wat af, OK? En dan moet ik ook maar eens je poes behandelen.”

“Ja, daar wordt het wel tijd voor, anders is het weer te laat.” Ik gaf iedereen een hand en zwaaide ze uit. Jelle was de laatste die weg ging.

“Ik vond het erg leuk dat je er was,” zei ik.

“Ik vond het erg gezellig,” antwoordde hij.

Ik gaf hem een hand. “Tot maandag dan!”

“Ja, tot maandag. Wel je racket spannen hè!” Ik keek hem na en zwaaide toen hij de straat uit reed. Nu waren alleen mijn familie en Marieke er nog.

Ik liep terug het huis in en draaide de deur op slot.

We zaten nog even na te praten voordat we naar bed gingen. “Dat was een smerige truuk van jullie, om een verjaardagsfeestje te organiseren zodat ik met Jelle kennis kon maken!” zei Iris lachend tegen Marieke en mij. “Ja, goed hè?” zei Marieke. “En, is hij wat voor je?” Iris staarde voor zich uit. “Ik weet het niet. Hij was wel erg zenuwachtig, maar hij leek wel aardig. Er kwam alleen weinig uit.”

“Wanneer heb jij voor het laatst zo lang met een man zitten praten?” vroeg mijn vader.

“Nou, daar vraag je me wat. Volgens mij was de laatste keer toen Reinier en ik ruzie hadden. En daarna heb ik hem het huis uit geschopt.”

“Precies. Dat is al jaren geleden. Je bent gewoon vergeten hoe verlegen mannen kunnen zijn.”

“Ja, zei mijn moeder. Je moest eens weten hoe vreemd je vader deed toen ik hem voor het eerst zag.” Mijn vader keek schaapachtig om zich heen.

“Ja, maar dat is anders,” zei Iris. “Pa doet altijd raar!” Pa prikte haar in haar zij. “Hiee!! Zie je wel, nu doet hij alweer raar!” lachte ze.

“Zullen we afspreken dat je laat weten of je hem nog een keer wilt zien?

Ik kan altijd wat regelen,” vroeg ik Iris.

“Ik wil hem nog wel een keer zien, maar ik kan niet beloven dat het wat wordt. Maar hij moet het ook willen!”

We spraken af dat ik iets zou regelen als Jelle aangaf dat hij Iris nog wel eens wilde zien. Even later vertrokken Marieke en ik naar Marieke’s huis. Mijn hele familie bleef slapen, en ik had niet genoeg bedden voor ons allemaal, dus bleef ik bij haar slapen. Ik plofte in het zachte warme bed waar ik die ochtend met veel moeite uit geklommen was, en viel bijna direct in slaap.

Hoofdstuk 29

Het cadeau van Richard

De maandag na het feest kwam ik al vroeg op de praktijk. Richard was er al; hij was bezig met een klein hondje dat op de tafel lag te rillen. “Zo, Hidde,” zei Richard. “Uitgefeest?”

“Ja! Het was heel gezellig.“ Ik begon mijn witte jas aan te trekken. “Wat heeft-ie?”

“Ik weet het nog niet. Mevrouw hier vermoedt dat hij iets verkeerd heeft ingeslikt. Boris is al bezig met het röntgenapparaat.” Ik stelde me voor aan mevrouw. “Kan ik je zo even spreken Richard?” vroeg ik daarna.

“Als Boris klaar is, ja. Ik wil je ook nog graag spreken. Ik moet je ook nog feliciteren!”

Ik hielp Boris even met foto’s maken. De hond had een naald ingeslikt en moest direct geopereerd worden. Angela werd gebeld om te komen helpen, en toen ze er was deed ik met Richard het spreekuur. Na het spreekuur, wat gelukkig niet zo druk was, liep ik samen met Boris en Angela Monique’s kantoor binnen, waar Richard me al stond op te wachten. Hij pakte me bij mijn schouders en zoende me op beide wangen. “Gefeliciteerd!” riep hij.

“Dank je. Juch, dat zoenen daar heb ik zo’n hekel aan!” Richard lachte. “Dat hoorde ik van Angela. Je wilde Boris ook al niet zoenen.”

“En die grote blonde man, hoe heet hij ook alweer?” zei Boris.

“Fons! Die keek beteuterd toen hij geen zoen kreeg,” grinnikte ik.

“We hebben ook nog een cadeautje voor je,” zei Richard. Hij draaide zich om en pakte een grote bos rozen van onder Monique’s bureau vandaan.

“Alsjeblieft!”

Ik nam hem voorzichtig aan. Het waren prachtige rozen, maar wel met grote doorns eraan.

“Kijk maar snel op het kaartje,” zei Boris.

“Misschien moet je er even bij gaan zitten,” zei Monique.

Ik ging zitten en vouwde nieuwsgierig het kaartje open. “Bon,” stond erop, “in te wisselen voor één volledige baan bij dierenartsenpraktijk RiAn-BoHi, met onmiddellijke ingang.” Ik keek er verbaasd naar, niet wetende wat te zeggen.

“Kijk, haar hoofd valt er bijna af, zo’n grote glimlach heb ik nog nooit gezien,” zei Boris lachend. Ik stond op, legde voorzichtig de rozen weg, en omhelsde alle vier mijn collega’s. “Mag ik eerst mijn stage afronden?” vroeg ik. Tranen van vreugde liepen over mijn wangen. Monique liep weg en kwam even later met een tissue en taart aangelopen.

“Boris heeft zaterdag nog tot diep in de nacht hier gezeten met mij, omdat we een spoedoperatie moesten doen,” vertelde Richard. “Hij vertelde me wat je van plan was. Toen moest ik dus even snel handelen. Monique kwam op het idee je een bon te geven. Je had immers op je verjaardag ook al twee bonnen gekregen? Ze vond dat er nog wel één bij kon.”

“Zulke bonnen kunnen er altijd wel bij!” zei ik.

“Dat dachten wij ook. Bovendien stopt er een praktijk in de buurt. Dat betekent dus meer klanten voor ons. Dus wie weet moeten we straks nog iemand erbij aannemen.”

“Maak het niet te gek hè,” zei Angela. “Laten we eerst maar zien hoe het straks gaat.”

Hoofdstuk 30

Op kraambezoek bij Fons en

Patricia

Op mijn verjaardagsfeest had ik met Patricia afgesproken wanneer ik langs zou komen op kraamvisite. Het was wel wat raar dat zij eerder bij mij langs-kwamen dan ik bij hen! Maar ja, Henk was ook nog maar een paar weken oud toen hij bij mij langs kwam, en ik had het heel druk gehad met van alles en nog wat. In ieder geval had ik erg veel zin om weer eens bij Fons en Patricia op bezoek te komen. Ik was er al tijden niet meer geweest en had veel te lang op me laten wachten. Henk was een extra reden voor een bezoek, en dus liep ik op een vrije zaterdag door de stad om een cadeautje voor hem te kopen. Jelle, die al wat ervaring had met het kind van zijn broer, had me een paar tips gegeven. “Kleertjes doen het altijd goed. Je kunt natuurlijk ook speelgoed geven, maar de meeste kinderen komen om in de knuffels en kleine lawaaidingetjes, dus je kunt beter iets geven waar ze echt wat aan hebben.” Ik zat zelf te denken aan een bijdrage voor de kosten van de studie later, maar dat leek Jelle geen goed idee. “Studie is nog zo ver weg, daar denken de ouders nog niet aan,” zei hij. Ik moest lachen, want echt serieus had ik het niet bedoeld. In elk geval had ik genoeg ideeën, en liep ik doelbewust rond in de verschillende speelgoed- en babywinkels die de stad rijk was. Ik keek er mijn ogen uit. Wat was er veel te koop voor jonge kinderen zeg! De speelgoedwinkels puilden uit van de waardeloze spullen die je voor ze kon kopen. Ik keek naar de plastic autootjes en dacht met weemoed terug aan de mooie rode brandweerauto die ik voor mijn vierde verjaardag had gekregen, en die een tragische dood was gestorven onder het voorwiel van mijn vader’s auto. Iris vond dat ook erg jammer; die speelde net zo vaak met dat ding als ik. Maar goed, ik had een missie te volbrengen en kon dus niet al te lang stilstaan bij droevige jeugdherinneringen. Na lang rondkijken besloot ik iets te kopen waar Jelle niet aan had gedacht en wat me toch heel handig leek: drinkbekers die niet lekten als je ze op de kop hield. Na een kort telefoongesprek met Jelle kocht ik er twee. Ik kocht ook nog wat kleertjes waar Henk hopelijk nog niet in paste, en een mooie bos bloemen voor Fons en Patricia. Daarna sprong ik in de auto; ik moest nog een heel eind rijden en zou vóór de lunch bij hen moeten aankomen. Marieke ging niet mee; zij was uitgenodigd door paar vrienden en vriendinnen van haar voor een tripje naar een museum.

Iets later dan gepland kwam ik aan bij het nieuwe huis, dat ik alleen nog van foto’s kende. Hoera voor mijn navigatiesysteem, dat me in één keer de goede weg had gewezen. Toen ik uitstapte kwam Patricia me al tegemoet.

Ze begroette me hartelijk.

“Wat goed zeg, dat je me nu meteen al herkent!”

“Niet meteen hoor, maar ik zag je auto de oprijlaan op komen, en daarna herkende ik je ook. Ik hoef niet meer zo heel erg te wennen. Je lijkt in je manier van doen en hoe je praat ook nog veel op de oude Hidde,”

“Dat zeggen er wel meer, gelukkig.”

“Hoe is het met je?”

“Prima, niet anders dan op mijn verjaardagsfeest eigenlijk.” We gingen naar binnen. Ik keek mijn ogen uit. Op de foto’s die Fons me had laten zien was de verbouwing nog in volle gang, maar nu het af was kon ik niet anders dan het erg mooi vinden. “Als Fons weer terug is doen we even een rondje door het huis, goed?” vroeg Patricia. Dat leek me een heel goed idee.

“Waar is Fons eigenlijk?”

“Die is even een brandje blussen op het werk. Wat er precies aan de hand is weet ik niet maar het was dringend.”

“Dat is lastig. Kan hij niet thuis werken dan?”

“Nee, hij heeft dat wel geprobeerd, maar met zo’n baby is thuis werken echt niets. Je wordt veel te veel afgeleid. Ik heb liever dat hij er niet is en goed werkt dan dat hij hier is en zich met mij én Henk én zijn werk bemoeit.

Dus hebben we afgesproken dat Fons al z’n werk op het werk doet, en niet hier. Hij doet gelukkig wel z’n uiterste best om zoveel mogelijk thuis te zijn, de schat.”

“Jij hebt een hele lieve man. O, maar ik vergeet helemaal je je cadeautje te geven! Ik moet hem nu wel geven, anders verpietert hij.” Ik rende naar de auto om de bloemen en de andere cadeautjes eruit te halen. Toen ik terug was gaf ik Patricia een paar stevige zoenen en de bloemen. “Die zijn ook voor Fons natuurlijk,” zei ik.

Patricia vond ze prachtig. Ik hielp haar ze in een vaas te zetten. Daarna smeerden we wat boterhammen. Toen we bijna klaar waren met eten belde Fons op dat hij eraan kwam. “Mooi,” zei Patricia, “Dan kan ik Henk borstvoeding geven en als Fons dan komt kan jij mooi de deur open doen.” Ze haalde Henk, die al een tijdje lag te schreeuwen dat hij honger had, uit bed, ging met hem in de woonkamer op de bank zitten en legde hem aan de borst.

Hij had best trek zo te zien. Ik zat verbaasd te kijken. “Dat kon ik vroeger niet, borstvoeding geven,” zei ik. “Wat een raar idee is dat, dat ik dat nu ineens wel kan.”

“Je moet toch eerst een kind baren,” zei Patricia. Daar had ik nog helemaal geen zin in.

Even later zag ik Fons de oprit op draaien. Ik rende naar de deur om hem te begroeten. Hij stapte uit en liep langzaam om mijn auto heen. “Dag Hidde. Wat heb jij met je auto uitgespookt? Hij was toch groen vroeger?” Ik keek eens naar het ding. Hij was inderdaad wel erg vies. “Het dak is toch ook nog groen?” zei ik. “Met die regen van de afgelopen tijd worden de onverharde wegen echte modderpoelen. Er is geen beginnen aan om dat ding elke keer schoon te maken, dus ik wacht ermee tot het weer een beetje beter wordt. Ik heb wel vijverplastic in de auto liggen om de bekleding te beschermen.”

Fons schudde zijn hoofd. “Zo wordt hij snel minder waard.” Ik haalde mijn schouders op. “Had hij maar geen auto moeten worden. Ik was toch niet van plan hem de komende tien jaar in te ruilen.”

“Tja, als je het zo bekijkt heb je gelijk.”

We liepen naar binnen en Fons kuste Henk en Patricia hallo. “Er was een poging tot diefstal geweest op het werk. Omdat er niemand was heeft de beveiliging mij gebeld.”

Patricia keek Fons geschrokken aan. “Wat erg! Is er veel gestolen?”

“Ik heb de hele afdeling afgelopen en het lijkt er niet op. Ze hebben één computer geprobeerd mee te nemen, maar toen zijn ze waarschijnlijk ontdekt en hebben ze hem laten staan toen ze naar buiten vluchtten.”

“Dus als het goed is staan ze ergens op een filmpje van een beveiligings-camera,” zei ik.

“Dat kan best, maar dat weet ik niet zeker. Dat is iets voor de beveiliging. Ik ben allang blij dat er niets gestolen was,” zei Fons.

Terwijl Fons zijn verhaal vertelde zat ik naar Henk te kijken die nog steeds gulzig aan het drinken was. “Hoe voelt dat nou?” vroeg ik Patricia.

Fons keek me verbaasd aan.

“Dat heb ´ık me zelfs nog nooit afgevraagd,” zei hij. “Terwijl ik het elke dag zie gebeuren.”

“Hoe moet ik dat nou uitleggen?” vroeg Patricia. “Je moet toch zelf een baby krijgen Hidde.”

“Ja,” grijnsde Fons. “Je hebt nu de kans. Jij bent waarschijnlijk de enige transsexueel op de wereld die echt een kind kan baren!”

“En waarschijnlijk ook de enige die daar echt helemaal geen zin in heeft,” lachte ik.

“Wie weet verander je nog van gedachten,” zei Patricia.

“Ja, wie weet. Maar zeg, nu kan ik jullie eindelijk de rest van de cadeautjes geven! Maar eerst moet ik Fons de bloemen laten zien. Kijk Fons, daar staan ze. Voor de trotse vader en moeder.”

Fons keek me aan. “Nou prachtig Hidde,” zei hij. “Je weet echt waar je me blij mee kan maken.”

“Maar wat wil je dán!” riep ik wanhopig.

“Bier!”

“Nee Fons, dat heeft een slechte invloed op de kinderen,” lachte Patricia.

“Kinderen? Wat! Hebben we er meer dan? Hoe heb je die al die tijd voor me verborgen gehouden!”

“Kijk, ik heb voor allebei de kinderen iets gekocht,” zei ik. Ik gaf Fons en Patricia elk een drinkbeker, netjes ingepakt door de verkoopster. “Ik zal ook even je bordje eten voor je halen Fons.” Ik liep naar de keuken.

Toen ik terug kwam zat Fons ge¨ınteresseerd te kijken hoe het kwam dat de drinkbeker niet ging lekken.

“Fascinerende dingen zijn het. Ik snap nog steeds niet hoe ze werken.”

“Ze werken heel goed. Mijn zus heeft er ook een heel stel van. Dank je wel Hidde!” zei Patricia.

“Ik heb nog wat meer voor jullie.” Ik gaf beide ouders weer een pakje, nadat ik Fons’ brood en melk bij hem op tafel had gezet.

“Dank je. Eerst even wat eten hoor, ik ben uitgehongerd.” Fons liet zich het eten goed smaken. Vervolgens werd ik gecomplimenteerd met mijn keuze. De kleertjes die ik had gekocht waren veel te groot en dus perfect.

“Je wordt vast een volleerde moeder,” grinnikte Fons.

“Ja, ja, nu weet ik het wel hoor. Zeg, ik wil je huis wel eens zien!”

“Ja, ik heb haar een rondleiding door het huis beloofd als je thuis was.

Gaan jullie maar, ik zit hier nog wel even met Henk,” zei Patricia.

“Nou,” zei Fons. “Dit is dus de ruime woonkamer. Komt standaard met jonge moeder en kind...”

“En vader!” zei Patricia.

“Precies, je ziet het, van alle gemakken voorzien. Ik neem aan dat je de hele benedenverdieping al gezien hebt?”

“Zo’n beetje wel ja.”

We gingen naar boven. Het was een groot huis, met veel kamers die allemaal ingericht waren. Er was niets meer van de verbouwing te zien. Er was natuurlijk een slaapkamer, een logeerkamer en een kinderkamer. Er was zelfs een atelier voor Patricia. Die maakte heel vreemd gevormde sculpturen van boetseerklei, die ze schilderde en glazuurde in allerlei kleuren. Ik keek geboeid rond.

“Er staan dingen die ik nog nooit gezien had.”

“Je bent ook zo lang niet geweest. In die tijd heeft Patricia veel gemaakt, en ook verkocht.

Ze begint een beetje bekend te worden.

Zonder haar

hadden we dit huis niet kunnen kopen,” vertelde Fons. “Binnenkort gaat ze weer een expositie geven. Ze wil graag een nieuwe bakoven, maar die dingen zijn behoorlijk prijzig en daarvoor moet ze dus weer wat stukjes verkopen.”

“Wat een geweldig leven heb je dan, als je van tevoren al weet dat je werk verkocht gaat worden!”

“Nou, dat is altijd weer een gok, maar de laatste tijd gaat het heel goed.

Ze heeft zelfs al in een blad gestaan. Hè, wil je misschien een stukje kopen van een beroemde kunstenares?” Fons prikte me lachend in mijn zij.

“Ik heb al stukjes van haar. Ik vind ze erg mooi, maar jullie hebben mijn financiële steun toch niet nodig?”

“Maar ze heeft zich in die vier jaar verder ontwikkeld! Kijk, ze maakt nu hele andere dingen.” Daar had Fons gelijk in.

“Ik kan wel wat van haar kopen voor als Marieke jarig is.”

“Doe niet zo gek, je krijgt wel iets hoor! Geef maar een gil als het zover is.”

“Dank je! Maar maak het niet te gek hè; als je al je vrienden beeldjes van Patricia gaat geven wordt ze nooit rijk en beroemd.” De rondleiding eindigde op zolder. Deze was nog helemaal kaal. “Ik weet nog niet wat ik hier wil gaan doen,” zei Fons. “Misschien een thuisbioscoop maken...”

“Maar je kijkt nooit films!”

“Ja, dat is een probleem. Daar had ik nog niet zo aan gedacht.” Hij keek me lachend aan. “Verzin eens wat beters dan.”

“Dat lijkt me simpel. Je bent vader van een zoon! Dus moet je een treinbaan kopen. En waar kan je die nou beter aanleggen dan op zolder op een hoge tafel waar hij niet bij kan komen.” Fons moest hier hartelijk om lachen. “En dat vertelt Hidde Mensink me, de absolute technofoob.”

“Technofoob? Helemaal niet. Ik wil best technische dingen gebruiken, als ze maar handig zijn. Hoe denk je dat ik hier gekomen ben?”

“Met de auto.”

“Ja, én het onvolprezen navigatiesysteem. Dat is een handig ding, dus dat wil ik best gebruiken.”

“Je bent net een vrouw. Patricia praat net zo als jij.” Ik moest lachen. “Nu Iris nog.”

“Iris? Hoezo?”

“Mijn vader is zo blij dat hij met haar, zeg maar, ‘mannendingen’ kan doen, zoals autorijden en met de computer prutsen. Dus misschien moeten ze haar maar in een mannenlichaam stoppen.”

Fons kon er niet om lachen. “Ik denk dat ik wel weet wie van jullie het meest vrouw is.”

We werden opgehaald door Patricia.

“Wat heb je een mooie dingen

gemaakt,” zei ik tegen haar. “Ik hoor dat je al heel beroemd bent en dat mensen je voeten kussen als je weer een expositie geeft?”

“Ja, nou, ik moet ze van me af sláán! Wil je misschien een mooi beeldje van me? Ik heb er nog wel een over hoor.” Dat wilde ik wel! Terwijl Fons beneden met Henk ging spelen, zochten Patricia en ik een mooi klein beeldje uit. Ik bedankte haar hartelijk. “Niet alles aan je vrienden weggeven hè, anders word je nooit beroemd.”

“Ik wilde je er één op je verjaardag geven maar ik wist niet of je mijn nieuwe stijl wel mooi zou vinden.”

We liepen terug naar de woonkamer, waar Fons bezig was Henk te vermaken. Samen stonden we van een afstandje te kijken. Het was echt aan-doenlijk de grote man te zien spelen met het hele kleine jongetje. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. “Wat een lieve man heb jij toch,” zei ik.

“Ja. Laat hem nog maar even, dan kunnen wij de tuin bekijken,” zei Patricia zakelijk. Ik volgde haar naar buiten. De tuin was één grote kale vlakte, maar Patricia wist precies te vertellen wat waar zou komen te staan, hoe het pad zou komen te lopen, en waar het terras kwam... Ik interesseerde me niet echt voor tuinieren (mijn eigen tuin was een kleine verzameling struikjes omgeven door terras en schuttingen), maar ik begreep dat het iets spectaculairs moest gaan worden. “Maar met al die regen van de afgelopen tijd is het zo drassig geworden dat er niet te werken valt,” besloot ze. “Kom, we gaan weer naar binnen.” Dat vond ik geen slecht idee, want het was koud buiten.

Fons was nog steeds met Henk bezig. “Wil jij hem even vasthouden?” vroeg hij. Dat leek me niets, dus ik bedankte vriendelijk voor de eer. “Eet je trouwens mee?” vroeg Fons toen. “Ik ga zodirect aan het eten beginnen.” Ik schrok een beetje.

“Wat, is het al zo laat? Ik heb nachtdienst, dus ik moet om zes uur thuis zijn. Of tenminste op vijf minuten afstand van de stad.”

“Jammer zeg. Maar dan mag je inderdaad wel eens vertrekken, anders moet je je wel erg gaan haasten.”

“Hadden we afgesproken dat ik bij jullie zou blijven eten dan?” vroeg ik bezorgd.

“Volgens mij niet,” zei Patricia. “Maar het maakt niet uit hoor, we moeten toch vlees uit de vriezer halen. Ik zal nog even een lekker glas sinaasappelsap voor je inschenken, dan heb je wat in je maag voor de autorit.” Even voor zessen reed ik de wijk in waar ik woonde.

Toen ging de

telefoon: mijn eerste klant voor die nacht diende zich al aan. Na een kort gesprek keerde ik de auto en reed naar de praktijk. Het was al laat toen ik eindelijk thuis mijn magnetron maaltijd kon gaan opwarmen.

Hoofdstuk 31

Mijn leven nu

Het is nu ongeveer aan half jaar later. Ik heb inmiddels mijn stage afgerond en werk nu fulltime in de praktijk van Richard. Het is mooi, afwisselend werk en ik voel me er prima bij. Toen ik klaar was met mijn stage, twee maanden geleden, zijn Marieke en ik een week op vakantie geweest naar Barcelona. We hebben heerlijk gezond, gebouwen bekeken, gegeten, gewinkeld... Het was heel romantisch. We houden nog steeds veel van elkaar. Marieke wil graag dat we samen een huis kopen, maar ik wil eerst een jaar gewoon gewerkt hebben. Ik heb de laatste tijd al genoeg veranderingen meegemaakt en wil nu even rust in mijn leven. Gelukkig kan ze dat begrijpen.

Hoewel ik me nu redelijk ‘thuis’ voel in mijn lichaam, zal ik waarschijnlijk nooit helemaal wennen aan het vrouw-zijn. Ik merk vooral in gezelschap van onbekenden dat ik ‘anders’ ben. Mannen denken en praten anders dan vrouwen, en mannenpraat uit de mond van een vrouw komt op veel mensen vreemd over.

Ik moet dus altijd een beetje letten op wat ik zeg als ik bijvoorbeeld met klanten bezig ben.

Jelle heeft nog een keer contact gezocht met Iris, maar dat is niets geworden. Waarom precies heb ik nooit helemaal begrepen, maar het klikte niet. Gelukkig is Jelle niet erg wanhopig. Ik zie hem nog wekelijks op de tennisbaan. Ook komt hij af en toe bij Marieke en mij op bezoek of komen wij bij hem. Soms zijn John en Annemieke daar dan ook.

Iris is nog steeds vrijgezel, maar ze neemt nu wel meer tijd voor haar vriendinnen. Ze komt ook regelmatig bij Marieke en mij over de vloer. Wij komen ook wel eens bij haar, maar ze vindt het zo gezellig bij ons, dat ze toch meestal bij ons komt. Af en toe hebben we een familie bijéénkomst; dan komen Pa, Ma, Iris, Marieke en ik bij elkaar voor een weekend. Pa en Ma komen niet zo vaak bij mij; ze vinden het ver rijden, en hebben daarom liever dat ik bij hen kom. Soms ga ik alleen, maar meestal gaat Marieke wel mee op mijn bezoeken aan Pa en Ma.

De laatste tijd zie ik Fons weer iets meer dan vroeger. Hij heeft het maar druk met zijn vrouw, kind en baan. Patricia is gestopt met werken om voor Henk te kunnen zorgen.

Pascal heb ik nooit meer gezien. Soms vraag ik me af of ik hem nog eens moet bellen, maar Marieke zegt dat ik “het hoofdstuk Pascal als afgesloten moet beschouwen.” Ik denk dat ze daar wel gelijk in heeft, maar toch vind ik het jammer dat ik hem kwijt ben. We konden vroeger zo goed met elkaar opschieten.

Al met al vind ik dat ik het heel erg getroffen heb in mijn leven. Ik heb een gezond lichaam, veel lieve vrienden en collega’s, en een goede baan. Ik ben erg tevreden.

O ja, die tractor die ik in elkaar moest plakken heb ik laatst pas afgemaakt. Helaas bleek mijn vader alweer de beste van ons tweeën te zijn, dus zijn we nu druk bezig een skelet van een dinosaurus in elkaar te plakken.

Marieke begrijpt er niets van, maar ik begin er plezier in te krijgen.