Het grote boek van

Sophie

Door R.W. Tjerkstra

c december 2006

Sophie

Het was 9 uur, en Sophie was net in bed gekropen. Ze was ook wel moe, want vandaag was het een drukke dag op school. De meester had eerst verteld over de middeleeuwen, en daarna moest de klas een toneelstukje verzinnen over wat kinderen vroeger op school leerden en hoe het er vroeger op school aan toe ging. De hele dag was ze druk geweest met het verzinnen van teksten en het praten met andere kinderen over het toneelstukje. Iedereen wilde wat anders, en niemand wist precies hoe scholen er vroeger uit zagen. Dat moest ze in de bibliotheek opzoeken. Uiteindelijk was het toneelstukje natuurlijk niet afgekomen, en nu moesten ze morgen verder gaan van de meester. De rest van de dag had Sophie op de bank televisie zitten kijken. Dat vond haar vader niet leuk, maar ze had echt geen zin meer om buiten te gaan spelen.

Bovendien was het veel te warm.

Pff, het was hier ook warm zeg. Sophie legde haar hand op haar buik. Ze plakte helemaal. Hé, er zat een pluisje in haar navel. Sophie pakte het pluisje en wilde het op de grond gooien. Maar dat lukte niet zomaar. Het leek wel of het pluisje aan haar navel vast geplakt zat. Ze wilde het voorzichtig los trekken. Toen bleek dat het pluisje met een draadje aan haar navel vastzat.

Ze trok aan het draadje.

Het draadje werd langer.

Ze deed het licht aan en keek eens goed naar het draadje. Het was een beetje doorzichtig en kwam uit een klein gaatje in haar navel. Nou ja zeg, dacht Sophie. Hoe kom ik daar nu weer aan? Het leek wel een spinnedraadje.

Alleen plakte het niet. Weet je wat, dacht Sophie, ik breek het eraf en ik ga slapen. Ze pakte het draadje met twee handen en probeerde het doormidden te trekken. Auw! Het draadje sneed in haar vingers. En het wilde niet breken.

Sophie stapte uit bed, op zoek naar haar nagelschaartje. Het draadje was al best lang geworden. Ik zal blij zijn als ik ervan af ben, dacht ze gapend.

Na een tijdje gerommeld te hebben tussen haar spulletjes vond ze haar nagelschaartje. Haha, dacht ze. Nu even Knip! en dan kan ik gaan slapen. Ze greep het draadje en trok er nog eens aan. Het draadje werd alweer langer.

Het reikte nu al bijna tot de grond. Sophie probeerde het draadje door te knippen. Het lukte niet. Het draadje was te sterk. Nu begon Sophie het wel wat benauwd te krijgen. Ze ging op haar bed zitten om na te denken. Ik kan toch niet de rest van mijn leven met een draadje aan mijn buik rond blijven lopen? En stel dat het steeds langer wordt, en ik krijg het niet doorgeknipt, hoe moet dat dan? dacht ze. Ik zal er voorlopig maar niet meer aan trekken.

Ze rolde het draadje op tot een balletje. Toen hoorde ze haar vader’s stem vanuit de tuin door het open raam: “Zeg jongedame, het is allang bedtijd geweest hoor! Ga eens even snel slapen! Ik dacht dat je zo moe was?” Sophie aarzelde. Zou ze naar beneden gaan en haar vader om raad vragen, of toch maar wachten tot morgen? Misschien kan pappa het draadje wel doorknippen, dan word ik morgen niet helemaal vastgebonden wakker, dacht ze. Met het balletje in haar vuistje gekneld liep ze de trap af naar beneden.

Pappa zat nog in de tuin. Het was al bijna donker, en nog steeds heel warm. “Wat is er meisje, kan je niet slapen?”, vroeg pappa. “Nee”, zei Sophie. “Er is iets heel raars met mij aan de hand.” De tranen sprongen in haar ogen. “Kom eens even bij pappa”, zei pappa terwijl hij Sophie op zijn schoot trok. “Ben je verliefd?” Hij had het draadje nog niet gezien omdat het zo donker was. “Nee”, zei Sophie weer. “Er groeit een draadje uit mijn navel, en ik kan het er niet af krijgen.” Pappa keek Sophie verbaasd aan. “Wat vertel je me nou?”, vroeg hij.

Sophie liet hem het balletje draad zien. Pappa keek er aandachtig naar en voelde Sophie’s navel. Toen trok hij aan het draadje. Het werd langer. “Niet doen!!”, riep Sophie in paniek. “Het wordt steeds langer en ik kan het niet doormidden krijgen. Ik kan het niet breken en ook niet doorknippen. Het is heel sterk!” Ze begon alweer te snikken. “Rustig maar”, zei haar vader. “Ik zal je geen pijn doen. Ik zal er niet meer aan trekken. Maar we moeten dat draadje er wel af krijgen. Ik zal het eens proberen, goed?” Sophie veegde de tranen uit haar ogen en knikte. Pappa pakte het draadje met zijn ene hand vlak bij haar navel vast en trok aan het andere uiteinde. Het brak niet.

Pappa trok harder. “Poeh”, zei hij, “het is wel sterk zeg.” “Dat heb ik toch gezegd?”, zei Sophie. Pappa probeerde het nog eens. Hij rukte hard aan het draadje. “Auw!”, riep hij. Het draadje had in zijn vingers gesneden. Pappa stak zijn vingers in zijn mond. “Mooi is dat, nu bloed ik er ook nog bij”, zei hij. “Kom, we gaan naar binnen, dan kan ik een pleistertje pakken en eens goed naar je kijken.”

Toen ze binnen waren en pappa een pleistertje op zijn vinger had gedaan pakte hij zijn scherpe hobbyschaar. Sophie mocht daar nooit mee knippen omdat pappa dat te gevaarlijk vond. “Zo”, zei pappa, “Nu zullen we dat draadje van jou eens even laten zien wie er hier de baas is”. Hij keek het draadje aan met een gemene blik in zijn ogen. “Houd jij het strak, dan knip ik het door”, zei hij tegen Sophie. Sophie pakte het draadje vast en hield het strak. Pappa pakte de schaar en...

“Nou moe”, zei hij. Hij probeerde het nog een keer. “Verdorie, wat is dit zeg! Wie heeft er aan mijn schaar gezeten?”

“Ik niet”, zei Sophie.

“Wacht”, zei pappa, “Ik zal hem eens even slijpen.” Hij liep naar de garage waar zijn slijpmachine stond. “Ik zal hem zo scherp maken dat dat draadje van jou niet eens door heeft dat het doormidden is geknipt”, grijnsde hij. Pappa was heel trots op zijn slijpmachine.

Na een tijdje was pappa klaar met slijpen. “OK”, zei hij, “als het nu niet lukt moeten we wat anders verzinnen. In de aanval!” Sophie trok het draadje weer recht en pappa viel erop aan met de schaar. “Nnngg!!!”, gromde hij.

Hij probeerde met al zijn kracht de schaar dicht te knijpen maar het lukte niet. Het draadje was te sterk. Pappa werd helemaal rood, zo goed deed hij zijn best. Eindelijk gaf hij het het op. “Nou meisje, ik geloof dat we hier een echt probleem hebben”, zei hij. “Moet je kijken, mijn prachtige schaar is helemaal vernield door dat draadje van jou. Ik heb nog nooit zoiets gezien.” De schaar was inderdaad kapot. Helemaal verbogen was hij. Sophie’s vader was erg sterk. Sophie voelde aan het draadje op de plek waar pappa het geprobeerd had door te knippen. Het was nog steeds helemaal glad. Ze voelde zich erg ongelukkig en begon weer te huilen. “Wat moeten we nu doen?”, snikte ze. “Ik kan toch niet mijn hele leven met dat draadje aan mijn buik blijven lopen? En het wordt ook steeds langer, kijk maar!” Inderdaad was het draadje alweer wat langer geworden zonder dat Sophie of pappa eraan getrokken hadden. Pappa tilde haar op en zoende haar op haar voorhoofd.

“Je gaat je toch niet nu al ongerust maken he?” zei hij. “Morgen zullen we eerst eens naar de dokter gaan, die heeft dit vast al vaker gezien. Die weet er wel een oplossing voor. Kom, ik maak een lekkere beker chocolademelk voor je, en dan moet je maar proberen te gaan slapen. Ik wil zelf ook graag naar bed, want ik moet morgen ook hard werken.” Sophie zat op de bank tekenfilmpjes te kijken toen pappa aan kwam lopen met twee grote bekers chocolademelk. “Kijk eens”, zei hij. “Lekker met slagroom. Probeer het maar eens op te drinken zonder een snor te krijgen.” Sophie lachte en pakte een beker van het blad. Hmm, wat rook dat lekker!

“Pappa?” zei ze.

“Ja lieverd, wat is er?”

“Hoe kan je morgen nou hard werken als je met mij naar de dokter moet?”

“O verdorie dat is waar ook! Asjemenou. Als ik jou toch niet had!”

“Dan kon je gewoon hard werken”, zei Sophie.

“Niet zo bijdehand hè meissie”, zei pappa lachend. “Maak je geen zorgen hoor, ik verzin wel wat. Desnoods laat ik jou koken, dan kan ik wat langer werken, wat dacht je daarvan?” Dat vond Sophie wel een goed idee. Koken vond ze wel leuk. “Afgesproken”, zei ze. “Ik kook morgen, en jij brengt me naar de dokter.”

De volgende dag zaten pappa en Sophie bij de dokter in de wachtkamer.

Sophie had weinig geslapen. Het draadje was steeds langer geworden en ze raakte er steeds in verstrikt. Ze hoopte maar dat de dokter een oplossing wist.

Eindelijk waren ze aan de beurt. De dokter was een grote man met een donkere bril op zijn kale hoofd. “Zo”, zei hij tegen Sophie. “Vertel het eens.

Is je vader ziek?” “Nee”, zei Sophie. Ze liet hem het draadje zien. “Het groeit uit mijn navel en het is heel sterk. We krijgen het niet doorgeknipt”, zei ze. “Het heeft mijn prachtige hobbyschaar vernield”, zei pappa.

“Wat voor hobbyschaar heeft u?” vroeg de dokter.

“Het was een echte Superknip 2000”, zei pappa verdrietig. “Maar nu is hij dood.”

“Zo, een Superknip 2000. Dan moet het wel een bijzonder draadje zijn”, zei de dokter. Hij keek ge¨ınteresseerd naar het draadje van Sophie. Hij trok eraan. Het draadje werd langer. “Het komt uit je navel!”, zei hij. “Ja”, zei Sophie. De dokter is niet erg slim, dacht ze.

“Doet het pijn als ik eraan trek?” vroeg de dokter.

“Nee. Het kriebelt alleen een beetje.”

“Hmm.” De dokter krabde op zijn kale hoofd. Hij trok een la open en haalde er een groot vergrootglas uit. Daarmee keek hij aandachtig naar Sophie’s navel. Hij trok langzaam aan het draadje tot hij er wel een halve meter uit getrokken had.

“Auw!”

riep Sophie plotseling.

“Hij wil niet

verder!” “Sorry”, zei de dokter. “Ik wilde weten wat er gebeurt als het uit je navel komt. Maar ik kan het niet goed zien. Het is zo dun, en een beeje doorzichtig. Het is net een spinnedraad.” Hij krabde nog een keer op zijn kale hoofd.

“Trek er eens aan?” vroeg hij. Sophie trok voorzichtig aan het draadje.

“Voel je waar het vast zit?” vroeg de dokter.

Sophie trok nog eens aan het draadje. “Volgens mij zit het achter mijn navel vast. Daar voel ik iets trekken”, zei ze.

“Hmm”, zei de dokter weer. “Het zit dus niet dieper. Misschien ´ıs het wel een spinnedraad.” Hij keek pijnzend naar Sophie met zijn kin in zijn hand. “Weet u wat handig is?” vroeg hij na een tijdje aan Sophie’s vader.

“Als u het uiteinde van het draadje ergens aan vastbindt kunt u altijd uw dochter terugvinden. Als ze ouder wordt is dat best handig!” Hij grinnikte om zijn eigen mop. Pappa grinnikte mee. “Zullen we het maar laten zitten dan?” lachte hij. Sophie werd boos. “Ik dacht dat dokters altijd heel knap waren”, zei ze. “Maar jullie zitten domme grapjes te maken en u heeft nog niet eens geprobeerd het eraf te krijgen!”

“Hmm”, zei de dokter. “Jij vond het geen leuke grap begrijp ik. Ik zal eens kijken wat ik kan doen. Heb je het al geprobeerd door te branden?”

“Nee”, zei Sophie’s vader. “Het was zo laat gisteren. En ik wilde weten of het vaker voorkomt.”

“Ik heb dit nog nooit eerder gezien”, zei de dokter. Hij pakte een aanste-ker en hield een stukje draad in het vlammetje. Er gebeurde niets. “Hmm”, zei de dokter. “Da’s een tegenvaller. Maar misschien is het vlammetje niet heet genoeg. Loopt u maar even mee.”

Sophie en haar vader volgden de dokter naar een andere kamer, waar iemand druk bezig was reageerbuisjes te verwarmen boven een gasbrander.

“Zou ik even je gasvlam mogen lenen?” vroeg de dokter. “Natuurlijk”, was het antwoord.

“Let op!” riep de dokter enthousiast. “Dat draadje van jou zal niet weten wat het overkomt.”

“Dat heb ik vaker gehoord”, grijnsde Sophie.

De dokter hield Sophie’s draadje in de gasvlam. Het gaf geen krimp. Het werd roodgloeiend, maar het wilde niet breken. De dokter trok aan beide kanten van het draadje. “Pas op dat je je niet snijdt!” riep Sophie’s vader.

“Da’s een goeie”, zei de dokter. “Weet je wat, we pakken allebei een kant van het draadje met een tang en dan trekken we hard.” Zo gezegd zo gedaan. De dokter en pappa trokken allebei om het hardst aan het draadje, dat roodgloeiend was van de hitte van de gasvlam. Maar er gebeurde helemaal niets. Het draadje wilde niet breken. Sophie zat er beteuterd naar te kijken.

“Ik ben bang dat we hier te maken hebben met een onbreekbaar draadje”, zei de dokter.

Sophie begon te huilen. “Nu moet ik voor altijd met zo’n draadje uit mijn buik lopen!”, snikte ze.

“Nou nou nou, kindje, niet meteen bij de pakken neer gaan zitten”, zei de dokter. Hij gaf haar een papieren zakdoekje. “Weet je wat we doen? We gaan naar de dierentuin, naar de spinnenverzorger. Misschien weet die een oplossing.”

“En als die ook niets weet?” snikte Sophie.

“Dan moet je naar het ziekenhuis om te kijken wat we eraan kunnen doen”, zei de dokter. “Maar denk daar nog maar niet aan. We gaan eerst andere dingen proberen.” Hij keek Sophie’s vader ernstig aan. “Ik heb nog nooit zoiets vreemds gezien”, zei hij. “Ik zal vandaag nog in de boeken duiken om te zien of ik iets kan vinden, en dan bel ik u daar over. Ik zou me ondertussen niet al teveel zorgen maken over haar gezondheid. Vanmiddag gaan we naar de dierentuin, als u het goed vindt.”

“Hoe eerder hoe beter”, zei pappa.

“Mooi. Vanmiddag zie ik jullie om half vier bij de dierentuin. Ik zal zorgen dat je geen kaartje hoeft te kopen.” Nadat ze bij de dokter waren geweest had pappa Sophie naar school gebracht. Haar vriendinnetjes hadden het toneelstukje al bijna af, en ze was blij dat ze er nog wat aan kon werken. Ze vertelde niemand over het draadje wat uit haar buik groeide. Als kinderen vroegen waar ze die ochtend was geweest zei ze dat dat ze niets aanging en dat ze zich met hun eigen zaken moesten bemoeien. Omdat Sophie anders altijd vrolijk en vriendelijk was hielden haar klasgenoten al gauw op met vragen, en kon ze ongestoord verder werken.

Om half drie kwam haar vader haar halen. “Hoe ging het op school?”, vroeg hij.

“Goed hoor. Ik heb lekker verder gewerkt aan het toneelstukje.”

“Je ziet er in ieder geval een stuk vrolijker uit dan vanochtend. Heb je nog iets aan je klasgenoten verteld?”

“Nee. Ze vroegen wel dingen maar ik zei dat ze zich met hun eigen zaken moesten bemoeien.”

“Mooi zo”, zei pappa. “We gaan nu snel weg, anders komen we te laat.” Om half vier precies kwam de dokter aangelopen bij de ingang van de dierentuin. Zijn kale hoofd glom in de zon. Het was weer erg warm, en in plaats van zijn witte jas en nette broek, had de dokter een T-shirt en een korte broek aangetrokken. Hij zag er helemaal niet meer als een dokter uit, vond Sophie.

De dokter schudde Sophie en haar vader de hand. “Ik heb een afspraak gemaakt met de spinnenverzorger”, vertelde hij hen. “Loop maar achter mij aan.” Bij de kaartjesverkoop vertelde hij de mevrouw achter de kassa wie ze waren en dat ze een afspraak hadden. De mevrouw maakte een kort telefoongesprek en vertelde ze toen dat ze even moesten wachten. Na een tijdje kwam er een meneer in een groene overall naar ze toe. “Ha, dokter!” riep hij tegen de dokter. Hij stelde zich voor aan Sophie en haar vader. Hans heette hij.

“Loop maar mee”, zei Hans. Ze volgen hem naar een kamertje waar een tafel en wat stoelen stonden. Ook stonden er wat vreemde apparaten waarvan Sophie niet wist waar ze voor dienden. En een heleboel plastic bakjes met doorzichtige deksels. Er was ook een klein keukentje met een koffiezetapparaat. Er waren nergens spinnen te bekennen. Sophie vond dat niet zo erg, want ze was niet zo dol op spinnen.

“Zo”, zei Hans. “Ik heb van de dokter begrepen dat jij een heel speciaal draadje uit je buik laat groeien. Een Superknip 2000 bestendig draadje.” Sophie hoorde haar vader zuchten. “Mijn arme Superknip”, zei hij met een droevig gezicht. Hans en de dokter moesten erom lachen. “Ja”, zei Sophie.

“Kan jij het doormidden krijgen?”

“Ik moet er eerst eens naar kijken”, zei Hans. Sophie liet hem het draadje zien. Het was gedurende de dag alweer langer geworden, en Sophie had het om een lucifer gewikkeld. Dan raakte het niet in de knoop. Hans keek er ge¨ınteresseerd naar. Hij wikkelde het draad af en hield het tegen het licht.

Hij keek ernaar met een vergrootglas. Toen keek hij aandachtig naar Sophie’s navel. Sophie vond het maar niks. Maar Hans was nog niet klaar. “Loop even mee alsjeblieft”, zei hij. Sophie liep met hem mee naar een microscoop. Hans legde het draadje op een glasplaatje en tuurde ernaar door de microscoop.

“Jajaja”, mompelde hij. “Als ik het niet dacht. Eet je veel fruit?” Hij wachtte niet op het antwoord van Sophie, maar liep weg en pakte een stapel papieren van een plank. Hij begon er enthousiast in te bladeren. “Haha, hier heb ik het!”, riep hij na een tijdje triomfantelijk. Hij duwde Sophie een vel papier onder de neus. Er stonden allemaal woorden op in een andere taal.

En ook een paar rare foto’s van touwen, leek het wel.

Hans legde uit: “Er zijn heel veel verschillende soorten spinnen. Maar er is maar één navelspin. Die is heel erg zeldzaam. En die heb jij.” Sophie gilde: “Dus ik heb een spin in mijn buik? Haal hem eruit!” Ze rende huilend naar pappa toe. Die ving haar op in zijn grote armen en hield haar stevig vast. “Rustig maar”, zei hij zachtjes. “Alles komt goed met je.” Hans wachtte rustig tot Sophie weer een beetje bedaard was en vertelde verder. “Je hoeft niet bang te zijn voor hem hoor, hij zal je niet ziek maken.

Navelspinnen wonen in warme landen. Het zijn heel bijzondere spinnen. Als ze geboren worden, zijn ze nog heel klein. De mannetjes gaan dan op zoek naar een plek waar veel dieren langs komen. Als er een groot dier voorbij komt laten ze zich er op vallen, en kruipen in de navel. Ze maken daar een soort holletje en graven zich daar in. Je voelt er niets van omdat ze je kunnen verdoven, net als muggen dat doen.”

Sophie zat ademloos te luisteren. Ze was al wat minder bang geworden.

Hans had gezegd dat ze niet ziek ging worden van de spin. Maar het idee van een spin in haar buik stond haar niet aan. “Wat eet hij dan, als hij in je buik zit?”, vroeg ze.

“Ze eten niet. Ze drinken bloed. Ze hebben maar weinig nodig want ze worden niet zo heel groot. En omdat ze niet hoeven te lopen verliezen ze ook hun pootjes.” Sophie probeerde zich een spin zonder pootjes voor te stellen die bloed dronk. Het lukte niet zo goed. Ze vond het maar eng. Ondertussen vertelde Hans verder.

“Ze blijven ongeveer een jaar zitten totdat ze groot zijn geworden. Dan vinden ze dat het tijd is om jonge spinnetjes te krijgen. Daarvoor hebben ze natuurlijk vrouwtjesspinnen nodig. En die vinden ze op een hele slimme manier. Ze kunnen natuurlijk niet lopen, maar de beesten of de mensen waar ze in zitten kunnen dat wel. En de vrouwtjes van de navelspin vinden het spinnedraad dat de mannetjes maken heel lekker ruiken. Dus die mannetjes laten een draad uit de navel van het beest of het mens waar ze in zitten hangen, en ze hopen dan dat een vrouwtje dat tegenkomt.”

“Hmm”, zei pappa. “Dus dat mannetje van Sophie moet een vrouwtje hebben. Maar als hij dat draad steeds langer laat worden, dan komt het toch in de knoop?”

“Ja”, zei Hans, “en het blijft ook wel eens ergens achter haken. En dat is net wat de spin wil. Omdat het draadje heel sterk is breekt het niet, en kan het dier niet meer weglopen. Dat is handig want zo’n groot dier kan natuurlijk veel sneller lopen dan een klein spinnetje. Zo kan het vrouwtje toch bij het mannetje komen.”

“Maar als er nu geen vrouwtjes in de buurt zijn, dan is het allemaal mislukt, of niet?” vroeg Sophie.

“Daar heeft het mannetje ook iets op gevonden. Als er na een paar dagen geen vrouwtje langs is geweest breekt het mannetje het draadje af en gaat het nog eens proberen.”

“Dus bij mij valt dat draadje er vanzelf een keer af?” vroeg Sophie.

“Ja, maar je moet er dan wel aan blijven trekken, anders denkt de spin dat het nog niet vast zit en gaat hij door met draad maken. En als het eruit is gevallen komt er meteen weer een nieuwe.”

“En als dat vrouwtje nu een mannetje heeft gevonden, wat gebeurt er dan?” vroeg pappa.

“Als het vrouwtje bij het mannetje is aangekomen kan ze hem uit zijn holletje halen, en neemt ze hem mee naar een geschikte plek om eitjes te leggen.

Het vrouwtje is veel groter dan het mannetje, dus ze kan hem gemakkelijk dragen.”

Sophie dacht na. Ze wilde graag van de spin af want het idee van een spin in haar buik stond haar helemaal niet aan. “Dus als we dat draadje aan een vrouwtjesspin laten zien haalt ze dat mannetje uit mijn buik?” vroeg ze aan Hans.

“Ja”, zei die. “Er is alleen één probleem. Zoals ik al zei zijn navelspinnen heel zeldzaam. Het kost moeite om er één te vinden, dus dat kan een tijdje duren. Maar ik ken een heleboel andere spinnenverzorgers over de hele wereld dus ik hoop dat ik er snel één voor je vind.”

“Dat hoop ik ook”, zei Sophie.

“Heb je enig idee hoe lang dat gaat duren?”, vroeg pappa aan Hans.

“Ik heb geen idee. Ik zal mijn best doen om zoveel mogelijk mensen te vragen of ze een navelspin voor me hebben, maar ik kan niets beloven. Je zult geduld moeten hebben ben ik bang. Weet je wat, als je hier volgende week even langs loopt weet ik meer.” Hij zag Sophie’s gezicht betrekken. “Wees maar niet bang. Er is nog nooit iemand ziek geworden van een navelspin”, zei hij.

“Ik vind het eng om met een spin in mijn buik rond te lopen”, zei Sophie.

Even later liepen Sophie en haar vader naar huis. Sophie staarde pijnzend voor zich uit. Ze was niet echt verbaasd geweest over dat er een spin in haar buik zat, maar toch vond ze het een raar idee. Ze had nog nooit eerder van een navelspin gehoord. Dat beest zat er al een hele tijd, en ze had er niets van gemerkt. En toen ineens kwam dat draadje uit haar navel. Wat een ellende.

“Pappa?” vroeg ze.

“Ja lieverd, wat is er?”

“Moet ik nu ook naar gym?”

“O daar had ik nog niet eens aan gedacht”, zei pappa. “Nee hoor, ik zal wel even met je meester praten, en als het nodig is met de dokter. “Voorlopig hoef je niet naar gym.” Hij kneep in Sophie’s hand. “Kom”, zei hij, “we gaan hierheen.” Hij trok Sophie een klein zijstraatje in. “Hier zit de lekkerste Chinees van de hele stad.”

“Hmmm, Chinees!” Sophie was dol op Chinees.

Pappa en Sophie bestelden veel te veel Chinees in allerlei smaken. Toen ze geen pap meer konden zeggen gingen ze naar huis. Daar gingen ze gezellig een film kijken. Sophie vond film kijken erg leuk. Pappa had een zak chips op tafel gezet maar ze hadden zoveel Chinees gegeten dat deze onaangeroerd bleef staan. Halverwege de film zei Sophie: “Pappa, moet jij niet werken?”

“Jawel”, zei pappa. “Ik moet wel werken, maar ik vind jou nu belangrijker.”

“Jij bent de liefste pappa van de hele wereld!”, zei Sophie. Ze sloag haar armen om hem heen en kuste pappa op zijn wang.

“Stil nou”, zei pappa. “Het is net zo spannend!” Er was een week voorbijgegaan. Het was nu woensdag. Sophie had ’s middags vrij. Na school liep ze langzaam naar huis. Het was nog steeds ver-schrikkelijk warm. Alles plakte. Onderweg kwam ze langs een dierenwinkel.

Ze was daar al heel vaak langs gelopen, maar omdat ze niet zoveel om dieren gaf had ze er nog niet vaak in de etalage gekeken. Ze hadden konijntjes, en vogels. Maar geen spinnen. Sophie besloot toch maar eens even binnen te gaan vragen. Je wist maar nooit.

In de dierenwinkel waren een heleboel honde- en poezemanden te koop.

Het rook er naar konijnevoer. Achterin was een grote wand met aquaria, waarin allerlei vissen in alle kleuren rondzwommen. Toen Sophie dichterbij kwam zag ze dat er onder de aquaria met vissen erin ook een paar aquaria waren zonder vissen, maar met slangen en hagedissen. Maar ze zag geen spinnen. Ze liep naar de toonbank, waar een nors kijkende meneer stond.

“Wat moet je?”, vroeg hij.

“Verkoopt u ook spinnen?”, vroeg Sophie.

“Nee”, zei de nors kijkende meneer. Hij was heel dik en het zweet droop van zijn voorhoofd.

Sophie keek hem aan. Wat een nare man, dacht ze. “Weet u misschien een winkel waar ik spinnen kan kopen?”, vroeg ze.

“Nee”, was het antwoord. Sophie liep zonder verder nog iets te zeggen weg. Waarom steekt hij zijn hoofd niet in één van die aquaria, dacht ze. Ze liep verder naar huis.

Toen ze thuis kwam zat pappa al klaar bij de gedekte tafel. “Heb je lekker gewerkt?”, vroeg Sophie.

“Ja”, zei pappa, “ik ben lekker opgeschoten vandaag.

En nu heb ik

honger.” Hij pakte een boterham en probeerde hem in één keer in zijn mond te stoppen. Sophie moest er om lachen. “Je bent vergeten er beleg op te doen”, zei ze. Pappa maakte allemaal rare gebaren. Hij zat heftig te kauwen, totdat hij eindelijk de boterham door kon slikken. “Dit is vers brood, dat is veel lekkerder zonder beleg”, zei hij, en klokte zijn glas melk naar binnen.

“Aaaaahhh, dat is lekker”, smakte hij. Hij legde een nieuwe boterham op zijn bord en begon hem te smeren. Sophie nam er maar gauw ook een. Straks waren ze allemaal op!

“Ik ga vanmiddag naar Hans”, zei Sophie. “Ik hoop dat hij iets voor me heeft. Dat draadje begint me behoorlijk de keel uit te hangen.” Inderdaad had de spin de afgelopen week goed zijn best gedaan. Sophie had steeds meer moeite de kluwen draad te verstoppen onder haar kleren. Ze hoopte dat de spin er snel genoeg van zou krijgen en een nieuwe draad zou maken, maar dat was nog niet gebeurd. Hopelijk had Hans ondertussen een vrouwtjesspin gevonden.

“Heb je hem al een naam gegeven?”, vroeg pappa.

“Een naam?”

“Ja, Jantje of zo.”

Daar had Sophie niet over nagedacht. “Ik wil hem helemaal geen naam geven. Ik wil dat hij weggaat!”, zei ze. Ze nam nog een beschuitje. Op woensdag hadden ze altijd beschuitjes bij het middageten.

“Ik ben zonet ook nog bij die dierenwinkel geweest waar ik altijd langs kom als ik naar huis loop”, zei ze.

“En, hebben ze daar spinnen?”, vroeg pappa.

“Nee. Er was wel een hele vervelende meneer. Hij was heel rood en hij stonk.”

“Wat zei hij dan, dat hij zo vervelend was?”

“Hij zei alleen maar ‘nee’ tegen mij. Ik heb hem nog gevraagd of hij wist waar ik wel spinnen kon kopen, maar toen zei hij weer ‘nee’. En toen ben ik weggelopen.”

“Hmm”, zei pappa. “Hij vindt het blijkbaar niet nodig om kleine meisjes netjes te behandelen.”

“Ik ga eens even aan Hans vragen of die man spinnen verkoopt. Hij had wel slangen enzo”, zei Sophie.

Na het eten ging pappa weer aan het werk. Sophie ruimde de tafel af, zei haar vader gedag, en liep naar de dierentuin.

“Hmm”, zei Hans. “Die knaap ken ik wel. Dik, nors. Ik kwam daar vroeger wel eens, toen ik hier nog niet werkte. Hij zit daar al heel lang. Hij handelt in beschermde diersoorten.”

“Beschermde diersoorten?”

“Ja...” Hans keek nadenkend. “Misschien kan hij wel aan een navelspin voor ons komen”, zei hij.

“Maar dat mag toch niet van de politie?”

“Nee. Dat is waar.” Hans keek nog een keer nadenkend. “Hoe gaat het verder met je?”, vroeg hij na een tijdje.

“Goed”, zei Sophie. “Alleen wordt dat draadje steeds langer. Ik had gedacht dat die spin het wel eens zat zou worden en een nieuw draadje zou gaan maken, maar dat doet hij niet.”

“Mag ik nog eens kijken?”, vroeg Hans. Sophie liet hem het draadje zien.

“Potverdorie, het is wel erg lang geworden zeg! We moeten maar eens een manier verzinnen om het eraf te krijgen, want een vrouwtjesspin zal nog wel even op zich laten wachten. Heb je al geprobeerd het op te eten?” Sophie keek Hans met grote ogen aan. Was hij nu helemaal gek geworden?

“Eeuh, nee”, zei ze. “Dat is vies!”

“Spinnen eten hun eigen draad vaak op. Dus misschien kan je hem doorbijten.”

“Mijn vader is nog steeds bedroefd omdat zijn schaar kapot is. En nu moet ik dat draadje doorbijten?” Sophie nam het draadje in haar mond en sabbelde erop. Het voelde glad aan en vooral erg sterk. Ze beet erop en trok eraan. Het draadje gaf geen krimp. “Het wil niet”, zei ze.

“Misschien moet je er wat langer op sabbelen”, zei Hans. “Misschien lost het op in je spuug.”

“Denk je niet dat spinnen heel ander spuug hebben dan mensen?”, vroeg Sophie.

Hans keek beteuterd. “Dat denk ik wel”, zei hij. Plotseling veerde hij op.

“Ik heb een idee”, zei hij. “Wacht hier maar even.” Hij liep weg en kwam een tijdje later terug met een van de kleine plastic bakjes waarvan er heel veel in het kamertje stonden. Er zat een hele grote harige spin in. Sophie gilde en deinsde achteruit. “Je gaat die toch niet op mij laten lopen hè?”, riep ze.

“Nee nee, wees maar niet bang. Dit is een familielid van de navelspin.

Bij deze spin lokt het mannetje het vrouwtje ook door een lange draad te maken, alleen lopen deze mannetjes over takken heen in bomen, in plaats van dat ze in voorbij lopende beesten en mensen kruipen.”

“En wat wil je nu gaan doen?”

“Ik ga proberen er wat spuug uit te halen”, zei Hans. Hij pakte een bekertje waar een doekje overheen was gespannen en zijn ene hand, en de spin in zijn andere hand. Sophie stond er angstig naar te kijken. “Laat hem niet los!” riep ze. De rillingen liepen over haar rug. De spin vond het maar niets wat Hans met hem deed. Hij maaide met al zijn poten in het rond, maar Hans had hem goed vast. Hij liet de spin in het doekje bijten met zijn giftanden. Grote druppels vielen in het bakje.

Na een tijdje zei Hans: “Zo, nu is het wel genoeg.” Hij stopte de spin weer in het doosje en deed snel het deksel erop. Nu durfde Sophie weer dichterbij te komen. Ze keek met grote ogen naar de spin. Die was donkerbruin en harig. De uiteinden van zijn poten waren lichtbruin, een beetje gelig. “Is die navelspin ook zo groot?”, vroeg ze angstig. Hans tuurde naar de spin in het doosje. “Ik heb nog nooit een navelspin gezien”, zei hij, “maar volgens mij zijn ze iets kleiner. En niet zo dik als deze.” Hij pakte het doosje op en liep ermee weg. Even later kwam hij terug zonder doosje. “Zo, die zit weer in zijn hokje.” Hij haalde het doekje van het bekertje af waar de spin in had gebeten. Sophie duwde haar spinnedraadje in het spuug. En warempel, na een tijdje werd het draadje wat slijmerig, en kon ze het doormidden trekken!

Ze slaakte een diepe zucht. “Hehe”, zei ze. “Dat lucht op.”

“Je hebt in ieder geval een leuk souvenir van dit avontuur”, zei Hans.

“Ja! Ik kan er mijn fiets mee vastbinden, dan wordt hij niet gestolen.”

“Ik heb afgelopen week een paar spinnenvriendjes van me gebeld om te vragen of ze een vrouwtjesspin voor je kunnen regelen. We moeten nog even geduld hebben, maar ze zijn hard op zoek”, zei Hans. “Meer kan ik vandaag helaas niet voor je doen.”

Sophie bedankte Hans en ging weer naar huis. Ze had het bolletje spinnedraad in haar zak gestoken. Die Hans was geweldig, dacht ze. Wat een goed idee om spinnespuug te gebruiken om het draadje doormidden te krijgen.

Helaas had de spin in haar buik alweer nieuw draad gemaakt. Hij wist niet van ophouden. Toch voelde Sophie zich alweer veel vrolijker dan de afgelopen week. Ze had al gedroomd dat ze op straat liep met een kruiwagen vol spinnedraad, waar ze truien van breide als ze niets te doen had. Maar dat hoefde nu gelukkig niet meer. Wat zal ik vanmiddag eens gaan doen, dacht ze. Haar vader was nog aan het werk. Ze zou vanavond maar eens voor hem gaan koken, dat vond hij altijd wel fijn. Ze was nog niet zo goed in koken, en ze vond het vaak moeilijk de grote pannen af te gieten, maar haar vader zei altijd dat hij het heerlijk vond, zelfs als de aardappels aangebrand waren, of als de groente niet helemaal gaar was.

Vrolijk liep Sophie verder. Het was nog vroeg. Ze had nog de hele middag om met haar vriendinnetje Linda te spelen. Dus liep ze daar maar heen.

Toen Sophie aan het eind van de middag thuis kwam zat haar vader nog te werken. Ze vertelde hem wat er was gebeurd en liet hem het losse bolletje draad zien. “Dat is mooi”, zei pappa. “Ik ben blij dat je weer wat vrolijker bent.”

“Ik ook”, zei Sophie. “Ik ben ook nog bij Linda geweest vanmiddag. En het was heel gezellig. En nu ga ik voor je koken.”

“Oe, wat word ik verwend”, zei pappa. “Dan kan ik mooi nog even door-werken.”

Een paar dagen later, toen Sophie terug kwam uit school zei pappa tegen Sophie dat Hans had gebeld. “Heeft hij een spin voor mij?”, riep Sophie blij. “Nee, we moeten morgenmiddag even bij hem langs komen. Hij weet misschien een manier om aan een spin te komen, maar hij wil dat graag even met ons overleggen. Welke manier wilde hij niet zeggen.” En zo kwam het dat Sophie en haar vader op vrijdagmiddag in de dierentuin op Hans stonden te wachten. Na een tijdje kwam hij aangelopen.

Er liep nog een andere meneer met hem mee. De meneer stelde zich voor:

“Hallo, ik ben Joop. Ik werk bij de afdeling beschermde diersoorten van de politie in de stad.”

Sophie vond het maar vreemd. Waarom was die meneer er ineens bij gekomen? Ze keek haar vader aan. Die kneep haar geruststellend in haar hand. Sophie besloot maar even te wachten wat er ging gebeuren.

Nadat iedereen van Hans koffie of thee had gekregen begon Hans te vertellen. “Sophie kwam iets meer dan een week geleden hier langs met een navelspin in haar buik. We zijn nu op zoek naar een vrouwtjesspin om die er weer uit te krijgen. Ik heb wat mensen gevraagd of ze er één hadden, en wat mensen in Zuid-Amerika aan het werk gezet om er één te vinden. Helaas is het bananen seizoen net voorbij, dus het wordt wat moeilijk.

Sophie stak haar hand op. “Wat hebben bananen met spinnen te maken?”, vroeg ze.

“Navelspinnen leggen hun eitjes vaak in trossen bananen in een bananen-plant. Dat is dus een goede plek om vrouwtjes te vinden. Nu zijn de bananen net geoogst, dus heb je pech. Jij bent waarschijnlijk aan je spin gekomen omdat hij tussen de bananen zat die op je fruitschaal lagen”, zei Joop.

Hans ging verder: “Een paar dagen geleden vertelde Sophie dat ze in de dierenwinkel van Peter was geweest om te vragen of hij spinnen verkoopt.

Peter had ‘nee’ gezegd, maar Joop en ik weten dat hij handelt in beschermde diersoorten uit Zuid-Amerika. Dus ik dacht dat we hem misschien konden oppakken door bij hem een navelspin te bestellen. Daarom heb ik Joop gevraagd of dat kan en hoe we dat moeten aanpakken.”

“Ja”, zei Joop. “Het is wel een leuk idee. Jij hebt je vrouwtjesspin en ik heb een irritant mannetje dat ik al heel lang wil pakken. Maar we hebben jullie hulp nodig, want hij kent zowel Hans als mij. Hans helpt me wel eens meer met zaakjes zoals deze. Dus ik wil graag dat jij met je vader naar hem toe gaat om een navelspin te bestellen.”

Zo kwam het dat Sophie en haar vader een paar dagen later naar de dierenwinkel liepen. Ze keken eerst of er geen andere klanten waren en liepen toen naar binnen. De dikke meneer die Peter heette stond weer achter de toonbank. Pappa keek naar de vissen in de aquaria, en de hagedissen eronder. Na een tijdje kwam Peter naar hem toe. “Kan ik u misschien helpen meneer?”, vroeg hij.

“U verkoopt geen spinnen hè?”, vroeg pappa.

“Nee”, zei Peter.

Pappa keek bedenkelijk. “Hmmm”, zei hij. “Mijn dochter is binnenkort jarig en ze wil heel graag een bijzondere spin voor haar verjaardag. Kan ik bij u een spin bestellen, of weet u waar ik wel spinnen kan krijgen?” Peter keek pappa lang aan. “Wat voor soort wilt u?”, vroeg hij.

Pappa keek naar Sophie. “Wat voor soort wilde je ook alweer?”, vroeg hij. “Ik kan die namen nooit onhouden”, zei hij tegen Peter.

Sophie vond dat pappa erg goed toneel speelde. “Een navelspin”, zei ze.

Ze keek Peter lang aan. Die vond dat helemaal niet leuk. Hij werd een beetje rood en zei tegen pappa: “Ik moet hem bestellen. Ze komen per drie.”

“OK”, zei pappa.

Even later liepen Sophie en pappa weer op straat. “Wat ben jij een goede toneelspeler zeg”, zei Sophie.

“Het is maar goed dat het zo warm is”, zei pappa. “Het zweet stond op mijn voorhoofd.”

“Hij vond het helemaal niet leuk dat ik hem aankeek, zag je dat?”, zei Sophie.

“Ja”, gniffelde pappa, “hij werd nog roder dan hij al was. En nu maar afwachten tot we een telefoontje krijgen.” Na twee weken werd Sophie een beetje nerveus. Ze had nu al bijna een maand een draadje aan haar navel hangen wat steeds langer werd, en dat was erg lastig als ze wilde gaan zwemmen ofzo. Ze was ondertussen nog een paar keer bij Hans geweest en ze had nu drie kluwens met onbreekbaar spinnedraad. Je kon er leuke dingen mee doen. Ze had een marionet gemaakt met bijna onzichtbare draadjes, en ze had de touwen van de schommel in de tuin vervangen door spinnedraad. Maar dat was niet zo’n goed idee, want het sneed in haar handen en het was ook wel eng om erop te schommelen.

Het leek net of de schommel nergens aan vast zat. Maar het draad was niet gebroken, ook niet toen pappa erop ging schommelen.

Pappa had nog een beter idee gekregen nadat Sophie de schommel had veranderd. Hij had haar bed opgehangen aan vier spinnedraden aan het plafond. Nu leek het net of ze in een zwevend bed sliep. ’s Nachts bewoog het bed heen en weer, net als een boot. Ze kon er heerlijk in slapen.

Maar ondertussen zat nog steeds die spin in haar buik. Het begon ook een beetje te jeuken, dus Sophie wilde nu toch wel graag dat de spin eruit werd gehaald. Gelukkig belde Peter ineens op, op een woensdagmiddag.

“Met Sophie”, zei Sophie in de telefoonhoorn.

“Ja. Geef me je vader even.”

“Met wie spreek ik?”

“Geef je vader even, ja?”

Sophie gooide de hoorn hard op tafel, en rende naar pappa. “Pappa, Peter is aan de lijn!” Pappa grinnikte. “Foei meisje, je moet niet zo hard met de hoorn gooien. Straks wordt Peter nog doof!”, zei hij, en nam de hoorn op.

Na een tijdje met Peter te hebben gepraat legde pappa de hoorn neer.

Sophie zat te trillen van de zenuwen. “Wat zei hij?”, riep ze.

“Hij heeft er drie. Twee vrouwtjes en een mannetje, zegt hij. We kunnen ze morgen halen om tien uur. En ze zijn heel duur.”

“Joepie!”, riep Sophie. “Eindelijk.” Ze trok aan het draadje aan haar navel. “Zo jongen, jij gaat mij verlaten”, zei ze tegen de spin die eraan vast zat. De spin maakte nog wat meer draad. Hij zei niet zoveel. Hij was vooral goed in draad maken.

De volgende dag liepen Hans, Joop, Sophie en pappa naar de dierenwinkel.

Eerst keken ze of Peter binnen was. Die stond inderdaad achter de toonbank.

Joop had zijn baard laten staan zodat Peter hem niet te snel zou herkennen.

Hij zou samen met pappa naar binnen gaan, en een beetje in de winkel rondkijken terwijl pappa de spin kocht. Sophie en Hans zouden buiten blijven wachten. Sophie was erg zenuwachtig. De spin merkte dat blijkbaar, want die was een heleboel draad aan het maken. Het kriebelde, en dat maakte Sophie nog zenuwachtiger.

Eindelijk ging pappa naar binnen. Joop wachtte even en liep er toen achter aan. Sophie en Hans hadden een plekje uitgezocht achter een auto, van waaruit ze alles goed konden zien. Hans filmde alles met een kleine camera. Joop had een cassetterecorder in zijn zak die alles wat er gezegd werd opnam. Zo hadden ze straks bewijs dat Peter inderdaad bedreigde diersoorten verkocht.

Pappa liep door de winkel heen naar de toonbank. Hij praatte even met Peter. Joop kwam ongemerkt wat dichterbij. Ineens liep Peter naar achteren.

Hij kwam terug met drie kleine doosjes in zijn hand. De doosjes leken op die waarin Hans zijn spin had gestopt toen ze voor het eerst het draadje hadden opgelost in spinnespuug. Pappa keek in de doosjes. Hij wees naar één van de doosjes en zei wat tegen Peter. Die begon opgewonden tegen pappa te praten. Hij maakte veel brede gebaren. Pappa praatte terug en prikte Peter een paar keer met zijn vinger in zijn borst. Het leek wel of hij boos was. Peter zei nog wat, en toen begon pappa geld op de toonbank te leggen. Sophie keek vragend naar Hans, maar die haalde zijn schouders op.

“Peter zal wel meer geld hebben willen hebben dan ze hadden afgesproken”, zei hij.

Toen pappa betaald had liep hij naar buiten. Hans stopte met filmen, en Sophie en hij liepen naar pappa toe. Die liet hen de doosjes zien. In elk doosje zat een spin. Twee grote gele, en een klein rood spinnetje. “Zijn dit ze?”, vroeg pappa. Hans tuurde in de doosjes. Hij pakte een vel papier uit zijn binnenzak en vergeleek de spinnen met een foto die daarop stond. Joop kwam ondertussen ook aangelopen, met een zak hondenvoer in zijn hand.

“Ik ben goed”, zei hij, “Hij herkende me niet eens!” Terwijl Hans en pappa naar de spinnen stonden te kijken, keek Sophie nog eens naar de winkel. Peter was nergens te zien. Misschien was hij naar achteren gegaan. Sophie trok Joop aan zijn jas. “Moeten jullie hem nou niet pakken?”, vroeg ze. Maar Joop was druk bezig met zijn cassetterecordertje en hoorde haar niet. Dus ging Sophie maar eens op onderzoek uit. Ze vond het een beetje raar dat Peter ineens was verdwenen. Normaal stond hij altijd achter de toonbank. Ze keek nog eens in de winkel. Peter was er nog steeds niet. Als hij naar de WC was gegaan zou hij nu toch wel eens terug mogen zijn. Sophie liep naar het steegje naast de winkel. De winkel had een zij-ingang die uitkwam in het steegje. Ze liep naar de deur. Helaas zat er geen raam in de deur dus ze kon niet zien of Peter binnen was. Plotseling had ze een idee. Aan de ene kant van de steeg zat een houten deur. Die bond ze stevig dicht met een stuk spinnedraad. Zo, daar kwam niemand meer doorheen. Aan de andere kant van de steeg zat geen deur, dus daarvoor moest ze wat anders verzinnen. Hee, de deur van de winkel ging naar binnen toe open. Ze bond een draadje aan de knop vast en ging op zoek naar iets stevigs om het andere eind aan vast te maken.

Terwijl Sophie nog aan het zoeken was, bewoog plotseling het bolletje draad in haar hand. Ze begreep direct wat er aan de hand was: de deur van de winkel ging open! Ze schrok zich wild. Peter stond in de deuropening.

“Wat moet jij hier?”, gromde hij. “Maak dat je wegkomt!” Sophie rende weg, terwijl ze ondertussen het bolletje draad in haar zak liet afrollen. Peter had nog niets gemerkt van het draad aan de deurknop. Sophie liep de steeg uit en draaide zich om om te kijken wat Peter ging doen. Die had een zware koffer gepakt en was die naar de deur aan de andere kant van de steeg aan het slepen. Plotseling kwam Joop uit de winkeldeur tevoorschijn. Peter liet de koffer staan en rende door de steeg. Sophie rende de steeg weer om Joop te waarschuwen voor het spinnedraad aan de winkeldeur. “Uit de weg Sophie”, zei die, “dit is nu geen plek voor kinderen.” En hij rende achter Peter aan.

Gelukkig struikelde hij niet over het spinnedraad.

Peter was ondertussen bij het eind van de steeg aangekomen en probeerde uit alle macht de deur open te maken die Sophie had dichtgebonden. Toen hij Joop aan zag komen rennen ging hij er snel vandoor, de andere kant op.

Joop wilde hem pakken, maar Peter duwde hem opzij zodat hij op straat viel. Oei, dacht Sophie, straks ontsnapt hij nog! Ineens had ze een idee. Ze rende naar Peter’s zware koffer toe die nog steeds op straat stond. Snel bond ze haar spinnedraad aan het handvat. Er zat een cijferslot op de koffer, en Sophie hoopte dat het zou lijken of ze het slot open probeerde te maken.

Peter keek boos naar haar en rende nog harder. Sophie was klaar en rende naar Joop toe. Die zat op straat met een pijnlijk gezicht naar zijn arm te kijken.

“Nu ontsnapt die Peter alweer!”, zei hij.

“Ik denk het niet. Let maar op!”, zei Sophie tegen Joop. Ze keken hoe Peter de steeg door rende. “Hopelijk kunnen ze hem aan het eind tegenhouden”, zei Joop nog.

Peter pakte terwijl hij rende zijn koffer op. Nu rende hij ineens een stuk langzamer, want de koffer was erg zwaar. Plotseling hoorden Sophie en Joop een heel vreemd geluid: Twoiiiinggggg! Sophie zag heel even het strak gespannen spinnedraad glinsteren in de zon. Peter’s koffer vloog door de lucht.

En Peter zelf lag plotseling op de grond te spartelen. Er liep een politieman naar hem toe die hem snel optilde en in een politieauto zette. Peter’s koffer was ondertussen met een flinke klap op de grond terecht gekomen, vlakbij de plek waar Sophie en Joop zaten. Er zat een grote barst in de zijkant. Sophie keek nieuwsgierig naar binnen, want ze was wel benieuwd wat er in de koffer zou zitten. Vast heel veel geld, dacht ze. Het was een beetje donker op de plek waar ze zat, dus ze kon niet goed zien wat er in de koffer zat. Ze pakte hem en begon hem te draaien zodat ze meer licht had. Er ritselde iets in de koffer. Ze zag ook iets bewegen binnenin. Sophie duwde haar neus tegen de koffer om beter door de barst naar binnen te kunnen kijken. Hè, dan zat ze weer in het licht, zag ze nog niets. Ze draaide de koffer nog wat. Plotseling kwamen er twee dikke harige poten door de barst naar buiten. Een ervan raakte Sophie’s vingers aan! Sophie gilde van angst en schrik, en duwde de koffer weg. Een grote zwarte harige spin kroop langzaam naar buiten. Joop, die nog steeds op de grond zat, wist niet hoe snel hij moest opstaan. Hij tilde zijn voet op, en wilde de spin plat trappen. “Nee!”, hoorden ze Hans ineens roepen. De spin liep naar Joop’s andere voet toe. Omdat hij al op één been stond moest Joop zich wel omdraaien en snel weglopen.

Sophie rende naar Hans toe. Die porde haar in haar zij en zei: “Goed zo meisje. Dat was een slim idee van jou om die koffer vast te binden. Joop is trots op je!”

Joop zag er niet zo trots uit. Hij hield met één hand zijn arm vast en keek met een pijnlijk gezicht naar Hans.

“Waarom mag ik die spin niet dood trappen?”, mopperde hij.

“Je kunt toch niet zomaar bewijsmateriaal dood gaan trappen?”, zei Hans. “Die spin die daar loopt is bijna net zo zeldzaam als de navelspin van Sophie. Bovendien kan hij je makkelijk dood bijten.” Joop mompelde iets en liep naar de politieauto die tegenover de steeg geparkeerd stond. Hans pakte de spin voorzichtig op en bekeek hem. “Zo, een zwarte graafspin”, zei hij. “En nog wel een hele mooie. Ik ben benieuwd wat er nog meer in die koffer zit.” Sophie was daar niet zo nieuwsgierig meer naar. Eén zo’n enge spin vond ze wel genoeg. Ze liep de steeg uit op zoek naar haar vader. Die stond met een politieagent te praten, naast een politieauto waar Joop en Peter in zaten. Joop zag er alweer wat vrolijker uit en zat met Peter te praten. Hij liet hem zijn arm zien. Het leek wel of Joop en Peter vriendjes waren.

“Ha, daar is onze dappere heldin. We maakten ons al ongerust”, zei pappa. “Wil je nooit meer van die gevaarlijke dingen doen? Ik ben heel trots op je!” Hij drukte haar tegen zich aan. “Gaan we vanavond weer Chinees eten?”, vroeg Sophie. Pappa lachte. “Wat jij wil, meisje”, zei hij.

Een paar dagen later zaten Sophie, pappa en Hans in Hans’ kamertje in de dierentuin. Sophie was erg zenuwachtig, want nu ging het gebeuren.

Eindelijk zouden ze proberen de navelspin uit haar buik te krijgen. Hans had de drie navelspinnen die ze van Peter hadden gekocht een eigen hokje gegeven. Ze stonden naast elkaar op een tafel in een hoek van de kamer.

Trots als een pauw liet Hans ze aan Sophie zien. In het eerste hokje zat een klein rood spinnetje. “Dit is een mannetje”, zei hij. Sophie bekeek het spinnetje goed. “Ik dacht dat je zei dat hij geen poten had?”, vroeg ze.

“Nee”, zei Hans, “pas als hij in je navel zit verliest hij zijn poten. Maar hij moet natuurlijk wel eerst kunnen lopen, anders komt hij nooit bij je navel.” Hij liep naar het volgende hokje. “Kijk”, zei hij, “dit is Maria, dat is een vrouwtje.” Maria zat op de bodem van haar hokje niets te doen. Ze had een web geweven waarvan ze één draad met een poot vasthield. “Zo kan ze voelen of er een beest in het web komt”, zei Hans. “Is het geen schoonheid?”, voegde hij er enthousiast aan toe. Sophie vond Maria vooral groot en erg geel. Ze vond het idee dat deze grote spin straks een andere spin uit haar navel ging halen niet echt prettig. Hans had gezegd dat het geen pijn deed, maar ja, hij had makkelijk praten. Hij had geen spin in zijn buik.

Plotseling deed Hans het hokje open. “Wat doe je!” gilde Sophie. Ze deinsde achteruit. “Rustig maar”, zei haar vader. “Maria moet toch uit haar hokje om die spin uit je navel te halen.” Sophie keek met afgrijzen naar de grote gele spin die nog steeds rustig in haar hokje zat. Huu, ze was net zo groot als haar hand. “Weet je wat?”, zei Hans. “Laat je vader hem maar eens over zijn hand laten lopen, dan kan je er wat aan wennen.” Hij keek pappa met een gemene grijs aan. Pappa’s gezicht betrok. “Ik krijg jou nog wel, mannetje!”, zei hij tegen Hans. Maar Sophie zag wel dat hij dat niet meende. Pappa haalde diep adem, stond op en liep naar het hokje van Maria.

Hij stak zijn hand uit en raakte voorzichtig één van haar lange poten aan.

Maria stapte een eindje achteruit en bleef verder rustig zitten. “Gaan jullie maar even aan de tafel zitten”, zei Hans. Braaf gehoorzaamden Sophie en pappa. Hans haalde Maria uit haar hokje en zei tegen pappa: “Leg je hand maar midden op de tafel.” Pappa stroopte zijn mouw op, strekte langzaam zijn arm uit en legde die op tafel. Voorzichtig zette Hans Maria op zijn hand.

Pappa keek gespannen naar de grote spin. “Wat voel je?”, vroeg Sophie. “Hij kriebelt een beetje, maar verder niets”, fluisterde pappa. “Ik ben bang dat hij bijt als ik beweeg.”

Maria strekte haar poten. Ze wiebelde wat met haar voorste twee poten in het rond. Plotseling draaide ze zich om en leek gespannen naar Sophie te kijken. Sophie keek met grote ogen terug. “Het lijkt wel of ze je spinnedraad geroken heeft”, zei Hans.

“Wat moet ik nu doen?”, vroeg Sophie.

“Ga maar op de tafel zitten, dan zet ik Maria op je been, OK?” Sophie zuchtte diep. Die Hans deed maar of het allemaal niets voorstelde.

Ze vermande zich en stond op. “Daar gaan we dan”, zei ze. Hans pakte de spin op, en Sophie klom op de tafel. Ze pakte pappa’s hand. Pappa gaf haar een bemoedigend kneepje. “Je kunt het”, zei hij.

Hans keek Sophie vragend aan. Sophie trok aan het draad aan haar navel en legde het naast zich op de tafel. Hans zette daarop Maria op haar been.

Sophie verstijfde van angst, maar ze bleef toch zitten. Wat pappa kan, kan ik ook, dacht ze. Ze had gelukkig een spijkerbroek aan, zodat ze de harige poten van Maria niet voelde.

Maria bleef een tijdje stil zitten, en begon toen haar poten te strekken, net als ze had gedaan toen ze op pappa’s hand zat. Weer zwaaide ze haar twee voorste poten in het rond. Hans keek gespannen naar de spin. Pappa keek gespannen naar Sophie. En Sophie wilde eigenlijk het liefst ergens anders zijn.

Na een tijdje met haar poten te hebben gewiebeld leek Maria een besluit te nemen. Ze draaide zich naar Sophie toe en liep langzaam naar het draad dat op haar been lag. Eenmaal daar aangekomen pakte ze het met haar twee voorste poten en begon eraan te trekken. Hans klom op de tafel om het beter te kunnen zien. “Ze eet het op!”, fluisterde hij. En inderdaad had Maria het draad doormidden gebeten en was ze nu het stuk dat aan Sophie’s navel vastzat aan het op peuzelen.

Na een tijdje stond de draad strak. Maria hield op met eten. O jee, dacht Sophie, nu gaat ze naar mijn navel kruipen. Maar dat gebeurde nog niet.

Maria had het draad nog steeds in haar twee voorste poten vast, en begon eraan te trekken. Ze gaf er een paar korte rukjes aan en wachtte daarna even. Na een paar seconden gaf ze weer een paar rukjes aan het draad.

Pappa, Sophie en Hans keken ademloos toe. “Hee!”, riep Sophie ineens. Ze voelde haar navel bewegen. De spin in haar navel gaf antwoord! Maria had het ook gemerkt, want die liep nu langs de draad naar boven. Sophie kneep in haar vaders hand. Die kneep bemoedigend terug. “Gaat het nog?”, vroeg Hans. Sophie knikte. Ze wilde er nu in één keer vanaf zijn. Bovendien, Maria’s poten kriebelden wel wat op haar buik, maar het was niet zo eng als ze had gedacht.

Maria was bij Sophie’s navel aangekomen. Ze bleef een tijd stil staan en begon toen rondjes om haar navel te lopen. Ze stak haar kop in Sophie’s navel. Sophie werd bang en wilde de spin weg slaan, maar pappa en Hans hielden haar tegen. “Nu even doorzetten meisje”, zei Hans. “Het is nu bijna gebeurd. Probeer te ontspannen.” Ja hoor, dacht Sophie. Ik zit hier heel ontspannen. Tranen van angst en schrik liepen over haar wangen. Ze voelde Maria wroeten in haar navel. Plotseling leek het of er iets naar binnen ging.

Maria zette zich schrap tegen Sophie’s buik aan en trok langzaam haar kop uit Sophie’s navel. Sophie voelde binnenin iets bewegen. Ze haaldde diep adem.

Ineens ging alles heel snel. Maria was weer helemaal uit Sophie’s navel gekomen. Ze had een klein rood bolletje in haar bek, waar wat bloed aan zat. Ze rende ermee naar Sophie’s been en begon daar het rode bolletje ra-zendsnel in te pakken in spinnedraad. Iedereen keek ademloos toe. Sophie was haar navel, waar een klein straaltje bloed uit liep, even vergeten. Toen Maria klaar was, was het rode bolletje helemaal ingepakt in een zilverkleurig omhulsel. Ze legde het op haar rug en liep er hard mee weg, naar de rand van de tafel. Hans pakte snel haar hokje op en hield het zo, dat Maria er gemakkelijk in kon lopen. Dat deed ze, en Hans schoof voorzichtig het hokje weer dicht. Sophie kroop bij pappa op schoot en begon te huilen.

Een paar dagen later leek alles weer normaal. Sophie’s navel was al snel gestopt met bloeden, en ze had er helemaal geen last van gekregen. Op een dag werd ze gebeld door Hans. “Je moet even langs komen, Maria heeft jongen”, had hij trots gezegd. Dus na school was ze samen met pappa naar de dierentuin gelopen. Met een stralend gezicht liet Hans ze het hokje van Maria zien. Die zat prinsheerlijk op de bodem, met een heleboel kleine spinnetjes op haar rug. Ze was van kleur veranderd; in plaats van citroengeel was ze nu licht oranje geworden. Hans vertelde honderduit, maar Sophie luisterde er niet zo naar. Ze zat gespannen in het hokje van het mannetje te turen.

Na een tijdje draaide ze zich om en keek naar Hans. Ze bekeek hem van top tot teen. Hans merkte het niet, want die was met pappa aan het praten.

“Hans?”, vroeg Sophie ineens.

“Ja Sophie, wat is er?”

“Waarom hangt daar een draadje uit je navel?”

Sophie en het geheimzinnige kistje

Toen Sophie ’s middags na school thuis kwam, zat er een klein hondje voor de deur. Het had er al een tijdje gezeten, want het was bedekt met een dun laagje sneeuw. “Hallo”, zei Sophie tegen het hondje. Het hondje stond op en kwispelde. Het schudde de sneeuw uit zijn lange haren. Het was een leuk klein hondje met een dikke rood-gele vacht en een krulstaart.

Het leek wel een bolletje wol. “Wat doe jij hier? Je mag niet mee naar binnen”, zei Sophie. “Ga maar terug naar je baasje.” Op dat moment kwam de buurvrouw naar buiten. “Ha Sophie”, zei ze. “Dat hondje zit hier al een hele tijd. Ik heb geprobeerd hem weg te jagen, maar hij komt elke keer weer terug.”

“Hij is wel lief”, zei Sophie, terwijl het hondje aan haar hand likte. “Zou hij zijn weggelopen?”

“Ik weet het niet”, zei de buurvrouw. “Ik heb geprobeerd je vader te waar-schuwen, maar die is er niet.”

“Nee, die is naar een werkbezoek. Hij komt pas heel laat thuis. Ik moet zelf koken”, zei Sophie.

“Arme meid, laat je vader je alweer in de steek? Kom anders maar gezellig bij ons eten hoor”, zei de buurvrouw. Maar Sophie vond het altijd wel leuk als haar vader er niet was, dus ze bedankte de buurvrouw voor het aanbod.

Het hondje was ondertussen een eindje weggelopen en stond gespannen naar Sophie en de buur-vrouw te kijken. Toen Sophie de deur ging openmaken blafte het en kwam het weer teruggelopen. Het keek Sophie aan en blafte weer, en het liep weer een eindje weg. “Nee”, zei Sophie, “Ik ga niet achter je aan lopen. Je gaat maar alleen naar huis. En als ik je mee naar binnen neem wordt mijn vader heel boos, dus ga maar snel terug naar je baasje”.

Ze liep naar binnen en deed de deur voorzichtig achter zich dicht. Ze hoorde buiten het hondje blaffen, maar ze deed de deur niet meer open.

Toen Sophie de volgende dag thuis kwam van school zat het hondje er weer. Het keek haar aan met zijn kleine oogjes, en hield zijn kopje een beetje schuin, alsof het wilde zeggen: “Kom nou mee met mij, ik wil je iets laten zien!” Sophie probeerde naar binnen te gaan, maar het hondje blafte en rende rondjes om haar heen.

“Wat is er nou”, vroeg Sophie.

“Waf!”, zei het hondje, want het kon niet zo goed praten.

“Ik ga niet met je mee hoor, ik ga nu naar binnen”, zei Sophie. Ze aaide het hondje nog een keer en deed de deur open. Het hondje wilde naar binnen rennen maar Sophie kon hem nog net tegenhouden. “Geen sprake van”, zei ze streng. Je bent een leuk hondje, maar je gaat nu maar mooi weer naar je baasje. Het hondje ging op de stoep zitten en keek haar aan tot ze de deur achter zich dicht had gedaan.

“Hallo, ik ben thuihuis!”, gilde Sophie. “Ik oohook!”, riep haar vader net zo hard terug. Sophie liep naar hem toe en gaf hem een zoen.

“Was het leuk op school?”, vroeg pappa.

“Ja hoor”, zei Sophie. “We hebben aardrijkskunde gehad en geschiedenis.

Over Amerika.”

“O goed. Fijn te horen dat kinderen tegenwoordig nog wat leren,” grinnikte pappa.

“Heb je dat hondje nog bij de deur zien zitten?”, vroeg Sophie.

“Hondje?”

“Ja, gisteren zat het er ook al toen ik thuis kwam. Het lijkt wel of hij wil dat ik achter hem aan loop. Hij loopt steeds een stukje weg en gaat dan naar mij kijken en blaffen. Heel raar.”

“Nee, ik heb geen hondje gezien. Maar ik heb hier ook gewoon de hele dag zitten werken”, zei pappa. “Je laat hem niet binnen he? Straks gaat hij nog denken dat hij hier woont.”

Sophie beloofde dat ze het hondje niet binnen zou laten. Pappa ging weer aan het werk. Hij had het erg druk want hij had een belangrijke opdracht die af moest. Sophie mocht hem dus niet storen, had hij verteld. Sophie vond dat niet erg want ze zou toch naar Linda gaan. Maar eerst moest ze nog even boodschappen doen. Terwijl ze een boodschappenlijstje zat te schrijven werd er plotseling aan de deur gebeld. Sophie deed open, maar ze zag niemand.

Toen ze de deur weer dicht wilde doen, sprong plotseling het hondje tegen haar op. Sophie schrok een beetje en deinsde achteruit. Toen zag ze dat het hondje een briefje in zijn bek had. Ze ging op haar hurken zitten en pakte het briefje. Er stond iets op geschreven. Het briefje was een beetje vies geworden, dus voordat ze het ging lezen veegde Sophie het af met wat sneeuw.

Haar ogen werden groot van verbazing toen ze las wat er op de buitenkant van het briefje geschreven was:

Voor Sofie

Lees dit briefje snel alsjeblieft!

Nieuwsgierig vouwde Sophie het briefje open. Binnenin stond geschreven: Sophie keek naar het hondje dat geduldig op haar zat te wachten. Nou, dacht ze, dat heb ik weer. En hij heeft mijn naam ook nog verkeerd geschreven.

Eigenlijk was ze wel heel nieuwsgierig geworden. Wie was de Wanhopige? En waarom kwam hij zelf niet naar haar toe? En wat zou ze voor hem moeten doen? Kan hij dat zelf niet dan? Weet je wat, dacht ze, ik kan natuurlijk gewoon eens gaan kijken waar die Wanhopige woont. Als ik een eindje achter het hondje blijf kan ik altijd nog wegrennen als ik het eng vind worden. Dus stond ze op, hing haar boodschappentas over haar schouder en zei tegen het hondje: “OK. Breng me maar naar je baasje”.

Kees had al begrepen wat Sophie van plan was, want hij begon vrolijk te kwispelen en heen en weer te draven. Het is wel een slim hondje, dacht Sophie. Hij weet precies wat ik wil. Ze liep langzaam achter hem aan. Bij elke lantarenpaal bleef Kees even staan om te zien of Sophie wel achter hem aan kwam. Ze volgde hem een eind langs de straat waardoor ze altijd naar school liep, en langs de gracht totdat Kees bij een zijstraatje op haar bleef wachten. Toen ze dichterbij kwam rende Kees het straatje in. Sophie volgde hem. Ze was nu in een arme buurt waar kleine huisjes stonden. Bij veel huisjes was de verf van de deuren en kozijnen aan het bladderen. De mensen die hier woonden hadden niet veel geld, dat kon Sophie wel zien. Er liepen wat mensen op straat. “He, Kees!”, zeiden ze tegen het hondje. “Ben je weer aan de wandel?” En ze aaiden hem vriendelijk over zijn kopje. Kees vond het wel leuk want hij kwispelde erbij. Sophie begreep dat ze nu vlakbij

het huis van de geheimzinnige Wanhopige moesten zijn. Ze begon een beetje zenuwachtig te worden. Ze was een aardig eindje van huis, en ze hoopte maar dat die Wanhopige niet plotseling naar buiten zou komen stormen.

Ze keek naar Kees. Die was ondertussen een eindje doorgelopen en zat nu voor de voordeur van een huis te kwispelen. Toen hij merkte dat Sophie naar hem stond te kijken begon hij hard te blaffen. Sophie bleef als aan de grond genageld staan. Ze begon een beetje in paniek te raken en wist niet of ze nu weg moest rennen of blijven kijken wat er ging gebeuren. Terwijl ze besluiteloos van haar ene been op haar andere stond te wiebelen kwam er een vriendelijk uitziende man uit het huis waar Kees voor zat te blaffen. Hij aaide Kees over zijn bolletje en zei iets tegen hem. Sophie was te ver weg om het te verstaan. Kees hield op met blaffen en keek naar Sophie. Toen keek de man om zich heen en zag Sophie staan. Hij zwaaide naar haar. Sophie kende de man helemaal niet, en stak schuchter haar hand op. Ze bleef staan waar ze stond. Als die man iets van haar wilde moest hij maar naar haar toekomen, vond ze.

“Sophie!”, riep de man naar haar. “Ik heb iets voor je. Niet weglopen hoor!” Hij verdween in zijn huis en kwam even later terug met een briefje in zijn handen. Hij had ook zijn jas aangetrokken en liep langzaam naar Sophie toe. Sophie stak haar handen in haar zakken en leunde tegen het huis waar ze toevallig naast stond. Ze probeerde een beetje stoer te lijken maar dat lukte niet zo goed. Ze was eigenlijk wel een beetje bang.

“Wees maar niet bang hoor, ik zal je niets doen”, zei de man. Hij keek haar vriendelijk aan. Jaja dacht Sophie, dat zeggen ze vast allemaal. “Bent u nou de Wanhopige”, vroeg ze.

“Ja”, zei de man. “Maar eigenlijk heet ik Jos. “En ik wil heel graag dat je iets voor me doet.”

“Hoe weet u hoe ik heet? En waarom moet ik nu juist iets voor u doen?

Waarom doet u het zelf niet, of iemand die u wel kent?”, vroeg Sophie.

“Dat is een lang verhaal. Waarom kom je niet even binnen, dan maak ik een lekkere warme chocolademelk voor je en kan ik je alles vertellen.”

“Nee, ik blijf liever buiten, dank u”, zei Sophie.

“Zoals je wilt”, zei de man. Hij pakte wat sneeuw van de straat op, maakte er een sneeuwbal van en gooide die een heel eind weg. Kees rende er vrolijk springend en blaffend achteraan. Sophie moest er wel wat om lachen, de sprongen die het kleine hondje maakte!

De vreemde man keek een tijd strak voor zich uit. Het leek wel of hij ineens met zijn gedachten heel ergens anders was. Plotseling zei hij:

“Ik begrijp dat je niet zomaar iets wilt aannemen van een vreemde kerel.

Maar ik wil je toch heel graag wat vragen. Vroeger toen ik net zo oud was als jij had ik een hele goede vriend. We speelden elke dag samen, en op een dag hebben we een kistje verstopt in de school. Toevallig is dat dezelfde school als waar jij nu op zit. Ik zou heel graag willen dat jij voor mij dat kistje vindt en het aan je vader geeft.”

Sophie keek verbaasd naar de meneer.

Dat was een vreemd verhaal.

“Waarom moet ik dat aan mijn vader geven? Wat zit er in dat kistje?”, vroeg ze. “Dat kan je zelf bekijken als je het gevonden hebt”, zei de vreemde meneer. Hij keek haar vragend aan. “Doe je het, alsjeblieft?” vroeg hij.

Hij zag er nu wel wat wanhopig uit. Sophie dacht even na. “OK, ik doe het”, zei ze. “Ik hoop dat het niet al weggehaald is.” De meneer gaf haar het briefje. “Nu moet ik snel naar huis anders wordt mijn vader boos”, zei Sophie. “Dag!” En ze rende naar de supermarkt en daarna naar huis.

De volgende dag was het woensdag. Pappa was de avond ervoor erg boos op Sophie geweest. Ze was veel te laat thuis gekomen. In de winter moest ze altijd vóór het donker thuis zijn, en gisteren was ze pas om half zes thuis.

Daarom had ze nu voor straf huisarrest. Ze moest ook nog de badkamer schoonmaken. Toen ze daarmee klaar was ging Sophie op haar kamer zitten en keek naar het briefje dat ze van Jos had gekregen. Ze begreep nog steeds niet wat Jos van plan was. En hoe wist hij hoe ze heette? Ze vouwde het briefje open. Op het briefje stond een tekening. Het leek wel een schatkaart: Jos had de plattegrond zelf getekend en Sophie vond het moeilijk om zijn handschrift goed te lezen. Er was een trap naar beneden getekend, en als je die af liep kwam je in een grote kamer. Achterin die kamer tegenover de trap was een deur. Daarachter was een soort gangetje getekend met drie deuren erin. Als je door de laatste deur ging kwam je in een kleinere kamer, en in een hoek daarvan stond een kast getekend. Achter de kast, aan de andere kant van de muur, had Jos een kruisje getekend. Dat was gek. Dat kistje kon toch niet in de muur zitten? Of zou Jos het kruisje daar getekend hebben omdat hij het niet meer op de plaats van de kast kon tekenen? Daar had hij namelijk al het woord ’kast’ geschreven.

Sophie was nog nooit in de kelder geweest. Ze wist dat er dingen van school bewaard werden zoals schriften en de kerstboom maar er kwam daar niet vaa iemand. De meeste meesters en juffen hadden ook schriften in het lokaal omdat het in de kelder zo koud en vochtig was. Sophie vond het best wel spannend om in die kelder te gaan kijken. Alleen, hoe moest ze dat doen zonder gezien te worden? Ze had geen zin om het hele verhaal aan een meester of juf uit te leggen. Daarom moest ze een list verzinnen. Hmm, dacht ze. Als ik nu eens aan de meester vraag of ik naar de WC mag? Maar dat was geen goed idee; waarschijnlijk had ze meer tijd nodig dan naar de WC gaan kostte. Sophie piekerde nog even door. In de pauze? Nee, dan liepen er allemaal meesters en juffen door de school heen, dat was helemaal geen goed idee. Tijdens de ouderavond? Nee, pappa ging altijd naar alle ouderavonden en dat kon dus ook niet. Dan kreeg ze weer huisarrest.

Ineens had ze het. Sinterklaas! Die kwam de volgende week op school.

En dan moesten alle klassen naar de gymzaal om liedjes te zingen voor Sinterklaas en de pieten. Alle meesters en juffen waren daar ook bij. En het was daar altijd zo druk dat ze vast niet zouden merken dat Sophie even in de kelder aan het snuffelen was. Wat een goed idee!

Het duurde nog wel drie dagen voordat het sinterklaasfeest op school ge-vierd werd. Sophie was wel een beetje zenuwachtig. Stel je voor dat ze toch een juf of meester tegenkwam in de kelder? Misschien kon ze toch beter alles aan pappa vertellen? Maar dan wordt hij vast heel boos omdat ik tegen hem heb gelogen en met omdat ik met een vreemde man heb gepraat, dacht ze. Ze hoopte maar dat het allemaal goed zou komen. En die meneer moest pappa haast wel kennen Waarom moest ze anders dat kistje aan pappa geven?

Eindelijk was het dan sinterklaasfeest. Alle kinderen mochten verkleed op school komen. Sophie vond het altijd leuk om zwarte Piet te zijn dus ook dit jaar had haar vader haar ’s ochtends vroeg helemaal zwart geschilderd.

Ze had een mooi pakje van hem gekregen met paarse pofmouwen en een rode maillot. Ze had er ook een zwarte pruik bij gekregen maar die vond ze zo kriebelen dat ze die maar niet op deed. Daarom probeerde pappa al haar haren in de zwarte Pieten muts te stoppen. Zo ging ze naar school, met de plattegrond van Jos in haar tas vertopt.

Om half tien moesten alle kinderen zich verzamelen in de gymzaal. Alle juffen en meesters waren er ook bij. Samen met Linda liep Sophie naar de gymzaal. In de gangen van de school liepen al wat echte Pieten rond met grote jute zakken op hun rug en roedes in de hand. “Hallo Sophie”, zei er één. Sophie keek verbaasd op, maar de Piet was alweer weg gerend. “Die Pieten weten ook alles”, zei Linda verbaasd.

Even later waren ze bij de gymzaal aangekomen. Het was er al best druk.

Alle kleine kinderen zaten vooraan zodat ze het goed konden zien. Sophie en Linda zaten in de laatste klas en stonden dus helemaal achteraan bij de deur. Dat kwam Sophie goed uit want nu kon ze gemakkelijk weg glippen.

“Ik ga straks even een tijdje weg”, fluisterde Sophie tegen Linda. “Wat ga je doen dan?”, fluisterde Linda terug. “Dat leg ik je later wel uit”, zei Sophie.

“Als ze me zoeken ben ik naar de WC, goed?” Linda haalde haar schouders op. “OK. Kijk, daar is Sinterklaas!” Inderdaad, daar kwam Sinterklaas door de deur waar Sophie en Linda naast stonden naar binnen. Om hem heel liepen drie Pieten die enthousiast snoepgoed in het rond strooiden. Iedereen juichte en graaide naar het snoepgoed op de grond. Behalve Sophie, want die was aan het rondkijken of ze alle meesters en juffen kon zien. Ze wilde nu wel snel naar beneden want anders was Sinterklaas al afgelopen voordat ze het kistje gevonden had. Juffrouw Vermeer, Juffrouw Geelvis, meester Van Neften, juffrouw Groen, meester Bennink, meester De Boer... telde ze.

He gelukkig, daar kwamen meester Verschuur en juffrouw Jozefs nog binnen.

Nu waren ze er allemaal. “Ik ga hoor”, zei Sophie tegen Linda. Ze opende voorzichtig de deur en glipte erdoor.

Zo hard ze durfde liep Sophie door de school. Ze durfde niet te rennen want dat maakte zo’n lawaai in de gang. Ha, daar was de deur van de kelder al. Ze trok eraan. Hij klemde een beetje maar hij ging wel open. Snel ging ze erdoor en deed de deur achter zich dicht. Achter de deur was de trap naar beneden. Wat een donker gat! dacht Sophie. En omdat ze de deur dicht had gedaan zag ze bijna geen hand voor ogen. Ze voelde aan de muur, vond het lichtknopje en drukte erop. Helemaal onderaan de trap begon een klein peertje licht uit te stralen. Sophie daalde langzaam de trap af naar beneden. Daar was een grote kamer met allemaal houten kasten erin. De meeste waren leeg, maar in sommige stonden boeken en schriftjes. Vlakbij het plafond was een klein raampje dat zo vuil was dat er bijna geen licht meer doorheen kwam. En tegenover de trap was inderdaad een deur. Hij stond half open, en erachter was een donkere gang. Sophie keek in de gang. Ze vond een lichtknopje, maar toen ze erop drukte gebeurde er niets. Dat was een tegenvaller! Ze had geen zaklantaarn meegenomen. Nou ja, hopelijk was in de kamer waar de kast stond wel licht. Om toch wat te kunnen zien zette ze de deur wijd open. Nu kon ze een eind in de gang kijken. Hij was langer dan ze gedacht had. Op de plattegrond leek het of de deuren in de gang vlak naast elkaar zaten, maar in het echt zat er best veel ruimte tussen. Sophie moest helemaal naar achterin de gang lopen, en daar was het erg donker.

Bovendien was de gang erg vies; er lag een dikke laag stof op de grond en het behang bladderde van de muren. Sophie liep maar snel de gang in. ze telde de deuren waar ze voorbij liep. Eén, twee drie... ja, die moest ze hebben.

Het was hier zo donker dat Sophie bijna niets meer zag. Ze wachtte even tot haar ogen een beetje gewend waren aan het donker. Dat hielp niet veel.

Ondertussen luisterde ze gespannen of ze niet iemand in de kelder hoorde.

Maar gelukkig bleef alles stil.

De deur naar het lokaal met de kast erin waar het kistje verstopt was, was dicht. Sophie duwde er tegenaan en krakend ging hij open. Het leek alsof hij al in geen jaren meer open was geweest. Sophie keek nu in een groot lokaal. Ook hier zat weer een raampje in de muur bij het plafond. Dit raampje leek gelukkig iets minder vies dan het raampje in het eerste lokaal, want nu kon ze tenminste een beetje meer zien. Ze was in een klein lokaal.

Het stond helemaal vol met hele oude bankjes en stoeltjes. Er lag een dikke laag stof op en er groeiden ook paddestoelen op. Het was hier veel vochtiger dan in de rest van de kelder. O, dacht Sophie, Nu zie ik het! Het raampje is stuk. Vandaar dat het hier veel lichter is. Er was een scherf uit het raampje gevallen waardoor er regen van buiten in het lokaal kon komen.

Snel zocht Sophie naar de kast. Hij stond precies waar Jos hem getekend had. Het was een grote oude zwarte houten kast met deuren erin. Nieuwsgierig deed Sophie een deur open. Vochtige oude lucht stroomde haar tegemoet.

Sophie deed een stapje opzij, zo muf rook het. Ze wapperde met haar handen de vieze lucht een beetje uit de kast en ging op onderzoek. Er stonden een paar boeken en een heleboel schriften in de kast, maar ze zag nergens een kistje. Zou Jos dan echt bedoeld hebben dat ze achter de kast moest zoeken?

Sophie besloot eerst maar eens onder de kast te kijken. Ze ging op de grond zitten en keek onder de kast. Daar was het zo donker dat ze niets zag. Ik ga niet met mijn handen onder die kast voelen, dacht Sophie. Misschien ligt er wel een plank ofzo. Ze keek rond en zag bij het schoolbord dat aan de andere kant van het lokaal hing een aanwijsstok staan. Daarmee voelde ze onder de kast. Er lag helemaal niets, alleen maar veel stof. Sophie begon behoorlijk zenuwachtig te worden. Ze was nu al een hele tijd weg. Ze besloot eens achter de kast te voelen met de stok. Daar kon ze wat moeilijk bij maar als ze de stok plat tegen de muur bewoog lukte het net. Ze voelde inderdaad dat er iets was, maar of dat het kistje was kon ze niet zien. En Jos had toch niet eerst het kistje een de muur vastgemaakt en toen de kast ervoor gezet?

Er moest toch iets met die kast zijn waardoor ze erachter konden komen.

Sophie deed de beide kastdeuren wijd open en keek eens goed naar de ach-terwand. Ze voelde met haar vingers. De wand bestond uit rechtopstaande planken. Hé, dacht Sophie. Eén ervan leek een beetje los te zitten. Ze duwde tegen de plank. Hij gaf een beetje mee. Ze voelde naar de rand van de plank.

Die kon ze net pakken met haar nagels. Ze trok eraan en met een klap viel de plank uit de wand en op de grond! Stofwolken stoven in het rond. Sophie was van schrik ook op de grond gaan zitten en staarde nu met opengesperde ogen en ingehouden adem naar de deur. Ze verwachtte dat er nu elk moment iemand binnen kon komen. Ze wachtte even tot haar hart weer wat rustiger sloeg en sprong toen overeind. Ze moest nu echt opschieten want ze was al zo lang weg. Ze keek in de kast. Achterin was nu een opening, en daarachter was een klein nisje in de muur. Ze kon het net zien in het donker. En in het nisje stond het kistje! Opgelucht pakte Sophie het kistje op. Ze zette het op de grond, duwde de plank weer terug in de kast en sloot de deuren.

Ze pakte het kistje weer op en liep snel terug naar de trap. Zo snel als ze kon rende ze naar boven en deed het licht uit. Ze luisterde even aan de deur of er geen mensen voorbij liepen. Alles was rustig. Ze opende de deur en rende naar haar tas die op de grond bij de kapstok lag. Daar stopte ze het kistje in. Daarna ging ze snel weer terug naar het sinterklaasfeest. Bij de deur hoorde ze dat er gezongen werd. Ze luisterde even. O gelukkig, dacht Sophie, nog geen Dag Sinterklaasje. Snel glipte ze naar binnen, waar Linda ongeduldig op haar stond te wachten. “Waar bleef je zo lang?”, vroeg die.

“En wat ben je smerig!” Inderdaad, Sophie’s kleren zaten onder het stof.

“Kom”, zei Linda, en duwde haar kordaat voor zich uit naar de WC. Daar wreven ze zo goed en zo kwaad als het ging het meeste stof van Sophie’s kleren af. Ondertussen vertelde Sophie het hele verhaal aan Linda. “Je moet het niet verder vertellen hoor”, zei ze. “Mijn vader vermoordt me als hij erachter komt wat ik heb gedaan!” “Nou, hij zal er toch een keer achter moeten komen”, zei Linda. “Je kan moeilijk zeggen dat je zomaar dat kistje gevonden hebt. Er komt niemand ooit in de kelder, dat weet je vader ook wel.” Linda had natuurlijk gelijk. Sophie’s vader kwam best vaak op school; hij hielp dan met klusjes die gedaan moesten worden als deuren en ramen repareren enzo. De spullen die hij daarvoor nodig had waren opgeborgen in een grote kast in het handenarbeidlokaal. Sophie dacht na. “Wat zal ik zeggen over mijn vuile kleren?” vroeg ze aan Linda. “Zal ik zeggen dat ik gevallen ben?” Linda bekeek Sophie eens goed. “Je bent wel erg vies”, zei ze. “Als je gevallen bent dan lag er daar wel erg veel stof. Ik denk dat je het beste maar gewoon de waarheid kan vertellen.” Sophie keek haar een beetje benauwd aan. Maar iets beters kon ze ook niet verzinnen. Met een beetje geluk was pappa thuis druk aan het werk als Sophie thuis kwam, en kon ze haar kleren ongemerkt in de was gooien. Ze besloot dat maar te proberen.

Ondertussen had Linda toch het meeste stof van haar Zwarte Pieten pakje af gekregen. Het was alleen een beetje nat geworden.

Sophie en Linda liepen de gang weer op. Het sinterklaasfeest was afgelopen en iedereen was nu vrij. Er liepen veel kinderen door de gang met rugzakken op hun rug. Ook waren er een paar zwarte Pieten. Eén ervan zwaaide naar Sophie. “Hij vindt je leuk”, grinnikte Linda. Sophie zwaaide terug. De zwarte Piet kwam naar de meisjes toe gelopen. “Hallo Sophie en Linda”, zei hij. Sophie keek verbaasd. Die stem kwam haar heel bekend voor. De zwarte Piet was pappa! Ze had hem helemaal niet herkend. O

jongens, wat moest ze nu tegen hem zeggen? “Hebben jullie met water lopen knoeien dames?” vroeg pappa. Opgelucht knikten de meisjes ja. “Wat, zijn jullie je stem verloren? Ik wilde nog wel vragen of jullie bij mij pannekoeken komen eten”, zei pappa. Nou, dat wilden Sophie en Linda wel. Linda belde gauw haar moeder om te vragen of het goed was. Ondertussen trok Sophie haar jas aan en pakte haar rugzak, die zwaar was van het kistje dat erin zat.

Eenmaal thuis aangekomen ging Sophie naar haar kamer om andere kleren aan te doen. Linda hielp haar met het schoon boenen van haar gezicht, en daarna hielp Sophie pappa met het schoon boenen van zijn gezicht. De verf op pappa’s gezicht was nog een beetje nat en plakkerig. Er zat ook veel verf in zijn haar. “Nou ja”, zei hij, “dan ga ik vanavond wel een keer onder de douche voordat ik ga slapen.” Daarna gingen ze samen naar beneden om pannekoeken te bakken.

Onder het pannekoeken bakken vertelde pappa dat er iemand ziek was geworden die Zwarte Piet moest spelen. Toen had juffrouw Geelvis hem gebeld om te vragen of hij misschien kon invallen. Pappa had het niet zo druk dus dat kon wel. Hij was naar school gegaan toen Sophie al in de klas zat.

Hij kon nauwelijks uit zijn ogen kijken want de verf op zijn gezicht was nog nat en zijn oogleden plakten aan elkaar als hij knipperde. De meisjes vonden het een mooi verhaal en schaterden het uit. “Hoe zag Sinterklaas er eigenlijk uit?” vroeg pappa. “Nou”, zei Sophie, “hij had een rode mantel aan en een mijter op.” “O goed”, zei pappa, “Dan zag hij er vast heel echt uit.” De meisjes grinnikten.

Na het eten moest Linda naar huis toe. Eindelijk had Sophie tijd om het kistje te gaan bekijken. Ze ging naar haar kamer en haalde het kistje uit haar rugzak. Ze ging op haar bed zitten, dat aan vier bijna onzichtbare spinnedraden aan het plafond hing. Het kistje was van wit geschilderd me-taal, en er zat een hangslotje op. De verf was hier en daar van het kistje af gebladderd en er zat ook al flink wat roest aan het kistje. Toch kreeg Sophie het niet open. Ze morrelde aan het slotje. Het zat goed vast. Ze had een ijzerzaagje nodig of zoiets. Maar dat mocht ze niet zomaar gebruiken; dan moest ze eerst pappa vragen of het mocht. En dat kon niet want die wilde dan natuurlijk weten waar ze het voor nodig had. Peinzend staarde Sophie naar het kistje. Ze had niet in de gaten dat pappa langzaam de deur open maakte. Hij staarde verbaasd naar het kistje en ging naast Sophie op de grond zitten. “Waar heb je dat vandaan?” vroeg hij. Sophie schrok zich een ongeluk! “Hee, ik heb je helemaal niet binnen horen komen!” riep ze. “Ik schrok me wild. Kun je niet kloppen?” “Sorry Sophie”, zei pappa. “Maar hoe kom jij aan dat kistje? Ik was al bijna vergeten dat we dat heel vroeger verstopt hadden op school. Hoe heb je het gevonden?” Nieuwsgierig keek pappa Sophie aan. “Hoe lang heb je het al?” vroeg hij. Sophie slikte. Nu moest ze het hele verhaal aan pappa vertellen. Ze hoopte maar dat hij niet te boos zou worden. “Ik heb het vanmorgen uit de kelder gehaald op school, tijdens het sinterklaasfeest”, zei ze. “Weet je nog dat kleine hondje dat hier een paar dagen geleden elke keer aan de deur kwam?” Sophie vertelde alles aan pappa. Dat ze achter Kees aan gelopen was, en dat ze niet bij die vreemde meneer naar binnen was gegaan. Ze vond hem wel een beetje eng, zei ze. Pappa was te verbaasd en nieuwsgierig om erg boos te zijn. “Toen ik zo oud was als jij waren Jos en ik dikke vrienden.

We deden alles samen. We gingen bij elkaar logeren en heel vaak gingen we vissen op zaterdag in de sloot bij het weiland waar nu die grote fabriek op staat”, vertelde pappa. “De kelder van de school werd toen ook al weinig gebruikt. We speelden daar vaak verstoppertje tussen de middag. Dat mocht helemaal niet van de meesters en juffen, maar omdat het daar zo donker was konden ze ons vaak niet eens vinden als ze ons weer eens kwamen zoeken.

Dat maakte het extra spannend.

Op een dag kwam Jos met het idee om een schat te verstoppen in het nisje achter de kast. Dat nisje had hij ontdekt toen hij zich tussen de kast en de muur wilde verstoppen in de hoek van het lokaal. We hebben toen een plank achter uit de kast gewrikt en er een stuk af gezaagd zodat we makkelijk bij dat nisje konden komen. Dat was een heel gedoe want de meesters en juffen mochten het natuurlijk niet horen. We zijn dagen bezig geweest met zagen; elke dag een heel klein stukje want we konden niet hard zagen omdat ze ons anders zouden horen. Toen het eindelijk af was hebben we dat kistje gevuld met spulletjes.”

“Weet je nog wat er in zit?” vroeg Sophie nieuwsgierig.

“Jos had er een foto van zijn hond in gedaan. Hij had toen ook een kees-hondje en daar was hij helemaal dol op. Als we uit fietsen of hengelen gingen ging die altijd met ons mee. En ik heb er geloof ik een speelgoedautootje in gedaan of zoiets... Ik weet het niet precies meer. In elk geval hebben we er ook een briefje in gedaan waarop staat wie we zijn en wat je moet doen als je dit kistje vind.”

“En nu heb ik het gevonden”, zei Sophie. “Ja, dus jij mag het open maken”, zei pappa lachend. “Ik heb een ijzerzaagje nodig denk ik”, zei Sophie.

Ze rende naar beneden om een zaagje te halen.

Even later hadden Sophie en pappa het kistje open gekregen. Het was van binnen netjes afgeplakt met groen ribfluweel. Het rook een beetje muf, maar het had ook bijna twintig jaar achter de kast in dat vochtige lokaal gelegen. Dit is wat er in zat:

• Een ganzeveer die was gesneden als een pen

• Een speelgoed autootje

• Een briefje met het adres van opa en oma erop

• Een foto van een hondje dat er net zo uit zag als Kees

• Een opgevouwen poster van The Cylinderheads

• Een opgerold briefje, netjes dichtgebonden met een lintje

“Wat goed zeg, dat je dat onthouden hebt!” riep Sophie. “Dat hondje lijkt echt heel erg op Kees!” Pappa had ondertussen de poster uitgevouwen en zat er dromerig naar te kijken. “The Cylinderheads...”, mompelde hij.

“Daar was ik vroeger helemaal weg van. Ik heb al hun platen nog op zolder liggen. Duizenden kranten heb ik bezorgd om één elpee van ze te kunnen kopen.” Hij staarde naar de poster. Er stonden allemaal slecht geklede mannen op met heel veel haar. Ze hadden gitaren in hun handen en deden alsof ze heel stoer waren. “Wat een watjes”, zei Sophie. “Wacht maar tot je ze gehoord hebt!” riep pappa en hij sprong op om de elpees van zolder te halen.

“Pappa, we hebben geeneens meer een pickup hier, hoe wil je nou die elpees draaien?” zei Sophie. “Laat liever eens zien wat er op dat briefje staat! Ben je daar niet benieuwd naar?” Pappa zuchtte. “Je hebt gelijk lieverd”, zei hij. “Laten we maar snel gaan kijken.” Hij haalde het lintje eraf en rolde het briefje open. Toen schraapte hij zijn keel en las: Aan degene die dit leest. Wij zijn Jos van Dijk en Maarten Vermeer. Wij zitten allebei in de vijfde klas op deze school. Wij hebben dit kistje hier verstopt zodat mensen het vinden als de school wordt afgebroken. Wij hopen dat u ons dan wilt waarschuwen. We hebben een paar dingen in het kistje gedaan die wij heel leuk vinden. De hond op de foto is van Jos. Hij heet Max en hij is altijd heel vrolijk. En we hebben dit briefje geschreven met de veer die ook in het kistje zit. Maarten vindt deze auto heel mooi.

Het is een Ferrari. Maarten wil later ook een Ferrari. En we zijn allebei heel erg fan van The Cylinderheads. Dat is een hele gave band. Nou, nu stoppen we weer. Wilt u dit kistje brengen naar de ouders van Maarten? Want Jos gaat over een tijdje verhuizen.

Het adres is Beethovenlaan 11. Vriendelijke groeten van Jos en Maarten.

“Daar wonen ze nu nog steeds”, zei Sophie.

“Ja”, zei pappa. “Maar vertel eens, hoe zag Jos eruit? Ik heb hem al 12

jaar niet meer gezien. Ik ben wel heel benieuwd wat er van hem geworden is. Hij is niet eens bij de bruiloft van mamma en mij geweest.” Sophie keek pappa verbaasd aan. “Zijn jullie zo lang vrienden geweest dan?” vroeg ze.

Pappa staarde wat dromerig voor zich uit. “Ja”, zei hij zacht. Hij keek op zijn horloge. “Het is te laat om hem vanavond nog op te zoeken. Heeft hij nog tegen je gezegd wat je moest doen als ik het kistje open had gemaakt?”

“Nee, alleen dat ik het aan je moest geven”, zei Sophie. “Zullen we hem zaterdag gaan opzoeken dan?” vroeg pappa. Dat leek Sophie een goed idee.

De volgende zaterdag liepen Sophie en pappa hand in hand door de stad.

De sneeuw was aan het smelten en er lag overal vieze bruine derrie op de grond met plassen eromheen. In de straat waar Jos woonde hadden ze niet gestrooid dus daar was het helemaal vies en glibberig. Voorzichtig schuifel-den Sophie en pappa naar het huisje van Jos. Sophie hoopte maar dat hij thuis was. Gelukkig, toen ze aanbelden begon Kees hard te blaffen. Even later deed Jos de deur open. Hij keek van pappa naar Sophie en weer naar pappa. En toen verscheen er een brede lach op zijn gezicht. “Maarten!” riep hij en pakte pappa’s hand. “Ha Jos, tijd niet gezien”, grapte pappa, maar Sophie hoorde aan zijn stem dat hij ook heel blij was Jos weer te zien. “Kom binnen jongens”, zei Jos en trok Sophie en pappa naar binnen.

Even later zaten ze met z’n allen in de woonkamer. Kees had zijn kopje op Sophie’s schoot gelegd en liet zich aaien. Ondertussen vertelde Jos zijn verhaal:

“Jouw vader en ik waren vroeger de beste vrienden, al vanaf de eerste klas van de lagere school. We deden alles samen: huiswerk maken, vissen in het weekend, en we aten bij elkaar. Toen we later naar de middelbare school gingen bleef dat zo. We zaten op het Hoogland College, weet je nog Maarten?”

Pappa knikte. “Ja”, zei hij. “Ik weet nog dat we heel teleurgesteld waren toen we na de brugklas allebei in een andere klas terecht kwamen. Jij ging naar de HAVO, en ik moest het VWO doen, met al die moeilijke talen die je verplicht te leren kreeg.”

“Gelukkig konden we elkaar nog vaak zien in de pauzes”, vertelde Jos.

“En je vader hielp me vaak met huiswerk als ik het niet begreep. Ik vond wiskunde altijd heel moeilijk en je vader is daar heel goed in.

In ons derde jaar op de middelbare school liep er ineens een nieuw meisje in de gangen rond. Ze was nogal verlegen en het duurde weken voordat we wisten hoe ze heette. Maarten en ik waren allebei al snel dikke vrienden met haar. We gingen nog veel met z’n tweeën om, maar Maria, want zo heette ze, deed ook vaak met ons mee. Dan gingen we buiten een eind fietsen om te picknicken of we gingen bij een van onze ouders pannekoeken bakken.

Zo gingen de jaren voorbij. Omdat ik HAVO deed was ik een jaar eerder klaar met school dan Maarten en Maria. Ik wilde graag een restaurant beginnen en ging daarvoor studeren. Je vader en Maria zag ik toen minder natuurlijk, maar ze moesten wel vaak bij me langskomen om mijn nieuwe bedenksels te komen proeven. Zo bleven we goede vrienden.”

“Jos kookte altijd al heel graag”, zei pappa. “Hij kan van hele simpele dingen de lekkerste gerechten maken.” Sophie zei niets. Ze dacht na. Pappa had het bijna nooit over Maria. En hij had helemaal nog nooit over Jos verteld. Hoe kwam dat? Ze wist helemaal niet dat hij bestond voordat ze achter Kees aan naar hem toe gelopen was.

Jos ging verder: “Je vader en Maria gingen allebei in deze stad aan de Universiteit studeren. Ik was er best trots op om twee van zulke knappe vrienden te hebben. Maria kwam ook vaak bij mij eten als Maarten niet kon, omdat hij moest studeren of werken ofzo. Ik vond dat allemaal heel leuk. Pas heel laat kreeg ik in de gaten dat je vader en Maria een stelletje aan het worden waren. Ik was ontzettend jaloers op Maarten, maar wat kon ik doen? Ik wilde hem en Maria niet verliezen. We gingen nog vaak samen uit eten of andere dingen doen, maar ik voelde me vaak het derde wiel aan de wagen. Dat was geen leuke tijd.” Jos staarde voor zich uit. Sophie schonk hem nog maar een kopje thee in, wat hij dankbaar opdronk.

Pappa vertelde verder: “Op een dag besloten Maria en ik te gaan trouwen.

Ik had het haar gewoon gevraagd op de markt nadat we een harinkje hadden gegeten. Natuurlijk waren we dolblij met elkaar en we vonden dat we het meteen aan Jos moesten gaan vertellen. Hij was tenslotte onze beste vriend.

Hij woonde vlakbij, dus we zeulden onze zakken met boodschappen mee naar hem toe en belden aan.”

“Ik kan het je nu wel vertellen Maarten, maar ik was heel erg verdrietig toen ik het nieuws hoorde. Natuurlijk had ik het zien aankomen, maar ik had het gevoel dat ik in één keer twee goede vrienden verloor. Mijn wereld stortte in op dat moment. Ik wist niet zo goed hoe ik me toen moest gedragen.”

“Je gedroeg je inderdaad nogal vreemd”, zei pappa. “Je was nogal stille-tjes. We hadden niet verwacht dat je direct zou overlopen van vreugde maar een beetje meer medeleven was leuk geweest. En pas toen je zo plotseling verdween begrepen we wat er met je aan de hand was. Maar toen was het te laat om je nog op andere gedachten te brengen.” Jos beet op zijn lip. “Ik heb toen dingen gezegd waar ik later enorme spijt van had”, zei hij. “Ik wilde niet in deze stad blijven. Gelukkig had ik net mijn studie afgerond zodat ik kon gaan werken. Ik ben toen begonnen als kok op een vrachtschip. Wekenlang koken voor tien mensen op de volle zee. Het was leuk, maar soms ook wel wat saai, en af en toe had je er types bij voor wie het nooit goed was. Die liet ik dan maar voor zichzelf koken..”

“Van je ouders hoorde ik af en toe waar je was. Maria heeft je nog kaarten en brieven geschreven waarin ze je smeekte terug te keren. Ze heeft je heel erg gemist”, zei Maarten zacht. “En toen Maria overleden was ben ik dagenlang in de weer geweest om je te proberen te bereiken. Ik vond het heel erg dat je niet op de begrafenis kon zijn.”

“Ik heb al die jaren op die schepen geen enkele kaart of brief gezien”, zei Jos. “Ik leefde in een soort droom. Maar ongeveer een jaar geleden stond ik op zo’n schip te kijken naar de haven die langzaam dichterbij kwam. Het was mooi weer, en de stad zag er prachtig uit. Ik was hier twaalf jaar niet meer geweest. Ik ben na het aanmeren direct naar mijn ouders gegaan. Die waren natuurlijk dolblij me te zien. Ik heb een tijdje bij ze gewoond en toen dit huis gehuurd van een huisjesmelker. Mijn ouders hebben me verteld dat Maria kort na de geboorte van Sophie was overleden. Dat was vreselijk nieuws natuurlijk.” Hij keek pappa met tranen in de ogen aan. “Ik vind het heel erg voor je”, zei hij. “Ik ben bij haar graf geweest. Ik durfde niet naar je toe te gaan omdat ik bang was dat je boos zou zijn omdat ik je zo in de steek had gelaten.”

Zwijgend staarden de drie mensen in het kleine donkere woonkamertje van Jos voor zich uit. Kees was naast hem op de bank gaan zitten en likte zijn hand. Sophie had tranen in haar ogen. Haar vader sloeg een arm om haar schouders. “Ik was niet boos, wel heel verdietig”, zei Maarten. “Ik had ook tijd gehad om na te denken, en Maria en ik hebben natuurlijk veel over je gepraat. Maria begreep wel een beetje hoe je je moet hebben gevoeld.

Ze vertelde me vaak dingen over jou die je mij niet eens had verteld. Jullie twee waren erg goede vrienden en ik vond dat fijn, juist omdat ik bang was dat ik je anders kwijt zou raken als ik met Maria ging trouwen. En toen Maria plotseling overleed had ik niemand meer om me op te beuren. Dat was een hele moeilijke tijd. Een pasgeboren dochtertje, een nieuwe baan en geen vrienden in de buurt om me te helpen. Gelukkig waren Maria’s ouders zo goed om me de eerste jaren te helpen Sophie op te voeden.” Het was een hele tijd stil in het kleine donkere woonkamertje van Jos.

Toen vroeg Sophie zacht: “Hoe wist je dat ik de dochter van pappa ben?

En waarom heb je mij dat kistje laten halen? Waarom heb je niet gewoon aangebeld?”

“Ik was veel te bang dat je vader heel boos op mij zou zijn. Maar ik wilde hem wel graag weer zien. Dus moest ik een list verzinnen”, vertelde Jos. “Kees was een pup van acht weken oud toen ik hem van mijn ouders kreeg. Dat was een maand nadat ik bij hen in was getrokken. Ik verdenk hen ervan dat ze bang waren dat ik anders weer weg zou gaan. Nu heb ik iets waar ik verantwoordelijk voor ben zodat ik niet zomaar weer vertrek. Al snel begon ik Kees truukjes te leren, net zoals mijn vorige hondje. Ondertussen was ik bezig met een goede locatie te zoeken voor mijn restaurant. Omdat jullie dicht bij het centrum wonen kwam ik bijna elke week langs jullie huis.

Ik had je daar wel eens zien spelen. Af en toe was er een ander meisje bij.”

“Linda”, zei Sophie. “Dat is mijn beste vriendin.”

“Op een gegeven moment dacht ik: als ik Maarten was zou ik mijn dochter naar dezelfde school sturen als ik zelf op had gezeten. Dat is een typisch Maarten ding om te doen. Dus liep ik naar de school toe, en inderdaad zag ik je daar op het schoolplein. Ik hoorde daar dat de kinderen je Sophie noemden. Zo ben ik achter je naam gekomen.”

“Je had het wel verkeerd gespeld in je briefje”, zei Sophie. “Het is met PH, niet met een F.”

“Ja, dat kon ik ook niet weten natuurlijk. In ieder geval bleef ik bleef tot de lessen begonnen en je in de school verdween. Ik wilde eerst aan de juffrouw vragen om je een briefje mee te geven maar ik was bang dat ze dat niet zou willen doen. Dus moest ik wat anders verzinnen. En plotseling herinnerde ik me het kistje dat Maarten en ik verstopt hadden! Het was een gok natuurlijk, want ik wist niet of het er nog was, maar ik moest het maar proberen.”

“Waarom heb je niet gewoon een briefje in de bus gegooid?”, vroeg Maarten. “Ik wist niet wat ik op zo’n briefje moest schrijven. ‘Hallo, ik ben Jos, zullen we weer wat afspreken?’ Dat leek me zo raar”, zei Jos.

“Ik heb Kees geleerd een briefje aan Sophie te geven, en gelukkig is Sophie nieuwsgierig genoeg om achter Kees aan te gaan. Ik wilde Sophie alles vertellen maar die mag niet met vreemde mannen praten dus heb ik haar maar die plattegrond van de kelder van de school gegeven.” Pappa trok Sophie wat dichter tegen zich aan. “Grote meid”, grinnikte hij.

“Het was wel een beetje een onduidelijke plattegrond”, zei Sophie. “Er stond helemaal niet op dat het kistje achter de kast zat en dat er een losse plank in de kast zat. En het was heel vies en donker in de kelder.” “En tot overmaat van ramp was ik ook nog eens Zwarte Piet”, grijnsde Maarten.

“Het spijt me dat het je zoveel moeite kostte”, zei Jos. ”Ik wist eerlijk gezegd ook niet meer precies hoe we dat kistje verstopt hadden. Ik hoop dat je vader je niet al te veel straf heeft gegeven.” Sophie keek boos. “Ik heb huisarrest gekregen nadat je mij die plattegrond had gegeven. Ik was veel te laat thuis.”, zei ze. “Net toen ik met Linda naar de film zou. En toen ging ze met Marlies, en die is stom!” Ze mopperde nog wat na.

“Nou, dan moet ik jullie maar eens op een bioscoopkaartje tracteren”, zei Jos. “Jaaaa!!!”, riep Sophie blij. “Dan gaan we naar die nieuwe Nederlandse film, die is zóó leuk, met al die knappe jongens erin!” Maarten grinnikte naar Jos. “Ze wordt al een grote meid”, zei hij trots.

Jos keek Maarten lang aan. “Ik heb me als een idioot gedragen. Hoe kan ik zo dom geweest zijn alleen maar aan mezelf te denken en niet aan jou en Sophie? Ik was zo bang dat je me niet meer wilde zien dat ik er niet eens aan dacht dat het wel eens anders kon zijn. Ik hoop dat je me wilt vergeven...”

“Wat dacht je?”, riep Maarten. “Ik ben heel blij je weer te zien! Sophie, daar zit de beste kok van de hele stad. Eindelijk kunnen we eens lekker eten zonder naar de Chinees te hoeven gaan!”

Jos lachte door zijn tranen heen. “Nou, dan moet ik zo direct maar eens voor jullie gaan koken”, zei hij.

Sophie en de tovenaar

“Waar gaat ze nu weer helemaal heen?” dacht Sophie. Ze was met Linda aan het winkelen, en had haar al een paar keer verteld dat ze helemaal niet in dit gedeelte van de stad mocht komen van haar vader. Maar Linda wist een paar leuke kledingzaken, had ze gezegd. Inderdaad, als je van zwarte T-shirts met rare teksten hield, en armbandjes met ijzeren punten eraan, dan waren de zaken waar Linda haar heen had gesleept helemaal het einde, maar voor Sophie was er tot nu toe niet veel interessants te zien geweest. Linda kleedde zich de laatste tijd zo raar! En als Sophie met haar naar een feestje ging deed ze altijd zwarte lippenstift op, en verfde ze haar ogen helemaal zwart. Sophie begreep haar af en toe niet meer helemaal. Maar goed, ze moest altijd wel lachen om Linda’s rare ideeën en streken, en de twee vriendinnen konden het nog steeds prima met elkaar vinden. Daarom slenterde Sophie nu weer achter Linda aan. “Ik wil graag nog even daar op de hoek kijken,” zei Linda. Ze wees naar een winkel in de verte, die er op het eerste gezicht wat normaler uitzag dan de zaken waar ze tot nu toe waren geweest.

“OK, maar ik wil eerst even daar aan de overkant kijken. Ik kom zo wel naar je toe, goed?” Sophie had aan de overkant een winkel gezien met schrijfwaren. Omdat het bijna Sinterklaas was, wilde ze graag kijken of er daar iets leuks voor pappa te koop was.

“Prima, dan zie ik je zo wel.” Sophie stak de straat over, en Linda liep verder naar de kledingzaak. Even later stond Sophie in de etalage van de schrijfwinkel te kijken. Er lagen allerlei prachtige vulpennen en schrijfblokjes, maar alles was wel erg duur, vond ze. Dat kon ze van haar schamele zakgeld nooit betalen. Ze keek nog even verder, maar werd al snel opgeschrikt omdat ze Linda haar naam hoorde roepen.

“Sophie! Moet je hier eens kijken!”

Sophie draaide zich om. Aan de overkant van de straat stond Linda enthousiast naar haar te zwaaien. Nieuwsgierig stak Sophie de straat over.

Halverwege ging ze langzamer lopen. Het winkeltje waar Linda voor stond zag er interessant uit. Hij viel op in de oude straat omdat hij modern en smaakvol was ingericht, en er niet schreeuwerig uitzag. Boven het raam van de etalage hing een bord waarop met grote witte letters was geschreven:

“Fred Janszoon, tovenaar”. De etalage was wat kaal. Er lagen maar een paar voorwerpen in, en er stonden wat bordjes. Sophie was intussen op het trottoir aangekomen, en werd enthousiast vastgepakt door Linda. “Hier, moet je dit zien,” zei die. “Eeuwig brandende kaarsen!”

“Ach kom nou. Die gaan vast wel een keer weer uit,” zei Sophie.

“Ja maar hier dan. Een wegzoekend kompas. Wat is dat nu weer?” Linda wees naar een apparaatje met een wijzertje erop dat zenuwachtig heen en weer aan het bewegen was.

“Hm. Het lijkt wel of het nu de weg een beetje kwijt is,” zei Sophie.

“Maar moet je hier eens kijken: een oneindig theezakje! Hier, er staat bij:

“Kent u het probleem? U krijgt onverwacht gasten, en net als u thee wilt zetten weet u weer waarvoor u nog naar de supermarkt moest. Met dit fantastische product zijn deze zorgen ogenblikkelijk voorbij. Hiermee kunt u thee zetten zo vaak u wilt; u zult altijd een heerlijk geurige pot voor uw gasten kunnen neerzetten. Verkrijgbaar in elke gewenste smaak.” ”

“Fijn. Dan drink je de rest van je leven Earl Grey,” zei Linda met ge-fronste wenkbrauwen.

“Het lijkt mij wel handig. Mijn vader vergeet ook altijd om koffie en thee te kopen.”

“Vind je niet dat deze winkel er wat raar uitziet voor een feestwinkel?”

“Misschien moeten we eens binnen kijken?” zei Sophie nieuwsgierig. Ze duwde de deur open en stapte naar binnen. Linda volgde haar aarzelend. De inrichting van de winkel was binnenin al net zo als in de etalage: sober en smaakvol, met vele grijstinten. Wel een beetje saai, vond Sophie. Ze keek nieuwsgierig in de enige vitrinekast die het winkeltje rijk was.

“Moet je hier eens kijken,” zei Linda. “Heb je dit wel eens gezien? Een zelflezend boek! Dat is wel wat voor mijn vader, die houdt helemaal niet van lezen.” Sophie bekeek het kaartje dat naast het boek stond. Er stond op: Heeft u moeite met lezen? En wilt u toch intellectueel overko-men? Dan is dit het perfecte product voor u! Dit boek hoeft u alleen maar open te slaan. Het leest zichzelf, in een prettige stem, waarvan het timbre en tempo zijn aan te passen aan uw specifieke behoefte. U hoeft alleen nog maar lekker op uw sofa te zitten luisteren, en te genieten van uw bier.

“Nou, als je dit briefje hebt gelezen weet je dat je ook wel een normaal boek kan lezen,” zei Sophie.

“Daarom heb ik het briefje ook zelflezend gemaakt,” hoorde ze een donkere stem achter zich. Ze sprong verschrikt op.

“O! Ik had u niet gezien.” Ze draaide zich om en zag een lange magere man in een keurig pak staan.

“Sorry dat ik u liet schrikken, mevrouw. Wat kan ik voor u doen?” zei de man.

“Eeuh, we kijken even rond, als u dat goed vindt,” zei Linda.

“Ja hoor, dat is prima. Als u iets wilt weten vraagt u het maar.” Sophie en Linda keken nog wat verder de winkel rond. Ze voelden zich echter zo in de gaten gehouden door de eigenaar, dat Sophie hem na een tijdje vroeg: “Bent u echt een tovenaar?” De man knikte en stak zijn hand uit. “Jazeker! Aangenaam, Fred Janszoon. Met wie heb ik de eer?”

Aarzelend nam Sophie Fred’s hand aan. “Sophie Vermeer,” zei ze. Ze keek nog eens goed naar hem. Hij zag er helemaal niet uit als een tovenaar.

Hij had een keurig pak aan, met een stropdas, en nette schoenen.

“Ik zie je denken,” zei Fred. “Waar is zijn punthoed en zijn toverstafje?”

“Tovenaars bestaan toch helemaal niet?” zei Linda. Fred draaide zich naar haar om.

“O nee?” zei hij. “Hoe verklaar je dit dan?” Hij wees naar Linda en prevelde wat. Sophie zag dat er vonkjes tussen zijn vingers oversprongen als hij ze bewoog. Ze keek naar Linda, die stomverbaasd stond te kijken naar allemaal kleine gele vlindertjes die plotseling rond haar hoofd fladderden.

“Wat gaaf! Hoe doe je dat?” stamelde Linda.

“Magie, meisje,” zei Fred. Hij keek naar de vlindertjes, die zich nu door de hele winkel verspreidden. “Nu is het mooi geweest,” zei hij na een tijdje.

Hij stak zijn vijsvinger uit en draaide er een rondje mee boven zijn hoofd, terwijl hij weer wat onverstaanbaars prevelde. “Pof!” hoorde Sophie, en alle vlindertjes waren verdwenen.

“Ik kan je ook helpen als je problemen hebt,” zei Fred. “Hier, lees dit maar eens.” Hij drukte de meisjes een foldertje in handen. Nieuwsgierig vouwde Sophie het open. Net toen ze wilde beginnen te lezen hoorde ze een harde klap, gevolgd door het gerinkel van glas. Het leek van buiten op straat te komen. Geschrokken keek ze door het raam, en inderdaad, vlak voor de winkel waren twee auto’s tegen elkaar aan gereden.

“Nee hè, niet weer!” mompelde Fred, en hij liep naar buiten. Linda en Sophie liepen er nieuwsgierig achteraan. Buiten stonden twee mensen beteuterd naar hun auto’s te kijken. “Ik heb een bezwering op de straat gelegd waardoor mensen langzamer gaan rijden of lopen als ze in de buurt van mijn winkel komen. Maar hij werkt misschien wat té goed. Dit is al het vijfde ongeluk deze week,” fluisterde Fred de meisjes toe. Hij liep op de auto’s toe. Ondertussen doorzocht hij zijn jaszakken. “Waar heb ik hem toch?” zei hij. “Ah, daar is hij al.” Hij haalde iets dat leek op een lucifershoutje uit zijn binnenzak.

“Dag meneer, mevrouw,” zei hij tegen de eigenaars van de auto’s. “Ik ben Fred, de eigenaar van die winkel daar. Ik zal uw koetsen wel even repareren.” Hij liep om de auto’s heen om de schade goed te kunnen bekijken. De twee eigenaars keken verbaasd naar hem.

“Ah, ik zie het al. Een simpele spreuk zal voldoende zijn.” Fred zwaaide met zijn stokje. “Het zal toch geen toverstokje zijn?” dacht Sophie. Het stokje begon licht te geven, steeds feller, en plotseling sprongen er een heleboel kleine vonkjes van het stokje naar één van de auto’s. Het verbrijzelde achterlicht begon te trillen, en langzaam leek het zich weer te herstellen. Het leek een beetje op een wond die langzaam dicht groeit, maar dan sneller, vond Sophie. Na een tijdje was het achterlicht heel, en kon Fred verder gaan met de bumper van de auto. “Wat een raar ding is dat. Het helpt duidelijk niet tegen botsingen,” vond hij. “Wacht maar.” Hij raakte met zijn stokje de bumper aan. Er verscheen een grote luchtbel, die uit de bumper leek te groeien. Na een tijdje vond Fred de bel groot genoeg, en raakte hij de bumper op een andere plek aan. Zo ging hij door tot de hele bumper onder de grote zwarte bellen zat. “Ik zal ze nog even een kleurtje geven,” zei Fred. Hij raakte elke bel aan met zijn wijsvinger, en ze verschoten van kleur. Toen hij klaar was had elke bel een andere kleur: felrood, geel, goud en zilver. Fred stond er tevreden naar te kijken, maar de eigenares van de auto was er niet zo blij mee. “Waar denk je dat je mee bezig bent?” snauwde ze hem toe.

“Ik heb uw koets beter gemaakt,” zei Fred. Hij keek haar stralend aan.

“Vindt u het niet mooi?”

De mevrouw stampvoette van woede. “Nee, ik vind het niet mooi. Ik weet niet hoe je het gedaan hebt en dat interesseert me ook niet, maar je zorgt er maar voor dat het weer goed komt!” Fred keek sip naar de grond. Zijn schouders gingen wat naar beneden.

“Nou. Goed dan,” zei hij na een tijdje. Hij zwaaide weer met zijn stokje en prevelde weer wat. “Pof! Pof! Pof!” daar knalden alle bellen kapot.

“Rinkel!” daar ging het achterlicht. Fred stopte zijn stokje weer in zijn binnenzak. De mevrouw stapte in haar auto, gooide hard de deur dicht en reed weg.

Fred liet zich niet uit het veld slaan, en ging enthousiast aan de gang met de gedeukte motorkap van de andere auto. “U heeft wel een hele saaie koets,” zei hij tegen de eigenaar. “Ik zal hem eens even wat mooier maken.” Hij zwaaide weer met zijn stokje, en dit keer leek er wel water uit te komen dat zich over de hele motorkap verspreidde. De motorkap golfde en verschoot van kleur. “Zo,” zei Fred, en hij haalde het stokje weg. Toen het water was verdwenen was de motorkap veranderd in een soort bank, met zachte kussens erop. “Ziet u? Nu kunt u heerlijk op uw koets uitrusten in de zon, als u op de plaats van bestemming bent aangekomen,” zei Fred trots. De eigenaar van de auto, een keurige oudere man, keek hem met een verwilderde blik aan.

“Ik... jij... nnn...” zei hij.

“U hoeft me niet te bedanken hoor, het was een kleinigheid,” zei Fred.

De man wierp hem een donkere blik toe, sprong in zijn auto en reed weg.

Zuchtend liep Fred terug naar de winkel. Hij was Linda en Sophie helemaal vergeten. Linda trok Sophie mee. “Kom, we gaan naar huis,” zei ze. Ze liep snel weg, en Sophie struikelde achter haar aan.

“Wat een loser zeg!” mopperde Linda, toen ze de straat uit waren.

“Hoezo?”

“Heb je wel opgelet? Hij noemt auto’s koetsen, en alsof die aanrijding niet al erg genoeg was, ging hij ze nog even erger kapot maken!” Linda keek Sophie boos aan.

“Ik vind het zielig voor hem. Hij deed zo zijn best, en iedereen was boos.”

“Ik vraag me af hoe hij dat deed. Hij kan wel heel goed goochelen,” zei Linda.

“Ik ga eens bedenken of ik hem kan helpen met zijn winkel.”

“O, Sophie, doe dat nou niet! Je kan toch niet iedereen helpen die je zielig vind? Je moet niet iedereen aardig vinden die je tegenkomt!” Sophie keek Linda aan en haalde haar schouders op. “Ik vind hem aardig.

Maar ik moet naar huis. Ik ga daarheen, OK?” Ze wees in de richting van haar huis.

“OK, dan zie ik je op school wel weer.” De meisjes namen afscheid en Sophie liep alleen verder naar huis.

‘s Avonds in bed lag Sophie te piekeren. Hoe kon ze Fred helpen? Ze had niet aan haar vader verteld wat ze die middag gedaan had, want ze wilde niet dat hij wist dat ze in dat gedeelte van de stad was geweest. Hij had dat streng verboden, hoewel Sophie niet helemaal begreep waarom. Ze moest nu dus helemaal zelf verzinnen wat ze voor Fred kon doen. Dat winkeltje was niets voor hem, dat had ze wel gezien. Hij had veel te weinig spulletjes, en Sophie vond hem ook geen echte verkoper. Hij kon veel beter iets anders gaan doen. Ze knipte het licht aan en pakte het foldertje dat ze van Fred gekregen had. Nieuwsgierig vouwde ze het open en begon te lezen. Er stond in: U denkt misschien dat magie en tovenaars alleen bestaan in sprook-jes en verhalen. Niets is minder waar! Tovenaars hebben altijd bestaan, en hebben een onuitwisbaar stempel gedrukt op de we-reldgeschiedenis.

Er stond nog een heel verhaal, maar dat vond Sophie niet zo interessant. Even verderop, onder een plaatje van een tovenaar met een puntmuts, stond de tekst: Wat kan magie voor ú betekenen? Nieuwsgierig las ze verder: Het aantal situaties waarin magie uitkomst kan brengen is schier eindeloos. Ik zal u een aantal voorbeelden geven: Bent u iets of iemand kwijt? Ik ben gespecialiseerd in het terugvinden van personen of voorwerpen. Ik kan alles terugvinden, waar het zich ook bevindt, mits het nog bestaat. Mocht het door u gezochte voorwerp vernietigd zijn, of de door u gezochte persoon overleden, dan kan ik voor u de plaats en het tijdstip achterhalen waarop het gebeurde.

Bent u in blijde verwachting? Ik kan u vertellen of het een zoon of een dochter betreft!

Magie is ook zeer geschikt voor het repareren van gebroken voorwerpen of ledematen. Gegarandeerd vrijwel pijnloos!

Sophie sloeg het foldertje dicht en grinnikte. “Vrijwel pijnloos, ja ja,” dacht ze. “Ik ga liever naar een echte dokter.” Ze knipte het lichtje weer uit en dacht na. Er moest toch iets zijn waar Fred goed in zou zijn. Als hij nou eens schoonmaker werd? Aan schoonmaken had Sophie een grondige hekel. Ze snapte maar niet waarom haar vader altijd na het eten direct wilde afwassen en het aanrecht schoon wilde maken. Ook moest ze elke week haar kamer opruimen. Bah, wat vond ze dat altijd vervelend! Misschien dat Fred wel heel snel alles schoon en opgeruimd kon toveren. Maar ja, ook met magie bleef schoonmaken vervelend werk, dacht ze. Misschien was het dus toch niet zo’n goed idee. Ze piekerde nog even verder. “Hij was wel erg creatief met die auto’s,” dacht ze. “Misschien moet hij daar iets mee doen.” Ineens schoot door haar hoofd: Hondentrimmer! Dat is vast iets voor hem. Hij kan hele nieuwe kapsels bedenken, en die honden vinden het vast niet erg. Ze dacht nog even verder. Misschien hield Fred wel helemaal niet van honden.

“Nou ja, ik zal het hem toch maar eens vertellen. Wie weet vindt hij het een goed idee,” dacht ze, en even later lag ze te slapen.

De rest van de week had Sophie het erg druk met school, en had ze geen tijd om naar Fred’s winkeltje te gaan. Maar toen het weekend was ging ze weer naar hem toe. Ze probeerde Linda over te halen mee te gaan, maar die wilde niet. “Ik vind hem eng,” zei die. Dus ging Sophie maar alleen. Na een lange koude wandeling kwam ze bij Fred aan. Hij zat somber in een hoek te wachten op klanten. Toen hij Sophie zag klaarde zijn gezicht op.

“O, hallo Sophie,” zei hij. “Wat leuk dat je er weer bent.”

“Hallo. Ik kwam weer even kijken.”

“Je komt zeker niets kopen,” zei Fred verdrietig.

“Nee,” zei Sophie. Op dat moment kwam er een oudere mevrouw de winkel binnenlopen. Resoluut liep ze naar Fred toe en hield hem een nat theezakje onder de neus.

“Ik heb vorige week dit oneindige theezakje bij u gekocht, maar hij maakt nu hele vieze thee!” zei ze boos.

Fred zuchtte. “Ja, mevrouw? Welke smaak had u gekocht?”

“Nou, theesmaak. Wat dacht je dan?”

“Er zijn verschillende thee smaken mevrouw.

Maar ik zal u uw geld

teruggeven, dan kunt u een ander theezakje kopen.”

“Je denkt toch niet dat ik nog wat bij je koop hè? Hier, ik heb hier ook nog zo’n kindervisie van je. Dat leek me handig; dan zie ik mijn kleinkinderen nog eens. Mijn kinderen willen nooit meer met ze bij me langs komen.” Ze hield Fred een glazen bol onder de neus, waarin vreemde wolkjes ronddraaiden.

“Zie je? Die doet het ook al niet meer!”

Fred tuurde in de bol. “Warmt u hem wel op voordat u erin kijkt?”

“Moet dat? Hoe moet ik dat nou weten?”

“Dat staat in de handleiding mevrouw.”

“Wat moet ik doen dan, hem op de kachel zetten ofzo?”

“Nee, gewoon een tijdje uw hand erop leggen is goed genoeg.” De mevrouw legde haar hand op de bol. Sophie ging iets dichterbij staan om het beter te kunnen zien. Inderdaad verdwenen de wolkjes langzaam. Er verscheen een klein jongetje, dat in een speeltuin aan het rondlopen was.

“Wat!” riep de mevrouw. “Zijn ze weer zonder mij naar de speeltuin gegaan!” Ze tuurde in de bol, al mopperend en scheldend op haar “vreselijke schoonzoon.” Het jongetje was intussen druk bezig de trap van de hoge glijbaan op te klimmen.

“Hee,” zei Sophie, “Dat is die speeltuin aan de andere kant van de stad, bij het park! Daar gingen mijn vader en ik vroeger wel eens naartoe.” De oude mevrouw keek haar aan. “Weet je dat zeker, kindje?” Sophie knikte. Ze wist het heel zeker. De vrouw slaakte een gilletje van vreugde en rende de winkel uit. “Ik zal ze wel eens even vertellen wat ik van ze denk!” riep ze over haar schouder. Fred en Sophie keken haar na.

“Mevrouw, uw kindervisie!” riep Fred nog, maar ze was al verdwenen. “Hm,” zei Fred, “Deze bol doet het nog wel goed.”

“Hoezo?”

Fred zuchtte weer. “Ik weet niet wat het is. Er komen steeds mensen terug met dingen die ze hier gekocht hebben die ineens niet meer werken.

Ik heb al een paar eeuwig brandende kaarsen terug gekregen, en zojuist dat theezakje. En ik heb ook al wat mensen gehad van wie de kindervisie ineens hele vreemde dingen liet zien, die helemaal niet konden gebeuren.”

“O ja?” vroeg Sophie nieuwsgierig. “Wat dan?” Fred aarzelde even. “Dat kan ik je niet vertellen, dat blijft het geheim van mij en de klanten.”

“Jammer.”

Fred zuchtte weer. “Het gaat niet zo goed met mijn winkeltje.”

“Nee hè. Ik heb zitten denken. Als je een tovenaar bent kan je alles doen wat je wilt, is het niet?”

Fred glimlachte. “Nou, alles... maar wel veel ja.”

“Waarom ga je niet mensen helpen met dingen? Ik heb je foldertje gelezen, en sommige dingen die daarin staan lijken me veel leuker dan zo’n winkeltje. Alleen dat repareren van gebroken armen, dat moet je maar niet doen.”

“Ja, maar het is gegarandeerd bijna pijnloos!” Sophie moest lachen. “Daarom juist. Als je dat zegt worden mensen bang.”

“Ik vind een winkeltje wel leuk. Het is rustig werk en je hoeft er niet bij nacht en ontij voor je bed uit.”

“Maar waarom begin je dan niet een honden trimzaak ofzo?”

“Een wat?”

“Honden trimmen. Dat is als de vacht van je hond zo pluizig is geworden dat je er een heleboel haar uit moet halen. Of je moet hem scheren. Dat is heel leuk werk want je kan sommige honden hele mooie kapsels geven.”

“Ik houd niet van honden. Maar kapper is wel een goed idee.” Fred’s gezicht klaarde op. “Ja! Ik deed dat vroeger ook wel eens, als het zo uitkwam.

Ik was er altijd wel goed in, vond ik zelf. Ik zou van jou een echte diva kunnen maken, met mooie krullen...” Hij graaide in zijn zak naar zijn toverstokje.

“Mag ik?”

Sophie twijfelde. Eigenlijk vond ze het een beetje eng. Maar Fred wilde zo graag. En ze wilde altijd al graag krullen hebben; dat steile bruine haar van haar was ze wel een beetje zat. “Goed,” zei ze na een tijdje. “Maar maak het niet te gek hè, anders wordt mijn vader boos.” Fred zwaaide wat met zijn toverstokje. “Eens kijken...” zei hij. “Hoe gaan we dat aanpakken. Niet te gek, zegt ze...” Sophie zag weer de vonkjes overspringen tussen zijn vingers. “O, ik weet het al!” Hij danste wat om Sophie heen, en ze voelde een vreemd prikkelend gevoel op haar hoofd.

“Wil je er nog een kleurtje in?”

Sophie dacht even na. “Nee, doe maar niet. Ik weet niet of mijn vader dat goed vindt,” zei ze toen.

Fred wreef wat met zijn vingers door haar haren. Weer voelde Sophie het rare prikkende gevoel. “Klaar!” zei Fred. “Wacht, ik haal even een spiegel.” Hij rende de zaak uit en kwam even later terug met een spiegel, waar Sophie nieuwsgierig in keek.

“Ooo, wat heb je dat mooi gedaan! Precies wat ik wilde!” Haar gezicht was omzoomd met een mooie bos dikke krullen. “Echt prachtig!”

“Ik ben het nog niet verleerd,” zei Fred trots. “Ik ben blij dat je het mooi vindt.” Hij keek Sophie aan in de spiegel. “Ik moet je hartelijk bedanken.

Ik heb een nieuwe roeping gevonden! Ik ga meteen aan de slag!” Hij rende door de winkel heen en weer. “Hier zet ik de stoel neer, en daar een paar spiegels. En ik moet ook wat mooie posters hebben, om de zaak wat op te fleuren...”

Sophie zag wel dat Fred het plotseling erg druk had, en besloot maar weer naar huis te gaan. “Tot ziens hoor! En bedankt voor het kapsel!”

“Graag gedaan hoor! Tot ziens!” zei Fred, en hij hield hoffelijk de deur voor haar open. Sophie liep naar buiten.

“O ja,” zei ze, “dat was ik bijna vergeten. Je moet ook reclame maken.

Dan weten de mensen dat ze naar jou moeten gaan voor een mooi kapsel!”

“Ik zal erover nadenken,” zei Fred. “Prettig weekend!” Blij liep Sophie naar huis. Ze vond dat Fred haar echt hele mooie krullen had gegeven! Wat zou pappa ervan zeggen? Ze hoopte maar dat hij haar niet zou vragen waar ze dat had laten doen, en hoeveel het kostte. “Maar hij heeft het nu veel te druk om zich daarover zorgen te maken,” dacht ze.

En inderdaad, toen ze thuiskwam was pappa hard aan het werk. ‘s Avonds aten ze eten uit de diepvries, want Sophie en haar vader hadden allebei geen zin om te koken. “Goh,” zei pappa, toen ze het eten op hadden. “Wat een mooie krullen. Ik wist niet dat je naar de kapper geweest was.”

“Je hebt het ook zo druk. Ik zie je bijna nooit meer,” klaagde Sophie.

Pappa trok haar op zijn schoot en gaf haar een zoen.

“Je hebt gelijk. Ik ben een slechte vader,” zei hij. “Weet je wat? Morgen eten we lekker Chinees. En volgende week is mijn opdracht klaar. Dan gaan we wat leuks doen, OK?”

“Ja, Chinees! Dat lust ik wel,” lachte Sophie. “En gaan we dan naar de dierentuin?”

“Wat jij wil,” lachte haar vader.

De volgende dag was het zondag. Sophie en haar vader hadden tot laat in de avond een film zitten kijken, en het was al laat toen Sophie wakker werd.

Slaperig klom ze uit bed, en keek in de spiegel. De krullen waren er nog, alleen zat haar haar flink in de war. Ze pakte haar borstel en begon het haar te borstelen. “Hé!” dacht ze. De krullen sprongen als vanzelf weer netjes in model. “Da’s handig, dat scheelt een boel werk. Die Fred is echt fantastisch!” Na het ontbijt ging pappa weer aan het werk. “Jij werkt ook altijd,” zei Sophie. “Ik vind het niet leuk.”

“Tja meis, nog even doorbijten. Als mijn klant dit goed vindt, hoef ik straks een hele tijd niet meer zo hard te werken, dat beloof ik je.”

“Ik hoop het, want ik vind het maar saai hier in huis. Ik ga naar Linda hoor!” Ze zoende haar vader en liep het huis uit. Even later deed Linda de deur voor haar open.

“Oooh, je hebt krullen!”

“Ja goed hè? Heeft Fred voor me gemaakt!” Sophie vertelde Linda wat ze bij Fred had meegemaakt.

Linda bekeek haar krullen met een donkere blik. “Zo, dus jij zit erachter,” zei ze.

“Wat? Waarachter?”

“Heb je die advertenties niet gezien toen je hierheen liep?”

“Eeuh, nee, ik was aan het nadenken.”

“Moet je hier maar eens kijken.” Linda trok Sophie naar het raam en liet haar het bushokje zien dat tegenover haar huis stond. Daar hing een fleurige poster, met in grote letters de tekst: Fred Janszoon: een nieuw kapsel als bij toverslag! Daaronder zag Sophie tot haar grote verbazing en schrik een foto van haarzelf, mét de mooie krullen die ze van Fred had gekregen! Ze keek Linda met grote ogen aan. “O, nee, nu heeft hij mijn foto voor zijn advertentie gebruikt! Nu hang ik in de hele stad! Wat nu?”

“Jouw foto?” vroeg Linda verbaasd. “M´ı´n foto zal je bedoelen!” Ze tuurde naar de foto op het bushokje.

“Hé ja,” zei Sophie. “Hij veranderde even in jou, maar toen ik weer naar de foto keek zag ik mij weer.” Verbaasd keken de meisjes naar Fred’s advertentie. De foto wisselde een paar keer tussen Sophie en Linda, en bleef toen steken op Linda.

“Blijkbaar weet hij al dat jij bij Fred geweest bent,” zei Linda.

“Wat slim van Fred, om veranderende foto’s te gebruiken!”

“Hé, kijk, daar komt een meneer aangelopen. Eens kijken wie van ons hij zal zien.”

Inderdaad kwam er een meneer naar het bushokje toe. Hij wierp een vluchtige blik op de poster. De foto werd even wazig, en veranderde toen weer in Sophie. Verbaasd keek de meneer weer naar de poster. Linda en Sophie zagen hem grote ogen opzetten toen hij ineens zijn eigen gezicht zag, levensgroot, en met een mooie zwarte kuif op zijn hoofd, in plaats van het warrige bosje haar dat hij nu had. Linda kneep hard in Sophie’s hand. “Hij laat je zien met een mooi kapsel!” fluisterde ze. “Hoe zou hij dat gedaan hebben?”

Sophie slaakte een zucht van verlichting. “Gelukkig. Ik was al bang dat we overal in de stad zouden hangen. Dan had ik echt wat uit te leggen aan mijn vader.”

Linda haalde haar schouders op. “Mijn vader boeit dat helemaal niets.

Die herkent me af en toe niet eens meer, zo dronken is hij dan.” Sophie wist niet wat te zeggen. Ze sloeg een arm om Linda’s schouder. Na een tijdje zei Linda: “Ik ben benieuwd hoe lang die posters het doen.”

“Hoezo?”

“Nou. Heb je ooit iets van Fred gezien dat langer dan een dag werkt?”

“Ach kom. We kennen Fred zelf nog maar net die dagen. Wie weet is hij hier wel heel goed in.” Ze keek Linda aan. “En mijn haar zit toch ook nog goed? Dat heb ik nu ook al bijna een dag zo.”

“OK, je hebt gelijk. Ik moet niet zo negatief zijn,” zei Linda. “Zullen we nu maar huiswerk gaan maken, of een spelletje doen?” De rest van de dag brachten de meisjes door met spelen en huiswerk maken voor de volgende dag. Tegen het avondeten liepen ze samen naar Sophie’s huis, om Chinees te gaan eten. Onderweg bleven ze nog even staan bij de bushalte, om zichzelf wat beter in de poster te kunnen bekijken.

“Goh, Linda, wil je echt zo’n kapsel?” Linda had op de poster lang zwart steil haar tot ver over haar schouders, in plaats van het halflange springerige donkerblonde haar waar ze in het echt mee rondliep.

“Ja, dat lijkt me wel gaaf. Maar ik mag het niet verven van mijn moeder.”

“Misschien moet je ook naar Fred gaan.” Sophie pakte Linda bij haar arm en trok haar mee; ze had honger en wilde haar vader niet laten wachten.

“Dat jouw vader je gewoon naar Fred laat gaan begrijp ik niet. Ik vertrouw hem nog niet hoor!”

“Hij weet het ook niet,” fluisterde Sophie. “Mondje dicht hè!” Linda keek Sophie lachend aan.

“O, het brave meisje heeft stout gedaan!” grinnikte ze. Sophie keek be-schaamd naar de grond. “Ik zeg niets hoor, wees maar niet bang,” stelde Linda haar gerust.

Na het eten hielpen Sophie en Linda Sophie’s vader met het opruimen van de keuken. Daarna moest Linda alweer naar huis, want het was al laat aan het worden. Sophie’s vader ging weer aan het werk, en Sophie had mopperend de TV aangezet en lag nu verveeld op de bank wat te zappen. Plotseling ging ze rechtop zitten. Op de TV was een meneer verschenen, die kleumend voor één van de posters van Fred stond. Sophie hoorde hem zeggen:

“...poster waarop je te zien bent met je favoriete kapsel. We zijn er nog niet achter of Fred Janszoon werkelijk een kapperszaak is, af dat dit een reclamestunt is van een grote elektronica fabrikant. Het feit dat op geen van de posters die we bekeken hebben een adres vermeld staat doet het laatste vermoeden. Het is een ingenieus stukje werk, want we hebben geen enkele camera kunnen vinden in de buurt van de posters die we bekeken hebben.

Mocht u meer weten over wie Fred Janszoon is, of hoe de posters werken, dan horen wij dat graag van u.”

Het beeld versprong weer naar de nieuwslezer van het Stadsjournaal. Sophie zette de TV zachter en belde Linda.

“Hee, Linda, heb je zojuist het Stadsjournaal gezien?”

“Stadsjournaal? Het is zondag, dan moet mijn vader voetbal kijken, dat weet je toch? Wat was erop dan?”

“Die posters van Fred! Ze weten niet hoe ze werken, en ze weten ook niet wie Fred is. Ze wilden graag van mensen weten wie Fred was. Ze dachten dat het misschien reclame was van een fabriek ofzo.” Linda was even stil. “Je gaat ze toch niet bellen hè?”

“Waarom niet?”

“O, Sophie, denk na! Stel dat je vader erachter komt. Dan ben je nog niet jarig.”

Daar had Linda gelijk in. Sophie mocht veel, maar haar vader was wel streng. Als ze iets niet mocht, kan ze dat ook maar beter laten, en ze was al ver over de schreef gegaan door haar haar door Fred te laten betoveren.

“OK, ik doe niets. Maar ik ga nu wel elke avond het Stadsjournaal kijken.”

“Je hebt maar geluk met een eigen TV,” zei Linda jaloers. “Zeg, ik moet weer ophangen want mijn moeder wil bellen. Ik zie je morgen wel op school, goed?”

“Dag Linda.” Sophie hing op en staarde voor zich uit. Wat een sukkel was Fred, dat hij geen adres op zijn posters had gezet. “Wij zijn ook sukkels, want ons was het ook niet opgevallen,” dacht ze. Ze werd opgeschrikt uit haar gepeins door haar vader, die naast haar kwam zitten.

“Is het af?” vroeg ze.

“Bijna. ik heb helemaal geen zin meer om te werken. Ik ga zo naar bed.”

“Ik vind het helemaal niet leuk dat je zo hard werkt. Ik voel me best eenzaam soms.”

“Nog even doorzetten meisje. Donderdag is de grote dag; daarna doe ik een hele tijd heel weinig, dat beloof ik je.”

“Ik hoop het maar. Ik ga ook naar bed,” zei Sophie. Ze gaf haar vader een zoen en liep naar boven.

Op school spraken Linda en Sophie af dat ze voortaan elke avond naar het Stadsjournaal zouden proberen te kijken. Voor Linda was dat wel moeilijk omdat haar vader meestal ’s avonds sport of een film wilde zien, maar ze zou het toch proberen. Dus zat Sophie elke avond aan de buis gekluisterd. De eerste dagen was er niets over Fred te zien, maar op woensdag was er weer een stukje over hem op het journaal. De nieuwslezer zei:

“Afgelopen zondag berichtten wij u over de vreemde posters die overal in de stad hangen.” Sophie ging wat rechter op zitten en zette de TV wat harder. Achter de nieuwslezer verscheen één van Fred’s bekende posters.

“Het mysterie rond deze posters is deels opgelost,” meldde de nieuwslezer.

“Een reportage van Rachid Kopinsky en Martine van der Wiel.” Het beeld versprong, en nu kon Sophie Rachid zien staan voor een poster van Fred, ergens in de stad. Ze kon niet zo goed zien wat er op de poster stond, omdat Rachid ervoor stond. Hij vertelde: “Ongetwijfeld heeft u ze gezien in bushokjes overal in de stad: de posters waarvan er één hier achter mij hangt. Ze zijn opgehangen in de nacht van zaterdag op zondag. Niemand heeft dat zien gebeuren, en ook de busmaatschappij weet niet wie ze heeft opgehangen. Maar het meest wonderlijke van de posters is wel, dat ze degene die ze bekijkt laten zien, met het kapsel dat hij of zij graag zou willen hebben.

Hoe dat werkt is nog steeds een raadsel. Er zijn geen camera’s en elektronica gevonden in de posters die wij hebben bekeken. De posters lijken van gewoon papier te zijn gemaakt. Ook het antwoord op de vraag wie de posters heeft opgehangen was tot voor kort in nevelen gehuld. Tot we een tip kregen van een mevrouw uit de Noordersingel.

De camera zoemde uit, en nu zag Sophie een oudere mevrouw naast Rachid staan. “Kunt u ons vertellen wie of wat Fred Janszoon is?” vroeg Rachid.

“Jawel,” zei de mevrouw. Ze begon te lopen, en Rachid en de camera liepen mee. “Een paar weken geleden schrok ik wakker van een harde knal,” vertelde ze. “Ik keek uit het raam, en zag allemaal blauw en groen licht komen uit die richting.” Ze wees, en Sophie zag dat ze in de straat liepen waar Fred zijn winkeltje had, en waar zij en Linda hadden gelopen vlak voor ze het winkeltje ontdekten.

“Ik dacht dat er iemand aan het lassen was, want zo zag het eruit, weet je wel, dat flikkerende licht dat dat geeft?” zei de mevrouw. Rachid knikte.

“De volgende dag bleek er ineens een raar winkeltje te zijn gekomen in dat huis dat al tijden lang leegstond. Je kon er zogenaamde eeuwig brandende kaarsen kopen, en oneindige theezakjes.”

“Oneindige theezakjes?” vroeg Rachid.

“Ja, theezakjes die oneindig lang meegaan. Je kan er elke keer opnieuw thee van zetten.”

Al pratend liepen Rachid en de mevrouw verder, tot ze bij Fred’s winkeltje aankwamen. Sophie herkende het eerst niet. Fred had erg zijn best gedaan op zijn kapperszaak; het interieur zag er fleurig uit en er stonden een paar poppen met prachtig haar in de etalage. “Hier is het,” zei de mevrouw. “De zaken gingen blijkbaar niet zo goed, want hij heeft er nu een kapperszaak van gemaakt.”

Rachid stond even verbaasd naar de kapperszaak te kijken. Daarna vroeg hij aan de mevrouw: “Gaat u mee naar binnen?”

“Nee hoor, mijn haar is prima zo, dank u wel,” antwoordde die. Dus ging hij maar alleen naar binnen.

Het beeld versprong weer, en nu zag Sophie het interieur van de kapperszaak. De camera draaide langzaam van links naar rechts zodat je alles goed kon bekijken. Er stonden een paar stoelen waar mensen op konden zitten wachten als ze nog niet aan de beurt waren. Ook hingen er een paar bewe-gende posters met mooie mannen, vrouwen en kinderen erop. In het midden van de zaak stond een grote ouderwetse kappersstoel, met een grote spiegel ervoor. En verder was de zaak helemaal leeg. Er was geen potje of flesje te bekennen, en zelfs geen schaar.

Toen de camera bijna de hele zaak had laten zien kwam Fred in beeld.

Zenuwachtig in zijn handen wrijvend vroeg hij aan Rachid of die niet een mooi kapsel wilde. Sophie moest lachen; Rachid was kaal! Hoe kon Fred hem nou een mooi kapsel geven? Ondertussen was de camera weer in de richting van de spiegel bewogen die voor de kappersstoel stond. In die spiegel kon Sophie de geluidsvrouw zien staan; een grote vrouw met piekerig blond haar. “Ik wil wel een nieuw kapsel,” zei ze.

“O, prachtig!” zei Fred. Vertelt u maar wat u wilt. Alles kan.

“Martine offert zich op, dames en heren,” zei Rachid. “Een dappere vrouw.”

Martine trok zich daar niets van aan, en zei tegen Fred: “Ik zou het zo graag wat langer hebben, en met een beetje een golfje erin. Niet zo piekerig als het nu is.”

Fred keek eens even naar haar. “Hmmm, da’s moeilijk. Maar het lukt wel! Neemt u maar plaats in mijn mooie stoel.” Martine gaf haar microfoon en apparatuur aan Rachid en nam plaats in de stoel. Fred liep op haar toe en begon om haar heen te dansen, terwijl hij zijn handen om haar hoofd bewoog. Weer sprongen er vonkjes over tussen zijn vingers. Sophie keek heel goed, maar ze kon bijna niet geloven wat ze zag. Het haar leek te groeien, en het werd als vanzelf minder piekerig. Na een minuut was Fred klaar, en had Martine een mooi lang blond kapsel, met een golfje erin. Fred kamde het haar nog even, en zei toen: “Zo! Dat is dan tien euro, mevrouw.” Martine bekeek zichzelf in de spiegel. “O, dit is precies wat ik wilde! Hoe doe je dat zo snel?”

“Tja,” zei Fred. Hij keek in de camera. “Dat is nu magie, mensen.”

“Dus u beweert dat u mijn kapsel bij elkaar getoverd heeft?”

”Niet bij elkaar getoverd. Ik heb magie gebruikt om uw haar snel te laten groeien, en om de krul er een beetje uit te krijgen. Ik heb er niets bij getoverd. Het is helemaal uw eigen haar.” Het beeld veranderde weer. Sophie zag nu een shot van de kapperszaak.

“U ziet het, deze kapper beweert met magie de mooiste kapsels te maken,” zei een stem buiten beeld. “We hebben het nieuwe kapsel van Martine laten bekijken door een andere kapper, en die kon er geen extensies of andere onnatuurlijke producten in vinden.

Het lijkt erop dat Fred Janszoon de

waarheid spreekt, en dat we echt een tovenaar in de stad hebben. De komende dagen houden wij de kapperszaak aan de Noordersingel 121 goed in de gaten.” De documentaire was afgelopen, en Sophie zette peinzend de televisie uit.

“Is magie aan je hoofd niet een beetje eng?” vroeg ze zich af. Linda had wel een beetje gelijk. Die mevrouw in de winkel had ook haar eeuwig brandende kaars teruggebracht, en Fred zei zelf dat er meer mensen terugkwamen met dingen die opeens niet meer werkten. “Wanneer zou mijn kapsel zijn uitge-werkt?” vroeg Sophie zich af. Tot nu toe sprongen de krullen elke ochtend als ze haar haren kamde vanzelf weer keurig in model. “Ach,” dacht ze, “als de krullen eruit gaan knip ik er gewoon een stukje af.” Even later kwam pappa binnen. “Hé, zit je geen TV te kijken?” vroeg hij.

“Nee, ik wilde eigenlijk net naar bed gaan.”

“Ik heb mijn opdracht af. Morgen is de grote dag!” Sophie keek pappa aan. Hij zag er moe uit. “Gaat het nog wel goed met je?” vroeg ze bezorgd.

“Ik heb wel erg hard gewerkt de afgelopen weken. Ik ben bekaf.”

“Dan moet je ook maar naar bed gaan. Morgen heb je ook weer een zware dag.”

Pappa zoende haar op haar hoofd. “Je hebt gelijk.” Hij keek haar onderzoekend aan. “Ben je erg boos op me?” vroeg hij.

“Boos? Nee. Wel teleurgesteld. Je werkt steeds harder, en je hebt steeds minder aandacht voor me. Ik vind het helemaal niet gezellig meer.” Sophie’s vader zuchtte. “Als ik dit goed presenteer morgen heb ik een kans om door te breken. Dan hoef ik niet steeds maar weer te hopen dat ik misschien weer eens een opdracht krijg, maar dan komen de mensen naar me toe!”

“En dan ga je nog harder werken.”

“Ik beloof je dat ik dat niet zal doen. Ik vind het zelf ook wel mooi geweest nu.” Hij drukte Sophie tegen zich aan. “Kom op meid. We zijn allebei moe. Weet je wat we doen? Ik maak twee lekkere bekers warme anijsmelk, en als we die op hebben gaan we slapen, goed?” Sophie knikte slaperig. Ze wachtte tot haar vader terugkwam met twee grote bekers anijsmelk en twee lekkere plakken koek met roomboter. “Dank je,” zei ze. Langzaam dronk ze haar anijsmelk op. Ze voelde zich schuldig omdat ze niet aan haar vader durfde te vertellen waar ze haar krullen vandaan had. “Hij weet vast niets van Fred,” dacht ze, “Hij werkt alleen maar.” Ze nam zich voor het te vertellen als hij morgen de opdracht aan de klant had laten zien. “Hij heeft nu al genoeg aan zijn hoofd,” dacht ze. Ze kroop dicht tegen pappa aan, en even later viel ze in slaap.

De volgende ochtend werd ze wakker in haar eigen bed. Ze kon zich niet herinneren hoe ze daar gekomen was, maar ze had haar kleren nog aan dus pappa zou haar wel naar boven hebben getild. Wat raar was dat, wakker worden in je eigen bed met je kleren nog aan! Slaperig stond ze op en ging onder de douche. Toen ze beneden kwam liep haar vader door de keuken te ijsberen.

“Dag lieverd.” Hij gaf haar een zoen.

“Dag pap. Heb je me helemaal naar boven getild?”

“Ja. Je sliep zo lief, ik durfde je niet wakker te maken.”

“Heb jij een beetje goed geslapen?”

“Niet echt. Hier, ik heb al boterhammetjes voor je gesmeerd.” Dankbaar nam Sophie het bordje aan wat pappa haar aanreikte. “Zitten mijn kleren goed?” vroeg die.

Sophie bekeek haar vader eens kritisch. “Je moet geen bruine schoenen aan doen. En die das staat je echt niet, hoe vaak moet ik dat nog zeggen?”

“Hij hangt vooraan in de kast.”

Sophie zuchtte. Daar kon ze niet tegenop. “Gooi hem dan eens weg!”

“Ja Sophie.” Pappa deed de stropdas af en gooide hem in de prullenbak.

Toen rende hij de keuken uit. Sophie begon haar ontbijt op te eten. Net toen ze dat op had kwam pappa met een nette stropdas en zwarte schoenen terug.

“Veel beter,” zei Sophie. “Ik moet naar school!” Ze zoende haar vader en liep naar de gang.

“Kom je snel terug van school, dan gaan we iets leuks doen vanavond!” riep pappa haar na.

“Ja hoor!” riep Sophie. Ze rende naar boven, poetste haar tanden en ging naar school.

Toen Sophie het schoolplein op liep kwam Linda haar tegemoet rennen.

“Heb je het gezien gisteren?” riep ze.

“Ja. Jeetje, hij kan haar laten groeien!”

“Dat heeft hij toch bij jou ook gedaan?” vroeg Linda verbaasd. Ze trok aan één van Sophie’s krullen. “Zie je wel, je haar is veel langer dan vroeger.”

“Goh, je hebt gelijk. Daar had ik niet eens bij stil gestaan. Het springt elke keer vanzelf in model als ik er met een kam bij kom.”

“Zullen we zaterdag weer eens bij Fred gaan kijken hoe het gaat?” vroeg Linda.

“Eeuh, ja, da’s goed. Ik weet alleen niet of ik kan, want mijn vader moet vandaag zijn opdracht aan de klant laten zien, dus heeft hij het de rest van de week niet meer zo druk. Misschien gaan we wel leuke dingen doen.”

“Goed zeg. Mijn vader doet nooit iets. Gisteren was hij in slaap gevallen, daarom kon ik TV kijken.” Linda trok een sip gezicht. “Ik wou dat ik bij jullie kon wonen.”

Sophie legde haar hand op Linda’s schouder. “Kom op meid. Als we wat leuks gaan doen mag je echt wel mee hoor. Anders is het lang niet zo gezellig.” De bel ging en de meisjes liepen gearmd naar binnen.

Na school liep Sophie zo snel als ze kon naar huis. Ze was zo benieuwd of haar vader’s klant tevreden was! Thuis werd ze opgevangen door pappa, die haar hoog optilde en tegen zich aan drukte. “Hij was heel tevreden, en ik heb zelfs al een nieuwe opdracht van hem gekregen!”

“Goed zeg! Jij bent een superpappa. Maar eeuh... ga je nu weer zo hard werken?”

“Ik zal mijn best doen om meer tijd voor je te maken. Ik kan nu een werkster betalen om het huis schoon te maken, dat scheelt al heel veel.”

“Maar ik doe toch ook veel in huis?”

“Ja, maar dan kunnen we samen leuke dingen doen. Ik ga vanaf nu gewoon van negen tot vijf werken.”

“En nu gaan we Chinees eten hè pappa?”

“Ja, lekker. Maar eerst moet je je huiswerk maken.”

“O nee,” lachte Sophie. “Pappa is vrij en hij heeft weer tijd om over mijn huiswerk te zeuren!”

Die avond spraken Sophie en haar vader af dat ze zaterdag naar de dierentuin zouden gaan. Maar op zaterdag was het heel slecht weer; het regende en er viel af en toe natte sneeuw. Sophie belde Linda op om te zeggen dat ze maar een andere keer zouden gaan, als het beter weer was.

“Maar kom je dan even langs?” vroeg Linda. “Anders verveel ik me zo.” Sophie wilde liever thuis blijven, maar Linda smeekte haar om te komen, dus sprak ze met pappa af dat ze ’s middags even bij Linda langs zou gaan.

Dus belde ze daar een paar uur later aan. Linda kwam enthousiast de trap afgestormd en deed open.

“Ha Sophie, wat goed dat je er bent! Gaan we naar Fred?” Sophie schrok een beetje. Ze was Fred helemaal vergeten. “Eeuh, goed...”

“Ik móét hier weg. Ik word helemaal gek van die vader van mij. Hij zit me continu aan mijn hoofd te zeuren. “Heb je je huiswerk al gemaakt? Zou je niet eens normale kleren aantrekken? Heb je die repetitie al terug?” Gek word ik ervan!”

Linda schoot haar jas aan, en samen liepen de meisjes naar Fred’s kapperszaak. Daar was het ontzettend druk. Er zaten en stonden wel 15 mensen te wachten tot ze aan de beurt waren. Fred deed zijn best om iedereen snel te helpen. Hij danste om de kappersstoel heen, zoals Sophie en Linda ook al op TV hadden gezien, en de meeste mensen waren erg tevreden over wat hij deed. Soms ging er iets fout, en kregen klanten ineens groen haar, of het wilde niet meer stoppen met groeien. De mensen die stonden te kijken vonden dat erg leuk en lachten er hartelijk om. Ze vonden Fred een leuke grappen-maker. “Ze denken nog steeds dat het goocheltruukjes zijn,” fluisterde Linda in Sophie’s oor. Ondertussen deed Fred zijn best om zijn fouten te herstellen.

Dat lukte telkens weer, en klanten waarbij iets fout was gegaan hoefden niet te betalen. Sophie en Linda bleven nog een tijdje naar het spektakel staan kijken. Op een gegeven moment vond Sophie het wel mooi geweest.

“Ga je mee?” vroeg ze aan Linda. “Ik moet weer eens naar huis toe.” Op dat moment keek Fred, die net stond af te rekenen met een klant, op.

“Sophie!” riep hij. Hij rende op haar toe, en gaf haar een paar dikke zoenen op allebei de wangen. Juch! Dat vond Sophie maar niets. Met haar mouw veegde ze haar wangen af.

“Door jou ben ik nu beroemd,” zei Fred stralend.

“Nou, ik denk dat de Stadsomroep daar ook wel mee geholpen heeft,” schamperde Linda.

“Ja,” grinnikte Sophie. “Volgende keer moet je wel een adres op je posters zetten hoor.”

Fred keek beide meisjes handenwrijvend aan. “Willen jullie misschien gratis een mooi nieuw kapsel van mij, als dank?” vroeg hij.

Linda keek Sophie aan. “Ik niet, dank je,” zei ze.

“Ik ook niet. Mijn kapsel is nog steeds prachtig vind ik,” zei Sophie.

Fred keek teleurgesteld. “Maar jij hebt in de poster een heel ander kapsel,” zei hij tegen Linda.

“Ja, maar als ik daarmee thuis kom krijg ik hele erge ruzie met mijn moeder, en dat wil ik niet,” zei die.

“Maar daar kan ik ook wel wat aan doen!” probeerde Fred.

“Nee, echt niet, dank je wel,” zei Linda. “We moeten nu gaan hoor. Kom je Sophie?” Ze trok Sophie naar de deur.

“Daag, Fred,” zei Sophie voordat ze de winkel uit werd getrokken. Even later sloegen ze de hoek om en waren ze alweer bijna bij Linda’s huis.

“Ik vind hem nog steeds eng,” zei Linda. “Ik vertrouw het niets.”

“Ik wel. Mijn haar zit al best lang heel goed, en al die mensen komen blij de winkel uit. Fred doet heel erg zijn best vind ik.”

“Hmm.” Linda voelde nog eens aan Sophie’s haar. “Ik kan er niets raars aan ontdekken. Maar toch ga ik niet bij Fred naar de kapper.” De volgende dag gingen Sophie en pappa bij pappa’s vriend Jos eten.

Jos was heel benieuwd hoe het ging, omdat hij al een tijd niets meer van ze gehoord had. Hij had een overheerlijke maaltijd gekookt, en Sophie en haar vader hadden gegeten tot ze geen pap meer konden zeggen. Na het eten praatten ze nog even gezellig na. Jos’ hondje Kees klom naast Sophie op de bank en liet zich achter zijn oortjes krabben. Toen het voor Sophie tijd begon te worden om naar bed te gaan liepen ze langzaam naar huis. Het was een heldere nacht en heel koud. Heel ander weer dan de dag ervoor. “Kijk,” zei Sophie’s vader, terwijl hij naar de lucht wees, “de maan is al bijna vol, zie je dat?”

Thuisgekomen rolde Sophie meteen in bed. Ze sliep de hele nacht door en werd uitgerust wakker. Vrolijk sprong ze haar bed uit. Toen ze na het douchen haar haar kamde, wilde het niet meer zo mooi in model komen als voorheen. Ze bekeek zichzelf eens goed in de spiegel. “Mijn haar wordt lang.

Misschien moet ik er weer eens een stukje af laten knippen,” dacht ze.

Toen ze beneden kwam had haar vader het ontbijt al klaargemaakt. “Dag Sophie!” zei hij vrolijk.

“Dag pappa.” Sophie gaf hem een zoen en nam een paar flinke slokken melk. “Lekker!”

“Weet je wat ik ga doen vandaag? Ik ga het hele huis schoonmaken!” Sophie keek verbaasd op van haar boterham met jam. “Maar je ging toch een werkster nemen? Dan hoef je toch het huis niet schoon te maken?”

“Maar ik kan die werkster toch niet in deze bende laten schoonmaken?”

“O, pa!” riep Sophie, en ze rolde met haar ogen. “Daar is zo’n werkster toch voor?”

“Nou, ik vind dat het er hier een beetje netjes moet uitzien als ze komt.

Bovendien, ik heb nog geen werkster want ik ben nog niet begonnen met zoeken. Dus maak ik het nu eens lekker netjes en schoon.”

“Nou, goed. Maar ik ga naar school.”

“Eerst je eitje opeten!”

“O, heb je een eitje? Wat lekker!” Samen aten Sophie en pappa hun ontbijt op, en daarna ging Sophie naar school.

De dagen verstreken, en op donderdag kwam Linda ineens op school met een heel mooi nieuw kapsel! In plaats van haar normale donkerblonde haar had ze nu steil bruin haar tot op haar schouders. Sophie kon haar ogen niet geloven.

“Goh, Linda, ben je naar Fred geweest?”

Linda draaide een rondje voor Sophie. “Goed hè. Vind je ’t mooi?”

“Ik kan het bijna niet geloven. Je vond Fred toch eng?”

“Ja, maar mijn moeder was er ook geweest, en bij jou zit het nog steeds goed, dus toen dacht ik: “Ik ga ook maar.” ”

“Het is prachtig.” Sophie voelde er eens aan. “We lijken wel zusjes nu.” Linda moest giechelen maar zei niets.

De rest van de week verliep saai. De meisjes hadden het erg druk op school, want de meester had allemaal ingewikkelde opdrachten verzonnen.

Linda moest erg wennen aan haar lange haar. Het hing overal in, en ze zat er de hele dag met haar vingers door te strijken. En elk moment dat het even kon verdween ze naar het toilet om te kijken of het wel goed zat. Ze was er apetrots op, dat zag Sophie wel. Ze was blij voor Linda. Die was weer een stuk vrolijker, en klaagde ook minder over haar vader.

Zo gingen de dagen voorbij. In het weekend hadden de meisjes geen tijd om bij elkaar te spelen; ze moesten huiswerk maken. Op maandag hadden ze een repetitie. Vooral Linda was daar erg zenuwachtig over, maar ze dacht toch dat ze hem wel goed gemaakt had. Vrolijk liep Sophie naar huis. Ze ging op tijd naar bed, want ze was moe van het leren en de spanning van de repetitie. De volgende dag werd ze al vroeg wakker. Ze wreef haar ogen uit. “Hé,” dacht ze, “wat voelt mijn haar vreemd aan.” Slaperig stond ze op en liep naar de spiegel. Plotseling zette ze grote ogen op. “Wat is er gebeurd vannacht?” dacht ze. Haar mooie grote krullen waren verdwenen, en in plaats daarvan had ze een hele dikke bos heel kleine krulletjes gekregen!

“O, nee! Zou Linda dan toch gelijk hebben?” dacht ze. Ze pakte een kam en probeerde de krulletjes uit het haar te krijgen. Dat was bijna onbegonnen werk, maar toen ze een hele tijd later klaar was hing het haar slap en steil tot over haar schouders. Blij sprong ze onder de douche, maar het haar was nog maar net nat geworden toen het alweer helemaal in elkaar krulde. Ze droog zich af en keek in de spiegel. Het leek wel kroeshaar wat ze had. Ze kleedde zich piekerend aan. “Ik moet maar weer naar Fred gaan na school,” dacht ze. “Wat zal pappa zeggen? O, die is vast heel boos!” Langzaam liep ze naar beneden. In de keuken stond pappa.

“Waar blijf je nou? Het... Wat is er met jou aan de hand?” riep hij verbaasd.

“Ik... mijn haar...” Snikkend vertelde Sophie het hele verhaal. Haar vader hoorde haar zwijgend aan. Toen ze klaar was stond hij een hele tijd naar haar te kijken.

“Ik weet niet of ik je nu moet straffen of troosten,” zei hij boos. “Een tovenaar! Ben je gek geworden? Dat had je wel even mogen vragen!” Sophie zei niets. Ze wist niet wat te zeggen.

“En Linda? Is die ook bij die Fred geweest?”

“Ja, donderdag pas. Die vertrouwde het niet zo.”

“Hm. En waarom toen ineens wel?”

“Haar moeder was er ook naartoe geweest. En bij mij bleef het heel lang goed zitten, dus...”

Zwijgend keek pappa Sophie aan. “Jij hebt ook wel de raarste dingen,” zei hij toen. “Weet je wat? Ik haal jullie vanmiddag wel met de auto van school op, en dan gaan we samen naar Fred. Ik moet eens even een hartig woordje met hem, en met Linda spreken.”

“Ik zal het niet meer doen,” stamelde Sophie.

“Nee, dat wil ik best geloven, dat je het niet meer zal doen. Die Fred kan zijn zaak wel op zijn buik schrijven als al zijn klanten zo’n kapsel krijgen. Ga nu maar snel naar school, want je bent al bijna te laat.” Langzaam en verdrietig liep Sophie naar school.

“Het is mijn eigen

schuld,” dacht ze. “Ik had naar Linda moeten luisteren. Dan was Linda zelf ook niet naar Fred gegaan. Hoe zou zij eruit zien? Misschien is er bij haar nog niets gebeurd. Ze heeft het nog niet zo lang.” Al piekerend liep ze verder. Toen ze bijna bij het schoolplein was kwam ze Frans tegen. Die bekeek haar met grote ogen, en begon toen hard te lachen.

“Hahaha, Sophie heeft een kroeskop!” Sophie wist beter dan terug te schelden. De laatste keer dat ze Fransje op zijn nummer zette liep hij naar de juf en kreeg z´ı´ straf in plaats van hij! Ze liep dus maar snel door. Fransje liep achter haar aan. “Kroeskop! Kroeskop!” schreeuwde hij.

Op het schoolplein bleek Sophie niet de enige die naar Fred was geweest.

Maret, een jongetje dat een klas lager zat dan Sophie, had ineens fel rood haar in plaats van zijn mooie zwarte krullen, en meester Verschuur was plotseling helemaal kaal! Het zag er erg grappig uit, maar Sophie durfde niet te lachen want ze was bang dat de meester dan boos werd. Maar ze kreeg wel een idee. Ze draaide zich om en greep Fransje, die nog steeds achter haar aan liep, stevig vast. “Als je nog één keer kroeskop tegen me zegt, ga ik naar meester Verschuur,” siste ze hem toe. Ze duwde hem van zich af, en liep naar binnen.

Linda was niet in de klas, en toen het pauze was vroeg Sophie aan de juf of ze haar even mocht bellen. Dat mocht. Zenuwachtig draaide ze het nummer. De bel ging heel lang over, en toen Sophie het al bijna op wilde geven kwam Linda aan de lijn.

“Hee, hoe gaat het met je?”

Linda snikte wat. “Ik heb groen haar! En het is ook heel lang geworden!

Die Fred is een prutser! Ik voel me zo vies!”

“Ik ook. Ik heb ineens allemaal kleine krulletjes. Fransje riep de hele tijd ‘kroeskop!’ tegen me. Maar meester Verschuur, die is helemaal kaal geworden! En er was nog een jongetje, die had ineens rood haar in plaats van zwart.”

“Jeetje! Wat zou er gebeurd zijn?”

“Ik weet het niet, maar mijn vader haalt ons op na school en dan wil hij met ons langs Fred gaan.”

“Mijn moeder is al naar hem toe gelopen, maar zijn zaak is dicht en er staan heel veel boze mensen voor, zei die.”

“Hij durft natuurlijk niet naar buiten te komen.”

“Het is een lafaard!” zei Linda boos. “Ik kan nog steeds niet geloven dat ik erin getrapt ben.”

“Ja. Ik hoop dat het allemaal weer goed komt. Ik heb geen zin om mijn hele leven met dit kapsel te lopen...”

“Wat dacht je van mij dan?” Linda snikte weer.

“He Linda, ik moet ophangen. Je moet de groeten van juffrouw Geelvis hebben. Ik zie je vanmiddag, goed?”

“OK, tot ziens!”

Sophie hing op. Arme Linda. Die kon er al helemaal niet tegen als er iets met haar was. En groen haar hebben leek Sophie ook niets.

Aan het eind van de middag, toen de school bijna afgelopen was, zag Sophie pappa al komen aanrijden met de auto. “Hij is echt boos,” dacht ze bang. “Ik hoop dat hij zich weet te beheersen tegen Fred en Linda.”

“Sophie, let je op? Je moet je huiswerk nog opschrijven,” zei de juffrouw.

Snel schreef ze haar huiswerk in haar agenda. Terwijl ze daarmee bezig was ging de bel.

“Wil je dit vanmiddag even aan Linda geven?” vroeg de juf. “Je gaat toch zo naar haar toe?” Ze gaf Sophie een netjes opgevouwen papiertje.

“Ja, goed,” zei Sophie verward. “Tot morgen!” Ze nam het papiertje aan en liep snel de klas uit. Pappa zat ongeduldig te wachten in de auto.

“Zo, ben je daar? Waar is Linda?”

“Die is niet geweest vandaag. Ik heb haar gebeld. Ze heeft groen haar, zei ze!”

“O, dat is niet leuk voor haar. Dan gaan we maar even naar haar toe. Ik wil graag even met haar moeder praten.”

Zwijgend reden Sophie en haar vader door de stad. Gelukkig was er vlakbij het huis van Linda een parkeerplaatsje vrij. Pappa parkeerde de auto, en even later stonden Sophie en hij voor Linda’s deur. Ze belden aan, en Linda deed open. Ze leek wel een zeemeermin met haar lange lichtgroene haar! Sophie en Linda keken elkaar met open mond aan.

“Ik weet niet wie van jullie het slechter getroffen heeft,” zei Sophie’s vader.

“Maar Linda, dit is toch bijna wat je wilde? Het is alleen groen in plaats van zwart!”

“Ja, en jij wilde krullen, en moet je nu eens kijken. Zoveel krullen heb ik nog nooit gezien!” Giechelend liepen de meisjes naar boven. Sophie’s vader liep er hoofdschuddend achteraan. Bovenaan de trap stond Sophie’s moeder hen op te wachten. Zij had een prachtig kort kapsel met allemaal zwarte en witte lokken. “Dag meneer Vermeer. Wat een verrassing, ik zie u hier bijna nooit.”

“Nee, dat klopt. Maar dit is wel een bijzondere omstandigheid. Zou ik u en uw man misschien even onder vier ogen kunnen spreken?”

“Jazeker. Mijn man is naar het arbeidsbureau, dus u zult het met mij alleen moeten doen. Meisjes, nemen jullie maar even wat limonade mee naar Linda’s kamer.”

Sophie en Linda liepen naar boven. “Wat zou hij met mijn moeder willen bespreken?” vroeg Linda. Sophie wist het ook niet. Ze keek peinzend naar buiten. Fred’s poster in het bushokje deed het niet meer, en liet alleen nog wat wazige vlekken zien die langzaam van vorm en kleur veranderden.

“Je moeder’s kapsel ziet er niet eens zo gek uit,” zei ze. “O, ik moest je dit geven van de juffrouw.”

Linda nam het papiertje aan en vouwde het nieuwsgierig open. “O, wat leuk, ze wenst me beterschap!”

“Nou, ik hoop maar dat we Fred zodirect te pakken krijgen.” Linda keek Sophie meewarig aan. “Ik mag niet met jullie mee van mijn moeder. “Ik wil niet dat je daar nog een stap over de drempel zet,” zei ze tegen mij.”

“Jammer. Dan moeten we alleen gaan. Mijn vader is echt heel boos. Ik hoop wel dat hij zich kan beheersen.”

“Hij zag er niet erg boos uit.”

“Wacht maar, ik ken hem beter dan jij.” Op dat moment kwam Linda’s moeder binnen.

“Sophie, je vader zit op je te wachten. En Linda, kan ik jou even spreken?

Kom, we gaan naar beneden.” Samen gingen ze de trap af, en Sophie liep met haar vader de tweede trap af naar de voordeur.

“Tot ziens!” riep ze.

“Daag,” zeiden Linda en haar moeder, en Sophie deed de deur in het slot.

“Die kant op,” zei Sophie tegen pappa. Zwijgend liepen ze naar Fred’s kapperszaak. Daar stonden nog steeds vele mensen zich voor de deur te verdringen.

“Jullie hebben het nog getroffen, als ik dat zo zie,” zei pappa. Inderdaad.

Wat een vreemde kapsels hadden ze! Er was een meneer bij met heel lang haar dat aan de ene kant van zijn hoofd wit was, en aan de andere kant donkerpaars. En een hele deftige mevrouw met een hanekam. Sophie zag ook Maret met zijn vader ergens aan de kant staan. Pappa drong zich door de menigte naar de deur van de winkel. Hij trok Sophie achter zich aan. Ze tuurden naar binnen, maar daar was het donker en stil.

“Wat een lafaard dat hij zich nu niet laat zien,” zei pappa boos. Sophie stond door het raam te turen of ze achterin de winkel misschien iets kon zien bewegen. Maar nee hoor, helemaal niets. Plotseling hoorde ze boven zich een raam open gaan.

“Sophie!” riep een stem. Ze keek naar boven. Daar stond Fred uit het raam te leunen. Hij had een rond dingetje in zijn hand, dat hij naar beneden liet vallen. Behendig ving Sophie het op. Boven zich hoorde ze het raam weer dicht gaan.

“Wat heb je daar?” vroeg pappa. Hij keek nieuwsgierig naar wat Sophie in haar hand hield.

Het was een rond dingetje met een pijtje erin, dat hardnekkig naar de hoek van de straat bleef wijzen, hoe Sophie het ook draaide.

“Ik weet wat het is! Het is een wegwijzer! Die had Fred in zijn winkel liggen toen hij nog geen kapperszaak had. Ik denk dat hij wil dat we het pijltje volgen.”

Pappa keek bedenkelijk. “Wie zegt dat dit ding goed werkt?”

“Als hij ons de gracht in stuurt kunnen we toch gewoon naar huis gaan?” vroeg Sophie.

“OK, we gaan het pijltje volgen. Ik wil die Fred wel eens zien.” Zwijgend liep Sophie naast haar vader de straat uit. Pappa mompelde af en toe wat. “Tovenaar, hah! Een prutser is het,” zei hij. Aan het eind van de straat wees het pijltje plotseling naar rechts.

“Het werkt!” zei Sophie.

“Goed, we gaan rechtsaf.”

Na een eindje lopen wees het pijltje weer naar rechts, een steegje in. Sophie liep achter haar vader aan tussen twee rijen schuttingen, tot er ineens een deur open ging. “Kom snel,” zei Fred, en ze volgden hem naar de achterkant van zijn huis. Net als de voorkant zag dat er keurig uit. De kozijnen hadden een frisse witte kleur, en het kleine tuintje was netjes aangeharkt. Sophie had echter niet zoveel tijd om rond te kijken want Fred duwde haar en haar vader de keuken in. Daar stonden mooie nette kastjes, en de keuken had een mooie vloer, maar het viel Sophie al snel op dat er helemaal geen koelkast of fornuis waren. Er was helemaal niets om mee te koken. Wel stond er een tafeltje waarop een pak melk, een stuk kaas en een pakje boter lagen. Het tafeltje was omringd door een vreemd blauw schijnsel. Sophie liep er nieuwsgierig naartoe en voelde eens aan het pak melk. Het was koud!

Ondertussen stonden Fred en pappa elkaar vreemd aan te kijken. “Ik denk dat ik jullie wel het een en ander mag uitleggen,” begon Fred.

“Dat zou ik denken ja. Hoe haal je het in je hoofd om te experimenteren op minderjarige meisjes!” riep pappa kwaad.

Fred zuchtte diep en ging op een stoel aan de eettafel zitten. “Ik dacht echt dat ik nu eindelijk iets gevonden had wat ik goed kon en waar iedereen blij mee was. Eerst het tovenaarswinkeltje, en daarna de kapperszaak. Maar elke keer als het volle maan is gebeurt er weer wat vreemds.” Sophie keek Fred verbaasd aan. Ze kroop op de stoel tegenover Fred.

“Hoe komt dat?”

“Ik zal beginnen bij het begin.” Fred wachtte tot pappa ook op een stoel was gaan zitten, en vertelde: “Ik kom uit een tijd heel lang geleden. Ik was, net als mijn vader, en mijn vader’s vader, naar de tovenaarsschool geweest, en was een goede leerling. Ik had alleen een hekel aan al dat gedoe en die geheimzinnigheid die om het beroep van tovenaar hingen. Tovenaars liepen toen altijd in lange gewaden met maantjes en sterretjes erop geborduurd, en ze hadden puntmutsen op. Dat was nergens voor nodig, en ik wilde laten zien dat het ook anders kon. Dus begon ik een winkeltje zoals ik ook hier had, toen ik jou ontmoette.” Hij keek Sophie aan, en vervolgde:

“In het begin liep mijn winkeltje goed. Mensen vonden mijn aanpak verfrissend en nieuw. Ik werd gevraagd om met allerlei dingen te helpen.

Ik heb zelfs nog geholpen met de bouw van de kerk in deze stad. Maar na een jaar of twee opende een andere tovenaar vlak bij mij zijn zaak. Het was een studiegenoot van mij, aan wie ik een enorme hekel had. Hij had wel een puntmuts op en een lange jas aan, en al snel liepen vele van mijn klanten naar hem toe.”

“Da’s ook niet aardig van ze,” zei Sophie verontwaardigd.

“Nee,” zei Fred. “Maar mensen waren toen nog veel bijgeloviger dan nu.

Hij vertelde ze dat als je de juiste rituelen gebruikte, de tovertruucs beter werkten. Hij wist net zo goed als ik dat dat niet waar is. Het gaat erom dat je de magische krachten op de juiste manier bundelt en richt, en dan kan je er alles mee doen wat je wilt. Wat dat betreft verschilt magie niet zoveel van wat jullie elektriciteit noemen. En jullie voeren ook niet eerst een raar ritueel op voordat je de stofzuiger aan zet, of wel? In ieder geval, ik verloor een boel klanten aan die vent, en op een gegeven moment bedacht ik dat ik maar beter ergens anders mijn geluk kon proberen. Willen jullie misschien iets drinken?”

“Nou, lekker,” zei Sophie. Pappa begon te protesteren, maar voordat hij wat kon zeggen hief Fred zijn hand op.

“Geen magie, ik weet het. Sophie, er staat cola en nog wat andere fris-drank in de kast daar. Pak maar wat glazen en schenk je vader en ons maar even wat in.”

Sophie deed wat haar gevraagd was. Haar vader bekeek zijn glas met argusogen, maar kon er niets vreemds aan ontdekken. Hij nam dus maar een slokje.

“Met het bouwen van de kerk had ik genoeg geld verdiend om mijn winkel te kunnen sluiten en een studie aan de universiteit te doen. Ik verdiepte mij in tijdreizen. Dat was altijd al een hobby van me geweest, en nu kon ik er eindelijk meer van leren. Na een tijd oefenen en proberen kon ik voorwerpen naar de toekomst sturen, en toen ik zeker wist dat ik het goed kon, probeerde ik de toverspreuk voor tijdreizen op mezelf. Ik wilde een tijd vinden waarin mensen niet meer zo bijgelovig waren, en daar weer een nieuwe zaak beginnen.”

“En toen kwam je hier terecht,” zei Sophie.

Fred dronk in één teug zijn glas leeg. “Ja. Ik vond dit pand leeg staan en begon er mijn winkeltje. Ik vond het wel wat vreemd dat er helemaal geen andere tovenaars in de stad waren. Eerst dacht ik dat de tovenaars al die apparaten maken die jullie overal voor gebruiken. Maar al snel had ik in de gaten dat daar helemaal geen magie aan te pas komt. Hoe ze dan wel werken begrijp ik helemaal niet. Weten jullie dat?” Hij keek Sophie en haar vader nieuwsgierig aan.

“Elektriciteit,” zei pappa. Hij keek Fred onderzoekend aan. “Wat is magie dan volgens u precies?”

“U gelooft nog steeds niet dat magie bestaat hè? U zult het toch moeten accepteren. Hoe denkt u dat de piramides gebouwd zijn? Ik heb zelf geholpen met het bouwen van de kerk in deze stad. Zonder magie hadden we nooit het dak erop gekregen.”

Pappa zweeg en liet Fred verder gaan met zijn verhaal.

“Ik begon dus mijn winkeltje. Maar al snel kwamen er mensen terug met dingen die in mijn oude tijd altijd prima werkten. Eeuwig brandende kaarsen horen helemaal niet uit te gaan, en ook met de kindervisies die ik toen verkocht waren mensen erg tevreden. Nu doen ze vaak de raarste dingen als ze een tijdje in gebruik zijn geweest. Mijn winkeltje werd steeds minder bezocht. Ik legde een bezwering aan zodat mensen hem langzamer voorbij zouden lopen. Dat hielp wel iets.”

“En toen kwamen Sophie en Linda langs,” zei pappa.

“O, heet je vriendin Linda?” vroeg Fred. Sophie knikte. Fred stond op en haalde een pak koekjes uit de kast. “Heb ik gisteren in de supermarkt gekocht. Geen magie,” zei hij, terwijl hij pappa aankeek. Hij deelde koekjes uit en vervolgde:

“Sophie kwam later terug en stelde me voor een kapperszaak te beginnen.” Pappa wierp Sophie een donkere blik toe, maar hij zei niets. Hij was nog steeds boos, dat kon Sophie wel zien. Ook zag ze dat hij nog niet overtuigd was door Fred’s verhaal. Fred ging verder: “Ik maakte de posters, en er kwamen steeds meer mensen naar me toe. Alles ging goed, en ik voelde me een held. Eindelijk was ik beroemd en werd ik weer gewaardeerd! Ik kon nu een echte tovenaar zijn zonder in een apenpakje rond te lopen.” Sophie’s vader nam een hap van zijn koekje en vroeg: “Maar wat ging er nu precies fout? Er staan daar mensen voor de deur die er nog heel wat erger aan toe zijn dan Sophie.”

Fred zuchtte weer eens. “Het heeft me wat moeite gekost, maar ik denk dat ik het weet. In jullie tijd is er zo weinig magie, dat alle magie die ik in die eeuwig brandende kaarsen en jullie kapsels heb gestopt snel weglekt. In mijn tijd had je van dat weglekken veel minder last. En als er dan iets langskomt wat van zichzelf een sterke magie in zich heeft, zoals de volle maan, dan gaat het fout. Dan raakt alles in de war, en dat is wat er nu gebeurd is. Ik had het van tevoren kunnen voorspellen als ik wat langer had nagedacht.”

“Mooi is dat,” zei Sophie boos. “Je hebt een heleboel mensen blij gemaakt met een dode mus!”

“Ja,” viel pappa haar bij. “Sophie’s vriendin is vandaag niet naar school geweest omdat ze zich schaamde voor haar kapsel. Wat denk je daaraan te gaan doen?”

“Ik durf er niets aan te doen. Elke keer als ik magie gebruik kan het volgende maand weer mis gaan. Bijna alle kapsels die ik heb gemaakt worden met magie bij elkaar gehouden.” Fred keek Sophie aan. “Bij jou heb ik krullen gemaakt die zonder magie niet konden blijven zitten. Dat is met de volle maan een beetje doorgeslagen zo te zien. Maar ik beloof je: alle mensen die ik heb behandeld hebben over twee weken, als de maan oud is, hun oude kapsel terug.”

“Hé, maar wacht eens,” zei pappa ineens. “Jij zegt dat de magie die je gebruikt altijd weglekt. Maar je hebt ook verteld dat je geholpen hebt bij het bouwen van de kerk. Maar waarom is die dan nog niet ingestort?” Hij keek Fred grijnzend aan, alsof hij wilde zeggen: “Red je hier maar eens uit.”

“Heel simpel. We wilden niet een gebouw maken dat we continue moesten onderhouden door er nieuwe magie in te stoppen. Bovendien kost het overeind houden van zo’n groot gebouw behoorlijk veel moeite. Dus hebben we alleen magie gebruikt om het dak erop te zetten. De kerk houdt zichzelf overeind.” Fred staarde dromerig voor zich uit. “Ja, dat was me een klus.

Maar het is uiteindelijk goed gelukt.”

“Wat ga je nu doen?” vroeg Sophie.

“Ik wil een andere tijd gaan zoeken, eentje waarin meer mensen aan magie doen. Ik weet dat ik een goede tovenaar ben, maar zelfs een hele goede tovenaar kan niet in zijn eentje de wereld veranderen. Dus ik moet op zoek naar collega’s.”

“Ga je terug naar je eigen tijd?” vroeg Sophie.

“Nee meisje, dat gaat helaas niet. Je kan alleen maar naar de toekomst reizen. Dus ik ga hier en daar wat rondkijken tot ik een geschikte tijd gevonden heb.” Fred leunde achterover in zijn stoel.

“Ga je nog wat zeggen tegen die mensen die aan de deur staan te ram-melen?” vroeg pappa.

“Wat moet ik ze zeggen? Ze geloven me toch niet meer. Ik heb ze wel horen roepen hoor! Ze vinden me een bedrieger en een charlatan.”

“Nou. Dat ben je toch ook? Je kan op zijn minst uitleggen wat er gebeurd is.”

“Nee hoor. Ik ga daar niet naar buiten.”

“Je durft niet hè?” vroeg Sophie.

“Nee. En nu wordt het tijd voor jullie om te gaan. Ik moet mijn reis voorbereiden.” Fred stond op.

“Hoho, dat gaat zomaar niet,” zei pappa. Hij stond ook op en keek Fred heel boos aan. Die haalde diep adem.

“Jawel hoor,” zei hij, terwijl hij pappa strak aankeek. “Oh, oh, als dat maar goed gaat,” dacht Sophie.

“U gaat nu naar huis,” zei Fred rustig. Hij liep om de tafel heen naar de keukendeur. Toen hij die vastpakte zag Sophie weer kleine vonkjes overspringen tussen zijn vingers. Tot haar verbazing liep haar vader achter Fred aan, en door de deur de tuin in. Sophie volgde hem op een drafje. “Dag Sophie,” zei Fred.

“Mooi is dat,” foeterde pappa toen Fred de deur achter hen dicht had gedaan. “Hij laat al die mensen gewoon in angst zitten!” Hij beende door de tuin en het steegje richting de straat.

Sophie rende achter hem aan.

Nog voordat ze goed en wel bij de straat waren aangekomen hoorden ze een harde knal. Het leek wel of er een dikke boom doormidden knapte! Ook zagen ze een korte felgroene lichtflits. Pappa bleef plotseling stokstijf staan, en Sophie botste tegen hem op. Er volgden nog wat knetterende geluiden en felle lichtflitsen.

“Dat kwam van Fred’s huis!” riep Sophie, toen het weer rustig was en ze wat van de schrik was bekomen. Snel renden ze terug naar het huis.

Voorzichtig openden ze het deurtje in de schutting en keken de tuin in. Daar stond het huis. Het leek plotseling veel donkerder binnenin. Sophie liep langzaam de tuin in, naar de keukendeur waardoor ze zojuist naar buiten waren gelopen. Haar vader bleef op een afstandje staan kijken. “Sophie, kom terug! Het is gevaarlijk,” zei hij bezorgd, maar ze luisterde niet. Even later kwam hij achter haar aan. Ze pakte zijn hand vast.

“Kijk! De kozijnen zijn helemaal afgebladderd, zie je dat?” zei Sophie.

Het huis zag eruit alsof het in geen jaren een lik verf had gezien. De ramen, die zojuist nog helemaal schoon en doorzichtig waren, waren nu bedekt met een dikke laag stof en vuil. De kozijnen waren verrot. Sophie drukte haar neus tegen het raam en keek naar binnen. Daar zag ze niets dan een kale lege vieze ruimte met hier en daar een oude vermolmde kartonnen doos. Verstofde spinnenwebben hingen aan het plafond en in de hoeken.

“Het lijkt alsof het al jaren leeg staat,” zei pappa.

Sophie zei niets. “Het is net een droom,” dacht ze. Ze keek de tuin rond, waar overal onkruid groeide. “Straks word ik wakker en dan is het allemaal niet waar.” Ze voelde eens aan haar haar. Jawel, ze had nog steeds die rare krulletjes. Het was dus geen droom. Ze pakte pappa’s hand en trok hem mee, terug naar de auto.

Onderweg naar huis waren Sophie en haar vader erg stil. Ze dachten allebei aan de rare dingen die ze hadden meegemaakt. “Ik vind het zwak van hem dat hij zomaar weg gaat zonder die mensen gerust te stellen,” zei Sophie.

“Hij kon niet tegen zijn verlies,” zei pappa. Hij parkeerde de auto en Sophie en hij liepen naar hun huis. “Heb jij zin om te koken?”

“Nee, ik ben veel te moe,” zei Sophie. Pappa draaide zich om en liep terug naar de auto. “Kom, dan gaan we Chinees halen.”

’s Avonds keken Sophie en pappa samen televisie. Sophie wilde graag het Stadsjournaal zien. “Wie weet hebben ze weer een verhaal over Fred,” zei ze. Tot haar verbazing werd het Journaal deze keer niet gepresenteerd door de normale nieuwslezer, maar door Rachid.

“Nieuwe ontwikkelingen rond de mysterieuze kapper die zich Fred Janszoon noemt, hebben veel mensen vandaag tot wanhoop gedreven,” begon hij.

“Vrijwel iedereen die zich door hem een nieuw kapsel heeft laten aanmeten, werd vandaag wakker met een totaal andere haardos. Ook onze vaste nieuwslezer is het slachtoffer geworden van deze vreemde praktijken. Daarom lees ik vandaag het journaal voor. We hebben voor u een kleine documentaire gemaakt.”

Het beeld versprong. Sophie en haar vader zagen de winkel van Fred, met daarvoor een heleboel mensen. “Goh, het was toen veel drukker dan toen wij er waren,” zei Sophie. Rachid verscheen in beeld, en zei:

“Fred Janszoon, de inmiddels beroemde kapper die je binnen tien mi-nuten van een nieuw kapsel kan voorzien, lijkt vandaag een grap te hebben uitgehaald met bijna iedereen die bij hem klant is geweest. Zoals u ziet zijn vele kapsels veranderd in de meest vreemde gedrochten, en lijken totaal niet meer op wat de ongelukkige drager voor ogen had toen hij of zij bij Fred in de stoel plaatsnam.” Het beeld versprong. Een mevrouw met gemillimeterd felblauw haar zei tegen de cameraman:

“Het is werkelijk schandalig! Ik ben nog nooit zó bedrogen geweest. Ik ben hier om mijn verhaal te halen, maar Fred wenst niet open te doen.” Een andere mevrouw, met een gigantisch felgeel afro kapsel op de ene kant van haar hoofd, en lang zwart haar aan de andere kant, zei huilend: “Ik was zo blij met het kapsel dat hij voor me gemaakt had. Ik had vroeger heel dun vaal donkerblond haar, en hij had een prachtig lang blond kapsel voor me gemaakt, dat heel goed bij mijn oorbellen paste. En moet je nu eens zien!

Ik zie eruit als een monster!” Snikkend draaide ze zich om.

Sophie moest lachen. “Linda en ik hebben het nog getroffen met onze kapsels.”

Rachid keek weer in de camera en zei: “We gaan eens kijken of we Fred te spreken kunnen krijgen.” Hij drong zich door de menigte heen naar de deur, en probeerde deze open te maken. “Wat vreemd, het lijkt wel of hij van binnen zit vastgemaakt. Er is geen beweging in te krijgen.” Hij bonsde met zijn vuist op het raam, maar dat haalde ook niet veel uit. “Pof, pof,” klonk zijn vuist op het glas. “Het lijkt wel of er kogelvrij glas in zit,” zei Rachid.

“Het is een vuile oplichter!” riep een kale meneer boos. De camera draaide naar hem toe. “Ik ben advocaat, en reken maar dat ik deze meneer voor het gerecht zal slepen,” riep hij. “Mijn vrouw ligt overstuur thuis op bed, en ik heb vanochtend al mijn haar eraf geschoren omdat ik anders niet met goed fatsoen op mijn werk kon verschijnen. Ik ga een flinke schadevergoeding eisen voor iedereen die gedupeerd is door deze meneer!” Het beeld veranderde weer, en Sophie en pappa zagen Rachid weer in de studio zitten. “We hebben de hele dag geprobeerd de heer Janszoon te spreken te krijgen, maar dat is niet gelukt. Inmiddels heeft de advocaat die u in het filmpje zag de heer Janszoon gedagvaard. We houden u op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.”

“Wat is dat, gedagvaard?” vroeg Sophie.

“Dat is dat hij voor de rechter moet komen,” zei pappa.

“Nou, dat zal moeilijk gaan als hij er niet meer is.” Sophie stond op.

“Ik ga naar bed. Ik ben bekaf,” zei ze. Ze kuste haar vader welterusten en verdween naar boven.

“Hee, Sophie! Wakker worden! Je moet naar school!” Langzaam werd Sophie wakker. Ze wreef haar ogen uit en keek in het lachende gezicht van haar vader. “Wat ben jij een slaapkop zeg,” zei die. “Kleed je maar snel aan, dan maak ik je ontbijt.”

Langzaam werd Sophie wakker. Ze bleef nog even liggen suffen. “Waar zou Fred nu zijn?” dacht ze. Het leek nog steeds wel een droom. Slaperig stond ze op, trok haar peignoir aan en liep naar beneden. “Ha, krullenkop!” zei pappa. “Dat ´ıs niet grappig!” mokte Sophie. Ze voelde aan haar haar, en inderdaad, ze had nog steeds die kleine krulletjes.

“Het lijkt toch wel of het gisteren erger was,” zei pappa. Maar Sophie geloofde daar niets van. Pas toen ze op school was zag ze dat haar vader misschien wel eens gelijk zou kunnen hebben. Linda was er ook, en haar haar was iets minder lang en ook minder groen dan Sophie zich kon herinneren. Ze leek nu wel trots op haar kapsel, want ze had een zwart truitje aangetrokken waarop het groene haar duidelijk te zien was. En meester Verschuur had ineens allemaal kleine stekeltjes op zijn hoofd. Maar Fransje riep nog steeds

“Kroeskop!” tegen haar. Sophie probeerde hem te pakken te krijgen, maar hij kon erg hard lopen en was te snel voor haar.

“Kom op jôh, trek je er niets van aan,” zei Linda.

“Je hebt gelijk. Maar het is zo’n irritant jochie!”

“Volgens mij vindt hij je wel leuk en doet hij daarom zo.” Verbaasd keek Sophie Linda aan. “Dat meen je toch niet hè? Ik moet écht niets van dat joch hebben hoor!” Linda giechelde wat, en samen liepen ze naar de klas.

“Je haar is minder krullerig dan gisteren, weet je dat?” zei Linda, terwijl ze één van de krulletjes uitrekte tot Sophie “Auw!” zei.

Sophie en Linda hadden het druk gehad op school. Omdat ze in een hoge klas zaten kregen ze veel huiswerk van de meester. De dagen vlogen voorbij.

Sophie keek elke ochtend in de spiegel, en zag steeds haar krulletjes minder dicht worden. Haar haar raakte ook steeds minder in de knoop. Ook dat van Linda begon er steeds normaler uit te zien. Op een vrijdagmiddag liepen Sophie en Linda naar huis. Daar was Sophie’s vader druk aan het praten met een mevrouw. “Ah, Sophie, dit is mevrouw Van Reede. Zij wordt misschien onze schoonmaakster. Dit is mijn dochter, Sophie.” Sophie en Linda stelden zich voor.

“Ga maar even boven spelen, ik kom er zo aan,” zei pappa. Dat deden Sophie en Linda dus maar. Ze deden braaf hun huiswerk totdat ze daar genoeg van hadden. Sophie haalde wat limonade van beneden.

“Ik wist niet dat jullie een schoonmaakster kregen,” zei Linda toen Sophie terug was.

“O, ja. Mijn vader is er al de hele week mee bezig. Ik hoop wel dat ze een beetje aardig is.”

“Misschien wil je vader wel met haar trouwen,” giechelde Linda.

“Dat hoorde ik wel hoor!” lachte pappa, die net op dat moment binnen-kwam. Linda werd rood en maakte zich klein.

“Zeg dames, hoe lang is het nu geleden dat jullie voor het laatst werden uitgescholden voor zeemeermin en kroeskop?” De meisjes keken elkaar aan. “Goh Linda, je ziet er al bijna weer helemaal normaal uit!”

“En jij dan! Die krullen die je nu hebt staan je best goed!”

“Ik dacht dat we dat maar eens moesten vieren! Linda, ik heb je moeder gebeld om te vragen of je mag blijven eten. En als jullie het leuk vinden gaan we morgen naar de dierentuin! Dat hadden we nog tegoed, of niet Sophie?” Sophie knikte heftig. Naar de dierentuin gaan vond ze altijd een goed idee! “En heb je nu die mevrouw aangenomen?” Pappa grijnsde. “Ze komt maandag schoonmaken. En nee, ik ga me niet het hele weekend uitsloven om het huis netjes te maken!” Hij keek Sophie en Linda grinnikend aan. “Gaan jullie mee, dan gaan we Chinees halen!”